Een vijftal jaar terug zat de wind letterlijk in de zeilen voor het beloftevolle Team William , die een pak prijzen wegkaapte in rockconcours en op de Humo’s Rock Rally van 2008. Aanstormend talent van catchy, broeierige, energieke , springerige indiepop met een rauw randje .
Het frisse , aanstekelijk geluid is op die nieuwe plaat duidelijk gebleven , want het kwartet brengt een reeks songs , die een emotionele lading hebben , en de keys geven kleur aan het geheel . “Ocean fire”, “A new country”, “Stormy weather” en de eerste single “1995” zijn fijne, rake popparels .
Ze balanceren tussen speelsheid en melancholie . De band rond zanger/gitarist Floris De Decker en Arne Sunaert (keys) intrigeren ook met opbouwende songs als “Faster than light” en “Into the night” . Prachtsongs in één woord …
Met de jaren is het materiaal van Team William wat innemender , indringend geworden . Het is ‘real teamwork’ wat de heren presenteren!
The Decemberists uit Portland , Oregon zijn al zo’n tien jaar bezig en staan garant voor knap gearrangeerde, sfeervolle , broeierige indiefolkpop . Ze passen in het rijtje van Belle & Sebastian, Arcade Fire en Sons & Daughters. Het combo heeft al verschillende wegen bewandeld in het genre en durft te experimenteren tot zelfs een folkopera . Het toont maar aan dat de band tot veel in staat is .
De nieuwe plaat is zeerzeker de moeite met veertien ‘gewone’ songs die afwisselend van aard zijn . We krijgen een reeks melanchole , dromerige nummers en een reeks aanstekelijke , frisse , speelse , onbevangen , zelfs zwierige nummers. Blazers , viool , piano , keys en accordeon vullen aan en geven kleur.
Op die manier laveren we van het intense “The singer addresses his audience”, “Make you better” naar de zwierige “Cavalry captain”, “The wrong year” of maken we de ommezwaai naar een indringende “Till the water is all long gone” , “Carolina low” met tot slot een rits sfeervolle nummers . Het onderstreept nog maar eens de titel van de plaat en maakt deze compleet.
Het Noorse duo heeft nog maar weinig ingeboet van hun beeldrijke popelektronica , die lichtvoetig , dromerig , sfeervol , hartverwarmend , ontspannend klinkt . In een tijd dat de beats en andere dance hypes rond ons heen rollen , zorgen zij voor een evenwichtig geheel van fijne , gevoelige songs , die af en toe een steviger randje krijgen .
De pak songs op de nieuwe plaat – alweer vier jaar geleden dat ze een nieuw werk uitbrachten - , een verzamelalbum niet meegerekend – zijn gevarieerd en mooi uitgewerkt .
En graag doen zij beroep op een handvol gastvocalistes. O.m. “Monument” met Robyn als uitgangspunt hier van de cd , maar ook de nummers met een Suzanne Sandfor (o.m. het 80s getinte “Save me”) of met James McDermott (“You know I have to go”, “Here she comes again” en “Compulsion”) zijn divers en overtuigen.
Röyksopp slaat geen nieuwe wegen in , pop en elektronica, instrumentaal of met vocals, vinden elkaar nog steeds. Meer hoeft dat echt soms niet te zijn…
Een mooie aanvulling in wat Pink Floyd vroeger zo bepalend en uniek maakte .
Eén van die opkomende talenten binnen de r&b pop is Banks . Haar debuut telt maar liefst veertien songs en er worden er zelfs nog vier toegevoegd . Nu , muzikaal weet haar r& b pop wel te raken , en wordt er een duister , dreigend trip/hip/soul kantje aan toegevoegd door de trage, slepende beats .
Algemeen: een sfeervolle sound , wat melanchool zelfs , met een lichte groove (“Waiting game”, “F** k em only we know”, “Alibi”, de titelsong en nog een paar). Hier zijn de meeste songs op geleest , maar ze kan het ook sober , minimaal houden , wat het brozer maakt, “Brain”, “You should know where I’m coming from” , “Someone new” en “Under the table”. Op die manier is de plaat evenwichtig tussen breekbaar en krachtig .
Een Brits goed debuut als goede start ...
Het NYse combo TV On The Radio komt om de zoveel jaar aankloppen en heeft al aardig wat platen uit . Sinds de vorige ‘Nine types of light’ (2011), sluipt de toegankelijkheid meer door in hun creatieve muzikale rijkdom van indie , pop, electro, soul en allerhande synth experimentjes .
TV On The Radio wordt bepaald door het trio Tunde Adebimpe / Kyp Malone en geluidsarchitect Dave Sitek. Een spannend , strak , opwindend , gedreven en sfeervol geluid hebben we ; ook op de nieuwe plaat is het niet anders. Het zijn de broeierige , extraverte songs die sterk overtuigen als “Quartz” , “Happy idiot” , “Ride”, “Winter” en “Lazerray”. Ze klinken geestdriftig, aanstekelijk, woest. TV On The Radio laat hier het oude venijn opborrelen . Het complexe is duidelijk op de achtergrond geduwd , maar de finesse en subtiliteit is sterk.
Ze brengen voldoende variaties aan , de sfeervolle songs door de lichte groove ritmes moeten niet onderdoen ; het geluid blijft intens boeiend , blanke en zwarte muziek komen samen, ze creëert een groot gevoel voor sfeer, kleur en warmte.
TV On The Radio mag dan gewoontjes beginnen klinken de laatste 5 jaar , goed is het nog steeds!
Jon Spencer heeft wat funky shit en een flard rap in zijn vunzige rock’n’roll geïntegreerd. Het blijft natuurlijk allemaal vintage Jon Spencer, smerig, punchy en drassig. The Blues Explosion staat nog steeds met één voet in de garage maar deze keer swingt het allemaal ook nog eens lekker de pan uit.
De vorige ‘Meat + Bone’ was al een aardig weerzien met deze prettig gestoorde bende, maar ‘Freedom Tower’ is nog een stuk straffer, we mogen het plaatje zonder blozen een plaatsje geven tussen ‘Extra Width’, ‘Orange’ en ‘Now I Got Worry’, schijfjes die ondertussen al een slordige 20 jaar oud zijn maar nog altijd heet aanvoelen.
‘Freedom Tower’ raast geweldig door in 13 ruwe mokkels van songs die stuk voor stuk een enorme drive hebben. Spencer rapt als een funky afro zijn ziel eruit op het bijzonder vette “Do The Get Down”, op het haastige “Wax Dummy” en op het opwindende “The Ballad of Joe Buck”. Voor de rest is hij overal zijn onstuimige zelf en laat hij elke song hevig ontvlammen. De driftige riffs van de immer coole Judah Bauer en de stimulerende roffeldrums van Russel Simins doen de rest en zorgen voor die buitengewone ophitsende sound . Dit unieke trio is er nog maar eens in geslaagd hun geheime formule voor de productie van een ongekende soort dynamiet op punt te stellen. Het prikkelt, het gonst en het explodeert als nooit tevoren.
Dit is The Jon Spencer Blues Explosion op zijn best, onstuimig, geagiteerd en opgejaagd, 100% onverdunde rock’n’roll. Hier heeft de leeftijd geen vat op.
Reviews vanuit verschilledne invalshoeken …
“I like beautiful melodies telling me terrible things”. The Me InYou kwam en komt aandraven met een reeks melanchole melodieuze songs , gedragen door hun harmonieuze vocalen . Drie jaar na hun debuut waarbij ze al radiohitjes scoorden met “Girl in amour” en “Plastik” hebben ze een fijne opvolger klaar onder het alziend oog van Gaëtan Vandewoude (Isbells) . De twaalf songs behouden een zekere ingehouden; dromerige aanpak , maar zijn nu naar hun doen iets krachtiger . “ Blankets” is een schitterende opener in het genre , mooi uitgewerkt en verder met o..m. “Isolated” , “Winter” klinkt het combo ontwapenend in tristesse . In hun materiaal hebben ze oog heeft oog voor subtiliteit , intensiteit en sijpelt onderhuids wat roots altcountry door . Mooi opvolger alvast van ‘Forgotten clothes’ .
Johan Meurisse
Cleane softpop met Coldplay neigingen, daar zaten wij nu echt niet op te wachten. Dit is totaal ongevaarlijke en gladgestreken popmuziek, ontdaan van alle vieze beestjes en scherpe kantjes, twee keer met Dreft Ultra gewassen en nog eens extra gesteriliseerd. Het soort plaatje die u best mag opzetten als uw voltallige schoonfamilie en uw oma op bezoek zijn, niemand zal er zich aan storen of uit zijn stoel recht veren. Uw hippe oma zal misschien zelfs lichtjes heupwiegen (pas een nieuwe heup gestoken, moet wel lukken), maar wij blijven hier ijskoud bij.
Anderen gaan u misschien vertellen dat dit mooie intense liedjes zijn die hun ziel raken, maar wat ons betreft is dit vrij slaapverwekkende kost. We twijfelen er niet aan dat dit allemaal goed bedoeld is, maar het raakt nog onze kleinste teen niet. Naar eigen zeggen (we verzinnen dit niet, het staat in de bijgeleverde bio) klinkt de groep scherper en gedurfder dan tevoren. We durven ons haast niet voorstellen hoe die dan vroeger moeten geklonken hebben.
Sam De Rijcke
Info www.themeinyou.com
Assunta & The Light Orchestra - Belgisch duo dat we best in de gaten houden . Ze brengen op hun debuut een reeks intieme , sfeervolle songs die erg mooi uitgebalanceerd zijn , overtuigen door hun puurheid van (akoestische) gitaarpartijen en lichthese , zwoele vocals. Het draait ‘em hier rond de in Italië geboren Assunta Mandaglio , die jarenlang zong bij Buscemi en is samen met gitarist Pieter Thys , de drijvende kracht achter Balaxy Orchestra. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld.
De cover van Paul Simon “You can call me Al” is erg sterk en songs als “Hope”, “Don’t go down”, “Disappear”, hebben naast de folky inslag van het materiaal, een licht Zuid-Europees ritme .
Het duo intrigeert in weemoed en weet op die manier een mooi album af te leveren.
Ferm onder de indruk zijn we van de nieuwe plaat van De Mens . De Mens staat op scherp na al die jaren – al ruim 23 jaar bezig en net zoals de cd hoes met het brommertje met de vier man erop doet uitschijnen , rockt en raakt het trio. De Mens is in topvorm dus!
Met “Nooit genoeg” , “Als je niets hebt” en “Angst” hebben ze meteen drie classics op de plaat die muzikaal als tekstueel heel sterk zijn . Vanderlinden moet na al die jaren nog steeds niks inboeten. Ook de andere songs klinken aanstekelijk; zijn geraffineerd , mooi uitgewerkt of intrigeren door een somber , donkere tune . Luister maar eens “Pijn-dronkenschap–verdriet”, “Dit lawaai” of ietwat krachtiger met “Vlinderhart” en een “Liefdeslied of misschien ook niet”. Ook zijn er verschillende gasten op de plaat te bespeuren, Sarah Bettens – Tijs Delbeke en Gregory Frateur.
De op leeftijd gezegende De Mens weet ons als een bende jonge wolven letterlijk omver te blazen met de nieuwe cd en brengen het Nederlandstalige lied naar een hoger niveau . Tja ze hebben er ‘Nooit genoeg’ van zeker?!
De uit Glasglow opererende band rond Stuart Murdoch is al een goede twintig jaar bezig en probeert zoveel mogelijk breed de indiepopscene te bespelen . Op deze nieuwe hebben ze er een discokitsch aan gegeven .
Rode draad blijft natuurlijk de dromerige uitvalsbasis , en dat levert een reeks fijne , emotievolle songs op, die een lentegevoel ademen . De songs zijn sfeervol , zwierig , groovy en aangenaam . Op de single “The party line” en het zeven minuten durende “Enter Sylvia Plath” mag er zelfs gedanst worden; ze zijn niet vies van wat Pet Shop Boys- tunes. De titel ‘Girls in peacetime want to dance’ wordt hier alle eer aangedaan.
Belle & Sebastian overtuigt niet steeds op de nieuwe , maar de melodielijn is en blijft iets opvallends mooi en schoon.
Het Britse Archive, gecentraliseerd rond het duo Darius Keeler en Danny Griffith, blijft creatief bezig; nog geen jaar na ‘Axion’ is er al nieuw werk , die terug gaat naar de Archive basis , een apart en uniek geluid van symfonische rock en triphop, die bombast en theatraliteit niet schuwen .
Een aanhoudende spanning ervaren we door de lagen repeterende, wisselende als zalvende , forsere ritmiek. “Kid corner” en “End of our days” zijn twee puike songs . Af en toe kan er wat rust ervaren worden door de pianotunes in “Half built houses” en “Greater goodbye”, maar in de songopbouw is er de donkere klankkleur en de broeierige, dreigende sounds , die eroverheen zweven.
Heerlijk wegdromen en huiver blijven de centrale thema’s . Archive weet na al die jaren nog steeds te overtuigen en is een must see. Checken dat materiaal van Archive!
Nederlands 
Français 
