Dit album is de 50ste release van Fons records. Het is tevens de 3de plaat van Birds That Change Colour. Het is een lekkere plaat geworden om die 50ste release mee te vieren. Na twee eerder folkgerichte platen zocht Koen Kohlbacker het meer in de richting van de Amerikaanse zuidkust. Die Koen brengt wijzigingen aan zijn band om live op te treden. Nu eens gaat hij alleen op de tour, dan schaart hij een rockband rond zich of een andere keer gaat hij gaat hij live de nummers in een bepaald genre gieten. Nu gaat hij op tour als een vierkoppige band om dit album live te brengen.
Op ‘Nova Albion’ verlaat hij de folkgerichte albums van vroeger en kiest resoluut voor warme rock. “Ridin’” vliegt er meteen in en we krijgen hier een rocksong dat ons meeneemt in de jaren 70. Van Creedence Clearwater Revival tot The Beatles (dat refrein). “Shaman Apprentice Blues” begint met vrouwelijke vocals die als een shaman klinken: bezwerend. Een riff op de Blues geënt vormt de ruggengraat van de song. Een heerlijke song trouwens. Soms gaat het ook richting psychedelica zoals op “The Song Is You”. Maar of het nu richting rock of psychedelica of naar een andere stijl gaat het album klinkt consistent en bezit overal die warme gloed. Deels te danken aan de stem en de sound van de instrumentaria.
Hier staan 13 songs op waarover ik eigenlijk weinig kwaad kan spreken. Koen Kohlbacker weet hoe een song in elkaar te steken. Het klinkt, het staat er en de refreinen of de riffs blijven hangen. Ja, ‘Nova Albion’ was het geschikte album voor Fons records om hun 50ste release mee te vieren.
Een nieuw album van Culture Club in de originele bezetting, wie had dat nog durven verwachten? In Groot-Brittannië is het alvast minder een verrassing dan bij ons in België. Wij hebben vooral de fratsen van Boy George nog in gedachten van in de periode dat hij solo ging, op duizend-en –één singles van allerlei slag meedeed, constant in de roddelpers opdook met verhalen over drugs en gevangenisstraffen en aan de slag was als DJ.
De reünie van Culture Club loopt al een tijdje. De band deed eerst een uitgebreide tournee met de hits uit de jaren ’80 en maakte dan een album met nieuw werk, dat door band en label op de plank werd gezet wegens niet goed genoeg. Twee jaar later is er dan toch ‘Life’ en het is onduidelijk of dit het album is dat uit de kluis werd gered of toch een nieuw of herwerkt album.
Elk van die opties zou kunnen opgaan. Culture Club en Boy George brengen op ‘Life’ een geluid dat slechts heel zuinig aansluit op het werk van de jaren ’80. Wat nu zwaarder doorweegt dan de lichtvoetige en naïeve pop is soul en gospel. Die sluiten beter aan op de intussen rijpere en mannelijkere stem van Boy George. Enkel in het op reggae en blazers drijvende “Let Somebody Love You” en op het lichtvoetige “Human Zoo” herken je een glimp van de band die “Karma Chameleon” opnam.
Voor het overige krijg je op ‘Life’ best aardige soul (“God & Love”, “Different Man” en de ballad “Oil & Water”), mellow disco (“Bad Blood”), soulvolle laidback reggae (“What Does Sorry Mean”) en funky disco (“Runaway Train” en “Resting Bitchface”) en gospel-pop (titeltrack “Life”). Allemaal kunnen ze net niet overtuigen. Gelukkig staat er maar één echte draak van een nummer op dit album: het van Eurosong-pathos-overlopende “More Than Silence”.
Boy George en deze herrezen Culture Club staan binnenkort op een Antwerps podium. De aanwezigen mogen hopen dat het nieuwe werk niet de overhand krijgt op de oude hits.
Life - Boy George & Culture Club
‘Heartbreak Hi’ is het tweede album van de Belgische band The LVE en komt uit bij het Nederlandse label Gentlemen Recordings. Het bandgeluid is nog steeds herkenbaar, maar ook puurder en breekbaar. Het is dromerige, schuifelende indiepop met synthpoptoetsen.
‘Heartbreak Hi’ laat een band horen die de afgelopen jaren gestaag en met veel overtuiging steeds verder is gegroeid. De typische samenzang blijft ook op dit tweede album aanwezig, al vaart The LVE een nieuwe, subtielere koers. Waar ze op hun debuut nog werden vergeleken met Eels, Wilco en Marble Sounds, vonden ze voor dit album zelf punten van herkenning bij Matthew E. White, Arcade Fire en Phoenix. Voeg daar gerust nog een reeks tussen lichtvoetigheid en melancholie zwevende landgenoten aan toe als And Then Came Fall, Pauwel De Meyer en DadaWaves. The LVE zou niet misstaan op het Belgische Starman Records.
Onder het laagje dreampop op slackertempo zitten – tekstueel dan – moeilijke onderwerpen als levensbedreigende ziektes waar je als dertiger ineens mee te maken krijgt, plus de impact en de machteloosheid die ermee gepaard gaan. Een beetje zoals The Spectors dat doen op hun jongste album.
Single “Go Bad With You” is één van de top-nummers op dit album, maar ook slaapliedje “Dreams & Memories” en de 80’s-vibe in “Slo-Mo” zullen weten te bekoren.
Nu en dan krijg je een pareltje in je handen. Dat is het geval hier met ‘Suckerpunch’ van Vivii. Dit Zweeds duo komt hier met een nieuwe single af na hun volprezen EP debuut ‘Savant’ die in mei dit jaar verscheen en nogal de aandacht trok. De EP werd maar liefst 1,5 miljoen keer gestreamd.
De spil van het duo is het koppel Emil en Caroline Jonsson die elkaar als kind leerden kennen op zomerkamp in Gothenborg. Ze werden later verliefd, trouwden en trokken naar Amerika. Nu zijn ze terug in hun thuisland waar ze vanuit Stockholm werken aan hun muzikale carrière. De productie lag in handen van Anders Eckeborn. Vooreerst klinkt de stem geweldig en doet ze wat aan Lana Del Rey denken. Het klaterend gitaartje klinkt lentefris en opent de track. Halfweg breekt de song open en komen andere instrumenten erbij.
Het geheel klinkt ergens als SX, Amatorski maar dan op Vivii hun eigen manier. Met het aantrekkelijk refrein erbij is dit een song die helemaal af is.
Voor mij is dit een heerlijke knaller van een plaatje. Hell yeah, het leven kan mooi zijn.
Schrik niet want Skjolberg heeft geen terminale ziekte; ‘Last Days On Earth’ is gewoon de titel van zijn derde soloplaat. Hij was in het verleden lid van de bekende Noorse bluegrassband EarlyBird Stringband waarmee hij rond de wereld toerde.
De titel dekt niet helemaal de lading want de acht liedjes bevatten een zekere luchtigheid en friste. Opener “Baby Come On” bijvoorbeeld is een zomers klinkend indiepop liedje. “Take Me Back” klinkt iets zwaarder maar bevat terug mooie refreinen en melodieën. Dat lijkt wat zijn handelsmerk te zijn. De songs klinken vrij authentiek en naturel. Hij speelt ook op oude instrumenten (een 1960 Silvertone en Wunder CM 112 microfoons bijvoorbeeld). En het werkt voor de man. De tracks hebben een zekere warmte (“Ray”) maar vooral klinken ze goed en zijn goed gemaakt. Denk aan singer/songwriters zoals Paul Simon, James Taylor of Tim Hardin.
Moderne invloeden moet je dus niet meteen zoeken maar je krijgt gewoon acht energieke en aanstekelijke songs voorgeschoven die wat refereren aan de jaren 70. De fingerpicking die hij hanteert dragen daar ook aan bij natuurlijk. Het ontdekken waard deze artiest die in onze contreien nog te weinig bekend is.
Toen ik de naam Hanna Paulsberg zag passeren begon er een lichtje te branden maar ik kon niet meteen thuiswijzen dat het de Hanna van het trio Gurls betrof, eerder al besproken. Een album dat mij erg wist te boeien.
Dus solowerk van deze saxofoniste sprak mij wel aan. Daarnaast inviteerde ze ook trompettist Magnus Broo om mee te werken aan dit album. Broo is al 20 jaar lid van Atomic heeft ook roots in de ‘African American Tradition’.
Wat krijgen we te horen? Zeven composities die telkens tussen de zes a acht minuten lang zijn. Op “Scent of Soil” wordt middels piano een terugkerend patroon opgestart en zijn de andere instrumenten vooral sfeerbrengers. Het kan zo onder een Afrikaanse docu of film geplaatst worden. “Little Big Saxophone” leunt meer aan bij experimentele jazz. Op “Hemulen Tar Ferie” zijn terug Afrikaanse invloeden aanwezig.”Serianna” is een compositie van de dubbele basspeler Trygve Fiske. Een nummer dat opgewektheid uitstraalt.
‘Daughter of The Sun’ is een jazz plaat die wel wat Afrikaanse jazz invloeden verwerkt maar bovenal het resultaat is van het geknetter tussen rasmuzikanten. Ben je jazz fan? Zeker eens luisteren.
African oriented jazz
Daughter of the Sun
Hanna Paulsberg Concept + Magnus Broo
Miles Hunt is de man achter The Wonder Stuff. Een band dat in eigen land hoge toppen scheerde eind de jaren 80 en begin de jaren 90. Op het vasteland was het succes iets minder. Na een split tussen 2004 en 2010, waarin Hunt zich toelegde op solowerk, is de band terug samen en toeren ze nu en dan. Miles Hunt vond nog de tijd om zelf bezig te blijven en dat resulteert in dit album ‘The Custodian’. Eigenlijk is dit een dubbel album met een greep uit de meer dan 200 songs die Hunt heeft geschreven gedurende zijn carrière. Songs die hij terug in eigen bezit heeft na wat gekibbel met voormalige platenmaatschappijen.
Wat was het opzet voor deze herneming van de nummers. Volgens Hunt is het idee ontstaan toen hij in NY het voorprogramma van Tom Robinson deed. Tom Robinson legde hem daar tijdens de soundcheck uit dat, ongeacht wie er wettelijk eigenaar was van de songs, het publiek de songs toe eigent. Het vormt de soundtrack bij hun leven. Als artiest ben je de bewaarder, herder (Custodian) van die songs en moet je ervoor zorgen dat dat die behandeld en gespeeld worden met het respect die het publiek verdient. Naar eigen zeggen was Miles daarvan enorm onder de indruk en bleef dit door zijn hoofd spoken. Daarom besloot hij tot het opnemen van dit album.
Kort door de bocht gezegd zijn de nummers akoestische hernemingen van liedjes van The Wonder Stuff. Enkel Hunt en zijn gitaar. Erg verrassend is het concept niet. Meerdere artiesten hebben dit hem al voorgedaan: songs strippen en puur brengen. Je merkt wel dat een heel pak songs recht blijven staan in deze opzet. Daarnaast is het album ook een kapstok tot de akoestische tournee die hij in de UK zal doen. Daarvoor oefende hij zestig van zijn, naar eigen mening, beste songs om ze dan op tournee in chronologische volgorde te performen.
Op ‘The Custodian’ vinden we dertig tracks terug waarbij Hunt ook wel bekendere songs bij gezet heeft zoals: “The Size of a Cow”, “Caught in my Shadow” en “On The Ropes”. Het is een aangenaam luister album geworden waarbij de meeste songs het ook goed doen in deze setting. Iets nieuws moet je er niet meteen op zoeken en daarom denk ik dat het vooral gekocht zal worden door de grote fans van The Wonder Stuff.
Moster! is saxfenomeen Kjetil Moster die een monstergroepbezetting rond zich heeft geschaard voor dit album. Onder andere Hans Magnus Ryan van Motorpsycho, drummer Kenneth Kapstad (ex-motorpsycho en Grand General, bas en electro speler Nikolai Haengsle (Needlepoint, Band of Gold) maken deel uit van deze band.
‘States Of Minds’ is een dubbel album geworden vanwege twee epische tracks die elk zo een 20 minuten duren. Met name “Brainwave Entertainment” en “Life Wobble”. De eerste track is een koortsige brok muziek dat chaotisch begint om dan op en neer, links en rechts uit te gaan. Op golven van de muziek. “Life Wobble” is iets introverter en bezit een soort onderhuidse drang die naar buiten wil komen. Op “Plate Sized Eyes” doet de slide en bottleneck wat aan Ry Cooder denken. “Mystère” gaat een beetje in die zelfde blues/rock sfeer door. Mooi opgebouwde song met mooie basis groove. “Sounds Like A planet” is een soundscape met bewerkte sounds en ongedefinieerde stukken muziek in. Het geheel klinkt donker en verontrustend. Ideale soundtrack voor een apocalyptische wereld.
‘States of Minds’ is geen hapklare brok. Verre van zelfs. Maar het is kwaliteit. Muziek waarvan je stukken als soundtrack kan gebruiken. Er zit heel veel variatie en veel muziekstijlen in verwerkt. Dat maakt het soms moeilijk beluisterbaar. Maar mondjesmaat is het zeker genietbaar.
Mijn favoriete tracks zijn “Mystère”, “Mon Plaisir” en “Sounds Like A Planet”.
Experimental/Alternative/free jazz
Moster!
States of Minds
We volgen deze Brusselse band al sedert hun overwinning in Humo’s Rock Rally 2016. Wie toen dacht dat het hier om ééndagsvliegen ging , komt bedrogen uit. Live maken ze indruk en zijn ze mondjes maat bezig met Europa in te pakken. Sinds 2015 bouwen ze hun donkere muzikale wereld stap voor stap, maar zonder stoppen, uit. Velen kijken dan ook reikhalzend uit naar hun debuutplaat.
Voldoen ze aan de verwachtingen en is hun debuut er eentje om in het oog te houden? Jazeker! Dit is moderne postpunk met een eigen smoel! Het bewijs dat het ook anders kan dan een kloon van The Cure of Joy Division te zijn. Opener “Stalemate” klinkt weeral beklemmend en bezit een mooi tempo. De subtiel aanwezige synths doen hier goed hun werk en geven diepgang aan de gitaren en ritmesectie. Opwinding voel ik dames en heren. Op “Stole A light” gaan ze verder de ingeslagen weg op. De ritmesectie doet hier mooie dingen. Je merkt dat het toeren de band goed heeft gedaan. Ze klinken nog meer als een goed op elkaar ingespeelde band. “Alone” is de nieuwe single en het gitaarwerk klinkt hier catchy, mooi ondersteund door de synths en bass.
De uithalen en lage passages van vocaliste Fenne Kuppens zijn nu ook weer aanwezig maar ze lijkt ze beter onder controle te hebben waardoor alles heel natuurlijk klinkt. Op “Skin” wordt het tempo even terug geschroefd en krijgen we een soort ballade. Een schitterende en weemoedige track. Zo krijgen we tien tracks waarvan geen enkele een stinker of een halfbakken nummer is. Ook indrukwekkend zijn “Hollow” en “No Image”.
Whispering Sons zijn met dit album klaar om Europa op hun knieën te krijgen. Hun uitstraling, hun live performances en nu ook een resem toptracks maken hen tot een unieke band. Op het vlak van postpunk lijkt mij dit nu al de plaat van 2018 te zijn. Diegene die dit wil overtreffen zal met straf materiaal moeten afkomen.
Adrian Jones en Michel Simons vormden in 2013 het bijzondere project Jet Black Sea. Dit resulteerde in een bijzonder debuut 'The Path of least existence'. Medio 2017 verlegt de band gewoon nog meer grenzen binnen experimentele progressieve rock - met een knipoog naar andere muziekstijlen - op de schijf 'Absorption Lines'. Ook met de nieuwste 'The Overview Effect' blijft Jet Black Sea zichzelf heruitvinden. De plaat verwijst naar het boek van de Amerikaanse ruimtefilosoof Frank White, die in 1987 beschreef hoe een astronaut zijn blik vanuit de ruimte op de aarde verandert, en bij terugkomst meer waardering voor de schoonheid daarvan heeft opgedaan.
Met het instrumentale “Escape Velocity”, een song boordevol vreemd aanvoelende soundscapes, is het startsein gegeven van een waarlijk emotionele en beetje vreemd aanvoelende trip, waar Jet Black Sea naar goede gewoonte duchtig blijft experimenteren tot het oneindige. Op het ruim vijfendertig minuten lange titelnummer bouwt de band zijn sound verder uit, door nog meer te experimenteren en te improviseren met klanken en vocalen. De oneindige reeks invloeden die we hier ontdekken gaan van progressieve rock van Pink Floyd en Porcupine Tree over naar muziekstijlen als ambient. Hoewel ik me die eerste nog het meest voor de geest haal. Want net als Pink Floyd voegt de band enorm veel psychedelica toe aan zijn geluid, waardoor je onder hypnose wordt weggevoerd naar een andere planeet. Perfect passende bij het concept op deze schijf dus. Het slotnummer “Home [E.D.L.] (Entry, Descent, Landing)“ drijft je nog verder weg in het heelal, naar onbekende oorden.
Jet Black Sea weet zoveel gevoel te steken in de cd, dat u zich voorwaar een astronaut voelt die ver boven de planeet de aarde aanschouwt, met een lach en een traan. Door de filmische aanpak halen we ons dan ook heel bewust die beelden voor de geest. Met de ogen gesloten wanen ook wij ons heel hoog boven de wolken, waardoor de band in zijn opzet is geslaagd om dat boek van Frank White te verwoorden in songs die perfect die atmosfeer van het heelal weergeven.
Besluit: Net als bij de twee vorige prachtplaten, stimuleert Jet Black Sea de fantasie van de aanhoorder. Bewust kiest de band ervoor dat u zelf jouw fantasie laat werken tijdens het beluisteren daarvan. Net zoals bij Pink Floyd is de psychedelische impact zo groot, dat je je gewillig zult laten meevoeren, hoog boven die wolken. Jet Black Sea blijft eveneens de grenzen van het oneindige aftasten, en zichzelf telkens opnieuw heruitvinden. Waar het ooit begon met een indrukwekkend debuut, is dit een nieuwe bladzijde die voortborduurt op voorgaande ingeslagen wegen. Maar met toch weer een andere kijk op de zaak. Wat ons dan weer doet uitzien naar meer zulke bevreemdende, onaardse parels in de nabije of verre toekomst.
Tracklist:
1. The Overview Effect album trailer - Escape Velocity 04:12
2. The Overview Effect 35:49
3. Home (E.D.L.) 05:38
Progressieve rock/Ambient/Experimenteel
The Overview Effect
Jet Black Sea
Als een indertijd succesvol album 30, 40 of 50 jaar oud wordt, brengt doorgaans het originele label vaak een herwerkte versie uit. Of dat gebeurt door een ander label dat intussen de rechten in handen heeft. Niet zo voor ‘Power In The Darkness’ van de Tom Robinson Band. Label EMI geeft niet thuis voor een heruitgave van dat album 40 jaar nadat het één van de bestverkochte albums van de UK werd. Dus brengt Tom Robinson zelf een nieuwe live-versie van het album uit. Met dezelfde tracklist als het origineel en met nagenoeg dezelfde extra nummers als indertijd. Die live-versie heeft hij opgenomen in de 100 Club in Londen, in 2017. Het live-album is digitaal beschikbaar en in een heel beperkte vinyl-oplage.
Het belang van het album kan nauwelijks overschat worden. Het is de brug tussen de eerder literaire, zelfs elitaire maatschappijkritiek van de generatie van Bob Dylan en Neil Young en de ongeleide maatschappij-afkeer van de eerste punkgeneratie. Robinson smokkelt soms haast onmerkbaar kritische noten in zijn lyrics door bv. kleine gevolgen van discriminatie of ander onrecht uit te vergroten om zo het hele probleem aan te kaarten. Maar in het begin van zijn carrière en op ‘Power In The Darkness’ gebeurde het toch eerder dat hij de problemen nog gewoon bij hun naam noemde. Hij nam het als eerste jonge rockster openlijk op voor de toen nog openlijk gediscrimineerde gemeenschap van homo’s en lesbiennes en bij uitbreiding voor iedereen die onrecht werd aangedaan.
Het leverde hem indertijd lof op van Amnesty International, terwijl de BBC tegelijk een aantal van zijn nummers in de ban sloeg wegens te aanstootgevend. Tom Robinson is o.m. dankzij ‘Power In The Darkness’ nog steeds een icoon in de Britse lgbt-gemeenschap, al waren er wel een paar zure opmerkingen toen hij, nadat hij eerst zelf uit de kast kwam als homo, later met een vrouw samenleefde.
De live-versies van het Power-album verschillen niet echt veel van die op het reguliere album. Je hoort natuurlijk dat Robinson’s stem flink wat kilometers op de teller heeft, maar dat compenseert hij met een karrevracht overgave en temperament. Van de originele band is enkel Tom Robinson nog actief, maar toenmalig gitarist Danny Kustow komt wel nog één nummer meespelen in de 100 club. De overige huidige bandleden spelen wel vaker mee met Tom Robinson sinds die solo op de planken staat en ook op zijn comebackalbum ‘Only The Now’ uit 2016: Faithless-drummer Andy Treacey, gitarist Adam Phillips (Richard Ashcroft) en Lee Forsyth Griffiths die zopas zelf het prachtige album ‘Silence=Death’ uitbracht.
Ook zonder de context is deze muziek om van te smullen, met klassiekers als “Grey Cortina”, “Up Against The Wall”, “Too Good To Be True” en “The Winter of ‘79”. En zelfs de minder bekende nummers maken duidelijk wat een talent Tom Robinson heeft als songschrijver. Als bonus krijg je er nog “Glad To Be Gay”, “Martin” en “2-4-6-8 Motorway” bovenop.
Het is jammer dat Tom Robinson niet langer jaarlijks naar België komt voor een intiem concert met zijn fans.
Doorgaans houden wij van artiesten die zichzelf heruitvinden, experimenteren en buiten hun eigen lijntjes kleuren. Bij sommige echter blijft het tot het oneindige herhalen van hetzelfde concept boeien. Het waarom? Omdat de muziek na al die jaren nog steeds een gevoelige snaar raakt. Neem nu Lenny Kravitz. Toen wij de man in 1990 op Torhout/Werchter aan het werk zagen , was dat een openbaring. Funk/psychedelische klanken en Rock muziek werden op een hoopje gegooid, waardoor een wervelend dansfeest ontstond, waardoor de weide prompt in vuur en vlam werd gezet. In 2018 blijkt de aanstekelijke muziek van Lenny Kravitz nog steeds op de dansspieren te werken. En nog steeds diep te raken. Dat is de voornaamste vaststelling na het aanhoren van de nieuwste van Lenny Kravitz. 'Raise Vibration'.
Lenny laat er geen gras over groeien, vanaf “We Can Get It All Together” legt hij die lat al heel hoog, en laat niets aan het toeval over. De grote sterkte van een artiest als Lenny Kravitz is dus dat hij enerzijds zorgt voor een waar dansfeest, maar anderzijds heel gevoelige snaren kan raken. Zoals bij parels als “Here to love” het geval is. Lenny Kravitz laat zich hier van zijn meest naakte kant zien, door enkel zijn warme stem in de strijd te werpen. We zullen dat nog een paar keer ontdekken. De jaren hebben trouwens geen vat op die bijzondere stem van Lenny Kravitz, is nog een andere vaststelling.
De Funky klanken komen bij “It’s Enough” weer boven drijven. Om daarna de luisteraar bij het nekvel te grijpen, en hem of haar wederom een krop in de keel te bezorgen. Op een wijze zoals alleen een artiest als Lenny Kravitz dat kan. Of neem nu onze favoriete song, het lekker funky klinkend “Low”. Waar alle registers compleet worden open gegooid en de Lenny Kravitz horen die ons die keer op de weide van Torhout een onvergetelijke avond bezorgde. Het zijn allemaal redenen waarom het totaal niet stoort dat Lenny ook anno 2018 nog steeds min of meer uit datzelfde vaatje blijft tappen. Wat, ondanks de kleine verrassende momenten links en rechts, het geval blijkt te zijn.
Besluit: 'Raise Vibration' is een klasseplaat van een artiest die bewijst dat de jaren op hem geen vat hebben. Lenny Kravitz blijft gewoon zichzelf. Een rock artiest, die funky geluiden vermengt met Psychedelische elementen, en daardoor dansbaar en breekbaar klinkt. De gevoelige snaar raakt dus , surplus je laten losgaan op de dansvloer. Dat was in die jaren '90 zo, dat is nog steeds het geval.
Tracklist:
1. We Can Get It All Together 04:40
2. Low 05:19
3. Who Really Are The Monsters? 05:20
4. Raise Vibration 05:27
5. Johnny Cash 06:18
6. Here To Love 04:42
7. It's Enough 07:55
8. 5 More Days Til Summer 04:02
9. The Majesty Of Love 05:49
10. Gold Dust 05:08
11. Ride 05:59
12. I'll Always Be Inside Your Soul 03:58
Nederlands 
Français 
