Matthews Southern Comfort. Wie oud genoeg is om het meegemaakt te hebben of misschien fervente muziekquizzers weten nog dat die band in 1970 een radiohit hadden met een cover van Joni Mitchell. De cover, “Woodstock”, stond op het eerste album van Matthews Southern Comfort, de band die Iain Matthews opgericht had na zijn vertrek uit de legendarische folkband Fairport Convention. Op zijn eerste eigen album werd hij wel nog volop bijgestaan door Richard Thompson en de andere leden van Fairport Convention. Na een paar albums doekte hij de band echter op en begon Matthews muziek uit te brengen onder zijn eigen naam of onder andere groepsnamen (Plainsong, Hi-Fi, Hamilton Pool, …).
Sinds enige jaren woont Iain Matthews in Nederland en heeft hij Matthews Southern Comfort als bandnaam vanonder het stof gehaald. Met een compleet nieuwe bezetting bracht hij onder deze naam in 2010 ‘Kind of New’ uit, gevolgd door de live-registratie ‘Kind of Live’. Op die laatste registratie speelt twee derden van de bandbezetting van het nieuwe album ‘Like a Radio’: Bart-Jan Baartmans en Bart De Win. Beide zijn heel gerespecteerde muzikanten, songwriters en producers. Dat duo wordt nog aangevuld met Eric Devries, nog zo’n Nederlandse muzikant met tonnen ervaring.
Het valt op hoe Matthews en zijn drie Nederlandse muzikanten zichzelf wegcijferen in functie van de song. Het songschrijven als ambacht staat centraal op ‘Like a Radio’. Op het reguliere album krijg je twaalf pareltjes die het midden houden tussen pop, rock, americana, jazz, blues en singer-songwriter. Daarbij slechts één cover: “Darcy Farrow”, als iemand dat nummer nog kent, zal het zijn in de versie van John Denver. Je krijgt nog drie bonustracks, met nog één cover: “Something In The Way She Moves”. Niet de door George Harrison geschreven Beatles-song, maar de minstens zo fijne track van James Taylor.
De pareltjes die nog net iets harder blinken dan de rest zijn “The Age Of Isolation”, “Been Down So Long”, “Right As Rain” (geen cover van Adele) en “Bits And Pieces”
‘Like a Radio’ is dan misschien een typisch Radio 1-album en we gokken er niet op dat Iain Matthews nog op de affiche van Pukkelpop komt, maar het is fijn te weten dat dit soort klassemuziek nog gemaakt wordt.
Voorlopig moet je voor deze prachtige muziek naar Nederland of Duitsland, maar hopelijk geven ook enkele Belgische zalen en festivals dit een podium. Dan lees je het op www.iainmatthews.nl

De Australische band Deströyer 666 combineert thrashmetalgitaren met elementen van blackmetal (de grunt en soms het drumwerk). Om het gat tussen twee albums te overbruggen, brengen ze in maart de EP ‘Call Of The Wild’ uit. Daarop krijg je amper vier tracks.
“Violence Is Golden” volgt het klassieke recept van de band en dat geldt eigenlijk voor elke track. Als je pap lust van het oudere werk van Deströyer 666, dan zal je dit ook weten te smaken. Ken je het nog niet, dan is deze EP een goede introductie.
Op “Stone By Stone” trapt de band het gaspedaal diep in. Ook titeltrack “Call Of The Wild” start met ongenadig snelle riffs. Zou speedblack een nieuw genre kunnen worden?
Het afsluitende “Trialed By Fire” is een herneming vanop de EP ‘Terror Abraxas’ uit 2003 en biedt de volle zeven minuten luistergenot. Alleen van de drumopnames word je niet echt blij, maar waarschijnlijk hoort het zo.
‘Call Of The Wild’ is een leuk tussendoortje, maar niet onmisbaar voor de fans. Deze EP moeten we vooral zien in het licht van de uitgebreide tournee van deze band doorheen de VS en Canada in februari en maart. Zo hoeven ze niet langer te teren op het oude ‘Wildfire’ uit 2016 (opgenomen in 2015) en geven ze hun publiek reeds een voorsmaakje van het volgende album. Als ze voortgaan op de weg die ze ‘Call Of The Wild’ ingezet hebben, zullen de fans vast en zeker tevreden zijn.

Na het opdoeken van The Neon Judgement was het eventjes afwachten of de twee muzikanten nog van zich zouden laten horen. Amper een jaartje later kregen we alvast de magnifieke EP van Dirk Da Davo in samenwerking met Jean Marie Aerts (lees: http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/dirk-da-davo/dddjmx-ep/ ). Doch ook TB Frank zat niet stil en enkele maanden later komt hij met een volledig album dat hij samen met Baustein gemaakt heeft. Baustein is een multi instrumentalist die o.a. jazz studeerde, electro rock maakt onder de naam Manic Youth en nu metal met KONKR33T.
Ik was benieuwd welke klankkleur en stijl dit nieuw project zou hebben. Wel we krijgen hier donkere songs met melodie, grooves, electro en gitaren.
The Neon Judgement zou je denken? Dat valt wel mee. Je hoort hier en daar natuurlijk echo’s van deze band. Niet verwonderlijk als je er dertig jaar mee op de boer bent geweest. Maar ik denk te mogen zeggen dat je ook hoort dat TB Frank hier met iemand anders werkt. Je hoort dit aan de electro en de gitaren die hier soms meer ruimte hebben gekregen. Bv op “Margarita” krijgen we doorheen de hele song een knetterende en bij momenten wah wah gitaartje. Dat zorgt voor een luchtig tegengewicht met de donkere en strakke electro. De tekst staat onmiskenbaar bol van de seksuele spanning.
De opener van het album is een cover ( “Mother’s Earth”) van niemand minder dan Jeffrey Lee Pierce’s band The Gun Club. Met “Mother’s Earth” (uit het geweldige album ‘Miami’ uit 1982) toont TB Frank de klasse van deze song. Hij maakt zich de song eigen (o.a. de beats, de meer doorklinkende bas en de vervormde gitaren) zonder deze compleet te verbouwen. Knap gedaan. “Snow White” lijkt mij tekstueel een pastische of van ironische aard. Het nummer bevat een snedige gitaarsolo en spielerlei met elektronica. “Mellow Like 39” drijft op een basis van reggae. Groovy en om high in the sky van te worden. “I Didn’t” is dan eerder techno, terwijl op “Cool Moon” het richting country gaat. Hij doet mij een beetje denken aan Daan die op zijn laatste platen ook een beetje die richting uitgaat. “Hotel Called Hell” heeft een vrije dansbare beat waarop geëxperimenteerd wordt. Zoals je merkt gaan de tracks verschillende richtingen uit. Er worden elementen uit meerdere muziekstijlen in hun muziek verwerkt. Toch heeft het album een eigen en herkenbaar geluid meegekregen.
Na Dirk Da Davo is TB Frank er ook in geslaagd om met een eigen project zijn carrière een tweede adem te geven. ‘Tock!’ klinkt fris en bevat bij momenten donkere doch catchy songs vol electro en gitaren.
Het is zeker geen doorslag van The Neon Judgement geworden maar samen met Baustein slaagt hij erin om een boeiend en eigen geluid neer te zetten. Benieuwd wat dit live zal geven. Intussen zetten we nog eens de plaat op.

Morvigor is een Nederlandse band die black- en deathmetal mengt. Met hun nieuwe album Tyrant voegen ze daar ook nog wat atmosferische stukken en wat postmetal aan toe.
Na de spacy intro volgt een eerste uppercut. “No Repentance” (geen berouw) doet denken aan het beste van Amon Amarth. Met dezelfde power en drive en met eenzelfde stemgeluid. De vergelijking met de Zweedse viking-deathband houdt niet vol tot het einde van het nummer. “The Martyr’s Ascension” is een werkstuk van liefst negen minuten, maar verveelt geen minuut. Van bij de intro van dit nummer wordt een knappe sfeer neergezet, met nochtans heel eenvoudige akkoorden. Daarna barst het nummer een paar keer uit en komen er een paar gitaarsolo’s langs die je doorgaans niet in dit subgenre zou verwachten. Zanger Jesse Peetoom levert een grunt die veel power heeft en toch heel begrijpbaar is. Je hebt als luisteraar niet voor elk woord het tekstvel nodig, wat toch wel een compliment is.
Morvigor plamuurt het groepsgeluid niet helemaal dicht. ‘Tyrant’ is geen pletwals die je in één keer tegen de muur blaast, maar eerder een intervaltraining waarbij af en toe de gaspedaal helemaal ingedrukt wordt. Je weet pas hoe luid en hard iets klinkt als je dat luid en hard ook eens weglaat. Goed gezien van Morvigor.
Het echte magnus opus van ‘Tyrant’ is “Blood Of The Pelican”, dat maar liefst vijftien minuten mag duren. Hier komen een paar post-invloeden langs en worden de gitaren doordrenkt van doom en melancholie. In deze song zitten momenten die wat doen denken aan ColdCell of Wiegedood. “Voices” heeft bovenop de grunts nog wat cleane vocals en een paar hardcore-momenten. 
Het is duidelijk dat deze Nederlanders lak hebben aan regeltjes over wat wel of niet kan in hun genre.
‘Tyrant’ is een knap album dat slaat en zalft tegelijk, wat je niet meteen verwacht als het label black/death aan een band gekleefd wordt.