Hoe hard, luid en extreem ze ook mogen klinken, de meeste metalbands kunnen ons niet echt bekoren omdat ze met zijn allen steeds in dezelfde onvruchtbare vijver zitten te vissen en maar zelden met een goede vangst naar boven komen.
Hier en daar komt er bij wijze van uitzondering toch wel eens opwindende band aan de oppervlakte. Het Noorse Kvelertak (Noors voor ‘wurggreep’, what’s in a name?) is er zo eentje, en wel omdat ze een tomeloze energie tentoonspreiden. Die gasten klinken echt boos en rammen hun ophitsende metal dwars een hardcore muur. De zanger bedient zich niet van de gebruikelijke geforceerde metal grom, maar hij kotst zijn vocals eruit met een ongehoorde agressie. We verstaan geen jota van dat Noors, maar we horen wel dat hij kwaad is. Het doet denken aan die gek van het geniale hardcore combo Fucked Up.
Achter het lawaai en de sneltreinvaart zit er vernuftige metal verscholen met mokerslagdrums, gortige riffs, vinnig soleerwerk en hier en daar zelfs een fijne akoestische gitaar. Dit alles verpakt in compacte en vaak korte songs met verrassende tempowisselingen en steeds met een brutale gedrevenheid. Anthems als “Bruane Brenn” en “Kvelertak” zullen luidkeels en met gebalde vuisten worden meegekeeld op menig festival, daar kan je van op aan.
In het tweede deel van de plaat zijn de tracks wat langer en wordt meteen duidelijk dat er naast het brute geweld een pak muzikale hoogstandjes te bespeuren zijn (“Nekrokosmos”, “Undertro” en het pronkstuk van 9 minuten “Tordenbrak”).
Hard, wild, meedogenloos en bijzonder opwindend.
De zogenaamde hippe critici zullen u komen vertellen dat Autre Ne Veut (alter ego van knoppendraaier Arthur Ashin) de nieuwste belofte is in popland. Maar dan zijn wij er gelukkig nog altijd om hen de mond te snoeren. Autre Ne veut is gewoon de zoveelste synthpop- of R&B act die met behulp van knopjes, laptops en drumcomputers een steriel geluid voortbrengt. Hij probeert via wat elektronisch gepruts om artistiek te klinken en tracht in het voetspoor te treden van Jamie Lidell, TV On The Radio en Yeasayer, maar dat lukt langs geen kanten. Waarom niet ? Omdat je gewoon hoort dat dit kunstmatige zielloze pop is die uit allerlei machientjes komt. Laptop gezwets zonder enige vorm van emotie, laat staan kloten. Hier en daar een soulvolle stem kan het zootje ook niet redden.
Een artiest om in de gaten te houden ? Ja, in een groot gat (een septische put of zo), en dan dicht metsen die handel.
Mudhoney waren grondleggers van de Grunge in een tijd dat het genre nog geen modeverschijnsel was. Van de commerciële restyling van het genre wou Mudhoney niet weten. Al sinds begin jaren negentig maakt de band gestaag bloedstollende plaatjes die altijd te grillig en te compromisloos zijn geweest om een groot publiek te bereiken. Terwijl de bankrekeningen van groepen als Nirvana, Pearl Jam en Soundgarden uit hun voegen barstten bleven de punks van Mudhoney in de marge verder hun eigen ding doen met een handvol ongeslepen ruwe diamantjes als gevolg.
Ook de nieuwe ‘Vanishing Point’ is alweer gemaakt in de geest van de prille jaren negentig. De heren mogen dan al de middelbare leeftijd hebben bereikt, hun sound getuigt nog steeds van een onbegrensde punkspirit en hun songs klinken nog altijd vuil, gruizig, korrelig, jeugdig en wild. Het roffelt alweer een eind in alle richtingen, als het maar niet mainstream is, en de gitaren vliegen regelmatig uit de bocht.
De niet altijd toonvaste vocals van Mark Arm doen aan een jonge Iggy Pop denken in de onstuimige stroomstoten “I like it small”, “The final course”, “I don’t remember you” en “Douchebags on parade”. Als het even nog wat snediger moet dan briest Mudhoney er een snerende punksong uit als “Chardonnay” of een tegen alle muren tegelijk botsende vuile gitaarrocker als “The only son of the widow from nain”.
‘Vanishing Point’ is er al doorgeramd in 34 opgejaagde minuutjes, heerlijk. Geen band die de oorspronkelijke spirit van de grunge meer begeestert dan Mudhoney.
Na een winterslaap van meer dan 22 jaar zijn de vleermuizen van Crime and The City Solution terug aan de oppervlakte gekomen. De band van Simon Bonney is destijds geboren uit de assen van The Birthday Party en put zijn energie nog altijd uit dezelfde desolate voedingbodem, ergens in de omtrek van de spelonken waar ook andere Australische gruizige holbewoners als The Scientists, Hugo Race, The Drones, Grinderman en Beasts Of Bourbon zich schuilhouden.
De gejaagde grilligheid van “Goddess” en “Riven Man” contrasteert perfect met het sluipende onheil in de donkere ballads “Domino” en “The Colonel”. De bariton van Bonney bepaalt de donkere sfeer van het album en in het verslavende titelnummer dringt hij zich op als een declamerende preacher die het onkuise evangelie van Iggy Pop en Jim Morrison verkondigt.
Bronwyn Adams (violiste, tevens Madame Bonney) en gitarist Alexander Hacke zijn de andere overgebleven krijgers van de vorige generatie. Ondermeer Dave Eugene Edwards komt hier een handje toesteken en dat komt de sound van Crime zeer goed uit.
Crime and The City Solution klinkt nog even grimmig en indringend als vroeger. ‘American Twilight’ is dan ook een plaat die wederom sterk tot de verbeelding spreekt en die ons even hard kan raken als ‘Room of Lights’ uit ‘86.
Een come back plaat die nu al tot hun beste werk behoort.
De naam van het 13e album ‘Delta Machine’ is goed gekozen: ‘Delta’ verwijst naar het ‘blues’-aspect (de Mississippi-delta) en ‘Machine’, naar de keys van de band . Ook leuk: de initialen ‘DM’ komen overeen met die van de groep. Uitgebracht bijna vier jaar na ‘Sounds Of The Universe’, werd ‘Delta Machine’ vorig jaar in New York en Santa Barbara opgenomen. Het werd geproduced door Ben Hillier en gemixt door Flood.
Het is altijd moeilijk om een oordeel te geven over het nieuwe album van een zeer bekende band of artiest: je moet telkens de eigen verwachtingen en die van de marketing-machine en z’n boodschap overwegen .
We verplichten onszelf op de muziek te focusseren, en alleen muziek. En vanuit dit oogpunt, is ‘Delta Machine’ een zeer goed album: het is directer, meer electro, meer pop-gericht dan ‘Sounds Of The Universe’, dat eerder filmisch was. ‘Delta Machine’ doet de sfeer van 'Violator' (in het bijzonder van "Personal Jesus") en van ‘Songs Of Faith And Devotion’ herleven. Catchy melodieën dus ; bluesy tunes vullen aan en de hot items zijn sex, religie en liefde.
‘Welcome To My World’ begint traag, met dub accenten; je krijgt de indruk dat DM deze stijl wat meeneemt van Muse, maar nee, het is maar een knipoog naar hen, en het nummer ontwikkelt naar een typisch synth-pop nummer, met een mooie refrein, in harmonie gezongen door Gahan en Gore. We hadden al "Angel" vroeger gehoord, een lied met een gospeltint en scherpe synths/industrial structuur. "Heaven" is een van de mooiste composities van Martin L. Gore; een DM classic in wording die begint met een piano riff à la Lennon en dan evolueert naar een melodie die doet denken aan Radiohead ("Karma Police"). "Secret To The End" is hier de eerste compositie die door Dave Gahan in samenwerking met Kurt Uenala, een muzikant/geluidstechnicus uit Zwitserland, werd geschreven en het resultaat is overtuigend. Het is een typisch synth-pop juweeltje, een Depeche Mode hit.
Verandering van sfeer is er op "My Little Universe", dat trip-hop klinkt, wat ons natuurlijk aan Portishead doet denken. De stem van Gahan is rustig, crooner-achtig en het nummer eindigt in experimentele 'minimal techno' sfeer: Fun! Nogmaals, een draai van 180 graden en je hoort de bluesy intro op gitaar van "Slow". Hier wordt het tempo overstag, erg sensueel en de woorden zijn openlijk seksueel: Hot!
In "Broken", toont Dave Gahan nogmaals aan dat hij perfect in staat is om klassieke Depeche Mode hits te componeren. Alles is er: ritme, harmonieën en melodieën. "The Child Inside" is de 'klassieke' rustig ballade gezongen door Martin Gore, hier versierd met prachtige synth geluiden. "Soft Touch / Raw Nerve" is direct en zonder opsmuk: een zeer clubby beat plus een schokkende zang en het resultaat is een potentiële hit. In “You Should Be Higher", ook van Gahan, word je direct gevat door de erg sensuele ritmiek, in de stijl van "Closer "van NIN en het refrein is gewoon subliem, zeer hypnotisch: geweldig!
De intro en de arrangementen van "Alone" herinneren aan John Foxx And The Maths, vooral in de synth-arpeggiato's en de etherische synths. Het lied begint zachtjes maar wordt geleidelijk sterker om dan te sluiten met een tapijt van analoge sequenties. Dan is het "Soothe My Soul", een absolute club hit. Een onweerstaanbare electro beat, gecombineerd met pakkende melodieën, en plotseling improviseer je een dans in je huiskamer... Dit nummer heeft al zijn plaats verdiend in de playlist van mijn volgende DJ set! Het album sluit op een bluesy toon met "Goodbye". Maar het refrein is een echte verrassing: het klinkt als een tune door de Beatles of de Stones ("Goodbye, Ruby Tuesday"?)! Ik zie al het publiek van Depeche Mode dit refrein oneindig zingen aan het eind van de concerten van de volgende tournee!
Als bonus op de dubbel-CD en de dubbel LP, vinden we de enige lied geschreven door Gore en Gahan samen: "Long Time Lie". Het is een langzaam stuk, gedomineerd door een betoverende melodie en een erg rauwe klank. "Happens All The Time", van Gahan/Uenala, is in dezelfde geest, maar hier is de programmering iets minder succesvol. "Always" is een andere ballade gezongen door Gore en het laatste nummer, "All That's Mine", die al op de EP ‘Heaven’ stond, bewijst nogmaals de kwaliteit van de composities van Gahan/Uenala; dit nummer had volgens mij perfect in de 'main tracklist' kunnen opgenomen worden.
We concluderen dat dit album een groots succes is. De composities zijn briljant, de arrangementen zijn inventief en het klinkt 100% modern. Na 30 jaar carrière, hebben de oude vrienden niets verloren van hun inspiratie en lijken ze erg blij op hun elan verder te gaan. Geen twijfel, Depeche Mode is steeds... ‘à la Mode’!
Tracklisting : 1. Welcome To My World 2. Angel 3. Heaven 4. Secret To The End 5. My Little Universe 6. Slow 7. Broken 8. The Child Inside 9. Soft Touch/Raw Nerve 10. Should Be Higher 11. Alone 12. Soothe My Soul 13. Goodbye
Bonus op de Deluxe 2CD en de 2LP 14. Long Time Lie 15. Happens All The Time 16. Always 17. All That’s Mine
De Deluxe-versies omvatten ook een prachtig booklet van 28 pagina's met foto's van Anton Corbijn
Philippe Blackmarquis – vertaling Johan Meurisse en Philippe Blackmarquis
Ze komen uit Manchester maar Britpop is niet hun ding, The Virginmarys maken compromisloze no-nonsens rock, hard, wild, grungy en zonder veel omwegen. We zouden hen eerder een mooie toekomst voorspellen in de States, hun muziek leunt veel dichter aan tegen Foo Fighters en de betere (lees eerste) platen van Buckcherry dan tegen pakweg Kaiser Chiefs of Arctic Monkeys. De rauwe rasperige stem van Ally Dickaty zit de rechttoe-rechtaan rocksongs als gegoten, het helpt immers altijd als je wat schuurpapier in combinatie met een flinke scheut whisky naar binnen werkt vooraleer je aan het zingen slaat. De gitaren en de beukende ritmesectie doen de rest, namelijk wild om zich heen schoppen en ondertussen een paar rake klappen van songs uitdelen als “Dead man’s shoes”, “My little girl” en, het venijn zit in de staart, de geweldige afsluiter “Ends don’t mend”.
The Virginmarys gaan met ‘King Of Conflict’ niet de prijs der originaliteit winnen, maar ze rocken een flink eind rechtdoor, en veel meer moet dat soms niet zijn.
Chesea Light Moving is het post Sonic Youth groepje van Thurston Moore en klinkt als euh… Sonic Youth. Nu goed, de man heeft die gruizige gitaarsound voor een groot deel zelf uitgevonden, waarom zou hij er dan niet mogen op verder borduren. Bovendien vonden wij die laatste solo plaat van Lee Ranaldo ook niet echt iets om over naar huis te schrijven en hetgeen Kim Gordon dezer dagen uitspookt in de ondergrond van de avant garde noise doet pijn aan onze oren.
Moore heeft trouwens zelf al eerder andere paden verkend, zijn singer songwriter uitstapjes ‘Trees outside the academy’ en ‘Demolished thoughts’ waren meer dan verdienstelijke platen, maar toch vinden wij het helemaal niet erg dat hij de distortion knoppen op zijn gitaren terug overuren laat draaien. En als dat dan klinkt als Sonic Youth, so be it, geen mens die het beter doet dan hem.
Moore zijn gitaar vuurt bij momenten heavy riffs af die zelfs al eens neigen naar de machtige stonerrock van Karma To Burn (in “Sleeping where I fall” en het lange imposante gitaarmonster “Alighted”) en in het tegendraadse punkertje “Lip” lijkt het alsof Mike Watt en zijn Minutemen hier een potje meespelen. Voor de rest is dit een plaat die eigenlijk alle ingrediënten van het betere Sonic Youth album in zich draagt. Het knarst, scheurt, is voorzien van de nodige stoorzenders en gaat geregeld uit de bocht maar bij momenten is het heel integer en breekbaar.
De plaat eindigt met een venijnig bommetje, afsluiter “Communist Eyes” is een korte brok snerende lo-fi punk die de jeugdige driften van een rebellerende Thurston Moore nog eens onderstreept.
In een post Sonic Youth tijdperk is dit het beste wat uit die nog smeulende resten is herrezen.
Traumahelikopter is een Nederland trio uit Groningen die sterk voor de dag komt met deze korte, krachtige, kernachtige plaat . Elf garagerockende songs in een nog geen dertig minuten, een heerlijke , snelle (risicoloze) rit en trip . En ze houden het uitermate boeiend , want we noteren rauwe , energieke , heftige , hitsige en spannend broeierige melodieuze rock’n’roll, grungy en punky gekruid , met een Jon Spencer en een jonge Blood Red Shoes in ons achterhoofd.
Lord Huron is het muzikale project van de Amerikaanse kunstenaar Benji Schneider. Na 3EPs debuteert hij nu met ‘Lonesome dreams’, die ergens het midden houdt van folk, americana en countrypop. Er rijzen invloeden van sixties Simon (& Garfunkel), de ‘Nebraska’ stijl van Bruce Springsteen , en de huidige rits Fleet Foxes, Local Natives en Bon Iver . Sfeervol en broeierig materiaal , vooral het eerste handvol, daarna toegegeven, niet altijd even geslaagd, door ietwat eenvormigheid.
Natuurlijk vergeten we de gevoelige vocals en stemmenpracht niet die op een “Lullaby” en op één van de extra tracks (van de EP) sterk uit de verf komt . Lord Huron zal wel het kleine broertje zijn van eerder vernoemde bands , maar heeft algemeen een fijn en goed debuterend album uit .
Ondanks het feit dat de vorige plaat al ruim die jaar oud is heeft Billie Joe Armstrong van Green Day, niet stilgezeten . Hij stond in voor groots opgezette punkrockopera’s en Broadway producties . Hij heeft met z’n twee oude kompanen terug de eenvoud en simpelheid opgezocht . Gewoon rocken met z’n drie zonder al te veel tralala. Hij heeft intussen alle spanning, stress en verslavingsperikelen geweerd.
Met een goede conditie is Green Day goed voor ruim dertig nummers, die verdeeld worden over drie cd’s ‘Uno/Dos/Tré’. Het zijn onschuldige, goed in het gehoor liggende ‘power’/’punk’ popsongs … nou power? punk?... Gewoonweg melodieuze rock , soms wat zeemzoeterig .
Het levert al met ‘!Uno!’ een ‘goede’, ‘lekkere’ plaat, die weinig nieuws en verrassends heeft. De nummers klinken fris, vitaal , jeugdig en ontspannend, een visie die Green Day hoog in het vaandel houdt .
Ze hebben met “Nuclear family”, “Carpe diem”, “Kill the DJ”, “Loss of control” (knipoog naar Heideroosjes’ “Time is ticking away”) en “Oh love” een handvol hits. Niets meer , niets minder . Uitkijken wat deel 2 en deel 3 ons zal te bieden hebben nu .
Die!Die!Die! is een collectief uit Nieuw-Zeeland rond Andrew Wilson en Michael Prain , al een kleine tien jaar bezig, en al toe aan hun vierde album. En kijk , nooit te laat voor hun ontdekkingstrip die het houdt op rauwe energie en prikkelende emoties van intens broeierig soms zenuwslopend materiaal, die een versmelting is van shoewavepop en DIY punk. Ze weten ons sterk te overtuigen door een reeks songs, waarbij de fuzz/wahwah golven ons omringen, als “Oblivious , oblivious”, “Trinity” , “Changeman”, “16 shades of blue”, de titelsong en de afsluiter “Get back”.
Een kleine veertig minuten worden we in die heerlijke trip ondergedompeld , en een gebaar naar de 90s van The God Machine door de donkere , bezwerende, opwindende , repetitieve ritmes. Puike plaat dus!
Yasmine Hamdan is een zangeres van Libanese afkomst. In haar thuisland zong ze in de electrogroep SoapKills. Sedert enige tijd is ze uitgeweken naar Parijs, waar ze ondermeer samengewerkt heeft met Mirwais (producer van Madonna geweest).
Ze heeft een prachtige stem en ze wordt vooral akoestisch begeleid, dit ondersteund met spaarzame electro arrangementen. Ze zingt een mengeling van Arabisch en verschillende plaatselijke dialecten. Beste nummers zijn “Samar” en “Khayyam”.
Betoverende muziek die het best tot haar recht komt op zonnige dagen. Haar muziek wordt gebruikt in de nieuwe film van JIm Jarmusch.
Nederlands 
Français 
