Het Britse Bohicas brengt op hun debuut een elftal songs in nog geen veertig minuten . Er wordt stevig gerockt met enkele broeierige frisse uptempo garagerockers als “To die for”, “XXX” , “Swarm” , meteen het single aanbod van de band , naast de overtuigende “I do it for your love” opener en de intrigerende afsluiter “Somehow you know what I mean” , met lekkere energieke hooks , repetitieve ritmes die ook het sfeervolle karakter van de groep laten horen . Die gevoeligheid ervaren we in meer gepolijst , zeemzoeterig werk als “Only you”, “Girlfriend” en “Red raw” die een Stooges-riff verraadt.
Maar in zijn totaliteit zitten er voldoende krakers in en kan je lekker loos gaan op die strakkere nummers …
Uit LA Californië komt een creatief bandje aan met hun tweede plaat op 1 jaar tijd . Nu met ‘1000 days’ , we hadden al ‘Golem’ in het voorjaar en hun debuut ‘Ganglion reef’ van vorig jaar. Dit viertal , gehaald uit de Ty Segall stal , komt aandraven met een reeks broeierige, opwindende en sfeervolle songs binnen de hap indiepsychedelica/shoegaze/garagerock’n’roll. De zanger Corey Hanson heeft dan ook nog Meatbodies en Together PANGEA onder zich . Van veel stilzitten is er dus weinig of geen sprake en dat horen we ook duidelijk hier. Heel wat retro zit vervat in hun spannende sound , die heel wat overtuigends toont in de songstructuur , gaande van een akoestische inslag naar slepende riffs , krachtige pedaaleffects, lofi elektronica en experimentjes .
Twaalf songs in een goede dertig minuten , dan weet je wel wat een vaart in sommige nummers kunnen gaan . Met “Painting are dead” ; “Grave robber” , “Lower order” en “Sleepy dog” als sterkhouders!
De vorige cd ‘Holy fire’ leidde het al wat in … De Britse band Foals was op zoek naar het meest complete, afgewerkte album en combineert de hyperkinetische , nerveuze aanpak van vroeger met aantrekkelijke, frisse, aangename popmelodieën . Yannis Philippakis en C° hebben met de nieuwe ‘What went down’ een swingend, sfeervol album uit , dat opnieuw bekoort . Indie , postpunk en punkfunk worden tot een mooi homogeen geheel gebracht .
De titeltrack , opener van de cd , refereert nog het meest aan vroeger , door een intrigerende spanning en een avontuurlijke, dynamische , stuwende , rauwe ritmiek . De dansspieren worden aangesproken op tracks “Birch tree” en “Night swimmers” door die kenmerkende gitaar – baslijntjes en bezwerende , opzwepende percussie en keys .
Meer rust sijpelt door in “Give it all” , “Mountain at my gates” en “A knife in the ocean”.
Een catchy klinkend album dus in z’n totaliteit , die swing en intimiteit laat horen, met enkele stekelige uptempo’s en stroomstoten .
Foals houdt het op een doeltreffende aanpak , ergens dartelend, twinkelend , ergens strak en ergens dromerig, pakkend en zacht.
New Order - De eigenzinnige , invloedrijke band uit Manchester , ontstaan uit Joy Division, bracht wavepop, dancerock en electro dichter bij elkaar. Ook op de nieuw ‘Music complete’ is dit het basisrecept , tien jaar na de laatste worp ‘Waiting for the siren’s call’ (2005), die de reünie , weliswaar sinds 2007 zonder baslegende Peter Hook , definitief maakte . Er volgden enkele optredens en festivals . Na een stilte was er in 2011 opnieuw teken van leven van de band rond Bernard Sumner , en nu met toetseniste Gillan Gilbert, een benefiet voor één van de vrienden van het eerste uur , videomaker Michael Shamberg , om de ZH kosten te betalen . Tom Chapman nam perfect de rol van Peter Hook over met diepe, hoekige , strakke, dreunende bastunes .
En nu hebben we een mooi album , met sprankelende , sfeervolle, melancholische gitaarlijntjes , lichte grooves en stuwende , swingende ritmes in een intens, broeierig 80s wave gewaad en die herkenbare, onvaste , dromerige stem van Sumner .
Een afwissend onderhouden , smaakvol , hypnotiserend album dus met “Nothing but a fool” en “Superheated” als absolute sterkhouders, verder overtuigend met sfeervolle trippers “Restless” en “Academie”. We houden van hun concept; de electro synths, die de ‘Technique’ plaat oproepen hebben we met “Singularity”, “Plastic” en “People on the high line”.
Het is er eentje die fonkelt van schoonheid door die tunes, vibes, beats en de gitaarlicks … eigenlijk een beleven op zich … New Order brengt herkenbaarheid en creativiteit samen!
Kurt Vile , in een vorig leven nog deel uitmakend van het undergroundcollectief War On Drugs , stond garant voor verfrissende psychedelische indie/retroroots. Net als de War On drugs wist hij , dan als sing/songwriter , definitief door te breken met z’n vierde eigen plaat ‘Waking on a pretty dazy shade’ (2013), en heeft hij met The Violators een prima begeleidingsband . Was die plaat beduidend extravert, dan is deze hier intiem, gevoelig, zonder het voormalig lofi geluid uit het oog te verliezen . Een goeddeels semi-akoestisch album , gedragen door z’n gitaarspel en z’n indringende , ijzige zang . Songs als “That’s life, tho almost hate to say” , “Wheelhouse” en “All in a daze work” intrigeren door de repetitieve ritmes en weten hier te ontroeren . En toch borrelen dromerige tunes door , check “Lost in my head there” (op piano!) , en spannende , broeierige retro als op “Pretty pimpin” - eentje om te lijsten - , alsook “I’m an outlaw“ ( mooi banjo gitaargetokkel) en “Dust bunnies” .
Een afwisselend plaatje is het , de melodie als basis en waar emotie van de plaat druipt. Sterk dus.
Al meer dan twintig jaar weet het Amerikaanse slowcoregezelschap Low te intrigeren . Magie met een ‘less is more’ princiep, creëren ze een adembenemende schoonheid met hun traag , slepende songs , in een beheerst muzikaal decor, sober , elegant , dromerig , gevoelig als extravert, rauw, stevig. De twee warme stemmen van het echtpaar Sparhawk – Parker zijn mooi ingebed . De elektronica en ritmebox sijpelt in het songmateriaal door en doet niks af aan de sterkte en de knappe melodielijnen .
Er valt voldoende afwisseling in het genre te noteren ; je komt dan uit op de donkerte van “Gentle” , “The innocents” en het bijna tien minuten durende “Landslide” , die zo kon gehaald worden uit de Michael Gira stal . Je houdt van de sobere, zalvende tinten van “Congregation”, “No end” en “Into you”. Sfeervolle Pop ontbreekt niet, “What part of me” – “Kids in the corner”) .
Kijk , die Low formule is en werkt nog even aanstekelijk … Intimiteit met een (licht) dreigende onheilzwangere aanpak . Sterk!
Hooton Tennis Club is een jong Brits bandje die zich nestelt ergens tussen Pavement , Parquet Courts en Ultimate Painting in . Dan weet je ‘t al : hier hebben we heerlijk speelse, rammelende indierock , rauw, stekelig , gevoelig in een ‘slackertempo. Net als de songs zijn hun songtitels om van te snoepen, o.m. “Something much quicker than anyone but Jennifer could ever imagine”, “Kathleen sat on the arm of her favourite chair” en “P.O.W.E.R.F.U.L. P.I.E.R.R.E.”, lekker in het gehoor liggend materiaal , die het tempo kunnen opdrijven of slepender van aard zijn .
Mooi debuut van de hand van Bill Ryder – Jones (ex The Coral als producer) … en die konden toen ook heel wat friste in hun materiaal steken …
Samen met Yo La Tengo is dit Amerikaans bandje al van in de beginjaren 80 actief . De hoogdagen midden de jaren 90 zijn misschien voorbij , met ‘Lived to tell’ en ‘El moodio’ als absolute sterkhouders . Maar verdomd , wat klinkt deze nieuwe ‘Works for tomorrow’, 22 jaar later goed , steengoed zelfs . De sound valt op door die intens , broeierige opbouw en die stekelige, dromerige , repeterende ritmes , die een verslavende werking hebben , de ene keer steviger , directer , de andere keer zalvender, slepender van aard .
Rick Rizzo (zang/gtaar) en Janet Beveridge Bean (zang/drums) zijn het centrale duo . Ze hebben nu een tweede gitarist bij , James Elkington , die we kennen van bij Jeff Tweedy en Richard Thompson . Als een stel vitale veteranen brengen zij knap gitaarpsychedelische rock . Met “Vanishing point”, “Cheap gasoline”, “Snowblind” , “Go tell it” en “The unknowing” hebben zij een handvol songs om in te lijsten , uiterst genietbaar, boeiend , intrigerend en bedreven . De meerstemmige en afwisselende zang en de gitaarpartijen geven het materiaal een extra taste of rock’n’roll . Erg overtuigend album!
In de voetsporen van Fugees, Faithless , Basement Jaxx en recent ook wel Major Lazer hebben we Sigma en Rudimental , die met een heuse band en een rits MC’s , zangers/zangeressen garant staan voor catchy, aanstekelijke en sfeervolle danspop .
Het Britse Rudimental overtuigde twee jaar terug al sterk met het ‘Home’ album , waarvan de singles “Feel the love”, “Right here” , “Not giving in” , “Waiting all night” en “Free” , ‘hot-in-here’ kleppers waren.
Rudimental heeft nieuw werk uit en brengt een mishmash aan stijlen, soul, jazz, pop, hiphop, deephouse , drum’n’bass in hun groovy danspop . Ze hebben zich intussen opgewerkt tot een grootse band .
Een uiterst genietbaar , aangenaam album dat swingend , opwindend kan klinken op nummers als “I will for love” & “Go far” (met Will Heard) , “Never let you go” (Foy Vance) , “Love ain’t just a word” (Anne-Marie en Dizzee Rascal) en “Lay it all on me” (Ed Sheeran) . Songs die je in optimale stemming brengen en een samenhorigheidsgevoel aanscherpen.
Naast deze overtuigen voldoende andere nummers , met een lichtere groove , mooi uitgekiend. Toegegeven, soms een dipje en iets te veel van ‘t zelfde , maar Rudimental brengt kleur, ambiance en bubbels in hun materiaal . Fijn plaatje dus!
Vijftien jaar heeft het geduurd om nieuw werk van de hiphopmaster himselve , Dr. Dré, te horen . ‘Detox’ ging eigenlijk de reeks ‘The chronic’ en ‘2001’ afmaken , maar ‘Detox’ kwam niet … En werd nu omgezet tot ‘Compton’.
Muzikaal klinkt het album niet echt verrassend , zeker niet als je terugkijkt op het ouder materiaal . Maar in die tijd was zijn invloed onmiskenbaar op nu …
De ‘motchafxx’ , ‘fxx’ en ‘dicks’ vliegen om de oren in een reeks snedige , broeierige en sfeervolle hiphopnummers als “iIt’s all on me”, “Deep water” (met Kendrick Lamar btw!) , “One shot one kill” , “Just another day” , “Animals” en “Talking to my diary”. Het zijn de sterkhouders op de plaat .
Tja we hoorden het genoeg aan artiesten als 50 cent, The Game, Snoop Dogg, die alles wel te danken hebben aan deze Dr. Dré. Opkomend talent wordt bij hem hier gescout (King Mez, Justus, Cold 187um en Anderson.Paak), als oudgedienden konden aankloppen bij hem (Ice Cube, Xzibit, DJ Premier en Eminem).
Hij omschrijft het als zijn dagboek en een terugblik op zijn verleden in de wijk . Muzikaal is het algemeen een goed hiphopalbum , maar nieuwe paden als vroeger worden niet meer bewandeld …
De Engelse broers Lawrence aka Disclosure hebben de opvolger klaar op ‘Settle’ . De Londens elektrotechneuten maakten de brug kleiner tussen de clubdance en de popsound met interessante insteeks van soul , r&b , disco , dubstep dat aangenaam , relaxt , fris , sprankelend en dansbaar is. Die clubdance kwam alvast dichter bij de popscene .
‘Caracal’ of de woestijnlynx is een katachtige die voornamelijk voorkomt in Afrika en Zuid-Azië , overdag houdt het dier zich afzijdig , ’s nachts jaagt het dier met sierlijke sprongen achter zijn prooi aan . Het nachtgedrag zou bij de sound van de twee moeten passen . Dat was het op de eerste , maar is maar ten dele op de tweede … Opnieuw komen hier een pak gastzangers voor de dag , op twee songs na . We hebben een kleurrijke sound , maar het tempo van het popproducersduo is nu beduidend lager. Meer pop met uitlopers . “Omen” (met Sam Smith) en “Magnets” (met Lorde) zijn alvast sterke singles en verder zijn “Nocturnal” (met The Weeknd) en “Holding on” (Gregory Porter) meer dan moeite . De rest klinkt allemaal wat lomer. Ideaal voor een after work party lounge .
De talentvolle sing/songwriter Zach Condon, uit Albuquerque, New Mexico bracht verschillende culturen samen van zigeunermuziek uit de Balkan, wereldse ritmes en melodieën, indiefolk, americana en pop. De eerste twee waren alvast om in te lijsten ‘Gulag Orkestar’ (06) en ‘The flying club cup’ (07).
Heimwee , melancholie sijpelde nog meer door in de songteksten , de pop kreeg de bovenhand en dat horen we zeerzeker op dit kort plaatje , die ‘The rip tide’ opvolgt van een drie jaar terug .
Beirut kan eigenlijk nu wel een breed publiek bereiken en heeft dus een uiterst aangenaam, sfeervol , lichtvoetig album uit, dat slingert tussen weemoed en luchtigheid . Blazers en keys geven nog steeds die unieke kleur en nestelen zich in een heerlijk voelend popgeluid . “Gibraltar”, “Perth” en de titelsong zijn de sterkste van de negen, de rest kabbelt rustig sfeervol voort. Goed album, maar ook niet meer dan dat …
Nederlands 
Français 
