Twee jaar na 'Little Beams Of Light' ligt het nieuwe album van Tom
Vanstiphout in de rekken. We kennen Tom vooral van zijn werk met o.a.
Clouseau, Leyers & Milow maar daarnaast bouwt deze Belgische gitarist ook aan een solocarrière. 'Playing Guitar Helps' verscheen net voor het jaareinde en is Tom's vierde
soloplaat.
De titel laat vermoeden dat het een gitaarplaat is geworden maar
zo drastisch is de sound op de nieuwe plaat niet gewijzigd. Net zoals zijn
voorganger moet ook dit album het hebben van zachte, fragiele popsongs
waarin, nog meer dan de gitaar, vooral de stem van Tom primeert in het
totaalgeluid.
En toch staan er voor mij enkele verrassingen op dit album. Zo
is de opener: "Sorry (A Letter To Abdullah Kurdi)" een gedurfde ballade en
een statement t.o.v. de huidige vluchtelingencrisis. Knap vakmanschap, recht
uit het hart. Ook het funky & groovy "Admiral Freebee, Why Did You Lie To
Me" (waarop ook de Admiraal himself meezingt) is naast een aanstekelijke
song ook nog eens bijzonder grappig.
Voor de rest staat het album vol relaxte, vooral akoestische gitaarpopsongs die wel geschreven zijn voor romantische gevoelige zielen. Eens te meer doet de nieuwe Tom Vanstiphout mij meer dan een nieuwe Milow plaat.
Knap feel good album, dat ook troost brengt in deze donkere dagen.
De Britse dames gaven nogal wat tempo en vaart op hun debuut ‘Girls like us’ . Een rauw rammelend plaatje binnen de indie garagerock’n’roll, punk, surf , dat bruist van friste en spe (e) lplezier . De link met een Savages is dan ook niet vreemd. Van een zogezegd tweede moeilijke cd is er geen sprake , want de nieuwe behoudt dezelfde muzikale identiteit en klinkt wat strakker, puntig en meeslepend melodieus . “Oh lord”, “Go it bad” , “Too little too late” , “Everyone says” en “If only” vormen zo ’n beetje het uitgangsbord van een rits zwierige , frisse , aangename en zweverig, integere, dromerige songs, die verrassende , spannende wendingen ondergaan .
De dames hebben opnieuw een overtuigend aanstekelijk plaatje uit . Te koesteren dus!
Het Britse Muse liet pathos en bombast met de jaren sterk doorklinken en ontgroeide het clubcircuit . Muse werd een stadion/festivalband , die zich zelfs een plaatsje in het universum toe eigende .
Op de nieuwe cd, de zevende nu , kiest men terug de weg als driemansformatie, wat wil zeggen een directer geluid, dat een rockjasje krijgt aangemeten, met virtuoze en vlijmscherpe gitaarpartijen, stuiterende bassen , dreunende drums en ijzingwekkende en soms scherpe vocals.
Een splijtende rockband ‘pur sang’ , groots, hard en veelzijdig, die af en toe wat stroop aan de nummers doet kleven . ‘Back to basics’ dus , songs die een intense, broeierige spanning hebben en durven exploderen , met af en toe schepje er bovenop door orkestraties , filmische tunes en gezangen . “Dead inside”, “Psycho”, “Mercy” en “Revolt” zijn hier mooie voorbeelden.
De kaart van het clubcircuit wordt getrokken . Soberder dan voorheen, waar de eeuwige experimenteerdrang nooit veraf is . 4 uitverkochte concerten noteren we in maart 2016, die als slotsom een festivalweide hebben …
Of Monsters and Men uit IJsland kwam een goede drie jaar terug sterk voor de dag met de aanstekelijke frisse , zomerse single “Little talks”, een vrolijk liedje dat zich in je hoofd nestelde . Samen met “Mountain sound” waren dit de nummers die hun popfolkend debuut bepaalden , ergens te situeren tussen The Lumineers en het oude Mumford & Sons. Net als hun debuut hebben we hier terug een lichtvoetig, sfeervol , broeierig , fris album, met heel wat instrumentatie , waarbij de songs met finesse zijn uitgewerkt , zonder echt overdadig te klinken . “Crystal”, “Hunger”, “Wolves without teeth” en “Empire” onderscheiden zich het sterkst. De kaart van de zangeres (Nana Bryndis Hilmarsdottir) wordt meer getrokken tav deze van Ragnar Porhallsson.
Dit combo blijft algemeen wel goed met een rits ritmisch, prettig in het gehoor liggende songs, die een melancholische, dromerige ondertoon hebben en sfeervol , onderhouden zijn , maar minder speels, zwierig.
Een sound waar je op je gemak bij voelt en die een zekere ‘feelgood’ uitstraalt … Goede plaat, op safe, zonder echte verrassingen en niks nieuws onder de zon .
Pokey Lafarge is al een paar jaar bezig en explodeert graag in de muzikale traditie van de Amerikaanse rootsmusic, een soort vooroorlogse retroroots van jazz, western swing , countryblues, pop, folk en doowop, tussen dans en weemoed , uit vervlogen tijden van stoffige zwart archieffoto’s , waar er nog geen sprake was van ‘modern times’. Een ‘sun blessed riverboat style’ uit St. Louis Missouri, Usa’, die aanstekelijk werkt op songs als “Acting a fool” , “All night long” en de titelsong; hij mijmert verder op de sobere, sfeervolle aanpak van een “When did you leave heaven” en “Goodbye , Barcelona” .
We worden lekker ontspannen meegevoerd op een aangename , traditionele nostalgische trip door zijn bigband.
Het Britse duo Jason Williamson en Andrew Fearn , Sleaford Mods, draaien in hun geluid de klok terug naar de punk van 76. De rappende streetpunk van de vuilbekkende Willamson en zijn kompaan snijdt diep; in een onnavolgbaar Nottinghams dialect krijgen we een rits scheldpartijen over van alles en nog wat, dweept , wekt hij verbale agressie en vijandigheid op De punkpoëet - half dichter , half hooligan lookalike - , ergens tussen Mike Skinner van The Streets en Mark E. Smith van The Fall in , rapt , spuugt over de lekker groovende , bonkige beats van bas en drums op de laptop van Fearn heen . En die Fearn , de pet wat voorover, hoeft op de livegigs niks meer te doen dan de startknop van z’n laptop in te drukken, die op enkele omgekeerd gestapelde lege bakken staat; hij staat er stilzwijgend mee te rappen , de ene hand in de zak en met de andere blikjes bier achterover kiepen .
Een statement wat de twee daar in al hun eenvoud staan te doen . Treffend zeker , iedereen krijgt ervan langs, een soort ‘no future’ van veertig jaar terug ….
Tot nu toe heeft het duo twee platen uit , No divide and exit’ en ‘Key markets , die de doorbraak betekent. We krijgen een rollercoaster van korte , goede, kernachtige , rauwe, dansbare tracks , die durven te dreunen op een repeterende Suicide beat , een diepe basstune kunnen hebben en dus op die manier traag, loom , slepend en meer uptempo kunnen klinken . Met songs als “Bronx in a six”, “Face to faces”, “Arabia”, “In quiet streets” en “The blob” heeft het duo een handvol sterke tracks uit . Toegegeven, de andere zitten allemaal in dezelfde trend, maar het zijn er net waar je een opgeheven vuist en middelvinger van opsteekt. Williamson is natuurlijk de onderscheidende factor en het stralende middelpunt met zijn duizelingwekkende ‘rants’ en ongegeneerde scheldtirades . Het publiek en de wereld even doen stilstaan van wat er gebeurt , al schuilt er in dat protest ook wat humor .
Heel interessant plaatje!
De band durft dwars en met een zekere experimenteerdrift te klinken (check die instrumentale opener maar eens “EKG”) , over naar een rauwe, directe aanpak als op “More …”, “Random name generator” en “Pickled ginger” naar de gelaagde, toegankelijke pop en rootsamericana. “You satellite” is een real Wilco old classic .
Het is me duidelijk dat Wilco na 20 jaar nog steeds bruist van dynamiek , vitaliteit en creativiteit .
… Een happy family , dit kwartet uit California . Al van in hun begin dagen, een goede vier jaar terug , brengen zij een mate van samenhorigheid door hun ‘feelgood’ poprock , die een folky tune heeft . We ervaren een onthaastingsgevoel van hun aangename , sfeervolle, frisse pop en die meerstemmige zangpartijen man – vrouw.
De songs zitten goed in elkaar , liggen lekker in het gehoor en brengen het zonnetje in huis . “Make you mine” , “Carry me” en “We need love” zijn onze ideale sparring partner . Op die manier laveren we op relaxte wijze door het materiaal die soms wat zeemzoeterig , sappig kan zijn met “Give a little”, “Dead poets” of wat directer , steviger kunnen zijn ( “Facepaint”, “May I miss you” en “Blue jean girl”) .
Lichtvoetige, hapklare , aanstekelijke emotievolle (neofolky) pop , daar staan ze al jaren garant voor!
Beach House van Victoria Legrand (keyboards/backing vocals) en zanger/multi-instrumentalist Alex Scally viel op door hun geluidskunst van sfeervolle , onderkoelde synthlagen en gitaar , in gedoseerde galm en die rokerige, doorleefde stem van Legrand. Een bedwelmende trip van broeierige, toegankelijke droompop, ondergedompeld in shoegaze, met een verontrustende, donkere onderlaag , die het sprookjesdecor durft te doorkruisen .
Op die nieuwe cd houdt het duo het op een minimalistische aanpak , waarbij de bombast geweerd wordt . We worden meegevoerd in hun slepend materiaal die een trage , repeterende of lichte groove hebben , en dus voortkabbelen op die keys , gitaarloops en een beperkte drumbeat, die een dromerige, broze soms grillige inhoud hebben . “Levitation” , “Sparks” en “Space song” zijn al meteen drie overtuigende nummers; op het tweede deel gaat het duo sfeervoller , lichtvoetiger te werk. Op de vorige cd’s staken enkele singles uit, hier geldt het albumconcept .
Die twee van Ultimate Painting houden we maar best in het oog . Die twee, Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls, zitten goed ingebed in dat wereldje en de tien songs leunen nauw aan bij geestesgenoten Parquet Courts en refereren graag terug naar de oerindie van de V.U. , The Feelies en The Chills , de zweverigheid van Galaxie 500, Teenage Fanclub en de rauwheid van Guided By Voices, Pavement . Ze brengen nog op geen jaar tijd een tweede plaat uit , begonnen als een bescheiden project , maar nu toch wel uitgegroeid tot een prioriteit.
Net als de vorige Ultimate Painting hebben we hier lekker rammelende pop die een dromerige tune heeft, soms slepend , traag of die kan rocken , steevast beheerst door die repetitieve ritmiek .
Terug sterk en overtuigend, die verslavend werkende sferische, los uit de pols, rockende indie, iets tussen sixties California, seventies New-York en geworteld in de Britse oerpsychedelica . De twaalf songs , twee korte instrumentals incluis, sluit je maar best en snel in de armen ; om te koesteren dus!
De Britse met Grieks-Jamaicaanse roots debuteerde een kleine drie jaar sterk met lieflijke, bitterzoete rootspop, die jazz, soul en folk herbergen; we hoorden twee kanten, groovy materiaal , breder omlijst en een broze, integere kant , door het semi-akoestische gitaarspel . Haar warme, gloedvolle stem is innemend , indringend en ze dringt zich een plaatsje op naast grootheden Lauryn Hill, Erykah Badu , Norah Jones, Macy Gray en Corinne Bailey-Rae.
De bredere aanpak en de integratie van verschillende stijlen maakt dat deze tweede grootser en kleurrijker klinkt. Forsere electrodrums en triphopbeats sijpelen door op “Unstoppable“, “Never get enough” en het overtuigende “Grow” . De intiemere aanpak hebben we dan op “Ghost” en “Good goodbye” . Voor de rest voelen we een sfeervolle groove , wat het geheel veelzijdig mooi maakt .
Een gedroomde tweede plaat dus.
Ducktails is het project van gitaarwizzard Matthew Mondanile van het Amerikaanse Real Estate , uit New Jersey . Dit project is intussen een echte band geworden . Hier wordt nog intenser omgegaan met elektronica , naast die heerlijk fijne, sfeervolle gitaarriedels . Het oude Pale Saints en Teenage Fanclub zijn alvast sterke barometers om de indietronica/droompop van Ducktails te situeren.
Een uiterst genietbare , aangename sound , evenwichtig en beheerst , die een kleurrijk geheel biedt, en ideaal is bij valavond na een mooie nazomerse dag. De songs hebben een lichte aanstekelijke groove, zijn zalvend , of kabbelen rustig voort . Een paar instrumentals ondersteunen dit en staan naast sterkhouders “Into the sky”, “Church” en de titelsong . Mooi!
Nederlands 
Français 
