Amper een jaar na hun vorig album ‘Deviances’ komt de Finse band Virgin In Veil (Helsinki) met een opvolger op de proppen. Enkele karakteristieken zijn alvast gebleven: een cover van een erotisch tafereel van minstens een eeuw terug en daarnaast het punkgevoel samen met de donkere sfeer.
We kunnen een aantal songs onderscheiden die eerder een punk basis hebben zoals opener “Of Tears and Poisons” en “Bedroom Eyes”. Daarnaast ook een aantal songs die eerder een gothrock basis hebben zoals “Qedesha” en “Cat O’ Nine Tails”. Maar als geheel kunnen we stellen dat ze uit beide stijlen één blend hebben gemaakt. De songs duren meestal tussen twee en drie minuten. Alles is dus herleid tot de basis en is kort en bondig uitgewerkt. Eerder a-typisch is misschien “Memories” vanwege een lichte jazzy vibe in de song.
Op “Twisted Thrills” doet Virgin In Veil wat ze op hun vorige releases reeds deden: het maken van Punky deathrock met korte en catchy songs zonder al te veel franjes. Recht voor de raap en meteen to the point. Verwacht geen evoluties of nieuwigheden maar gewoon een album waarin ze doen wat ze goed kunnen.
Sedert vijf jaar is All We Expected bezig vanuit het West-Vlaamse Izegem (thuisbasis van o.a. T Hof van Commerce) om de wereld te verblijden met hun instrumentale postrock en postmetal. Na een demo-EP en een splitalbum met de Ierse sludge band Raum Kingdom is er nu hun debuut album. Live traden ze al op met Motek, Hemelbestromer , etc…
De muziek die ze maken is atmosferisch en filmisch. Ze bouwen hun songs op naar een climax toe en laten die terug los om de song naar een andere level toe te werken. Gitaargedreven, intens en emotioneel zijn andere termen die we spontaan door onze hersenpan horen suizen bij het beluisteren van hun muziek. Het drumwerk is potent en klinkt erg goed. Het trekt de songs mee en stuwt ze verder naar andere richtingen. Net zoals bij opener “Abano” dat vrij donker en log klinkt. Op “Feudal” klinkt de song en het gitaarwerk lichter en speelser. Aantrekkelijke track. “Nomad” bevat een ritmewissel dat het nummer onverwachts opentrekt naar een ander niveau. “Shortlived” heeft fijn drumwerk, o.a. galmend gitaarwerk en een introvert middenstuk. Afsluiter “Conquered We Conquer” is een korte maar krachtige track dat net iets minder uitgepuurd klinkt dan de andere tracks.
Op de cover zien we foto (van Tim Theo Rex uit Aartrijke) van een herdersjongen die zijn beide ouders verloor in een conflict tussen het Russisch en het Georgisch leger langs het grensgebied van Georgië en Zuid-Ossetië. Zelf vocht hij ook tegen deze belegering waarna hij besloot zich terug te trekken en een eenzaam bestaan te leiden samen met zijn kudde schapen. Dit is de insteek voor het album en de titel “Hatàr” wat Hongaars is voor grens en/of limiet.
Vijf goed opgebouwde tracks die vrijwel allemaal rond de zeven minuten duren en telkens een geluidstapijt breien dat atmosferisch, soms donker of melancholisch klinkt. Dat is wat je krijgt op “Hatàr”. Verkrijgbaar op mooi gekleurde vinyl via Dunk! Records.
Monnik kennen we nog van de release ‘Vondeling’ in 2015. Daarnaast deed deze Waaslander ook opvallende vocals bij Charnia. Maar tussendoor bracht hij met Monnik ook nog twee albums uit zijnde ‘Horizon’ en ‘Minnestreel’. Typerend zijn de grote lappen met geluid en muziek bestaande uit drones, soundscapes etc… De instrumentatie bestaat uit sounds, synths, zeer spaarzame percussie, verdwaalde gitaargeluiden, piano etc…
Ondanks dat de drie songs samen goed zijn voor ruim veertig minuten muziek kunnen de tracks, met titels zoals “Zielerust”, “Berouw” en “Afscheid”, wel ons blijven boeien. Dit dankzij hun mooie opbouw en hun indringende en beklemmende sfeer. Luisteraars die labelgenoten Charnia weten te waarderen zullen dit waarschijnlijk ook goed vinden.
Ik onthou vooral de goede sfeerzetting op dit album en de langzaam doch zeer zorgvuldige opbouw van de drie tracks. Het is muziek dat zou kunnen dienst doen als soundtrack bij beklijvende beelden.
U houdt van de duistere en apocalyptische kant in deze wereld? Dan ben je op het debuut van deze Belgische band aan het goeie adres. Lethvm brengt een mix van Doom en Sludge waarbij er afgewisseld wordt door cleane zang en geschreeuw. De cleane zang geven de songs iets sacraals terwijl het geschreeuw voor een energie uitbarsting zorgen. Dit samen met het gitaarwerk dat bij momenten melancholisch klinkt en op andere momenten dan weer neigt naar de extreme metal. De ritmesectie ondersteunt alles goed. Het zorgt ervoor dat het geheel een mooie blend vormt. De tracks zijn clever opgebouwd en zorgen voor voldoende variatie. Er valt dus een en ander te ontdekken als luisteraar.
Net als bands zoals Amenra, Cult Of Luna, Neurosis of Wiegedood zie ik hier een band dat alle potentie in zich heeft om naam te maken. Dit is als debuut een album waar samen met de intro nog zes fijne uitgewerkte tracks opstaan. Hun muziek bezit tevens een eigen smoelwerk. Luister maar eens naar de single “Wandering At Dawn” met zijn variatie in stijl en ritme of “The Last Grave” waar je een goed beeld krijgt van wat Lethvm je te bieden heeft. Alsook de zeven minuten durende afsluiter “Ejla” met zijn lange aanzwellende intro en de trage opbouw in de song om dan opeens open te breken en alle energie los te laten. Schitterend.
Verkrijgbaar op cassette (Dense Records), vinyl (Dunk! Records) en CD (Deadlight Entertainment).
WEAK is een Duitse band met een donkere gothrocksound die zonder schroom leunt op de Sisters Of Mercy, Fields Of The Nephilim en Type O Negative. Vooral Fields Of The Nephilim is een belangrijke inspiratiebron geweest voor hun debuutalbum Dark Desires. Hun sound is wel opvallend warm en gepolijst. Donker en warm is een combinatie die pas sinds kort gemaakt wordt in dit genre, waar men eerder gaat voor een onderkoelde sound, maar met ook nog recent werk in die richting van Fotocrime en TB Frank & Baustein kunnen we misschien al van een trend spreken.
De nummers op ‘Dark Desires’ zijn degelijk en genietbaar. De songopbouw en de virtuositeit van de muzikanten zijn uitstekend. WEAK doet zelfs zijn best om hun idolen niet plat te kopiëren, maar toch denk je als luisteraar al eens dat je dit al eens eerder gehoord hebt. Geen pluim dus voor originaliteit, maar dat is in dit genre vaker een verkoopsargument dan een kritiek.
Hun cover van “The Safety Dance” van de Men Without Hats is raak gekozen. WEAK scoort ook zelf een paar potentiële hits. Single “Wolfmoon” en “Jeden Nacht” en “Folge Mir”, de twee Duitstalige nummers op het album, zijn top. “Folge Mir” is het meest dansbare nummer, voor goths dan toch. “Hellfire “is een buitenbeentje op dit album, met o.m. elektro-drums en een stemvervormer.
https://www.facebook.com/WEAK.Band/
The Gossip is een Amerikaans trio uit Portland die in de voetsporen treedt van Jon Spencer, The White Stripes en The Kills. ‘Standing in the way of control’ is eigenlijk al uit van 2005. Spil en zangeres van de band, Beth Ditto, is verantwoordelijk voor het groeiende succes van de band. Een slopende tournee, haar imposante uiterlijk en grote mond, en haar corpulent lichaam naakt op de cover van NME, zorgden ervoor dat dit jaar de cd ‘Standing in the way of control’ werd heruitgebracht.
Ongepolijste, opzwepende en rauw melodieuze garagepoprock siert de cd, afgewisseld met enkele sobere pakkende songs (“Coal to diamonds” en “Dark lines”). Haar felle, heldere en overtuigende soulvocals geven vaart aan de songs. “Fire with fire” , “Listen up” en de titeltrack zijn grootse popsongs. Af en toe krijgen de songs een dance-injectie, waardoor het geheel speels, bedreven en groovy klinkt. De twee extra tracks van de single ondersteunen dit.
De cd staat door de aanstekelijke deuntjes garant voor een rock’n’roll feestje. Het succes is hen van harte gegund op deze fijne plaat!
De toevloed aan postpunk en darkwave gerelateerde muziek stopt niet. Natuurlijk staat Manic Depression Records wel een beetje bekend voor het uitbrengen van albums uit dit muziekgenre. Maar we zijn daar niet rouwig om, vooral niet als het om een album gaat met een eigen geluid en met songs van goede kwaliteit. Twee zaken die we gelukkig ook terugvinden op ‘A Beautiful Curse’ van Crying Vessel. Crying Vessel is een duo uit Bern (Zwitserland) en is met deze release zijn ze inmiddels aan hun vierde full album toe.
Het fijne aan hun muziek is dat het een blend tussen postpunk gitaren en electro is. Soms is die blend zo geslaagd dat je het verschil tussen de gitaren en de synths amper hoort. Ze lijken dan in elkaar op te gaan. Daardoor hebben ze zo hun eigen geluid gevonden. Je hoort wel hier en daar een invloed van Depeche Mode, Erasure of The Cure maar globaal gezien weten ze dit in een eigen sound te verwerken. Enkel “Kiss The Fire” is te nadrukkelijk een song dat naast The Cure heeft gelegen. Verder is er niets mis met deze song. Er wordt op “A Beautiful Curse” gestart met een instrumentale track “Exordium” om over te gaan naar het indrukwekkende “Dig Deep”. “Empty Glass” refereert wat aan Depeche Mode maar bezit een mooi klankentapijt van synths. “Lovers In Paradise” wisselt synths af met mooie wave gitaren. Ook de vocals kunnen me overtuigen. Een ander hoogtepunt is zonder twijfel “Ghostly Figures”. De vocals zijn heerlijk smachtend, fijn gitaar- en synthwerk doen de rest. We sluiten af met “The Second Sleep”. Een donkere track met een rustige opbouw en aantrekkelijke synthsounds.
Crying Vessel was voor mij onbekend en dus een ontdekking. Wie houdt van elektronische muziek met hier en daar een postpunk gitaartje bij moet dit beslist eens checken.
Repetitieve percussie, doom en drone klinkende instrumentatie waarbij je aan een aanzwellende zwerm bijen moet denken. Zo kan je de muziek van het Duitse trio Bolt nog het best omschrijven. Dit is hun eerste release en de mastering werd gedaan Tobias Stieler (Kokomo).
Je moet dus houden van out of the box denken want deze muziek heeft niets te zien met traditionele songwriting. Opener “[013]” is één langgerekte track dat de eerste tien minuten heel repetitief is om dan langzaam naar een climax toe te werken. Goed voor één plaatzijde en ruim twintig minuten. Velen gaan misschien opmerken dat hetgeen we gedurende twintig minuten te horen krijgen ook in een nummer van vijf minuten. Dat is waar maar dan mis je het repetitief karakter in de track en dit is een van de hoofdaccenten in dit album en dus onmisbaar. De ommezijde bevat twee songs die een beetje een gelijkaardige opbouw vertonen.
Deze, in drone en doomriffs gegoten ambientachtige spookmuziek, is verkrijgbaar in lichtblauwe vinyl met subtiel paarse rook en met een UV-gevoelig logo op de hoes. Dit via Gentse Dunk! Records.
Het Gentse The Tubs staat bekend om het samenbrengen van verschillende stijlen en genres tot catchy deuntjes. Muziek dat garagerock, punkrock en psychedelica bevat. Ze hebben reeds meerdere muziek uitgebracht via de Amerikaanse labels Burger Records en Gnar Tapes. Voor deze release zijn ze met het Belgische Consouling Agency in zee gegaan.
Het moet gezegd als ik de opener “Favorite Gun” hoor dan moet ik denken aan Neil Young of Admiraal Freebee. Het is in die sfeer dat het hart van de song klopt. “Final Run” is dan eerder folk en americana. Muzikaal hebben ze het garagerock en punkkantje wat laten vallen en gekozen voor een rockgeluid dat klassiek en degelijk klinkt. De zanger Simon Platteau heeft een Amerikaans accent waardoor dit nog wat versterkt wordt. Met hun songs vertellen ze verhaaltjes die ergens tussen lichtvoetig en tragisch zweven. Het verschil met hun vorige releases is dat alles consistent en volwassen klinkt. Alles lijkt te kloppen: productie, groepsgeluid etc… Dat maakt van dit album een traditionele doch warm klinkende plaat. Traditioneel betekent ook niet dat het saai of oubollig klinkt. Verre van zelfs, eerder goedgemaakte songs die sfeer geven.
Met “Happily Ever Jaded” levert het trio van The Tubs hun beste plaat af sedert hun ontstaan. Met korte en langere songs alsook weemoedige of speelse tracks weten ze te verrassen en voor het nodige luisterplezier te zorgen.
TB Frank & Baustein hebben een eerste single. “Mother Of Earth” is een knappe cover van The Gun Club uit 1982. De nieuwe versie is een mix tussen een eighties-sound en een meer hedendaags geluid. Dat is niet toevallig. TB Frank ken je misschien nog van de legendarische Belgische new waveband The Neon Judgement. Hij speelde ook bij Praga Khan en Lords Of Acid. Zijn kompaan Baustein is een in België residerende muzikant die in het verleden samenwerkte met leden van de befaamde Duitse elektroband Tangerine Dream en die nog actief is in o.m. de elektrorockband Manic Youth en in Konkr33t (Nederlandstalige nu-metal).
Deze twee hebben een album vol donkere songs volgespeeld. Dat album (‘Tock!’) komt pas volgend jaar op vinyl uit bij het Antwerpse label Tracks & Traces en belooft een fascinerend en beklijvend amalgaam van elektronica en gitaren, van experiment en melodie.
TB Frank & Baustein kan je live aan het werk zien op het Winterfest van het W-Festival, op 20 januari 2018 in Gent. Op dat Winterfest kan je ook kijken en luisteren naar o.a. The Alarm en Wolfgang Flur (Kraftwerk).
https://vimeo.com/239632579
Deze releases is in feite geen nieuw album van deze Italiaanse wave band. Het is een album dat een aantal zeldzame en/of onuitgegeven tracks bevatten. Doch het bevat daarom zeker geen minderwaardige nummers. Integendeel.
Ten eerste bevat het de vier nummers van de EP ‘Survival Rate’ uit 2013 dat enkel verkrijgbaar geweest is op vinyl. Daarnaast staan er twee covers op. “Static Cold” van op de The Frozen Autumn tribute plaat en “Candidate” van Joy Division. De track “Anemone” was te horen op de Wavecore IV compilatie en “Inconstant Stay” is terug te vinden was op “Not So Cold” van Dirk Ivens. Tenslotte is er nog de exclusieve track “Winter Taught Me Silence”. Samen goed voor negen songs die ondanks de verschillende herkomst op dit album samen als één geheel klinken.
Het recept voor hun muziek is als volgt: een sfeerrijke en uitgesponnen intro die verder doorheen de song loopt. Onderkoelde zang en wave/postpunk gitaren. Dat alles maakt dat we hier terug een album krijgen dat stuk voor stuk sterke nummers bevat. Een must voor cold wave en post punk liefhebbers.
Een songsmid is een leverancier van liedjes. Een componist. Liedjes schrijven is een soort van ambacht en dat kan je ook zeggen van Kelly Jones, zanger en leverancier van de liedjes op hun tiende album genaamd ‘Scream Above The Sounds’.
Songschrijven kan een ambacht zijn en veronderstelt een aantal regels en vaardigheden die je moet volgen. Op de meeste songs van de Stereophonics is dit van toepassing. Om maar te zeggen dat op elk album die ze tot nu toe uitbrachten heel degelijke songs staan. De hits zoals “Dakota”, “Have A Nice Day” en “Just Looking” bevinden zich echter wel in de eerste tien jaar van hun carrière ( ze bestaan sedert 1997). Kelly Jones weet dus hoe een song te schrijven en dit is nu ook weer het geval. Of er terug een hit opstaat zoals eerder genoemde valt nog af te wachten maar er staan toch terug enkele songs op die het album de moeite waard maken.
Het is een lijvig album geworden en telt met de vier extra’s maar liefst zestien songs. Van bloedarmoede kunnen we dus niet echt spreken. De opener “Caught By The Wind” is meteen een heel degelijke opener en een terechte single. Niet wereldschokkend maar ze bestaat uit fijne gitaartjes, dito refrein en backings. Ook geldt dit voor “Taken A Tumble” dat eveneens een prima single zou kunnen zijn. “What’s All The Fuss About?” is een wat melancholische song met een mooie opbouw en een gevoelige melodielijn door een blaasinstrument. Een eerste topper. Ook “Geronimo” rockt lekker weg net zoals songs als “Chances Are” of “Cryin In Your Beer”. Die laatste is de sterkste van de drie. Maar “All-in One Night” is de volgende song die het verschil maakt. Een zinnige tekst, een lekker ‘wo oh oh oh oo’ zanglijntje en een fijn opgebouwde song. Er staan twee ballades op die minimale instrumentatie bevatten. “ Before Everyone Knew Our Name” is daarvan het meest geslaagd en bevat alleen piano en zang. “Boy On A Bike” bestaat uit akoestische gitaar en zang maar deze song weet mij niet te raken. Het is wat te hoog gegrepen voor Jones. Er staat nog één song op die het goed als single kunnen doen en dat is “Would You Believe?”. Een lekker soulvol refrein en een heerlijke ‘la la la’ backing-loop. Een mooie song dat catchy is en wel niet zou misstaan op de radio. De extra’s zijn onder andere twee songs van het album in unplugged versie. Niet erg indrukwekkend. “Never Going Down” live in de RAK studio en “Drive A Thousand Miles” in een graffiti session zijn aardige tracks. “Breaking Dawn” is een song die geschreven werd voor één van de Twillight films en dateert van 2012.
Het nieuwe album van Stereophonics is een beetje zoals de band zelf. Ze rocken maar ze kleuren mooi binnen de lijntjes. Het zijn songsmids die degelijke en soms voorspelbare songs schrijven maar er zitten toch op zijn minst een vijftal tracks tussen die net dat beetje extra hebben om boven de middelmaat uit te stijgen. Fans van de band kunnen dit album met hun ogen en oren dicht kopen want ze zullen niet ontgoocheld worden. En nu nog jij?
Nederlands 
Français 
