In het Belgische muzieklandschap heb je een segment waar bands zoals Balthazar, Absynthe Minded, Girls in Hawai of Mintzkov gedijen. Volgens mij horen The Prospects daar ook in thuis. Dit vanwege de sound en de kwaliteit die ze hier op ‘Plastic Skin’ ten gehore brengen.
The Prospects kenden een drietal jaren terug een succesvolle start waarbij hun single “What Is Tomorrow” de afrekening haalde en themasong voor het één-programma ‘Groene Vingers’ werd. Bezieler Gord Achten bleef niet bij de pakken zitten en bracht de band terug tot een duo. Samen met drummer Alessio Di Turi (The Sore Losers) legden ze op een achttrack met bas en drums de basis voor dit nieuwe album. Alle andere arrangementen werden door Gord zelf op computer ingespeeld. Maar dit is niet te horen aan het resultaat. Het klinkt allemaal fijn, warm en netjes afgewerkt.
De nummers dringen zich niet op. Je moet ze eerder zelf ontdekken. De details en accenten zijn subtiel in de songs verwerkt.
Maar wanneer je het album enkele luisterbeurten gunt dan komt dit allemaal langzaam tevoorschijn. De single “A Woman Wants To Be Loved” hebben we jullie al aangeraden wegens catchy, een heerlijk wah wah gitaartje op de achtergrond, een dijk van een refrein en een  heerlijk falsetstemmetje in de strofes. Maar er staan nog van die pareltjes op. Zoals “Where Are You Now?” dat een heerlijk orgeltje op de achtergrond bevat, heerlijke zang en een warm gitaartje. “Untold” is een song die er wat uitspringt inzake songopbouw maar qua sfeer volledig in het geheel past. “Is This What We Want?” heeft een heerlijke groove waar de song verder op wordt uitgebouwd. Zo zijn er nog meer songs van te vinden op dit album.
In totaal tien fijne songs met de sterke en soulvolle vocals van Gord Achten die de tracks omhoog liften. Zijn we verkocht aan ‘Plastic Skin’? Zeker en vast. Deze release mag niet onopgemerkt voorbijgaan. Het zou zonde zijn van de kwaliteit.

Het was ergens in maart vorig jaar dat ik The Weyers heb leren kennen. Ze stonden in de Kavka, Antwerpen als voorprogramma van de rockband Tracer. Ik kende ze niet maar was aangenaam verrast van hun optreden. Ik kocht na het optreden hun debuut ‘Within’ en hun EP die ze hadden uitgebracht ‘Beep Beep Beep’. Daarover schreef ik dat het energiek, speels en rock’n’roll uitstraalde. The Weyers is een Zwitsers duo bestaande uit de Weyer-broertjes.
Met ‘Out Of Our Heads’ zijn ze aan hun tweede full album toe. Het eerste wat opviel toen ik de digipack in mijn handen kreeg , was dat het artwork overwegend zwarte/wit was. De vorige releases waren in felle kleuren gehuld. Benieuwd of dat muzikaal ook zo is.
Na het meermaals beluisteren kan ik zeggen dat ze muzikaal ook geëvolueerd zijn. De songs op dit nieuwe album klinken volwassener en minder speels dan op de voorgaande. Niet dat er een grote ommezwaai te horen is maar het zit een beetje in details. Verder horen we hier terug catchy en energieke songs afgewisseld met iets rustiger en mijmerende tracks. Opener “Bout Love” heeft een melancholisch klinkend gitaartje, een refrein dat de boel opentrekt. Een nummer dat zich meteen in je hersenpan nestelt. “Think Of You” is iets ingetogener maar met een even meezingbaar refrein.
Het titelnummer vormt op dit album een beetje de vreemde eend in de bijt. Het nummer werd wat behandeld met mix-trukjes. Alhoewel het nummer op zich niet slecht is, en ik wel denk te weten wat ze wilden bereiken, vind ik het niet helemaal geslaagd. Het klinkt wat te geforceerd. Maar gelukkig is dat het enige minpuntje op dit elf nummers tellende album. Voor de rest puike songs met catchy refreintjes. Sommige neigen ze iets meer naar rock terwijl andere iets meer pop gericht zijn. Het toepasselijk genoemde “Darkness”, die ik persoonlijk een heel sterke track vind, heeft een wat donkerder sfeer maar is muzikaal toch lichtvoetig. “Done With Love” heeft wat wave-invloeden en een oorworm van een refrein. Ook “Walk” dat wat bluesrock elementen in de song heeft zitten is een aangename track. Dit gaat zo verder tot en met de afsluiter “So Good To See You”.
‘Out Of Our Heads’ is een sterk album geworden dat bondige, melodieuze en vlot meezingbare songs bevat. Een album dat een stap vooruit is tegenover hun vorige release. Terug energiek en catchy maar met een volwassener geluid.
Live zijn ze zeker een aanrader. Momenteel toeren ze in het voorprogramma van The Rasmus. Ervoor deden ze de support van Triggerfinger.

Na enkele albums via het Duitse label Echozone werd voor dit vierde album gekozen voor het Belgische label Wool E-Discs. Voor grote veranderingen in het geluid heeft dit gelukkig niet gezorgd. Wel kunnen we zeggen dat ‘The Unexpected’ iets donkerder klinkt dan zijn voorganger. Wat ook te merken is aan het erg geslaagde artwork.
We kunnen het album opdelen in een aantal uptempo songs zoals bv “The River White”, “Liars” en “My Frozen Heart” en in een aantal trager, donker en sfeerrijk opgebouwde tracks zoals “Farewell”, “Tonight” en “My Grave”. De uptempo songs zullen zeker voor de nodige adrenaline zorgen tijdens de optredens.
“My Grave” is de albumopener en is een vrij filmische track. Het schept een donkere sfeer waarbij je je waant op een kerkhof ’s nachts dat omringd wordt door een hardnekkige mist. “Someone Who Smiles” is een typische Der Klinke song met de elektronische drums, de synths, een pratende baslijn en een heerlijk gothic gitaartje. Vanaf de eerste maat weet je dat zij het zijn. “Faith Healer” drijft op synths en beats waardoor die zo in een club gedraaid kan worden. Op “River White” zit er nogal wat afwisseling in de vocals die verzorgd worden door Chesko, Sam Claeys en Melissa Vandewalle. Dat levert een mooi resultaat op. “Unexpected” is een track dat enkel begeleid wordt door een synthsound en de bas. Daarboven op de spoken words van Chesko. Een nummer dat groeit bij elke luisterbeurt. “Mr Pumpkin” lijkt mij hier en daar wat te wringen. Niet het sterkste nummer van het album. “Tonight” is terug heel cinematografisch. De single “My Frozen Heart” is door velen reeds gekend en zit al een tijdje in hun setlist. Terecht zou ik zeggen. “Farewell” is toepasselijk de afsluiter. Een nummer waarbij geen taal maar klanken gebruikt worden. Met zang van Sam Claeys en Melissa Vandewalle begeleidt door piano en wat synths. Een sterke afsluiter.
Highlights op dit album zijn o.a. “Liars”, “Unexpected”, “The River White” en “Farewell”. Maar echt mindere songs staan er ook ditmaal niet tussen. ‘The Unexpected’ klinkt donker, matuur, sfeerrijk en met de nodige variatie.
Terug een stapje vooruit voor Der Klinke. Het album is ook gelimiteerd verkrijgbaar in gekleurde vinyl. Een kwestie van er snel bij te zijn dus.

Intergalactic Lovers ondenemen bij elke plaat een intense tour . Een kleine drie jaar zitten er tussen de tweede ‘Little heavy burdens’ en deze hier . Intergalactic Lovers rond Lara Chadraoui (Libanese roots) hebben een derde sterke, overtuigende plaat uit . Ze doen waar ze goed in zijn , charmant dromerige en fris aanstekelijke gitaarpoprock spelen, die ingetogen  sfeervol (check “Talk! Talk!” maar eens) als broeierig rockend klinkt , “Between the lines” of met strijkers wordt toegevoegd, “My I” . Een Sophia wave  horen we dan in “The river” .
Gil Norton van o.m. Pixies en Foo Fighters, stond in voor de productie . Een afwisseling van broeierige gevoeligheid , radiovriendelijkheid in groot en klein materiaal , krijgen we te horen.
Drie platen die verdomd allen even sterk zijn . Sjiek!