Atoms For Peace , al van 2009 in een onvaste , regelmatige bezetting en optredens, heeft Thom Yorke van Radiohead en Nigel Godrich (hun producer) als houvast . De heren hebben wat topmuzikanten rond zich heen en laten ergens een veredeld soloproject van Yorke, met hoe kan ook het ook, Radiohead invloeden horen. Flea bassist van … , en verder percussionisten Joey Waronker en Mauro Refosco vullen op sublieme wijze aan.
We horen zowel ingenieus , subtiel uitgewerkte popelektronische songs door de ritselende, sfeervolle elektronica , basslines, geluidjes en natuurlijk fascinerende en dwingende percussie, die de ritmiek richting Talking Heads brengt .
In die geraffineerde sound intrigeert het kwintet per luisterbeurt , wat een reeks dromerige, meeslepende , hypnotiserende songs oplevert ( “Ingenue” – “Stuck together pieces” en de single “Judge jury & executioner”), én die soms wat abstract kunnen aandoen, als “Default” en “Reverse running”) .
We houden van die magie die ook Radiohead zo bepalend en invloedrijk maakte, een melodieus houvast door geluid , ritme, sfeer en popgevoeligheid, niet vies van wat experiment. Boeiende plaat!
Na het overlijden van Michael Been (oprichter van The Call en pa van bassist Robert Levon Been en) in 2010 heeft BRMC, het trio uit LA , rustig de tijd genomen. Ze zijn er terug bij en pasten een nummer aan van pa. We hebben te maken met een afwisselend album in hun rock’n’roll shoegazepop met een donker en bluesy randje , waarbij krachtige kopstoten kunnen worden toegediend , zoals het drieluik “Hate the taste”, “Rival” en “Teenage disease”, waarbij BRMC doen waar ze goed in zijn, zompige, broeierige rock’n’roll die intrigeert, opbouwt , ophitst, opzweept en aanstekelijk werkt!
Sommige songs duren boven de zes minuten gaan. Verder in die stijl hebben we “Let the day begin” , en de afsluitende reeks “Funny games” , “Sell it” en “Lose yourself” , die adrenalineverhogend zijn ! Een handvol schitterende songs die hun naam alle eer aandoen .
Op de laatste cd’s wordt ook gas teruggenomen hoor en noteren we met “Lullaby”, “ Some kind of ghost” en “Sometimes the light” een paar sfeervolle , rustige nummers . Een kant die het daglicht mag zien van de heren en ervoor zorgt dat BRMC een breed spectrum beheerst .
Heerlijke plaat dus!
Uit de omgeving van Londen hebben we Wave Machines die aan hun tweede cd toe zijn . De groep brengt lichtvoetige, dromerige electropop , niet vies van wat artrock , funkende ritmes, psychedelica en knisperende elektronica . Was hun debuut uitermate aanstekelijk, vrolijk en ontspannend , dan is de opvolger ietwat sfeervoller , innemender en donkerder van aard . Songs als “Counting birds”, “Ill fit” , “I hold loneliness” en “Home” houden er de moed en dynamiek in, andere songs “Blood will roll” , “Unwound” en de titelsong “Pollen” zorgen voor die bredere kijk , met een melancholisch beleven. Boeiende muziek - Interessante plaat!
De Londenaren Gallon Drunk van frontman James Johnston lieten enkele jaren op zich wachten . Ze waren de voorbije jaren in andere projecten verdiept , maar hebben nu hun zevende studioplaat uit . De band brengt deze plaat als eerbetoon voor de overleden bassist Simon Wring . De groep zit al jaren tussen Grinderman, Nick Cave en G Love in (trouwens Johnston heeft enkele jaren deel uitgemaakt van de begeleidingsband The Bad Seeds van Cave).
We hebben hier te maken met dampende , schurende, ruwe , ongepolijste rock met een ‘bruine kroeg’ bluesy tune , aangewakkerd door de slides , de orgeltunes, mondharmonica en blazers .
De sound kan gruizig, raspend en lieflijk, sensueel zijn . Op die manier staan “Hanging on” , “A thousand years” en de intens slepende , zalvende “Stuck in my head” en het afsluitende “The perfect dancer”, met o.m. backing vocaliste Marion Andrau wat tegenover elkaar . Maar dat maakt net Gallon Drunk zo mooi . Acht ronkende ‘ruwe bolster - blanke pit’ songs. Sjiek!
Nog enkele nachtjes slapen en punk- en hardcorefans uit alle hoeken van de wereld zakken opnieuw af naar Meerhout voor het jaarlijkse Groezrockfestival. Ook Musiczine zakt met een ruime vertegenwoordiging af naar dit fijn feestje en zal op zaterdag ondermeer te vinden zijn aan de Etnies-stage voor het optreden van het Nederlandse John Coffey.
De band zal hier in Vlaanderen nog niet al te veel belletjes doen rinkelen maar neem van ons aan dat daar zeker verandering in komt. ‘Bright Companions’ is na debuutschijf ‘VANITY’ hun tweede fullalbum en kwam eigelijk al in 2012 uit. Toch vonden wij het meer dan de moeite om het plaatje alsnog te recenseren...
‘Bright Companions’ is namelijk een zeer moderne, eigentijdse rockplaat waarin de band uit Utrecht verschillende genres versmelt tot een uniek geheel. Rock, punkrock, rock-n-roll, hardcore, speedrock... John Coffey mixt al deze invloeden naadloos door mekaar en doet dat op een stevige maar vrij toegankelijke manier. Akkoord, het geluid van het vijftal zal deels door de bijwijlen stevige screams van David Achter De Molen niet meteen door onze nationale radiozenders worden opgepikt maar toch hebben de meeste nummers de nodige klasse om heel wat rockzieltjes te winnen.
De plaat kent 11 prima songs waarbij vooral “Bright Companions”, “Whispers” (wat een fantastisch refrein!!) en “Oh, Oh, Calamity” onze absolute favorieten zijn.
Nog dit: deze plaat werd geproduceerd door Pelle Gunnerfelt die voorheen werkte met The Hives en Refused. De muziek van John Coffey refereert sterk naar deze twee bands maar er zijn ook raakvlaken met groepen als Foo Fighters, Queens Of The Stone Age of The Ghost Of A Thousand. Snel checken dus deze band en ... tot op Groezrock!
Dat The Flaming Lips nog steeds één van de creatiefste bands op onze planeet zijn bewijzen ze opnieuw met hun recentste worp ‘The Terror’. Na enkele toegankelijke albums rond de millenniumwisseling die ontzettend goed ontvangen werden, pleegden ze commerciële zelfmoord door onder meer een track van maar liefst 24 uur op te nemen. Deze jongens doen gewoon waar ze zin in hebben en beschouwen hoge verwachtingen gewoon als een extra reden om eens lekker tegendraads te doen.
‘The Terror’ is misschien wel hun sterkste werkstukje tot nog toe. Tijdens de eerste luisterbeurt blijft er haast niets hangen, maar toch heb je de drang om dit meteen daarna nog eens te beluisteren. De vage futuristische psychedelica vermengt met krautrockinvloeden kruipt langzaam onder je huid en het klankenpallet dat de band produceert is werkelijk enorm verslavend. Hoogtepunten zijn het lange en mysterieuze “Your Lust” dat strategisch in het midden geplaats is en “Butterfly”, “How Long Does It Takes To Die”, de track die nog het meest te bestempelen is als een echte song.
Maar eigenlijk mag je dit album enkel in zijn geheel beluisteren, of beter nog beleven. Verduister je kamer, laat je meevoeren op de donkere, psychedelische geluidswolkjes van The Flaming Lips en beleef een melancholische en beklemmende trip die bij elke luisterbeurt anders is.
Ayo wassup?! Terug met een nieuwe hiphopreview. Deze keer Kid Cudi’s derde soloplaat, ‘Indicud’.
Cudi is redelijk gerespecteerd in the game. Zijn eerste twee platen waren gek depressief, maar ook gek sterk, zijnde ‘Man on the moon I’ en ‘II’. Cudi gebruikte zijn drugs om in dat diepe, enge plekje te kruipen en zo zijn album te creëren. Die shit was dope volgens Kanye (West), dus tekende hij hem onder zijn label G.O.O.D Music. (*Begin April zei Cudi vaarwel tegen dit label en zal hij zijn eigen oprichten met King Chip, genaamd: Wicked Awesome.) Dan eind 2011 begin 2012 maakte hij WZRD met Dot Da Genius, die heel, maar dan ook heel slecht onthaald werd door de hiphopcommunity, wat logisch was want het was helemaal geen hiphop. Cudi was een mengsel aan het maken van prog-rock and neo-hiphop. De dude rapte er niet eens in. Mensen begonnen nog al wat twijfels te krijgen rond Cudder, maar dan liet hij weten dat hij aan iets nieuws werkte … ‘Indicud’, de reïncarnatie van Kid Cudi… Benieuwd? Ayo, lets get into the album.
De plaat begint effectief als een of andere sci-fi film. De intro heet “The Resurrection of Kid Cudi”. Het thema van dit album is dus herboren Cudi, tegen zijn haters. Hij doet wij hij wil, hints de naam INDI-cud. Individueel dus. Keep up. Na één keer te beluisteren was ik niet ondersteboven geblazen zoals ik verwacht had. Verdorie, mijn hoge verwachtingen toch. De singles “Just What I am” en “King Wizard” hadden mij nochtans officieel gehyped! Versta me niet verkeerd I fucks with Cudi, de kerel heeft overdosis aan talent.
Maar deze plaat presteert in het totaal concept onder de verwachtingen. Hij produceerde nochtans zelf het hele album. Maar Cudi zijn productie is slechts semi-goed. Hij is te repetitief in zijn soorten samples en tonen. Diezelfde synths blijven maar terugkomen. Op 70% van deze plaat lijkt er wel een ruimteschip voorbij te tjeezen.
Kijk als je naar Cudi luistert moet je weten dat hij zijn hooks ZAL zingen. (zijn refreinen). Sommige mensen kunnen dit smaken, sommige niet. Dit is heel objectief. De eerste 13 nummers zijn effectief een goeie mix van de rap en hooks die we van Cudi willen horen. Er zijn van beide uitschieters wel, maar het is ok. “Immortal” en “Unfuckwittable” zijn zo zang-achtig uitschieters. No worries ze klinken goed. Ook “Red Eye”. Een collab met HAIM. Een driekoppig joods Californisch meidengroepje die funky en melig tegelijk zijn. Een beetje Fleetwood Mac meets folkrock en rnb. Ja, het werkt. (Luister er zeker eens naar; ze worden met hun single “Don’t save me” nu vaak op MNM en StuBru gedraaid.).
Maar verder met het album! Zoals ik al zei die zang-achtige platen worden in evenwicht gebracht door de echte hiphop en rap die we/de meeste willen. Zoals “Solo Dolo Pt II” met Kendrick-Fucking-Lamar. Het is niet van het hoogste niveau aangezien hier Cudi’s productie nogal warrig is, maar Kendrick redt de meubelen. Thanks bruh. “Beez ft de legendarische RZA is mijn favoriete track. Sample is deftig, en de RZA geeft het that raw wu-tang feeling which I LIKE. Buiten “Brothers”, die nog chill is… gaat het einde van dit album rechtstreeks naar mijn prullenmand. Shit, de laatste vijf nummers, heb ik al permanent verwijderd van m’n laptop. Er valt niet over te praten en te schrijven. Het schaadt Cudi’s imago. “Afterwards” is een negen minuten lange track met Michael Bolton. Die man, uhum grandpa bereikte zijn hoogtepunt in de late jaren 80 ofzo. Gewaagde move van Cudi, maar het klonk raar en verkeerd. Zoals de rest van die nummers. Super sloppy productie, waarop gewoon geneuried wordt. Ik heb nog steeds nachtmerries van die verschrikkelijke bring your friends hook…
Conclusie: Dit album mocht maar twaalf platen tellen in plaats van achttien. Door die uitdovende kaars op het einde, drink je precies een een slappe ice-tea met een ijzeren bezinksel smaakje op het einde. Zo kan ik het vergelijken… raar maar waar.
QUOTERING: 5/10 Not Impressed. (Naar boven afgerond)
Sander, your Hiphopconnaisseur
![[Awayland]](/media/k2/items/cache/aa59fb166378734fdb46df769ae847ea_S.jpg?t=20130420_113959)
Villagers is het muzikaal project van de Ierse sing/songwriter Conor O’Brien , die wel ergens iets put uit die folk , maar z’n getalenteerd sing/songwriterschap gebruikt in een rits hartverwarmende , dromerige, broeierige songs, die mooi uitgewerkt , uitgebalanceerd zijn en hun invloed hebben uit de americana traditie .
Op de nieuwe plaat komt het ‘band’ gevoel meer naar boven , tav het debuut ‘Becoming a Jackal’, die eerder intens folky, poëtisch, breekbaar materiaal bevat.
Meer ‘band’ gevoel dus , betekent dus ook meer ruimte voor de arrangementen , naast het (akoestisch) gitaarspel als toetsen , piano, elektronica en soundscapes , gedragen door z’n innemende , indringende stem .
Het is natuurlijk nog altijd sfeervolle sing/songwriting, indiefolk/americana ‘kamer’ pop , die mooi doordacht is , getuigt van finesse en bezieling , forser kan klinken, en niet vies is van avontuurlijke wendingen .
Spannend allemaal, zoekend , twijfelend én groeiend . Villagers heeft opnieuw een heel boeiende plaat uit , en met de single “Nothing arrived” als motor voor een definitieve doorbraak!
In Nederland werd hij al met de grote trom onthaald , en ook de rest van Europa en het andere continent valt voor deze jonge gast uit Hoorn, songwriter, multi-instrumentalist en producer . Hij brengt nu niet direct muziek van deze tijd , hij graaf in de late sixties en houdt het gevoelige dromerige poppsychedelica . Syd Barrett is alvast één van de voornaamste inspiratiebronnen .
De songs kunnen mooi omgeven worden door een breed instrumentarium , zijn gelaagd, maar nooit overdreven . Mellotron , orgel, viool, klarinet, klavecimbel vullen aan , wat een som maakt van een goede popplaat vol fraaie harmonieën , droombeelden en mans indringende stem . Natuurlijk weet de single “Clear the air” sterk te overtuigen , maar er valt veel moois te ontdekken als “Help me out” en “The ballad of little Jane” met die 70s toetsen .
Jacco Gardner haalt de sixties-seventies zweverigheid terug naar boven!
In de UK werd Bastille van sing/songwriter Dan Smith al een tijdje sterk onthaald , genoemd naar de Franse Nationale Feestdag , omdat die nu net op z’n verjaardag valt.
Hij is eigenlijk al van 2010 bezig , toen als soloproject , ondertussen nu als band uitgegroeid . Popsongs met een synthrandje, catchy hooks en klassieke pianoloops, die een soulfulle ondertoon hebben en gestoei met vocoder , waarbij Bastille beetje durft te experimenteren . De eerste twee songs “Pompeii” en Things we lost in the fire” zetten de toon van de cd , die eigenlijk goede popsongs bevat, maar soms beetje teveel verdrinkt in hetzelfde klankbord en door een melige stroop niet aan ons gehoor blijft hangen. Naast de twaalf songs , met middenin een puike “Flaws” vinden we nog een handvol tapes die sober , sfeervol, ingetogen en naturel klinken.
Treha Sektori is het soloproject van Dehn Sora uit Frankrijk, ontstaan in 2005. Niemand kent de man achter de artiestennaam maar misschien doet Sembler Deah een belletje rinkelen. Dehn Sora behoort namelijk tot één van de bandleden van Sembler Deah, zijproject van Amenra leden Mathieu Vandekerkchove en Colin H. Van Eeckhout.
‘Endessiah’, vrij vertaald als ‘loslaten’, is zijn tweede album en kwam uit onder het Canadese label Cyclic Law. ‘Endessiah’ verscheen op cd en vinyl in beperkte oplages.
Op het album staan zes tracks goed voor 45 minuten lang in de Dehn Sora’s ondergrond te duiken. ‘Endessiah’ beweegt zich tussen duister en sacraal, bezwerend en mystiek, drone en ambient. De drones boren tot diep in het hart en worden verweven in minimale melodieën die een somberheid nabootsen van ongekende aard. Vaak beklemmend en beangstigend vertaalt Dehn Sora geestelijke sferen in klanken.
Dehn Sora is een multi instrumentalist en maakt voor ‘Endessiah’ gebruik van gitaren, gesamplede vocals, esraj, mandoline en banjo, naast tal van effecten. Dit alles creëert een haast verstikkende zwaarte die doorbroken wordt door wat een soort van geloopte religieuze gezangen lijken. De tegenstelling donker- licht wordt hierdoor maximaal ingezet en is een vaak terugkerende beweging doorheen de nummers.
‘Endessiah’ is de beweging van een duistere macht, iets sinister verweven met het sacrale, het religieuze, het leven gevende. Hoewel duister is ‘Endessiah’ geen album dat zwaar op de maag ligt. Eerder dan een gevecht is de rode draad het zoeken naar verlossing, het oproepen van de diepte en net zo ver gaan tot transformatie mogelijk wordt.
Dit album onderverdelen in de categorie dark ambient is dan ook ontoereikend. Eerder valt dit onder de ruime noemer zingeving. Vanuit ervaring díe sferen vastgrijpen en vertalen in klanken, klanken die doordringen tot in de ziel, is meesterwerk.
Via youtube kan je Dehn Sora’s album volledig beluisteren.
‘Great North’ is Fourteen Nights At Sea hun tweede album. Fourteen Nights At Sea zijn Australies crème de la crème op het gebied van instrumentale postrock. Je kan er duidelijk invloeden van Mogwai, Sigur Ros, Laura, This Will Destroy You en andere groten in horen en dat is enkel als compliment bedoeld.
De cover voor dit album reflecteert de muziek die erop staat; ijzig, ruimtelijk, desolaat, vertakt, statisch met contrasterende bewegingen van donker naar licht, getuigend van een subtiele schoonheid. Ze creëren dat ijzig zachte en vaak overheersende sonische geluid die je als rode draad doorheen hun album in elk van de nummers terugvindt en die een gevoel van weidsheid doet ontwaken. Dit kleuren ze verder in met afwisselend noise soundscapes en vibrerende outro’s, voorzien van vernufte overgangen die de beweging eigen aan kwaliteitsvolle postrock accentueren. Hoewel we spreken van een rode draad slaagt Fourteen Nights At Sea erin om toch een variëteit aan texturen te brengen wat het luisteren enkel boeiend maakt.
Met de opener “Glass Monster” halen ze meteen alles uit de kast. “Glass Monster” stroomt op serene golven en gaat over naar een meer melancholisch doch dynamisch crescendo. Daarna wordt het rustiger, meer ingetogen met de klemtoon op het creëren van diepte. Zoals ze in grandeur beginnen eindigen ze ook met “Ghost”. Een nummer die langzaam aan uit z’n voegen barst als een gure noorderwind om uit te doven in atmosferisch zachte toonaarden waar de gitaar als een zomerbries z’n laatste adem uitblaast.
‘Great North’ is een veertig minuten durende reis doorheen een landschap die ze zelf creëren. Een landschap zo zuiver en weids dat tijd tijdloos wordt, en muziek een eenheid oproept. Met deze omschrijving sluiten we af en geven we Fourteen Nights At Sea een tien op tien.
Hun album kan je momenteel beluisteren via http://hobbledehoy.bandcamp.com/album/great-north
Nederlands 
Français 
