Rhys Marsh is een Brit maar in 2007 verhuisde hij naar Noorwegen. Hij maakte in 2009 een album waarin hij zich liet begeleiden door The Autumn Ghost., een band bestaande uit steeds wisselende topmuzikanten. Voor dit derde solo-album onder zijn eigen naam werkte deze multi-instrumentalist grotendeels alleen. Hij speelde zo goed als alles zelf in. Ook de mixing en productie deed hij zelf. Hier en daar zijn er wat gastbijdragen zoals van Arve Henriksen (trompet), Kare Kolve (saxofoon) en Tim Bowness ( van No-man). Muzikaal kan je dit album ergens situeren tussen No-man, Steven Wilson, Beirut en White Willow.
Om dit album te schrijven was hij enorm geïnspireerd door de late jaren zeventig. In het bijzonder de drumsound en synthesizer strijkers uit die tijd. Daarnaast hadden zijn huwelijk en de geboorte van zijn zoon hun invloed op het schrijven. Dat hoor je wel in de liedjes die hier en daar iets lichtvoetiger zijn dan we van hem gewoon zijn. Opener “The River” is een mooi voorbeeld. Een aangenaam uptempo liedje met een aantrekkelijke zang. Een heerlijke start in elk geval. Ook “The Summer Days” valt onder die beschrijving en is even geslaagd. “Let it Be Known!” bezit veel gevoel, een heerlijk kort jaren ‘70 gitaarsolootje en een refrein met mooie samenzang. De rest van de songs zijn iets donkerder en rustiger. Afsluiter en titelsong “(It Will Be) October After All” doet wat aan Morrissey denken qua zang en structuur. Het bevat tevens enkele mooie baslijntjes. Een melancholisch topnummer. Op “The Butterflies” is het de zang die zich onderscheidt. De falset stem die je bij momenten hoort tilt hier de song omhoog. Maar daarnaast is er nog veel moois te ontdekken zoals bijvoorbeeld “One Hundred Memories” dat een gevoelig ingetogen nummer is of “Ride The New Wave” vanwege zijn prachtige opbouw.
Het resultaat is een album van hoog niveau met voldoende variatie (maar niet overdadig) maar toch met een herkenbaar geluid. De songs bezitten veel melancholie en verschillende instrumenten die hij mooi integreert in het geheel. De vergelijking met Steven Wilson is niet toevallig. “October After All” is namelijk van hetzelfde kaliber. Wie er nog niet genoeg kan van krijgen moet zich het album aanschaffen want dan krijg je er nog tien songs gratis in downloadvorm bij.

Moeten we Kylie Minogue nog voorstellen? Met wereldhits als “Can't Get You Out Of My Head”, “Spinning Around” en “Get Outta My Way” heeft deze artieste door de jaren heen haar stempel gedrukt op het pop gebeuren. In 1995 wist ze zelfs aangenaam te verrassen door een zeer gesmaakte samenwerking met Nick Cave op “Where The Wild Roses Grow”. Of “Especially For You” (met Jason Donovan) tot “Kids” met Robbie Williams. Er verscheen het greatest hits album 'Step Back In Time: The Definitive Collection' met uiteraard alle hits uit haar imposante carrière. Bovendien bevat deze schijf, naast de 42 hits, één nieuw nummer: “New York City", een song die Minogue speciaal voor het album opnam. We stelden ons de vraag, heeft het in tijden van streaming nog zin een verzamelalbum uit te brengen?
Ruim dertig jaar timmert Kylie Minogue aan de weg. En ook al ben je geen fan, als je deze verzamelaar beluistert, hoor je ook een stukje van je eigen jeugd de revue passeren. De schijf bestaat uit songs als haar comebackhit “Spinning Around” (2000) en het tijdperk daarna. Met “Can't Get You Of My Head” wist Kylie in 2001 ook in Europa haar stempel te drukken op dat popgebeuren. Ook al werden sinds 2008 niet echt hits meer gescoord, met “All The Lovers”, “Timebomb” en “Dancing” blijft Kylie zeer gesmaakte en aanstekelijke popsongs uitbrengen en ook deze vind je op deze verzamelaar.
Net omdat het de volledige carrière weergeeft van de popprinses is dit album dan ook een musthave voor mensen die nog geen enkele schijf hebben van Kylie Minogue maar haar toch willen ontdekken. En ontdekken zul je haar zeker. Want het betreft dus haar volledige oeuvre. En dat is toch een heel pak binnen een carrière van circa dertig jaar. De fans van het eerste uur, die vermoedelijke alle platen van Kylie Minogue in hun kast hebben staan, kunnen met deze verzamelplaat om bovenstaande reden, eveneens een gouden zaak doen. Want het is meteen een leuk collectors item dat de volledige carrière van hun heldin overspant. Iedereen tevreden dus.
Nostalgie kan interessant zijn als een totaalpakket wordt aangeboden, en dat is hier zeker het geval. Kylie Minogue levert 42 songs boordevol popparels af, de ene wat bekender dan de andere. Al kun je al die songs ook vinden op Spotify, het is altijd leuk zo een schijf in handen te hebben als fan van deze popdiva en ze te koesteren en beluisteren puur uit diezelfde nostalgie, of omdat ze net die songs bevat die iets minder bekend zijn bij het grote publiek. Het album zorgt voor meer dan twee uur luisterplezier, die ook de niet fan geboeid zal laten luisteren naar wat deze artieste ooit heeft uitgebracht, en vol bewondering zing je die songs vaak uit volle borst mee. Wellicht leer je misschien zelfs een kant van Kylie Minogue ontdekken, die je voordien nog nooit hebt gehoord. En daarom alleen al is deze verzamelaar een sterke aanrader.

Hoe hou je als band, bij een overaanbod van heavymetalbands, het hoofd boven water. Want, laat ons eerlijk zijn, het is haast onmogelijk geworden om doorheen het bos nog de bomen te zien. De Canadese heavymetalband Rockin' Engine, ontstaan in 2015, doet met het debuut 'Midnight Road Rage' een verwoede poging en slagen daar met brio in.
De band legt, zowel instrumentaal als vocaal, de lat enorm hoog vanaf die eerste song “Shake That Ass”. Aan vernieuwen doet Rockin' Engine duidelijk niet. Maar een hoogstaand potje heavymetal brengen van de meest pure soort, dat dan weer wel. Luister maar naar lekker ronkende songs als “Let's Roll A Dice”, “Livin' A Lie” en “When Engines Collide” en je voelt het kriebelen in de nekspieren om stevig te beginnen headbangen. Nergens valt er een speld tussen te krijgen.
Deze band doet gewoon wat hij moet doen in dat heavymetagebeuren: een debuut uitbrengen waardoor ze hun stempel kunnen drukken op het genre. Niets meer en niets minder. En daar knelt ook een beetje het schoentje. Want, zoals we eerder aangaven er zijn echt enorm veel bomen in dat heavymetalbos. Uniek klinkt deze band niet, dat is uiteraard onmogelijk, maar daardoor krijg je wel een beetje een 'dertien in dozijn'-gevoel.
Daarmee doen we Rockin' Engine misschien tekort. Want heavymetal van dit hoge technische niveau kom je niet elke dag tegen. De gitaarriffs verschroeien elk beetje kritische benadering, en de hoogstaande vocale aankleding zorgt voor de ene na de andere adrenalinestoot waardoor we compleet overslag gaan. Een voorbeeld van hoe de gitaristen binnen de band uitzonderlijk getalenteerde muzikanten zijn is die solo bij “The State Of Nature”. Recht doorheen het hart van eender welke liefhebber van heavymetal boort deze indrukwekkende riff. Waarna de drummer de aanzet geeft om het tempo op te drijven. De hoge stem van Steve O Leff is de kers op de taart die ervoor zorgt dat je compleet over de streep wordt getrokken. Ook op de daaropvolgende kleppers als “Hiding In Darkness” en “Road Rage Boogie” blijft deze Canadese groovy heavymetalband begane wegen verder bewandelen.
Rockin' Engine brengt met dit debuut een pure heavymetalschijf uit van een zodanig hoogstaand niveau dat de Canadezen al vanaf de eerste keer een gooi doen naar de hoogste regionen binnen deze muziekstijl. Meer nog, de band moet, dankzij muzikanten en een vocalist die vanaf de eerste tot de laatste song ons heavymetalhart diep raken, totaal niet onderdoen voor de gevestigde namen in het genre. Integendeel zelfs. En dat zorgt ervoor dat deze band één van die zeldzame bomen in dat bos zal worden, die wel degelijk kan doorbreken naar de hoogste regionen. De wil en energie om dat zeer snel te bereiken is er in elk geval.
Dit debuut blijft namelijk kleven aan je ribben, en dat is de reden waarom we overtuigd zijn van deze band zijn kunnen.
Kortom: een veelbelovende topper in het heavymetalgebeuren waar we nog veel zullen van horen in de nabije en verre toekomst. Zeker weten!

The Raconteurs, de band rond Jack White, Brendan Benson, Jack Lawrence en Patrick Keeler, viel in het verleden vooral op door bommen energie te doen ontploffen waardoor menig dak er compleet afgaat in je huiskamer. Het was een tijdje stil rond de band. De leden waren vaak bezig met andere projecten. Met 'Help Us Stranger' zetten The Raconteurs zich opnieuw op de kaart, alsof ze nooit echt zijn weggeweest.
Elf jaar, zolang moeten de fans wachten op een nieuwe plaat. En het was het wachten meer dan waard. Vanaf “Bored And Raised” krijgen we de ene na de andere stevige adrenalinestoot te verwerken. De band knipoogt bewust naar de jaren '70-psychedelica op verschillende songs als “Only Child”, “Don't Bother Me” of “Shine The Light On Me” - een knappe ballad die aan de ribben kleeft. Die vlammende gitaarlijnen en bijzonder scherpe vocale inbreng die je kippenvel bezorgt, overgoten met drumpartijen die al even verschroeiend klinken, doen de ene na de andere energieboost ontstaan in ons hoofd. Hierop stilzitten is dan ook onmogelijk. Wie het debuut van The Raconteurs al kent, zal vaststellen dat de band nog steeds diezelfde aanpak hanteert als toen.
Echter, waarom teveel sleutelen aan een formule die werkt? Als je als band ondanks de vele jaren dienst, nog steeds diezelfde jeugdige vitaliteit op tafel gooit? Dan kom je daar bij ons zeker mee weg. En dat brengt ons bij het volgende pluspunt. The Raconteurs doen niet aan routineklusjes afleveren, dat siert hen. Het enthousiasme druipt er af op de volledige schijf, de band heeft er duidelijk zin in. Reeds zoveel jaren geleden vonden we dat The Raconteurs die typische sound uit de jaren '70 heruitvonden, dat is dus nu ook nog steeds het geval.
Luister maar naar psychedelische klinkende rock songs als “Now That You’re Gone” met weer die jankende gitaarlijnen en al even jankende vocale inbreng die recht doorheen je rockhart boort. Op diezelfde gang blijven The Raconteurs op een overtuigende wijze doorgaan tot “Thoughts And Prayers”. We menen daar een vleugje Led Zeppelin te herkennen. Die vergelijking viel me trouwens op meerdere songs op.
Wie na elf jaar wachten gehoopt had dat The Raconteurs een experimentele plaat zouden uitbrengen of totaal andere wegen inslaan dan voorheen, zal van een kale reis thuiskomen. Wie echter hield van dat knallende en knetterende debuut, waarbij het ene bommetje energie na het ander in je gezicht ter ontploffing werd gebracht, mag naar de platenboer rennen. The Raconteurs blijken nog niets van hun veerkracht verloren te hebben en brengen met 'Help Us Stranger' een gevarieerde schijf uit die lekker aan je ribben kleeft, aanstekelijk op de dansheupen werkt en je hoort daarbovenop een band die nog steeds enorm veel spelplezier uitstraalt. Meer moet dat niet zijn om ons over de streep te trekken. Nu u nog.

Tracklist: 1. Bored and Raised 03:36, 2. Help Me Stranger 03:37, 3. Only Child 03:42, 4. Don't Bother Me 02:54, 5. Shine The Light On Me 03:28, 6. Somedays I Don't Feel Like Trying 04:07, 7. Hey Gyp (Dig The Slowness) 02:26, 8. Sunday Driver 03:39, 9. Now That You're Gone 04:02, 10. Live A Lie 02:21, 11. What's Yours Is Mine 02:50, 12. Thoughts and Prayers