33 jaar na de originele ‘Music for a new society’ herschrijft en herproducet onze muzikale duizendpoot en creatieveling dit legendarische album onder de titel ‘M:Fans’. Op het eerste zicht voer voor de echte Calefan, na enkele luisterbeurten klinkt dit gerecycleerd materiaal met enkele bonussen vernieuwender dan ooit. Al snel raak je door die zweem van arty farty intellectueel gezeik en kan je zich danig laten raken door de muziek en het geëxperimenteer met klanken, geluiden, instrumenten en klanktapijten.
Alleen al de vernieuwde versie van “Close watch” is al de moeite om heel de schijf binnen te slaan. Naast het nieuwe “Library Of Force” en “Back To The End” laat Cale dus oud materiaal kennis maken met het digitale tijdperk.
Eigenlijk gaat ie verder op het elan van wat hij speciaal voor Mesen deed vorig jaar. Daar ‘herschreef’ hij integraal ‘Paris 1999’ met een passie en begeestering die zijn weerga niet kent.
Cale telt amper 74 lentes. We zullen nog veel horen van deze Velvet-spil.
Wat begon als een soloprojectje is tegenwoordig uitgegroeid tot een volwaardige 4-koppige band. Deze Finse heren zijn pas aan hun 2e album toe. Op dit tweede album trekken ze de lijn van hun debuut wel verder. Toch heeft Slowrun een veel volwassener geluid gekregen. Een moderne post-rocksound, die verder borduurt op wat eerder reeds gemaakt is, maar toch genoeg eigen smoel heeft om eruit te springen.
De melancholie die in de muziek zit grijpt naar het hart. Het klinkt allemaal heel gemeend, zonder dat er daarvoor zang moet aanwezig zijn. Echt hard gaat het nooit. Maar dat is ook totaal niet nodig. De opbouw zit perfect. 7 straffe nummers die niet gaan vervelen. Het verbaast me dan ook niets dat het kwaliteitslabel Dunk dit hebben uitgebracht.
Opnieuw een raspaard dat ogenschijnlijk uit het niets uit de hoed wordt getoverd. De heren zijn ook in mei te zien op Dunk!festival. Ik ben al heel benieuwd hoe ze dit album live ten gehore gaan brengen.
Het Amerikaanse Deerhunter van Bradford Cox fascineert en ontpopt zich als een erg veelzijdige band in de indiescene. Het is hun muzikale speeltuin , bij elke plaat intrigeren en verrassen ze. Inderdaad , was de vorige ‘Monomania’ schurend en trashy , dan klinkt deze sfeervol , dromerig , broeierig , luchtig, en krijgt de elektronica meer ademruimte. Een toegankelijke plaat dus, waarbij de weerbarstige, ontregelde sounds op het achterplan zijn geduwd . Niet wanhopen , zo commercieel klinken ze ook weer niet . De complexe zieleroerselen van Cox zijn mooi verpakt hier. “All the same”, “Living my life” en “Snakeskin” zijn er alvast al drie om in te lijsten binnen het uitgebreide oeuvre van de band . Deze songs wisselen ze af met dromerig werk , die weet te raken .
Goede plaat opnieuw van dit onderschatte combo!
Het heeft een kleine drie jaar geduurd op het nieuwe werk van Isbells , de band rond Gaëtan Vandewoude . De derde plaat blijft dwarrelen in het genre van ‘mijmeren’ , een pure schoonheid van soberheid , spaarzame instrumentatie én subtiele betoverende geluidjes met een melancholieke ondertoon ; soms een weelderig arrangement door die aanzwellende partijen en blazerssectie , die het geheel extravert kunnen maken . “Billy”, “The sound of a broken man” en “Falling for you” zijn er zo drie van . Voor de rest het kenmerkend Isbells geluid , met de hulp van Gianni Marzo en Chantal Acda , ook twee muzikanten , die houden van een herfstig klankenpalet .
Al zes jaar lang weten ze hun publiek te raken met hun innemend , mistroostig rootsfolky geluid.
Eriksson – Delcroix – Ze hebben beiden al een rijkelijk gevuld muzikaal verleden (remember o.m. Zita Swoon – Admiral Freebee – Lais). Na de verdienste bij The Broken Circle Breakdown zijn deze partners en muzikale duo te situeren binnen de noemer van de rootscountryfolk. Anderhalf jaar terug kregen we al een interessante plaat, ‘For ever’ en ook deze is er opnieuw eentje die raakt met zijn warme gloed. Een breed klankenpalet wordt aangereikt , wat een sfeervolle , spannende plaat oplevert, met een rits pure, eerlijke dromerige songs in het genre als “Baby blue”, “Big black is coming” en “56 7th street” . Ze wisselen het af met enkele instrumentals (“Mistigirls” – “A low ripple till Idaho” – “Snake bite”) of steken er eens een groove in met huppelende ritmes (“Lay low”).
Uiterst genietbare americana die de afstand Kalmthout – Nashville moeiteloos overbrugt, en die zelfs Emmylou Harris , Lucinda Williams als Daniel Lanois , Howe Gelb niet onberoerd kan laten …
Ons landje houdt van Editors en Editors houdt van België . Tom Smith en C° mag dan een hobbelig parcours hebben afgelegd in hun bezetting , muzikaal zijn ze geëvolueerd van broeierige, weerbarstige , puntige poppy postpunk/waverock (remember ‘The back room’ – ‘An end has a start’) naar theatrale, elektronische soms opgepompte synthpop met ‘In this light an on this evening’ en ‘The weight of your love’ . Nu komen we uit op ‘In dream’ , een (onschuldige) sfeervolle plaat in het popgenre, een kleurrijke schaduwzijde van hun vroegere wavepop .
Een sfeervolle plaat , die de zwartgalligheid van zich heeft afgeduwd en nu durft te klinken zoals 80s bands Eurythmics , Spandau Ballet, Depeche Mode en The Cure evolueerden. Dreampop , gelukkig minder kitscherig als voorheen, waarbij de elektronica, pianoloops en de stem van Smith optimaal worden benut . “No harm” laat de donkerte van vroeger over zich heen waaien , net als “Life is a fear” en “The law” , maar daarna wordt de noemer beduidend melancholiek toegankelijk met “Ocean of night” , “Salvation” en “Forgiveness” .
Het muzikaal beleven zijn zalvende , dromerige electrotunes, wat definitief Editors behang is geworden; de muzikale stroomstoten als vanouds zijn hier niet meer te vinden , daarvoor moeten we nog ten dele aankloppen bij hun live optredens …
Johan Meurisse
Musiczine.net
I Am Oak , het alterego van zanger/songschrijver Thijs Kujken, leerden we kennen van die intieme huiskamermuziek op ‘Ols songd’ . Hij onderstreept z’n talent op een rits sobere lofi gehouden nummers op akoestische gitaar en z’n licht melancholische stem , (soms) spaarzaam aangevuld met instrumenten als keys, drums en allerhande klanken.
Hij is nu al aan zijn vijfde plaat toe en de laag per laag opgebouwde liedjes intrigeren nog even sterk. Ze klinken intens doorleefd. Een persoonlijk verlies wordt hier verwerkt in sobere, trage , kale nummers , en krijgen een spaarzaam breder klankenpalet (o.m. keys en banjo) aangemeten, die zacht, mooi (meerstemmig) gezongen worden. De openingstrack “Geest” leidt het in . De nummers stralen uit in finesse en subtiliteit , behouden een donkere , desolate ‘film noir’ tune , en raken in gevoeligheid . Check maar eens “Omen”, “Volcano”, “Dacem” of verderop “Gold”, met z’n aanzwellende , fellere partijen . I Am Oak , het Nederlandse broertje van onze Bram’s Bony King …
The Weeknd draait rond de Ethiopische Canadees Abel Tesfaye, die eerder al twee platen en enkele mixtapes uithad. Hij manifesteert zich binnen de r&b/soul en mengt het met pop in een dampend sfeervolle, groovy sound. Een aantrekkelijk, aangenaam hitgevoelig geheel , vooral nummers als het erg geslaagde “Losers” (met Labyrinth) en “Can’t feel my face” . Een aantal samenwerkingen hebben we dus, verder zijn er nog de sfeervolle tracks “Dark ties” (met Ed Sheeran) en “Prisoner” met Lana Del Rey . Vocaal kan hij zelf hoog, kwetsbaar gaan .
Mooi album Ok , maar beetje te voorspelbaar en teveel van hetzelfde , vooral het tweede deel, terwijl er in het eerste deel meer afwisseling te noteren valt .
De Noorse band Madrugada is jammerlijk genoeg in 2007 mee ten onder gegaan toen gitarist Robert Buras overleed. Ze hielden het wel nog een jaartje vol met een vervanger, maar uiteindelijk leek het gemis toch te groot om de groep in leven te houden.
Zanger Sivert Hoyem had zich eerder al aan een solo uitstapje gewaagd, nu leek de weg noodgedwongen vrij om hiermee full time door te gaan. Maar hoewel de volbloedzanger een ontegensprekelijk talent bezit, heeft hij tot op heden met zijn solo werk nog nooit de magie van schitterende Madrugada-platen als ‘The Nightly Disease’ of ‘The Deep End’ kunnen evenaren. Ook deze ‘Lioness’ kunnen we op zijn best als een moedige poging beschouwen maar ook nu weer is de spoeling veel te dun. Natuurlijk is daar nog die warme bariton die het midden houdt tussen Nick Cave, Richard Hawley en Stuart Staples, maar de songs zijn te flets en te glad om er diep mee in het vlees te kunnen snijden. Bij Madragada konden ze dat wel en bovendien kwam daar niet alleen de nachtelijke crooner maar ook de venijnige rocker in Hoyem naar buiten. Deze keer moeten we het enkel met die eerste stellen, en hij staat dan nog half op automatische piloot.
Het songmateriaal is veel te mager en een omzwachteling met overdadige strijkers moet dan maar de meubelen redden, maar zoals zo vaak is dat niet de oplossing. Integendeel, het is pas wanneer de violen aan banden worden gelegd en er een integere akoestische gitaar en een resem fragiele pianotoetsen overblijven dat Hoyem echt kan schitteren. Zo is op “It Belongs To Me” en “The River Of Hades” alle ballast overboord gegooid en laat Hoyem zich van zijn mooiste teergevoelige kant bewonderen, maar het blijken eenzame lichtpuntjes op een plaat die voor de rest verzuipt in ongeïnspireerde oppervlakkigheid.
Het beste wat wij van Sivert Hoyem dezer dagen hebben mogen horen is “Black & Gold”, de fantastische theme song van die al even schitterende Noorse TV serie ‘Occupied’. Helaas is de song op ‘Lioness’ nergens te bespeuren, u zal hem wel moeten van het internet plukken.
Iedere rechtgeaarde postpunkliefhebber die Fufanu niet kent, kunnen we 1 ding aanraden. Ga deze IJslandse band snel ontdekken! ‘Adjust To The Light’ is de tweede EP van deze formatie die aanvankelijk als het techno-duo Captain Fufanu door het leven ging.
Met Fufanu brengen ze mysterieuze, bijzonder sfeervolle postpunk in het verlengde van Joy Division. Het voorbije jaar wisten ze live menig indruk te maken als voorprogramma van ondermeer Damon Albarn en the Vaccines.
Ze stonden bovendien als late invaller op het grote Werchter-festival. Afgaande op deze EP kan dit alleen maar terecht zijn want in amper vijftien minuten horen we met “Will We Last”, “Blinking” en vooral het magistrale , donkere “The Hours” absolute wereldsongs.
Vergeet dus gerust het slabakkende gezelschap van The Editors, hier is Fufanu!
Dat Colin H. Van Eeckhout geen gewone sterveling is, dat wisten we al langer. Niet alleen zijn we absolute fan van zijn band Amenra, ook zijn ander muzikale projecten zijn verplicht voer voor de muzikale meerwaardezoeker. Zo waren wij recent nog diep onder de indruk van zijn akoestische project Harlowe. ‘RASA’ is zijn eerste echte full album en het ligt qua sfeer min of meer in het verlengde van Harlowe. De plaat telt welgeteld 1 song maar dat is dan wel een half uur durende track die louter opgebouwd is rond een draailier, wat drums en de donkere stem van Van Eekchout. Het nummer start aanvankelijk zeer monotoon waarna CHVE vakkundig en zeer behoedzaam laag per laag de song opbouwt om die vervolgens op dezelfde manier terug af te bouwen. Het donkere, sombere, sfeervolle en sacrale nummer kruipt diep onder je vel en biedt een bijzondere kijk in de zielenroerselen van CVHE. Meer info op http://amenra-official.tumblr.com .
Het fantastische Dunk is meer dan alleen maar het beste (post-rock)festival van Europa. Met de regelmaat van de klok brengen ze ook platen/cd's uit op hun label. Hierbij gaat het niet alleen over Belgische muzikanten. De hoge kwaliteit van hun festival trekken ze zonder moeite door naar hun releases. Een uitstekend voorbeeld hiervan is het in december verschenen album ‘Ascuns’ van Environments. Deze Roemeense band verrast op dit album. En dat is altijd een goed teken. Voor mij waren ze nobele onbekenden. Maar dat is na het beluisteren van dit album niet meer het geval. We zweven een eind mee met de heren. Met nummers die meer tijd in beslag nemen dan 6 minuten bouwen ze traag maar zeker landschappen op. Geen feeërieke en zomers beelden. Maar vreemde, bezwerende en donkere einders. Een ondergaande zon die niet de hemel zoet oranje kleuren, maar helrood. Een voorbode van de duisternis die komt. Die vele minuten in een nummer worden niet met nietszeggende geluiden opgevuld. Ze worden gebruikt om het verhaal perfect te vertellen en om je geest warm te maken om mee op stap te gaan in deze wondere wereld. Neem de tijd. Je zal het je niet beklagen
Nederlands 
Français 
