“Witches” is de eerste single van Pauwel, de nieuwe nom-de-plume van Pauwel De Meyer. Onder die ‘volledige’ naam bracht hij in 2017 nog de EP ‘Witches’ uit met een akoestische solo-versie van deze track. Deze versie lijkt opnieuw een akoestische en lofi kampvuursong te gaan worden, maar na de intro vallen een diepwarme bas en een lichte drum in. Met die erbij wordt deze single opgedreven tot zomerse laidback droompop, een beetje zoals we die ook al hoorden op Pauwel’s album ‘Having Fun’.
Onbeschaamd catchy en voluit dreamy. En met een heerlijke outro die ze gerust tot een kwartier mogen oprekken. Als dit de voorbode is van een nieuw album, dan komt dat wel goed.
Witches -single-
Pauwel
Starman Records
River Drivers is een Amerikaans viertal dat Keltische folkmuziek brengt met een politieke boodschap. Denk aan Richard Thompson en Billy Bragg. Niet zo traditioneel en afgelikt als pakweg The Dubliners, maar toch met meer dan een knipoog naar de protestzangers van de jaren ’70 en ook naar de maatschappijkritische traditionals uit Ierland.
Kevin McCloskey en Mindy Murray wisselen elkaar af op zang en doen dat beiden met een (meestal) overtuigende Ierse tongval en een goed gevoel voor drama. Kevin legt op “Children’s March” iets meer sense of urgency in zijn lyrics dan Mindy op “Going Once”. “Children’s March” gaat dan ook over een mars tegen kinderarbeid in de mijnen in de VS in 1903, terwijl “Going Once” een meer persoonlijk verhaal is, over Mindy’s oma die met negen kinderen een nieuwe woning moest zoeken toen haar huis werd aangeslagen wegens achterstallige belastingen.
Beide verhalen weten je als luisteraar te raken. Muzikaal valt op dat er geen drum ingezet wordt en dat die ook niet gemist wordt. De band gebruikt wel een heel breed spectrum van folkinstrumenten en laten alle ritmes van al die instrumenten mooi organisch naast elkaar lopen. Een akoestische versie van The Levellers meets Joan Baez, al leggen we de lat daarmee misschien net iets te hoog voor River Drivers. Toch ben ik heel benieuwd naar dat album dat later dit jaar uitgebracht wordt.
Francoise Cactus zullen sommigen misschien nog kennen van de Duitse band Les Lolitas, maar sinds de split van die band vormt ze een duo met Brezel Goering als Stereo Total. Hun jongste album heet ‘Ah! Quel Cinéma!’ en is een pareltje in lo-fi naïeve elektropop. Francoise Cactus zingt hier in het Frans en Duits en soms ook in tenenkrullend/lieflijk Engels met een zwaar accent.
Muzikaal zit deze Stereo Total ergens tussen Serge Gainsbourg en het meest commerciële van de Neue Deutsche Welle (denk aan “Codo” van DÖF of aan “Dreiklangsdimensionen van Rheingold). Gainsbourg is overigens net iets te goed als referentie. Het geniale van die Fransman haalt Stereo Total nergens op dit album, wel hebben ze dezelfde aanpak en evenveel lef. Ze mixen net als hem melancholie met hints van zuivere pop en humor met muzikale anarchie. De beste momenten zijn openingstrack “Einfach”, “Hass-Satellit” en “Brezel Says”. Als je die goed vindt op Spotify of Bandcamp, kan je verder met Stereo Total.
Daarnaast zijn er nog een reeks tracks die het verhaal mooi aanvullen, zoals “Mes Copines”, “Ich Bin Cool”, “Keine Musik”, "Dancing With A Memory" … Maar er zijn er ook een paar waarop ze een beetje de mist ingaan: "Elektroschocktherapie", "Methedrine", "Le Spleen", …
Er zit net iets te weinig magie in dit album, maar voor wie zonder oogkleppen naar deze anarcho-elektropop wil luisteren, zitten er ook genoeg woordgrapjes, humor en leuke muzikale vondsten in verstopt. Je krijgt het evenwel niet altijd op een presenteerblaadje.
De naam Tom Tas (aka Tom Tee) is in eigen land al lang bekend van onder meer zijn werk bij Ostrogoth, Thorium, Neo Prophet en 23 Acez. Hij schreef de afgelopen jaren een grote hoeveelheid songs die niet pasten binnen de concepten van deze bands. Daarom begon hij te werken aan albums die verschillende soorten metal verenigen en waar hij fan van is en waar hij een resem gastzangers kan uitnodigen om de vocals in te kleuren. Vorig jaar bracht hij al een sterk album uit met Entering Polaris (met name ‘Godseed’) en nu is er ‘Thriving Force’ van In Motion. Wat is het verschil? De muziek op Entering Polaris is melodischer en de tracks gaan meer de richting prog/power metal terwijl de songs op Thriving Force meer richting melodische death/thrashmetal zijn. Alhoewel enkele songs qua structuur soms naar prog neigen. Alles werd gemixed en gemastered door Simone Mularoni (DGM) in zijn eigen Domination Studios.
Op de instrumentale opener “Inception” krijgen we een rustige intro met sfeervol gitaarwerk. Daarna gaan de gitaren over naar thrashmetal. Op “Thrive” krijgen we knap samenspel van ritmesectie en de gitaren die als een mitrailleur klinken. Gastzangers hier zijn David Davidson (Revocation) en Bjorn ‘Speed’ Strid (Soilwork). Die zorgen voor een afwisseling tussen moderne metalvocals en cleane zang. De langgerekte solo die het einde van de song inkleurt , is geslaagd. “I Bleed Worlds” gaat meer de richting van death metal uit. Op zang horen we Pierre Maille van Dagoba aan het werk. Halfweg de track zit er een rustige passage in met gitaarwerk in de stijl van de intro van “Inception”. Daarna bouwt hij de song en het ritme terug op. Daarna krijgen we “The Dying of Spheres part 1” (gezongen door Jasper Daelman) en “The Dying of Spheres part 2” (met vocals van Matthieu Romarin). Mede door die twee uiteenlopende zangers krijgen we twee songs met dezelfde titel maar met een andere vibe. Interessant om te vergelijken. “Utopia” is een song met drie gastzangers: Mike Slembrouck (After All), Jeffrey Rademakers (Spartan) en Benny Willaert (23 Acez, Gemini). Een song waar heel veel in zit. Qua stijl, ritmisch en dan met de afwisseling in zangstijlen. Slembrouck die de hogere cleane regionen voor zijn rekening neemt, Rademakers die hier grunt en death-gewijs zingt en dan nog Benny Willaert die er zijn invulling aan geeft. Zeker en vast een sterk nummer. Het langste nummer is “Always In Motion” dat bijna twintig minuten lang is en duidelijke progressieve opzet heeft. Sindre Nedland (In Vain) mag hier zijn keel naast Björn Strid komen openzetten. De song begint vrij atmosferisch maar wordt daarna afgewisseld met nijdige passages. Ook hier terug mooi werk van de ritmesectie waar Jonathan Braeckman achter de drums zit. Hans Audenaerd tekent ook present voor enkele gitaarlijnen en op de akoestische gitaar. Tom Tee doet al het baswerk en ook enkele gitaarlijnen. Er staan nog twee instrumentale nummers tussen. Met name “Lunar” en “Solar” die beide rustige en gevoelige tracks zijn geworden met ruimte voor sax, cello en strijkers.
‘Thriving Force’ is een gevarieerd en goed gemaakt album. Met veel verschillende gastvocals zonder dat je de indruk hebt dat dit afbreuk doet aan de coherentie van de sound van het album.
Al op negenjarige leeftijd zette pianovirtuoos Tom Kristiaan zijn eerste stappen in de muziek. In het Stedelijk Muziekconservatorium in Brugge volgde hij naast piano, solfège nog harmonie en kamermuziek (1984-1992). Later volgde hij lessen accordeon, jazzpiano en ensemble aan het Conservatorium aan Zee in Oostende (2012-2014) en vervolgens accordeon in het conservatorium in Kortrijk (Avelgem) en Brugge (2012-2019). Hij behaalde de graad van uitmuntendheid voor piano en solfège met grote onderscheiding en bereikte de hogere graad accordeon met de grootste onderscheiding. Hij componeert voor piano en accordeon. Als ondersteuning voor film, reclame, poëzie of solovoorstellingen. (Bron: https://vi.be/tomkristiaan ) Met 'In Deep Woods' brengt Tom Kristiaan een album uit boordevol knappe piano- en accordeoncomposities die recht doorheen je hart boren.
Wat we voorgeschoteld krijgen is filmische sfeermuziek, waarbij de piano inderdaad centraal staat. Dat lijkt ons zeer logisch. Ondanks de lange duurtijd van veel songs, sommige als “Heavenly” of “Staring At The Other River” klokken af op circa zeven minuten, vervelen we ons geen seconde. De intense wijze waarop de pianoklanken uw oorschelpen strelen, heeft namelijk een rustgevend gevoel op je innerlijke welzijn. Waardoor je compleet zen geworden deze wondermooie trip doorheen het bos, met volle teugen aangaat. En dat laatste kan je letterlijk opnemen bij “A Walk Through The Trees”. We menen zelfs het gefluit van vogels te herkennen, wat de bijzonder tot de verbeelding sprekende atmosfeer op deze song, en ook de volledige schijf, alleen maar ten goede komt.
Op het album staan bovendien niet acht maar eigenlijk negen songs. “Regrets” - dat uiteen spat in een bubbel boordevol verdovende magie, wordt gevolgd door “No Worries”. Wederom zo een zes minuten lange parel waar Tom zijn kunsten als pianist nog maar eens tentoon spreidt. Als extra toevoeging zijn er ook nog versies van “Heavenly” en “Dancing Water” met accordeonklanken daarbovenop, waardoor deze songs prompt nog intensiever gaan klinken.
Tom Kristiaan bespeelt de piano niet zomaar, hij blijkt op deze knappe schijf 'In Deep Woods' dat instrument letterlijk tot leven te brengen en haalt er wondermooie, filmische klanken uit die we niet anders kunnen omschrijven als onaardse schoonheid die je hart verwarmt op een kleurrijke en vooral verdovende mooie wijze.
Ook als accordeonist blijkt Tom een al even grote tovenaar met klanken te zijn. En bewijst hij bovendien van veel markten thuis te zijn.
Kortom: 'In Deep Woods' is een parel van een plaat die je als piano/klassieke muziekliefhebber moet koesteren. Deze uitzonderlijk getalenteerde virtuoos tast bovendien zijn eigen grenzen af en verlegt op 'In Deep Woods' zelfs meerdere van die grenzen. Daarvoor kunnen we alleen maar bewondering en waardering opbrengen. En dit doet ons bovendien uitkijken naar meer intieme en intensieve piano- en/of accordeonmagie in de hopelijk nabije toekomst.
Tracklist: Missing You 04:30; In Deep Woods 03:22; Heavenly 07:13; Melted Water 03:08; Staring At The Other River 06:52; A Walk Through The Trees 02:59; Dancing Water 05:15; Regrets 03:33; No Worries 06:13; Heavenly (+ acc) 07:13; Dancing Water (+ acc) 06:02
Jazz/Blues
In Deep Woods
Tom Kristiaan
Vorig jaar verscheen de CD ‘The Diary Of Robert Reverie’ van de Noorse formatie Needlepoint. Een ware mijlpaal. De gitarist/zanger van deze band, Bjorn Klakegg, is ook het brein achter Local Store. Dit keer minder rock, en minder progressief, maar de eerdere 'folky and '70s appeal' is wel overeind gebleven. Met 'Magpie And The Moon' bracht de band een soort feelgoodplaat uit, die over de gehele lijn aan je ribben blijft kleven. Best te beluisteren op een zomerse avond dus, met de versterker op tien en de hoofdtelefoon op, om je tot complete zen te brengen.
Local Store is ontstaan uit de vriendschap van Klakegg met zijn voormalige gitaarstudent Mattias Krohn Nielsen. Met Magnus Tveten (bas) en Tore Ljokelsoy (drum, percussie) vindt Klakegg kompanen die allen dezelfde kant uitkijken. Het spelplezier loeit, al is dat ook ingetogen, dan ook telkens uit de boxen. 'Magpie And The Moon' is een best aanstekelijke start van een trip die deugddoende warmte uitstraalt. Puur muzikaal bekeken zijn er zeker raakpunten met Needlepoint. Al zijn die typische rock- en progressieve rockinvloeden dus duidelijk iets minder merkbaar. De relaxte atmosfeer, met een warme stem van Klakegg is wel overeind gebleven. Het gitaarspel is vooral zwevend, en ingetogen. Nee, de geluidsmuur wordt hier nooit afgebroken. Dat merken we ook bij songs als “Yellow Umbrella”, “Howling” en “Miss Winter”. Allemaal vrij verslavende songs trouwens, die telkens een zeer gevoelige rock- en folksnaar raken. Ook die jaren 70' vibes zijn nergens ver weg. Dat hoor je o.a. bij songs als “In The Garden”, “The Riverside” en “Vote For The Dog”.
De luisteraar wordt op deze aantrekkelijke schijf ondergedompeld in een bijzonder aanstekelijke folk-atmosfeer, die je als aanhoorder tot complete rust brengt. Die 'feelgood'-sfeer is er eentje waardoor je dan ook de harde realiteit van het leven even kunt vergeten. Klakegg en zijn kompanen verdoven je hart letterlijk, en zorgen voor een warme gloed vanbinnen waaruit je niet meer wil ontsnappen. De verslavende inwerking op je gemoed zorgt er bovendien ook voor dat je deze bijzondere trip, ook na meerdere luisterbeurten nog steeds wil opnieuw beleven. Op een betoverende wijze, zodat je eens gehypnotiseerd in een trance aanbeland, compleet zen zult worden zonder daarbij gebruik te maken van geestesverruimende middelen.
Stonerrock uit Italië? Moet kunnen, dachten die van Rancho Bizzaro. Deze band grossiert in instrumentale stoner met veel fuzz en psychedelica. Het instrumentale staat soms wat in de weg van het oppikken van een coole vibe, maar even vaak ook niet. Op één track, “The Vengeance Of Lord Humungus”, naar het einde toe, komt een ‘gesproken sample’ langs die uit een zwartwitfilm lijkt te komen en die breekt dan weer de zorgvuldig opgebouwde instrumentale sfeer van deze EP.
Maar de muziek staat op een heel hoog niveau. De solo’s en muzikale bewegingen in de tracks doen soms denken aan wat je al eens in de progrock hoort. De mix is mooi helder en dat ondanks de fuzz en de breed uitwaaierende gitaren. Enkel van de drumopnames zal je niet vrolijk worden. Het is wel strak ingespeeld, maar het klinkt soms alsof er op karton en blikken dozen gemept wordt en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Dat fletse drumgeluid geeft de songs wel een joekel van een retro-feel, maar dan nog.
Het zijn de details die het verschil maken tussen goed, degelijk en fantastisch. Rancho Bizzaro laat een paar punten liggen, maar kan toch naar huis met een goed rapport.
We lieten jullie begin dit jaar al kennismaken met de vier nummers tellende EP ‘Single Mother’ van Rosalyn (Het zijproject van Fréderic Aellen van The View Electrical). Intussen is het volledige album ook uit en we waren dan ook zeer benieuwd naar het resultaat aangezien we het een aardig EP-tje vonden. Nu we moeten meteen zeggen dat enkel “Rusty” vanop de EP hier op ‘All Your Silences’ terug te vinden is. Op de EP met een piano begeleid, maar hier in een gitaarversie. Het geluid klinkt trouwens ook beter dan op de EP.
Voor de rest liggen de songs in het verlengde van wat hij op ‘Single Mother’ liet horen. Een warme en galmende gitaar samen met mooie harmonieën en gezangen. Dat is de kern van dit album en de songs. De ene keer al wat zwieriger dan de andere keer maar over het algemeen zijn het vrij rustige songs. De teksten hebben iets dromeriger en mijmerend over zich.
Maar soms zijn ze ook bitterzoet en zwart. Zoals opener “The Nineties” dat over zelfmoord gaat. Het gaat er wat zwieriger aan toe op “It Will Pass” doch de tekst gaat over de pijn en het verwerken van een verloren liefde. “Rusty” is een introverte song met occasionele viool die nu en dan voorbijkomt. Maar ze klinkt minder donker dan de versie op de EP. Ze past daarmee ook beter tussen de rest op dit album. Op “A Devoted Man” komt ene Rosalyn ter sprake. Zijn muze? Wie zal het zeggen. Net als “Rise” is dit één van de meest uptempo nummers op ‘All Your Silences’ en zijn ze misschien nog het meest geschikt als radiomateriaal. “Lost In The City Of Light” is een breekbaar en gevoelig nummer dat diep doorheen je hart snijdt. Sterk pareltje. Op “Suspended” komt er zowaar wat moderne percussie langs zonder de organische sound van het geheel te verstoren. Integendeel het is een leuke, ritmisch en uitwaaiend nummer geworden. “These Are The Hands I Care For” heeft een mooie tekst en dito orkestratie. Doch de zang kan mij niet helemaal overtuigen.
In totaal krijgen we hier dus tien kleine en minder kleine songs die soms groots in hun eenvoud klinken.
Wie Milow te melig of te poppy vindt moet Rosalyn eens proberen. Dit is minder vrijblijvend en bevat sterkere lyrics. Dit is een leuk zijprojectje van Aellen en voer voor fans van The View Electrical.
Dit Scandinavische trio herbergt klassemuzikanten. Bugge Wesseltoft (ook lid van New Conception of Jazz) op de piano, Magnus Ostrom op de drums en Dan Berglund op de basgitaar. Die laatste twee waren ook de ritmesectie in het Esbjorn Svensson Trio (E.S.T.). Bij jazzkenners zullen deze namen als klokken in hun oren klinken. Rymden is dus een soort supergroep in het genre. Hier stellen ze hun debuut voor en dat is, om meteen met de deur in huis te vallen, om je vingers en duimen vanaf te likken. Melodieus, ritmisch, uitdagend en genuanceerd.
“Bergen” heeft een subtiel klaterende pianoriedel, fijn drumwerk en bij momenten schitterend baswerk. Luister maar eens naar de bas-solo middenin het nummer. Het thema op de piano werkt verslavend en doet mij wat aan het pianowerk van Wim Mertens denken. Een heerlijke song. “The Odyssey” steunt meer op het ritme dan op een verslavende melodie. Het pianowerk is vrij donker. De meeste songs duren gemiddeld zes minuten en worden nu en dan afgewisseld door een korte tussentrack. Op “Pitter-Patter” speelt Wesseltoft op een Rhodes-orgel wat het een organische sound uit de seventies geeft. “The Celestial Dogs And The Funeral Ship” heeft de langste titel en is tevens het langste nummer. Heel cinematografisch en verhalend gebracht. Ook “Rak” is een toptrack die naast een dynamische en donkere basis ook een soort van treinmotief herbergt. Zo valt er op elke track veel te ontdekken en zijn de songs toch heel toegankelijk gebleven.
Rymden is een supergroep die zijn status waarmaakt. Dit is absoluut een jazzplaat van de bovenste plank.
Jazz/Blues
Reflections & Odysseys
Rymden
Wet Dreams is het project rond Death By Unga Bunga-frontman Sebastian Ulstad Olsen. Deze Noorse virtuoos had, volgens de biografie, enkele zogenaamde bastaardsongs liggen waar hij iets mee wilde doen. Wet Dreams is samengesteld uit leden van de bands FOAMMM, Warp Riders, de Marvells en het reeds aangehaalde Death By Unga Bunga. Eerder resulteerde dit in een smakelijke EP 'Cartridge Belt' (2017). Onlangs kwam via het label Black Pop Records nu een naamloos debuut op de markt. Omdat het nooit te laat is om kwaliteit in de schijnwerpers te plaatsen, namen we deze knappe schijf onder de loep. Punk kun je het bezwaarlijk noemen, maar die neiging om lekker alle heilige huisjes omver te duwen, dat zo eigen aan het genre, dat voelden we tot de toppen van onze tenen.
“Band Aid” is een zeer aanstekelijke song waar die typische punkvibes zeker zijn in verwerkt, ook is er een oog voor psychedelische invloeden merkbaar. Eén ding is al zeker, Wet Dreams pint zich dus duidelijk niet vast op één genre. Op de plaat voel je wel de ene na de andere adrenalinestoot naar boven komen, waardoor stil zitten onmogelijk is. “Her”,”Radioactivity” en “Bad Boys” bevatten ingrediënten van de meest smerige rockmuziek die ooit is gemaakt. En dat kan gezien worden als een compliment. Het is duidelijk niet de bedoeling van een band als Wet Dreams om je zachtmoedig te laten neervlijen in het malse gras. Op de schijf wordt zoveel energie op de aanhoorder afgeschoten dat prompt het dak er zal afgaan in uw woonkamer.
Waar zitten de knipogen naar garagerock, horen we u vragen? Die vind je terug bij de jankende gitaarlijnen. Luister maar naar songs als “Boogie”, “Bad Boy” en “Beautifull”. De psychedelische inbreng die vinden we dan weer eerder terug op de zang op deze schijf, de hypnotiserende inwerking op uw gemoed van deze vocale inbreng is daar het levende bewijs van. Elk van de songs hebben trouwens een duurtijd van circa twee minuten, op uitzondering van “Roliglatat” en voornoemde “Boogie”, dat afklokt op iets meer dan drie minuten.
'Wet Dreams' is een gevarieerd pareltje geworden waar die voornoemde garagerock, punk en psychedelische punk worden samengesmolten tot een magisch mooi geheel. Waardoor je voortdurend gaat dansen in de huiskamer, en bovendien - dankzij die hypnotiserende psychedelische inwerking op je gemoed - de aandrang voelt om deze trip meerdere malen te herhalen. Terwijl elk heilig huisje er prompt moet aan geloven.
Dit debuut album van Wet Dreams zal dus zowel de liefhebbers van punk , garagerock als psychedelische muziek in een brede omkadering, moeten aanspreken.
Bjørn Berge is een Noorse zanger/gitarist die, naast meewerken aan uiteenlopende projecten, ook als solo-artiest zijn stempel heeft gedrukt op het blues tot heavy bluesrock gebeuren in binnen en buitenland. Zijn eerste solo-album dateert van 1997. Maar uiteraard heeft Bjorn ondertussen niet stil gezeten. De man is een ware gitaarvirtuoos die klanken uit dat instrument tovert waardoor hij vaak in één adem wordt genoemd met alle grootheden binnen dat gitaarspel. Met zijn ijzersterke reputatie bracht hij onlangs een nieuwe schijf uit: 'Who Else?' Volgens onze bronnen was deze plaat al klaar in 2014, maar kon hij die schijf pas nu afwerken doordat hij werd gevraagd voor de folkrockband Vamp. Op dit nieuwe album wordt Bjorn bijgestaan door Kjetil Ulland op bas en door drie verschillende drummers naargelang de song, alsook door backing vocalist Dagny Christophersen. Deze vormen elk op hun eigen wijze een meerwaarde binnen het geheel.
Op de volledige schijf is die gitaar de rode draad . Elke riff is weer een kunstwerk op zich. Song na song trekt Bjorn alle registers wijd open, en bezorgt hij je kippenvelmomenten bij “Monkey Ship”, “Lost Pearl” tot “Mr. Bones”. Voeg daarbij zijn bijzonder warme stem en je krijgt een perfect bluesrockplaatje, waarbij het tempo gaat van gezapig lijnen uittekenen naar lekker aanstekelijk tot energiek. De aanhoorder krijgt een blues in alle geuren en kleuren, een oorgasme . Berge houdt de arrangementen op deze schijf vaak zeer bewust sober waardoor zijn donkere, warme stem beter tot zijn recht komt.
Met de ogen gesloten vertoeven we weer eens in die donkere, rokerige pub waar we genietende van een glas whisky en luisteren naar een bluesartiest die je doet wegzweven ver van de harde realiteit van het leven. Dat is een gevoel dat ik graag beleef tijdens het luisteren naar blues. Bjorn Berge is een grootmeester die echter eveneens blues met rock weet te verbinden, zoals weinig hem dat hebben voorgedaan. Zo wordt na een gezapig “Bitter Sweet” de volumeknop wat meer opengedraaid bij “Speed Of Light” en alle registers compleet opengetrokken. Puurder dan dit kan rock-'n-roll niet zijn. Het zal niet de eerste of laatste verrassende wending zijn die we te horen krijgen op deze perfecte heavy bluesrockplaat. Meermaals blaast hij ons van de sokken, om dan plots je onder te dompelen in intieme en donkere atmosferen. En zo blijft Berge je over de gehele lijn verrassen en op het verkeerde been zetten.
De Noorse gitaar virtuoos Bjorn Berge verbindt met zijn derde soloschijf 'Who Else?' verdovende blues met verschroeiende rockmuziek en bewijst waarom hij in die kringen zo hoog aangeschreven staat. Het is niet zozeer één song die eruit spreekt, het totaalplaatje trekt ons over de streep. Het niveau is constant heel hoog, waardoor die haren op je armen steeds omhoog zullen komen. Als je iets of wat blues of heavy blues minnend bent en ook houdt van een potje rockmuziek van de zuiverste soort, dan is deze plaat dan ook een 'must have' om in je platenkast te hebben.
Tracklist: Monkey Ship (3:33), Lost Pearl (4:03), Mr. Bones (3:27), It Just Ain't So (3:16), Bitter Sweet (4:10), Speed of Light (3:36), The Calling (3:47), Ginger Brandy Wine (3:42), The Sun's Going Down (3:04)
Jazz/Blues
Who else?
Bjørn Berge
Carpathia mag dan een gloednieuwe band zijn in het alternatieve progressieve metalgebeuren, de bandleden hebben al wat watertjes doorzwommen. Multi-instrumentalist Bobby Drinkwater speelt zowel gitaar als viool, piano en drums en was op zoek naar vers bloed voor een nieuw project. Hij vond nogal snel een medestander bij drummer Jason Barsotti. Deze ervaren drummer streelt de drumvellen sinds zijn 10ste jaar. In de vorm van Andrew Miller, met wie Bobby in een vorig project in 2014 al heeft samengewerkt, vindt hij een bassist die perfect in het plaatje past. In de periode 2016 tot 2017 ging de band op toer als een instrumentale band. Tot ze in Samantha Alice en haar bijzondere stem de juiste vocaliste vonden om het plaatje compleet te maken.
Carpathia kreeg dus pas echt vorm in de lente van 2017. Nu komt de band met een debuut-EP op de markt: '1912'. Een visitekaartje waarmee Carpathia zijn stempel wil drukken op het progressieve metalgebeuren.
De zeer meeslepende, langzaam op gang komende aankleding, waarbij de gestroomlijnde gitaarpartijen je koude rillingen bezorgen worden goed aangevuld door een vocale inbreng van de kristalheldere stem van Samantha. Die brengt de aanhoorder op een energieke wijze in vervoering vanaf “Verdijn”. Een elan waarop de band blijft doorgaan bij daarop volgende “Rasing Arrows”. Het meest opvallende is de gevarieerde aanpak. Van eerder zwevend, waardoor je niet anders kunt dan lekker staan headbangen, gaat de band vaak over naar het opengooien van alle registers. Daardoor blijft de aandacht scherp gehouden, ook bij het daaropvolgende “Sacrifce”. Met de daaropvolgende ballad “Molon Labe” gooit de band één van zijn sterkste wapens in de strijd: die bijzonder warme en verdovende stem van Samantha die je letterlijk lijkt te hypnotiseren. Ook al hebben we vaak de indruk dat er meer in zat dan er echt is uitgekomen. Alsof er soms angstvallig op de rem wordt geduwd.
Echter, laat '1912' een band zien en horen die over potentieel beschikt om potten te breken binnen het progressieve metalgebeuren.
Dat elk van de bandleden topmuzikanten zijn die weten waar ze mee bezig zijn, zorgt natuurlijk voor het afleveren van een perfect meesterwerk. Maar je moet dan wel dezelfde kant uitkijken, om die perfectie te overschrijden. En dat is dus net wat over de gehele EP gebeurt. De kruisbestuiving tussen tovenaars met riffs en drumsalvo's, met die kristalheldere stem van Samantha zorgt bovendien voor een magie van zelden hoog niveau.
Met '1912' levert Carpathia dan ook een visitekaartje af waarmee ze nu al hun stempel drukken op het alternatieve progressieve metalgebeuren. Net door een gevarieerde parel af te leveren, die je enerzijds ontroert en anderzijds stevig doet headbangen en uit de bol gaan, bespeelt de band bewust meerdere emoties. En dat laatste trekt ons uiteindelijk nog het meest over de streep.
Tracklist: Verdijn; Rasing Arrows; Sacrifce; Molon Labe
Nederlands 
Français 
