Hoewel De Belgische band Endtime Odyssey pas in 2012 is ontstaan, hebben elk van de bandleden al heel wat ervaring opgedaan bij bands als coRPus, Io, Left Passage en Precious Stone. De band bestond oorspronkelijke uit (Lio - zang, Tobias - toetsen, Joeri - bass, Tim - gitaren & Steve - drums). Endtime Odyssey blijft door de jaren heen stevig aan de weg timmeren. Nadat Tobias de band heeft verlaten blijven de vier overgebleven leden verder werken aan een eerste full album. Uiteindelijk werd de Keyboard spot in 2017 ingevuld door Veronika. Eindelijk kwam het langverwachte debuut van Endtime Odyssey op de markt, onder eigen beheer.
Aanstekelijke refreinen, die van begin tot einde aan je ribben blijven kleven. Het is de rode draad in de songs als “Burned Up”, “Sinner’s Paradigm”, “City in decay” tot “Metal on Skin”. Door de gezapige aanpak worden geen geluidsmuren afgebroken, maar blijkt de band songs te brengen die op de dansspieren werken, maar eveneens duidelijk de gevoelige snaar raken.
Maar vooral, ondanks de wat weemoedige benadering in sommige gevallen, bezorgen de songs op de plaat je een goed gevoel vanbinnen. Het moet niet altijd duisternis pijn en oorlog zijn. Nee, Endtime Odyssey straalt dus vooral enorm veel positieve energie uit die we dezer dagen heel goed kunnen gebruiken. Maar het meest opvallende is dus dat je een band hoort waarin alle leden dezelfde kant uitkijken. Dat kan moeilijk anders als je vier jaar noest hebt gewerkt om een product af te leveren.
Elke riff, elke drumsalvo en vocale inbreng en keyboard aanslag zit zo goed in elkaar, dat je gewoon geen speld kunt tussen krijgen. Dat laatste is dus niet de verdienste van één element binnen de band, maar de kruisbestuiving tussen elk van hen , en het opvallende hoge stembereik van Lio .
Het is dus echter vooral de samensmelting tussen die instrumentale aanpak met die inderdaad wel heel bijzondere vocale aankleding dat ons het meest kan bekoren. Daardoor wordt de perfectie overschreden, telkens opnieuw en opnieuw. De best lange songs als “Metal on Skin”, “A Life of Pretence” tot de pracht van een afsluiter “Stargazer” zetten die stelling gewoon nog meer in de verf.
Besluit: Net zo als de prachtige tot de verbeelding sprekende platenhoes die je een gevoel gemoedsrust bezorgt als je door je vensterraam over de stad heen kijkt, straalt dit debuut van Endtime Odyssey dus vooral enorm veel positiviteit uit. Maar wat ons nog het meest over de streep trekt op 'City in Decay' is de bijzonder aanstekelijke aankleding, die bovendien zeer gemakkelijk in het gehoor ligt. Waardoor een ruim publiek aan metal en rock liefhebbers, binnen een bovendien heel brede omkadering, kan aangesproken worden.
Deze band in het hokje progressieve metal duwen, is hen daarom eigenlijk tekort doen. Endtime Odyssey is gewoon een heel fijne rock/metal act die door zijn muziek je rock hart zal raken. Zonder meer is dit dan ook een klasse debuut, van een band die hard heeft gewerkt om eindelijk te komen waar ze moeten staan, aan de absolute top van het progressieve en aanverwante metal gebeuren, wat ons betreft.
Tracklist: Burned Up (5:02) - Sinners' Paradigm (6:19) - City in Decay (6:13) - Metal on Skin (11:48) - Essence of Time (4:36) - A Life of Pretence (6:40) - Stargazer (8:36)
We kijken vaak te weinig over de taalgrens, want daar is best wat moois te ontdekken. Ook visa versa is dat helaas nog steeds het geval. Nochtans gooien bands als BB Brunes, It it Anita, Cocaine Piss tot Girls in Hawaii in het Franse en in het Brusselse heel hoge ogen. Sommige breken wel door in Vlaanderen, maar vaak is de impact iets minder. Het hoe en waarom ontgaat ons al veel jaren.
Dit terzijde stellen we een gloednieuwe Indie Pop parel aan u voor: Fabiola. We legden ons oor te luisteren naar het aanstekelijke schijfje 'Check My Spleen' en horen een band die uiteenlopende aanstekelijke muziekstijlen aan elkaar rijgt alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Deze band het label' Indie' opkleven is hen dan ook enorm tekort doen.
Van het dansbare “Faillure”, waar alle registers worden open gegooid, naar het weemoedige “St. Servais” tot het kleurrijke “Shit (is coming back)”. Telkens weet de band nieuwe wegen in te slaan, waardoor je inderdaad geen muziekstijl kunt kleven op Fabiola. De gevarieerde aankleding en het aanspreken van al even uiteenlopende emoties is belangrijk.
Fabiola trekt ons over de streep?, jawel ook al wordt daarbij helaas iets te nadrukkelijk binnen die lijntjes gekleurd, en klinkt alles nogal braaf en zo toegankelijk mogelijk. Tegen schenen schoppen en heilige huisjes omver duwen is er dus niet bij. Fabiola moet het hebben van fijne pop deuntjes die in je hoofd blijven hangen, en die je lekker mee neuriet in je huiskamer. Daar is op zich uiteraard nooit iets mis mee, maar wij houden toch van een meer avontuurlijke aanpak.
De aanstekelijkheid combineert Fabiola met sausjes melancholie. Daardoor kan dus vooral een ruim publiek aan pop en indie liefhebbers worden aangesproken. Ergens raken sommige songs een gevoelige snaar. Zoals “Kingdom”, “Robert Palmer” - een ode aan de zanger zelf?- een open vraag die we graag zouden zien beantwoord worden. Of “Betty”. Een opvallend lekker fleurige song die je enerzijds een traantje doet wegpinken maar vooral enorm veel positieve energie bevat waardoor je danst inn het malse gras.
Afsluiten doet Fabiola met een best weemoedig “Bottom of the well” dat je in eerste instantie een krop in de keel bezorgt, in hoge mate door die glasheldere en breekbare vocalen. En verder mondt het uit in diezelfde aanstekelijkheid waardoor je de zon ziet schijnen achter de donkere wolken.
Besluit: Fabiola brengt met 'Check My Spleen' een best aanstekelijk schijfje uit dat enerzijds aan de ribben kleeft en anderzijds, omgeven door walmen van melancholie en weemoedigheid, je eerder kippenvelmomenten bezorgt. Helaas blijft de band iets teveel binnen die lijntjes kleuren, het mocht voor ons toch iets meer experimenteel of avontuurlijker zijn geweest. Maar de indie/pop liefhebber die houdt van een fleurige en kleurrijke aanpak, waardoor hij of zij de zorgen uit het leven even opzij kan zetten, zal hier niet om malen. In het verlengde van menig pop artiest die hiermee grote zalen uitverkopen, voorspellen we Fabiola dan ook een gouden toekomst, ook in Vlaanderen.
Tracklist: 1.Failure 03:06 2. Break Of Dawn 03:08 3. My Bird 03:27 4. Robert Palmer 03:19 5. The Fox Of Scotland 02:45 6. St. Servais 03:54 7. Kingdom 03:34 8. Shit (Is Coming Back) 02:30 9. Betty 03:37 10. Bottom Of The Well 04:52
Sweeping Death is een Duitse progressieve metal band die sinds 2012 onder de naam Order of Priority aan de weg timmert. Medio 2016 werd de naam dus veranderd in Sweeping Death. Dit resulteert in de single “Die for Metal” en de EP “Astoria”. Over die laatste schreven we
'Sweeping Death verleggen grenzen binnen een uiteenlopend pakket van metal muziekstijlen. Gaande van de 'power' van powermetal, over de technisch hoogstaande uitspattingen van zogenaamde 'epic' metal gaan Sweeping Death telkens, zonder enig probleem, over naar Thrash Metal in zijn meest pure zin. Om daarbovenop ook nog eens het soort heavy metal naar voor te brengen, zoals alleen de groten op aarde dit kunnen. Deze EP 'Astoria' is het soort visitekaartje dat ons vol verwachting doet uitzien naar de toekomst.’
'In Lucid' is het eigenlijke debuut. Een veelkleurige tot veelzijdige schijf, die vooral instrumentaal bekeken ons compleet van onze sokkel blaast.
We hadden het op de EP al gemerkt. Binnen het progressieve metal en aanverwante is deze Duitse band best een te ontdekken parel die je niet aan jou mag laten voorbij gaan. De band bestaat uit één voor één top muzikanten, die riffs en drum salvo's uit hun instrumenten toveren waarbij grenzen worden verlegd. Telkens bezorgen die koude rillingen, adrenalinestoten , een ware krop in de keel. Niets wordt aan het toeval overgelaten, vanaf die eerste energieke song “Blues Funeral”, voorafgegaan aan een heel aanstekelijk klinkende intro “Eulogue”, zijn we vertrokken voor een bijzonder epische trip.
De vocale inbreng zorgt dan weer voor een psychedelische tongval, waardoor je onder hypnose wordt gebracht. Luister maar naar het lang uitgesponnen, circa tien minuten lange epos, “Suicide of a Chiromantist”. En je hoort een buitgewoon getalenteerd gezelschap dat vooral goed heeft geluisterd naar de jaren '70 bands maar eveneens met beide voeten in het heden staan. De band weet trouwens een zodanig uitgebreide pallet aan stijlen, en stijlbreuken naar voor te brengen dat hen in een hokje duwen, de band tekort doen is.
Episch metal is nog de beste omschrijving als je door duivelse riffs bij “Resonanz”, "Antitecture” tot magische afsluiters “Lucid Sin” - circa zeven minuten riff plezier - en “Stratus” weer eens door elkaar wordt geschud. Als de band toch een grens verlegt, dan is het in het toveren van veelkleurige riffs en riffs die snijden als vlijmscherpe scheermesjes in je vege lijf.
Besluit: De gitaarliefhebber, die houdt van lang uitgesponnen solo's, kan deze plaat uiteindelijk zonder daarover te hoeven nadenken, aanschaffen. Je zult niet ontgoocheld worden, want elke song is een bommetje boordevol aanstekelijke potjes oorgasme voor de doorsnee liefhebber van het instrument gitaar. Zonder afbreuk te doen aan de bijzondere vocale inbreng van een frontman die wat stem betreft wat doet denken aan heavy metal grootheden uit de jaren '80. Eveneens de drumpartijen klinken als stevige mokerslagen. Maar de band blinkt dus het meest uit in dat prachtige instrument de gitaar. Waarin deze heren meesters zijn, die bovendien totaal niet moeten onderdoen voor de zogenaamde grootheden binnen de gitaristen. Integendeel zelfs.
Tracklist: Eulogue (1:08) - Blues Funeral (5:41) - Horror Infernal (4:11) - Suicide of a Chiromantist (9:53) - Purpose (3:37) - Resonanz (6:09) - Antitecture (4:25) - Lucid Sin (7:47) - Stratus (5:59)
‘Tiger, Now!’ is oorspronkelijk uitgebracht in 2016. Maar daar kwam waarschijnlijk niet zoveel beweging of aandacht bij want nu brengen ze dit album opnieuw uit. Misschien is de tijd er nu wel rijp voor want intussen speelde Vera Jonas maar liefst drie keer op Eurosonic Noorderslag en won ze een prestigieuze award voor best indie/alternative album of the Year in Hongarije, haar thuisland. Na aan de muziek school in London gestudeerd te hebben en een tijdlang te hebben gependeld tussen London en Boedapest heeft ze zich definitief gesetteld in haar thuisland.
Dit najaar zal ze toeren door de Benelux en daarmede lag een heruitgave in de Benelux voor de hand. Wat kan je verwachten van dit album? Songs tussen rock, electro, indie en jazz in.
Opener “Tiger, Now!” rockt en doet haar stevige zangstem eer aan. Het moet gezegd, ze heeft een goede en brede stem. “Ordinary” gaat dan richting een ballad. Maar niet van de mierzoete soort. Dat ze een vastberaden zangeres is met een mening hoor je aan alles in haar muziek. Ze gebruikt trouwens haar muziek ook om op te komen voor de rechten van de vrouw en de minderheden. Ze verpakt dit in aangename songs. “Find Your Keys” is een zomers en luchtig liedje. De meeste nummers zijn geschreven samen met haar gitarist Fenyvesi maar er staan ook bijdrages van de bassist en de drummer tussen. Ze covert ook “Michelle” van The Beatles. Nooit gemakkelijk om zo’n wereldbekend nummer te coveren. Maar ze komt er goed mee weg.
In the mood voor een pop-rock album gedragen door een ferme stem? Dan moet je dit eens uitproberen. Je zal verkocht zijn! Zeg dat ik het je gezegd heb.
Donkere schaduwen en dreigende trillingen. Mooi opgebouwd met een hypnotiserend randje. Dat waren de eerste woorden en beelden die bij mij binnenkwamen bij het beluisteren van ‘Cardinal’ van het Madrileens trio Le Temps Du Loup.
Dit is post-metal en post-rock dat perfect binnen het plaatje van Dunk! Records past. Mooi opgebouwde songs, instrumentaal en uitgestrekte soundscapes die een eigen sfeer neerzetten. Opener “Zilch” is meteen een ferme binnenkomer. Het sacrale gitaarthema aan het begin met de dreigende synths (of gitaar) als achtergrond, de dreunende drums en de bas zorgen voor de toonzetting. Verder een heel knap opgebouwde song. “Eulerian” begint iets speelser maar ook de weemoed en melancholie zijn van het begin aanwezig. “Agartha” bezit subtiele gitaarklanken om dan halfweg te ontploffen. “Karellen II – Ascension” heeft een uptempo beat en trekt het album helemaal open. Afsluiter “Plaque Fort” is een tien minuten durend werkstukje. Met een vrij stevig en gejaagd beginstuk en halfweg met de nodige twist and turns. De zes tracks zijn samen goed voor veertig minuten muziek maar die zijn in een mum van tijd voorbij gevlogen.
‘Cardinal’ is een album dat af is. Mooi opgebouwd, groots en gewichtig klinkend en goed geproduceerd door Carlos Santos (Toendra en Jardin De La Croix). Dit is post-metal van hoog niveau.
Postmetal/Postrock
Cardinal
Le Temps Du Loup
‘I bark and a bite’ zingen ze op “Bark And Bite” en zo klinken ze ook, de punkrockers van Los Cinco Felices Cuatro. Laat u niet misleiden door de bandnaam, deze band is wel degelijk Duits. De ‘rare’ naam kwam er enkel na een dronken stemronde over hoe ze de band zouden gaan noemen.
Onversneden Amerikaans-klinkende punkrock met Engelse teksten, dus. Muzikaal zitten ze een beetje in het straatje van hun landgenoten van Leto. Of denk ook aan de zopas herrezen Heideroosjes, No Fun At All, NOFX, Less Than Jake of onze eigen Janez Detd (maar dan bozer).
Niet origineel, maar wel met de juiste dosis energie en de correcte attitude. ‘Don’t teach us how to live’ scanderen ze op “The Beast”. Het is ook allemaal makkelijk te volgen en mee te brullen, maar muzikaal zit dit bijzonder goed in elkaar. Elke track heeft een eigen gezicht en dat is best een prestatie in een genre waarin alles al tienduizend keer eerder gedaan is.
Gelukkig moet de boog niet altijd gespannen staan bij Los Cinco Felices Cuatro. Op “GPS Slut” geven ze de gps-stem van antwoord en op “Want The Cash” geven ze een vette sneer naar rockbands die enkel voor het geld in de business zitten. Zelfs enige zelfreflectie is hen niet vreemd, zoals op “Rock ’n Roll Devours His Children”.
De beste tracks zijn “No Compromise”, “Way Of Life” en “Now”.
DadaWaves is de semi-psychedelische popband van singer/songwriter Jasper Stockmans. De groep zette zich reeds op de kaart met de radiohit “Wise Old Owl” die het goed deed op Radio 1. In afwachting van hun nieuwe album dat in februari 2019 zal verschijnen bij Starman Records is er de nieuwe single “All The People’s Faces”, een intrigerende kampvuur-meezingmantra, die mens en technologie (smartphoneverslaving) op de korrel neemt.
De nieuwe single is misschien net iets minder zomers dan het vorige werk, maar er zitten sterke hints naar de jaren ’70, Beach Boys en Byrds. Sterke arrangementen en kleurrijke, meerlagige melodieën staan in schril contrast met de satirische lyrics. Retro-dream-psych-pop zo u wil.
Mocht Duyster nog een programma zijn op StuBru, dan zou deze single daar elke week te horen zijn.
“Lonely Giant” is na “Screens” de tweede single van Uma Chine (ofwel Human Machine). Over de debuutsingle schreven we dat het zomerse, gelaagde en psychedelische elektronoisepop was. Met “Lonely Giant” kunnen we zowel bevestigen als schrappen. Zomers en psychedelisch zijn hier minder van tel. Gelaagd en elektronoisepop blijven over. Het gelaagde zit niet enkel in de muziek, maar nu ook duidelijker in de soms engelachtige driestemmigheid.
Op deze tweede single schuift Uma Chine meer op in de richting van SX en Uncle Wellington. Iets donkerder dus en minder dansbaar.
Ze worden vergeleken met Twin Peaks-componist Angelo Badalamenti en dat duistere en mysterieuze hebben ze nu nog wat dikker in de verf gezet. De sfeer zit goed, alleen kan de songopbouw niet helemaal overtuigen.
https://www.youtube.com/watch?v=fGesRWAYywY
Steven Gen Wold (geboren als Steven Leach) verzon zijn levensverhaal. Hij bleek niet in 1941 maar in 1951 te zijn geboren en leefde hij naar eigen zeggen sinds zijn 14de als zwerver. Het duurde lang voordat Seasick Steve kon leven van zijn muziek. De doorbraak kwam er voor hem toen Jools Holland in 2006 hem inviteerde voor diens oudejaarsshow op de BBC. De rest is historie en welbekend.
Intussen is hij aan zijn negende album (zijn twee verzamelalbums niet meegerekend). Er lijkt geen sleet op zijn muziek te zitten. Ze klinkt nog steeds integer en gezongen door iemand die een zwaar leven achter de rug heeft. Dat heeft het succes in elk geval niet aan hem veranderd. We vinden een aantal ruigere songs terug zoals opener “Hate Da Winter”. Met een heerlijke bluesy riff en bijhorende zang. Schitterend begin. Ook het titelnummer en “Shady Tree” zit in hetzelfde straatje. Op “Down The Road” krijgen we een heerlijke Mississippi-blues met mooi slide gitaarwerk door Bruce Dickinson. “Chew On Da Blues” gaat traag maar onverbiddelijk onder je huid kruipen. Op “Lay” krijgen we een warme en vrij open gezongen Steve. Net een slaapliedje. Mooi. “Sun On My Face” roept beelden op van zingende negers in een veranda op een warme zomeravond. Kon zo uit begin van de vorige eeuw komen. Afsluiter “Company” is een meer dan vijf minuten uptempo durende track met de gekende Seasick kenmerken.
Seasick Steve is terug en hoe … ‘Can U Cook?” is heel goed. Diepkruipende Amerikaanse blues die soms ruig of rauw klinkt maar ook soms warm en gevoelig.
Blues/Rag n Bones
Can u Cook?
Seasick Steve
Venezuela…Weet jij dat liggen? Ergens in het Noorden van Zuid-Amerika als ik mij niet vergis. Demise komt van daar vandaan en komt met hun derde album voor de dag. Venezuela heeft dus naast aardolie en mooie natuur ook stevige death metalbands. Een weetje. De mannen van Demise brengen ons op ‘De La Manipulacion a La Ignorancia’ 11 tracks en ook nog eens dezelfde nummers zonder vocals. Die tracks met vocals zijn in het Spaans getiteld en die zonder vocals kregen de Engelstalige versie mee.
Verwacht u aan de zondvloed van los geslagen drums, een diepe death metal voice en bijhorende riffs. Als dat u ding niet is , begin hier niet aan zou ik zeggen. Wanneer je de eerste stortvloed over je hebt laten passeren merk je dat de songs wel voldoende structuur en eu… melodie bevatten. De melodie is dan vooral in het gitaarwerk terug te vinden. Alles zit goed in elkaar, is stevig en uptempo. Ik ga hier niet beweren dat ik dit heel regelmatig ga opleggen maar dat heeft eerder met mijn persoonlijke voorkeur te maken. Voor mij is dit iets te heftig maar dan wel goed gemaakte heftigheid. Zelf zou ik adviseren om hier en daar wat tempo te laten zakken of wat rustpunten in te steken zodat de andere momenten beter uit de verf zouden komen. Het zou het album ook makkelijker te doorluisteren maken. Maar de fans van brute Death Metal zullen mij op dit punt waarschijnlijk tegenspreken.
Wie van dit genre houdt zal met Demise geen buil vangen. De nummers bezitten nogal wat variatie en de nodige twist and turns. Waarom ze ook alle nummers zonder vocals op het album plaatsen lijkt mij een raadsel en eerder overbodig. Vooral omdat er geen wijzigingen of een remix mee zijn gedaan. Maar laat dit je niet tegenhouden om ze te ontdekken.
Death/Trash
De La Manipulacion a La Ignorancia -From Manipulation To Ignorance-
Demise
Opgericht in 2001, aanvankelijk als en instrumentale band, wordt hun debuut album uit 2005 internationaal beschouwd als toonaangevend in de moderne spaghetti western muziek. We hebben het over de uit Kalmthout afkomstige band TMGS. De band heeft door de jaren heen zijn stempel blijven drukken op de west-coast countryrock/Americana rock in ons land en ver daarbuiten. Dertien jaar na hun sprankelend debuut en reeds vijf jaar na hun vorige schijf 'Rivers & Coastlines' brengt TMGS nu eindelijk een gloednieuwe parel op de markt via Starman Records. 'Ain't No Place' doet ons terugdenken aan lange zomeravonden rond het kampvuur, of trips in de dorre woestijn met de wind in de haren.
Wat ik zo indrukwekkend vind aan TMGS, is dat de band steeds eigenzinnig zijn eigen weg is blijven volgen, zonder zich van de marketing en dergelijke iets aan te trekken. Dat laatste straalt deze prachtige, sobere en rustgevende schijf dan ook uit. “The Wasted Hours”, “Willows”, “Woke Up Again” zijn dan ook één voor één songs die een gemoedsrust doen neerdalen in ons hart. Er worden voortdurend gevoelige snaren geraakt, zonder dat we in een tranendal terecht komen. Zoals de platenhoes je doet wegdromen naar onbekende oorden, is het eerder de heel filmische tot veelzijdige aanpak die de band tentoon spreidt dat ons nog het meest over de streep trekt.
Net zoals artiesten als bijvoorbeeld Neil Young Folk en Country elementen zodanig vermengen dat het rock gehalte hoog ligt, waarbij niet echt geluidsmuren worden afgebroken, raakt ook TMGS op deze plaat op een subtiele en melancholische wijze de gevoelige snaar, op een wijze waarbij je het vooral niet te ver moet gaan zoeken.
Die eenvoudige manier waarop de band ons na al die jaren van begin tot einde nog steeds inpakt, en ontroert, brengt het volgende besluit: TMGS zet op zijn vijfde 'Ain't No Place' niet alleen de puntjes op de 'i' maar zet eveneens die ene eerder ingenomen stelling 'schitteren in eenvoud’ nog maar eens in de verf, op een zodanige wijze zoals een artiest als Neil Young dat enkel ook kan. Daardoor is TMGS altijd een Americana rock band geweest die niet moest onderdoen voor de grote namen binnen het genre. Uit songs als “Always Underrate”, “All Came Down” , “Until the morning” en afsluiter “Lonliness (Ain't No place)” blijkt meermaals wat voor een uitzonderlijke parel TMGS nog steeds is. Dat was 13 jaar geleden zo, dat is anno 2018 nog steeds het geval!.
Tracklist: The Wasted Hours – Willows - Woke Up Again - Holding The Reins - Won't Be Easy - Cold Day On The Lake - Always Underrate - All Came Down - Until The Morning - Loneliness (Ain't No Place)
West-Coast Countryrock/Americana Rock
Ain't No Place
TMGS
Punkrock wordt al eens beschouwd als een genre dat je goed vindt tot je twintigste en dat je daarna ontgroeit. Dat hoeft niet altijd zo te zijn. Je kan er ook waardig oud mee worden. Niet dat de Amerikanen van Reno Divorce al bejaard of over datum zijn, maar laten we zeggen dat ze op dit moment plukrijp zijn.
Reno Divorce heeft met ‘Fairweather Friends’ een wel heel leuke EP uit. Deze band staat op het toppunt van zijn kunnen. De beginnersfouten zijn er uit, de ervaring en het touren hebben de overhand genomen. Beter zal het niet meer worden met deze volwassen punkrock.
Muzikaal zit dit dicht in de buurt van The Smithereens, maar ook fans van pakweg Dropkick Murphys zullen dit kunnen smaken. Er zit ook wat rockabilly in en dat komt nog het mooist bovendrijven op “Ana Lee”. Inhoudelijk zijn dit een reeks leuk verpakte levenslessen, zonder het vermanende vingertje. Zo gaat titeltrack “Fairweather Friends” over het soort ‘vrienden’ dat jou meteen laat vallen als het jou net iets minder goed gaat en gaat “Let It Go” erover dat je jezelf je kleine misstappen moet kunnen vergeven.
Eén supertrack op deze EP: “Get The Feeling”. Die zal voor instant happiness zorgen bij elke punkrockfan. Het enige jammere is dat dit een EP met slechts zes tracks geworden is. Met nog twee leuke nummers erbij was het een volledig album. Of moeten we Reno Divorce dankbaar zijn dat ze geen ‘vullers’ toegevoegd hebben?
Nederlands 
Français 
