Uit Portugal kregen we het debuutalbum van deze instrumentale band in ons handen. Begonnen in 2009 en voor het eerst opgetreden in 2011. In 2013 werd er een EP met twee songs opgenomen en nu vier jaar later is er hun debuut. Ze nemen dus hun tijd voor alles. Dat hoor je dan ook aan het resultaat. Het moet gezegd worden dat ‘Relics and Cycles’ goed klinkt en goede songs bevat.
Ze openen op “Downburst” vrij stevig maar het overgrote deel van hun songs zijn vrij rustig en eclectisch. Ik denk dan aan bv “Howling”, “Labirinto” en “Nostalgia” die allen traag opgebouwd worden, aan de hand van terugkerende patronen, bestaande uit gitaar, synths en/of piano. We vinden het ook terug bij de overige songs. Op “Nostalgia” breekt een overstuurde gitaar wel halfweg de song open. Alleen afsluiter “Poinsettia” klinkt zwaarder en gruiziger i, vergelijking met de rest van de tracks.
‘Relics and Cycles’ is een luisteralbum geworden met post-rock en metal dat vrij origineel opgebouwd wordt. Allemaal instrumentaal maar wel heel verhalend.
‘Fragments’ is de opvolger van hun debuutalbum ‘Veins’ uit 2016. ‘Veins’ was postpunk. Begin 2017 vervoegde Barrett Hiatt de band , wat op ‘Fragments’ resulteert in een sound dat iets meer synth en programming bevat. Ze klinken daardoor ook iets atmosferischer, eclectischer en origineler. Wat mij betreft een goede evolutie.
We kunnen zeggen dat de basis van de songs uit synthpop en EBM beats bestaan waar lagen synths en gitaar aan toegevoegd werden. Een ietwat onderkoelde zang zorgt er hiervoor dat de vocals wat als post punk en cold wave klinken. De zang en stemkleur ligt wat in het verlengde van bv Dave Gahan (Depeche Mode) of Glen Gregory (Heaven 17). Acht songs weten ons te betoveren met hun muziek. Die is vrij dansbaar en catchy.
Opener “Hold & Dissolve” begint als een EBM/synthpop track en is vrij dansbaar. De gitaar zorgt voor de melancholische accenten in de track. Op “The Longest Night” leunen ze misschien nog het dichtst bij hun vorig album alhoewel Hiatt zijn stempel hier ook onmiskenbaar aanwezig is. Tijdens “Memory Palace” komt de wave uit de jaren 80 aan het venster piepen. “Sudden Moves” is een eerder ingetogen en donkere song met een combinatie van synths en gitaar in het refrein dat mij wat aan Simple Minds doet denken. “A Pale Fire” is uptempo en dansbaar. “Reincarnate” gaat verder die weg op. “For You (Lois)” is een toptrack: fijne ritmesectie en synths, een weemoedige melodielijn en een emotionele zang. “Gone” sluit dit heerlijk album af met duidelijke EBM elementen in zijn DNA.
Bootblacks (uit Brooklyn, NY afkomstig) staat, na de toevoeging van Hiatt, muzikaal waar ze moeten staan heb ik zo het gevoel. Ze hebben een duidelijke stap voorwaarts gezet op ‘Fragments’. Dit is een uiterst genietbaar album met een originele mix van postpunk en synthpop.
Na hun debuut in 2014 krijgen we nu een vervolg op ‘Dageraad’. ‘Het Laatste Licht’ bevat één song van een goeie veertig minuten. Vooraleer u afhaakt of in slaap valt… De track is best genietbaar en afwisselend genoeg om te blijven boeien. Een etiket op hun muziek plakken is niet eenvoudig. Het is een mengeling van drone, ambient en postrock. Maar dan vergeet ik ongetwijfeld nog wat genres te vermelden.
‘Het Laatste Licht’ is dus één track maar je kan die in feite ook in stukken beluisteren. Zo ongeveer elke zeven minuten valt de track grotendeels stil om dan terug op te bouwen en subtiel andere elementen in de track te steken.
Daarnaast is de song in twee grote delen op te delen. De eerste helft is rustiger en met minder instrumentaria opgebouwd terwijl in de tweede helft traditionele instrumenten zoals drums etc ook boven gehaald worden. Het doel is natuurlijk dat je het als één song beluistert.
Wat valt op? Intensiteit, een geluidsmuur van drones, een mooie opbouw met de nodige variatie dat langzaam naar een climax toe werkt. In tegenstelling tot AmenRa, dat een beetje op een gelijkaardige manier te werk gaat, is hier zo goed als geen zang aanwezig. Maar we missen het niet echt.
In het tweede deel komen, enigszins naar de achtergrond gemixt, wat vocals in de vorm van geschreeuw voorbij. Het is een onderdeel in het toewerken naar de climax. Verwacht geen grote ontploffingen en uitbarstingen wanneer die climax eraan komt. Integendeel, op een eigen en subtiele wijze krijgen we de climax in de vorm van een soort van kalmerende ontlading.
We kunnen zeggen dat hier op een originele manier omgegaan wordt met vorm en inhoud.
Charnia heeft een heel fijne album/track afgeleverd. Dit is muziek dat misschien wel enkel geschikt is voor een select publiek maar als je er open voor staat ontdek je een rijke muzikale trip.
De Zweedse metalformatie The Great Discord brengen progressive death-pop. Voor wie zich daar niets kan bij voorstellen: denk aan de door mysterie omgeven melodische metalband Ghost, die overigens net als The Great Discord uit de stad Linköping komt. Toch zijn de bands geen kopie van elkaar, zo blijkt uit het pas uitgebracht The Rabbit Hole’ van The Great Discord, hoewel ze beiden in dezelfde flow zitten.
The Great Discord heeft misschien iets minder aandacht voor melodie, speelt iets agressiever (vooral in de gitaarstukken) en heeft met Sofia Kempe een knappe zangeres in huis. The Great Discord heeft dan weer minder mysterie om zich heen dan Ghost en minder vlot meezingbare stukken. Maar via het tekstvel krijg je wel mooi het bekende verhaal van Alice in Wonderland van Lewis Carrol. The Great Discord is niet de eerste band die zich aan een interpretatie waagt, maar bepaalde hoofdstukken weten ze mooi te vatten in één of meer songs.
Muzikale hoogtepunten zijn “Omen”, met een solo van Mark Holcomb van de Amerikaanse band Periphery, en de prachtig uitgewerkte ballade “Neon Dreaming”, waarin Kempe eens voluit emotie kan leggen. Andere knappe tracks op dit album zijn “Darkest Day”, “Cadence” en ”The Red Rabbit”.
Er is momenteel een groot aanbod van post punk ( aanverwante genres) platen. Dit zowel van nog actieve oude bands alsook van nieuwe en jonge bands. En als het om releases zoals deze hier gaat dan is dat dik ok voor mij.
Deze vijfkoppige Duitse band (Berlijn en München) bestaat sedert 2014 en is vrij actief. Met ‘Antagonism’ zijn ze reeds toe aan hun derde album. Ik heb een groot enthousiasme wanneer het om Bleib Modern gaat. Waarom? Ze slagen erin om zich te onderscheiden van het gros van de post punk bands. Ze linken elementen uit de indie en alternatieve hoek aan de meer traditionele post punk waardoor we een fris geluid krijgen. De vocals klinken markant. Het gitaargeluid is meestal typisch post punk maar soms gaan ze ook andere richtingen opzoeken. Bijvoorbeeld in “Mirror” waar een acoustische gitaar de song komt openen en begeleiden. Hier krijgen we invloeden en een geluid dat richting The Triffids en de jonge David Bowie uitgaan. Machtige song. Net als “Sunless” trouwens. Maar er staan nog pareltjes tussen. “Anxiety” heeft een heerlijke wenende gitaar en zang waar radeloosheid uit weerklinkt. “Self-loathing” is vrij poppy en heeft een gitaar en baslijn dat wat aan de jonge Editors doet denken. “Blue Avowal” is, net als opener “Gray Dawn”, een wat aparte song tussen de rest. Hij begint met synths die een soort van ambient/drone sound laten weerklinken om dan langzaam de song op te bouwen. Op “Oath” durven ze experimenteren wat leidt tot een geslaagde instrumental.
Variatie en durven afwijken van de platgetreden paden zorgen ervoor dat deze release meer dan het ontdekken waard is.
Marilyn Manson… ooit een hype en een grote naam. Helaas voor de man staat zijn naam de laatste jaren synoniem met oppervlakkige muziek, middelmatige tot slechte optredens en roddels over zijn privéleven. Het zou dan ook gemakkelijk zijn om hier de man af te branden. Maar iedereen verdient een kans. Ook Manson. Dus we proberen dit allemaal te vergeten en met open visier te luisteren naar zijn nieuwste album.
Wat valt op na een eerste beluistering? Manson heeft in jaren niet meer zo vitaal en geïnspireerd geklonken. Hij spuwt zijn one-liners in het rond en klinkt kwaad zoals hij al een tijdje niet meer heeft gedaan. Op “Je$u$ Cri$i$” zingt hij dat hij songs schrijft om op te vechten en te vrijen. Dat klinkt goed maar lijkt mij vooral wat hoog gegrepen. Ok, op het vlak van teksten klinkt hij dus minder relevant en schockeert hij niet. Maar het is wel zo dat Manson terug songs weet te maken die geloofwaardig en duister klinken zoals bv op “Say10”. “Kill4me” drijft op een mooie bluesy-rock-riff en samen met de synths lijkt het op een donkere Depeche Mode track. Op “Saturnalia” smijt hij elementen uit de Glamrock en donkere New Wave door elkaar om tot een aangename en breed uitgesmeerde track te komen. De ballad “Blood Honey” wordt van de middelmaat gered door de industrial klinkende synthsounds. De titeltrack is een vrij catchy poprock song geworden en “Threats of Romance” sluit het album in stijl af.
Het tiende album van Marilyn Manson zal bij de fans op gejuich onthaald worden. De industrial rock en metal op ‘Heaven Upside Down’ is erg levensvatbaar. Als neutrale luisteraar kunnen we zeggen dat Manson terug een degelijk album heeft gemaakt dat probeert aansluiting te maken met zijn beste werk. Nu live nog wat bijspijkeren en we kunnen van een bescheiden comeback spreken.
William Souffreau stond met zijn band Irish Coffee in 1972 mee aan de wieg van de eerste Europese generatie hardrock, in de slipstream van Deep Purple, Uriah Heep, Golden Earring en Status Quo. Met “Masterpiece” hadden ze zelfs een Europese hit die nog steeds nazindert op YouTube. Originele exemplaren van de albums en singles uit die periode zijn intussen collectors items. Daarna speelde Souffreau in andere bands en ging hij solo. Zo bekend als met Irish Coffee werd hij niet meer, maar hij bleef op tijd en stond muzikale pareltjes afleveren.
Voor iemand die de 70 voorbij is en reeds bijna 50 jaar op het podium staat, klinkt zijn nieuwe album ‘Tobacco Fields’ verrassend modern en fris. Souffreau is geen songschrijver pur sang, maar zijn liedjes zijn catchy en de teksten zijn ouderwets duidelijk en helder van verhaallijn. Hij brengt de nummers ook met zoveel naturel en flair dat je niet anders kan dan je laten meedrijven op de vibe. In die verhalen valt op dat de Belg wel heel vaak achterom kijkt. Naar zijn schooltijd, naar zijn dorp/stad van vroeger, naar zijn vrienden en familie, naar zijn eerste bandje, … Maar zonder zelfmedelijden, wroeging of weemoed en steeds met een knipoog of een glimlach. Het vuur laait nog steeds hoog op en het regent gensters.
Ook muzikaal klopt het plaatje van elke song. Souffreau laat zich op ‘Tobacco Fields’ per song begeleiden door andere ‘oudgedienden’ en dat zijn niet de minsten: Jan Hautekiet, Jean-Marie Aerts, Walter Broes, Steven Janssens en Kloot Per W. Ook de huidige bezetting van het als trio heropgerichte Irish Coffee doet even mee.
Elk nummer van ‘Tobacco Fields’ klopt als een bus. Als Souffreau op “Take Me Home” een beetje naar de southern rock neigt, mag Hautekiet een orgelriedel toevoegen die zo uit een album van Lynyrd Skynyrd lijkt te komen. Als hij op “Schooldays” dezelfde afslag neemt als Shakin’ Stevens is er de staande bas van Erik Le Clercq die warm en diep de maat aangeeft. De psychedelische gitaar van Jean-Marie Aerts op “Crazy Old Town” doet je meteen denken aan Crosstown Traffic van Jimi Hendrix. Op The Blues is het Jan Oelbrandt die zijn slidegitaar alles een donkere toets geeft. “Every Story” klinkt als de single die Triggerfinger nog moet schrijven en “Walking The Dog” had zo op een album van de Queens Of The Stone Age kunnen staan. “The Emperor” moet wel het carnavalsnummer met het hoogste gehalte aan rock’n’roll zijn.
Een album zonder missers. Ouderwets vakmanschap.
Voor The Cribs lijkt het maar niet te willen lukken in België. Ze kwamen net als de Kaiser Chiefs in de slipstream van Franz Ferdinand en Bloc Party met veel branie en lef naar Europa om eigenhandig de poort naar het grote succes open te breken. In 2005 speelden ze samen met de Kaiser Chiefs een double bill in de Brusselse Botanique. De Chiefs hadden net hun eerste radiohitje met “Oh My God”, maar het hebbedingetje van de avond voor het handvol geïnteresseerden was een gratis vinylsingle waarop de Cribs en de Chiefs een nummer van elkaar coveren. Daar vang je vandaag op een gespecialiseerde website al snel 50 euro voor. Hun nieuwe album (‘24-7 Rock Star Shit’) kan je downloaden voor een fractie daarvan.
De Kaiser Chiefs is het sindsdien voor de wind gegaan. Hun albums verkopen nog steeds goed, al blijven de hits nu even uit, maar ze spelen bij ons nog in de grote zalen en op de grote weides. The Cribs hebben daarentegen – althans in ons land – niet dat pad kunnen volgen. Pukkelpop heeft deze drie Britse broers nog drie keer naar Kiewit gehaald, maar echt memorabel waren die passages niet. Belgische zaalshows voor The Cribs zijn nog schaarser. Het Depot heeft hen één keer naar Leuven gehaald en ze deden het voorprogramma van Franz Ferdinand in de Lotto Arena in Antwerpen. Verder dan een halve radiohit (“Men’s Needs”) zijn ze hier niet geraakt.
Dat is best jammer. The Cribs is een prima rockband met een stevige livereputatie. Ze brengen een smerige Britpoprock die moeilijk te vergelijken valt. Een beetje als de Libertines of (de oude) Bush, maar dan harder en vuiler, meestal zonder dat het echt punkrock wordt. Ze zaten bij hippe labels als Wichita en bij majors als Warner en Sony voor de distributie.
In andere landen lukt wel (bijna) alles voor The Cribs. Ze spelen wereldwijd de grootste festivals (Lowlands, Rock Am Ring, Sziget, Lollapalooza, Reading, Fuji Rock, Glastonbury, …) en hebben zich steeds weten te omringen met goed volk. Zo was Johnny Marr van The Smiths een paar jaar het vierde lid van de band. Lee Ranaldo van Sonic Youth kreeg een gastrolletje op hun derde album. Legendes als Edwyn Collins, Nick Launay, Rick Ocasek, Alex Kapranos, Andy Wallace en Steve Albini hebben hun albums geproduced en gemixt. De meesten polijsten de ruwe kantjes van The Cribs weg, wat hen commercieel succes opleverde. Alleen Albini zette die ruwe kantjes extra in de kijker op album nummer 5, ‘In The Belly Of The Brazen Bull’. Hij mocht opnieuw aan de slag voor hun jongste, zevende, album.
’24-7 Rock Star Shit’ opent met een veeg gitaardistortion, als was het maar om duidelijk te maken dat Steve –back-to-basics- Albini aan de knoppen zat bij de opnames. Naar Albini’s gewoonte werd de hele zwik in amper vijf dagen ingeblikt. Oorspronkelijk zou het een EP worden met vijf punksongs die niet op Brazen Bull geraakt waren, maar waar de fans wel pap van lusten tijdens de liveshows. Uiteindelijk hebben ze er toch maar een album van gemaakt.
De broertjes Jarman doen op dit album hard hun best om nog steeds relevante indierock te maken, maar een aantal tracks klinken tam en lusteloos op een manier waar Oasis vroeger wel mee weg kwam. De magie van de begindagen van The Cribs komt de kop opsteken in een paar nijdige, rauwe noiserockers als “Partisan”, “In Your Palace” en “Year Of Hate” en in een klagerig en wel heel traag nummer als “Dead At The Wheel” en de akoestische ballad “Sticks Not Twigs”. Maar echt betoveren lukt niet het hele album en punk is het ook niet helemaal. Een slordig huwelijk tussen Bob Mould’s Sugar en The Melvins, met The Vaccines en Teenage Fanclub als getuigen, daarmee kom je misschien nog het beste in de buurt.
Voorlopig promoten ze dit nieuwe album enkel live in de VS, Mexico en de UK. Jammer, want deze noisevariant van The Cribs zou hier wel eens heel populair kunnen zijn bij de fans van Brutus en Cocaine Piss.
Steven Wilson, de voormalige frontman van de progband Porcupine Tree, is een purist en een perfectionist, iemand die muziek maakt met behulp van microscoop en waterpas. Hij sleutelt eindeloos aan zijn platen tot alles perfect zit. Naar zijn normen toch, want wanneer iets perfect zit voor een virtuoos of precisiemens als Wilson is het voor ons dikwijls al lang naar de kloten, wij zijn bijvoorbeeld ook geen fan van de nieuwe van Roger Waters.
Wilson is met dit nieuwe album opgeschoven van progrock naar progpop en heeft zich gericht op compacte harmonieuze songs die deze keer niet persé 10 meer dan minuten moeten duren. Op ‘To The Bone’ zijn uiteraard een hoop muzikale hoogstandjes te vinden, maar in zijn zoektocht naar uitgebalanceerde melodieën en gestroomlijnde pop is Wilson toch wel een paar keer zwaar over de slijmbalgrens gegaan. Met de platte commerciepop van “Permanating” bijvoorbeeld lonkt hij zeer nadrukkelijk naar de hitparade en zelfs naar de dansvloer, dit klinkt als The Scissor Sisters, maar dan zonder de humor.
De dingen waar progrock-fans doorgaans op kicken, namelijk epische rocksongs met vaak lange virtuoze uitweidingen, zijn hier ver te zoeken. De virtuositeit is evenwel nog steeds aanwezig, maar die zit in een keurslijf van beknopte en te cleane songs gewrongen. Wij vrezen dan ook dat de Porcupine Tree fans die nog aan boord waren nu wel definitief zullen afhaken, tenzij ze zich nog hardnekkig vastklampen aan die ene lange track “Detonation”, eentje waarin Wilson nog eens met verve het brede spectrum van de progrock bewandelt.
Wilson zal zelf niet wakker liggen van de verloren fans, hij heeft zijn pijlen duidelijk op andere doelen gericht. We wensen hem veel succes, maar wij zoeken liever andere oorden op.
Steven Wilson concerteert op 09/03/2018 in de AB, breng een comfortabel kussen en een dekentje mee.
De Franse Trash-Death metal band W.I.L.D. bestaat sedert 2004 en brengt met ‘Purgatorius’ hun vijfde langspeler uit. Na de instrumentale intro “A Start That Isn’t One” krijgen we met de eerste drie/vier songs snedige trash metal voorgeschoteld. Snedig en uptempo. Een solide ritmesectie als basis voor het gitaarwerk en de zang. De vocals van zanger Jérôme Thilly bestaat uit donker gegrom dat wel past bij de sfeer van de muziek. Op “Trapped” beginnen iets rustiger om daarna het tempo iets op te trekken. Deze track is ook iets melodieuzer dan de voorgaande tracks. Dat uit zich in iets cleanere zang en een melodieuzer gitaarspel. De song is even sterk als de rest maar wijkt hierdoor wel een beetje af van de andere nummers. “An End That Isn’t One” sluit het album, net zoals het begon, instrumentaal af.
“Purgatorius” is gewoon een heel degelijk Trash metal album. Ze zijn goed in wat ze doen zonder veel franjes en tierlantijntjes erom heen. Het toont tevens aan waarom ze reeds talloze supports voor bands als o.a. Carcass, Textures, Hate, Kronos en Entombed hebben mogen doen.
De omhooggevallen ijdeltuit Max Colombie heeft een nieuwe plaat gemaakt, ‘Infinity’ heet het vehikel en ‘t is een lauwe mossel met een strik er rond. Net als de vorige plaat ‘Entity’ staat het ding vol met pathetisch geneuzel, hoogdravend theatraal gezwam en kitscherige nichtenpop met beperkte houdbaarheidsdatum. Het gezanik wordt af en toe ondersteund door enkele hippe beats die de fans naar de dansvloer moeten drijven. Goede songs daarentegen zijn ver te zoeken, net als de bandleden blijkbaar. Oscar And The Wolf zou eigenlijk een groep moeten zijn, maar in alle voorbeschouwingen, artikels, interviews en recensies gaat alle aandacht naar de poseur Colombie en wordt er met geen woord gerept over eventuele andere groepsleden. Kun je nagaan wie er achteraf met de centen zal gaan lopen. Ook de hoes laat duidelijk blijken dat het hier maar om één figuur draait, doch het album zelf laat eens te meer uitschijnen dat er achter die egotripper weinig of geen talent schuilgaat.
Colombie zweeft nu nog weelderig op zijn wolkje van succes waar hij blijft smullen van de grenzeloze aandacht van een kritiekloos Vlaams publiek. Dat hij er nog maar een beetje van geniet, want echt lang zal het niet meer duren eer zijn luchtbal doorprikt wordt, en dan is het voorgoed voorbij. Oscar & The Wolf is de Lernaut & Hauspie van de popmuziek.
Dat Het Sportpaleis op 27 en 28 oktober alweer volledig overstag zal gaan, daar twijfelen we niet aan. Maar dat is ook zo bij K3.
Je band The Sad Flowers noemen, dan weet je als luisteraar al voor je de eerste noot hebt gehoord dat je hier geen feestmuziek voorgeschoteld zal krijgen. En ze hebben gelijk. Het album heeft, net als de prachtige hoes, een duistere en melancholische sfeer meegekregen.
The Sad Flowers zijn een duo uit Antwerpen. Jan Ooms en Jany Claeskens schreven alle teksten en muziek zelf. Daarnaast deden ze ook de productie en de mixing in de Compound Studio eigendom van Jan Ooms. Echte doe-het-zelvers dus. We kunnen meteen al een pluim geven voor de productie en mixing.
Hun muziek klinkt als een blend van een aantal stijlen zoals o.a. gothic, metal, alternatieve rock en wave. Daaruit puurden ze hun eigen stijl met daarbovenop de karakteristieke stem van Jan Ooms. Die stem klinkt, een beetje qua klankkleur, als een mix van David Mc Comb (The Triffids) en Mark Lanegan. Zo krijg je een idee van wat je kan verwachten wanneer je deze schijf op je platenspeler legt. Een donker stemgeluid waarmee Ooms toch wel een aantal richtingen uit kan. Hetzij metal en stoner; maar daarnaast ook richting gothic en zelfs crooners zoals Tom Waits om maar iets te noemen.
Ze bestaan sedert 2013 en ze brachten reeds enkele singles ( “Schmetterling”, “Never Mind” en “The Legend”) uit die trouwens ook op dit dertien tracks tellende album terug te vinden zijn. Ik vind het album over het geheel erg geslaagd. Enkel bij “The Calling” verlies ik de aandacht halverwege maar songs zoals “Never Mind” en “Feeling Strange” (heel sterke vocals in het refrein) zijn nummers om van te smullen. Er is aandacht voor de sfeer maar ook voor de melodieuze aspecten in de songs. Met als resultaat een mooie afwisseling en bij momenten samengaan van key- en gitaarlijnen. Een mooi voorbeeld hiervan is “The Cry”; een instrumentale opener die verder overgaat in de tweede song “Hate”. Daarnaast zijn er nog enkele sterke momenten zoals “The Autumn Of Life” (mooie lyric) of “The Legend”.
The Sad Flowers zijn een duo maar klinken als een volledige band. Ze hebben hier een fijn debuut afgeleverd dat al talloze speelbeurten in de auto achter de rug heeft. Ik ben dan ook benieuwd hoe ze live overkomen.
Nederlands 
Français 
