Net voor de kerstdagen kwamen de IJslanders van Sigur Ros op de proppen met ‘Inni’, een concertfilm en een live dubbel cd. De film zelf (die je onlangs op Canvas kon zien) werd geregisseerd door Vincent Morisset die voorheen werkte met Arcade Fire en Miroir Noir. We zien volledig in het zwart-wit opgenomen concertbeelden met daartussen weinig bijzondere interviewfragmenten of beelden van repetities uit de beginjaren van de band.
De dubbel cd zelf is een mooi overzicht van de vele fantastische songs die deze IJslandse postrockers in hun lange carrière wisten te componeren. Je moet wel al heel goed luisteren om te horen dat het hier om een live registratie gaat. De dubbelaar balanceert constant tussen een studio-album en een live-plaat zonder echt over te hellen naar één van de twee. Voor mensen die alle werk van Sigur Ros al in huis hebben, lijkt ‘Inni’ ons geen echte meerwaarde te bieden.
Muziekliefhebbers die deze wereldband willen ontdekken (bestaan die überhaupt nog?), kunnen zich de aanschaf zeker overwegen.
‘Canopy’ is een gevarieerd plaatje van onze Franstalige vrienden, die vroeger als Nestor! door het leven gingen . Een nieuwe naam & een nieuwe frisse wind van het kwintet die hun referenties Metronomy, Klaxons, The Rapture, Friendly Fires, Morning Parade, Franz Ferdinand , Phoenix laten vervoegen met Air, KLF en het Brusselse Telex , en het lekker door elkaar halen in de elf songs . Van alles horen we dus wel iets in die swingende , sfeervolle songs.
Ze houden van charmante, frisse, aanstekelijke electrorock met een vleugje discokitsch , eenvoudig, treffend en origineel; postpunk, punkfunk en pop versmelten.
Ze hopen alvast op een toekomst zoals die voor Intergalactic Lovers in het afgelopen jaar was weggelegd! Een band met vele gezichten. Op die manier slalom je doorheen de afwisseling van “Late nights”, “Cinderella”, “Crooked head” , “It’s allright” , “Swans” en de instrumentale psychedelische afsluiter “Antiparos” . Maw hier is sprake van een beloftevol bandje!
Death Letters is een Nederlands duo die het hield op een kruising van White Stripes en Black Keys . Op de tweede cd gaan de twee jonge muzikanten duidelijk verder en durven ze experimenteren … Bluesrock meets Emocore meets Postrock, want krachtige stukken worden afgewisseld met sfeervolle psychedelische passages en ambient, zoals op “Death of the sincere” , “When you know a name” en “I wish I could steal a sunset”.
Onstuimig, Direct en Snedig klinken “Your heart upside down”, “Temporary frame” en “Fear’s face”. Ook de vocals wisselen af , van gematigd naar een heerlijke schreeuwstem, en geven ‘body’ aan het materiaal. Deat Letters biedt een aanpak die de brug slaat naar die andere landgenoten The spirit that guides us. Het tweetal verdient een mooi toekomst …
Dromerige indietronicapop zweeft over ons heen op het debuut van Braids, een Canadees kwartet (twee vrouwen – twee mannen) . Een onschuldige, sprookjesachtige sound die aardser en grilliger durft te klinken . Ze plaatsen zich tussen een toegankelijke Animal Collective en Yeasayer, een op beide-voeten-op-aarde bewegende Cocorosie, de world van Gang Gang Dance en verder komen Cocteau Twins en Björk om de hoek kijken . Verschillende lagen van gitaarloops, synths en spaarzame drums bouwen zich op en ze zijn niet vies van een ‘hekserig’ experimentje of een verrassende wending meer of minder, daarom hebben (lange) nummers als “Lemonades”, “Glass deers”, “Same mum” en de titelsong ons kunnen inpalmen! De etherische zanglijnen van Raphaelle Standell-Preston betekenen een meerwaarde in dit muzikaal concept. Braids probeert een bedwelmend effect te realiseren.
Chairlift en Grizzly Bear hebben hier een fijn bandje bij op hun label …
De familie Durham, twee zussen Kitty, Daisy en broer Lewis uit Londen, tussen de 18 en 22 jaar, plaatsen zich in de spotlights met de tweede cd ‘Smoking in heaven’ die een sfeervolle, broeierige, hitsende en swingende mix bevat van jaren ’50 rock’n’roll , rhythm & blues, country & western, ska en blues .
Noteerden we op hun debuut een ganse reeks covers, dan heeft de muzikale familie het deze keer gezellig op eigen composities gehouden die overwegend nog dichtst bij G Love durven aanleunen . Doorleefde bluesrootsrock, stoffig beheerst met lekkere, voortkabbelende deuntjes; af en toen eens met weerhaken en zonder echt de bocht te missen.
Openers “Tomorrow” en “Will I ever” geven de toon aan; “Baby don’t you know” is er dan eentje met een repetitief Hammond orgeltje en het klinkt zonniger met “I’m so sorry”. En met moeder op contrabas en vader op toetsen worden ze geruggensteund op hun arsenaal van piano, lapsteel, banjo, ukelele, accordeon en trombone . De rokerige stem van Daisy kleurt het geheel , soms aangevuld met zus Kitty en broer Lewis, die ook een paar songs voor z’n rekening neemt .
Een paar instrumentals (“Paan Man Boogie”, “What Quid” en “I’m coming home”) zitten mooi verdeeld in de dertien songs . Een heupwieg, een swing’n’boogie danspasje, een vingerknip en een meezingrefrein … Leuk allemaal … De Durhams zorgen ervoor!
Het uit San Francisco afkomstige duo The Dodos, Meric Long (zang/gitaar)) en Logan Kroeber (drums/zang), verbaasden in 2008 met hun debuut ‘Visiter’, een zompig, freakende oase van bluesrock, americana, folktronica en psychedelica onder de onvaste, licht doordrammende zang van Long. Het creatieve, intens aanstekelijke gitaargetokkel, het slagwerk en de subtiele synths en geluidjes maakten die sound uniek.
De opvolger had meer diepgang, was minder rauw en scherp , maar beklijfde minder .
De derde cd van de heren, met hun twinkelende, broeierige ‘crazy’ rhythmes, houdt het midden van de twee, dynamisch, fel, bezwerend en intens. Het ritmische getokkel blijft de rode draad, en intrigeert door boeiende kleurrijke wendingen zoals op “Black night”, “Going under”, “Hunting season”, “Don’ t stop” en het folky “Companions” . Ze kregen de hulp van Neko Case (lid van o.m. New Pornographers) die mee zong op meer dan de helft van de nummers .
The Dodos hebben een fijne, aanstekelijke 3e plaat uit van verslavend inwerkende nummers! Goed zo.
Das Pop zit sinds de vorige titelloze derde cd terug in de lift ( ze lieten er zes jaar op zich voor wachten btw!) . De band van Bent Van Looy en Reinhard Vanbergen staan garant voor zwierige, ontspannende poprock. Een concept van ‘Feelgood’ pop songs en popballads, beheerst met synths, toeters en bellen en zonder al te veel tierlantijntjes .
De opvolger ‘The Game’ is er twee jaar later en onderstreept het hechte bandje van puur, eerlijke popsongs, die de naam ‘Das Pop’ waardig zijn. Met soms een knipoog naar Leo Sayer, Elton John en Abba.
We horen een afwisseling van fleurige, optimistische, zonnige en sobere, ingetogen rockende en soft dromerige songs; o.m. “Skip the rope” , “Gold” , “Yesterday” en de titelsong weten te raken !
De uit Leiceister, UK afkomstige Kasabian is al aan toe aan z’n vierde plaat . En ze hebben hun carrière hier bij ons gestadig weten uit te bouwen . We hadden de band al in het vizier in de ‘early years’ . Met ‘West Ryder Pauper Lunatic Asylum’ wisten ze definitief door te breken . Opmerkelijke singles als “Processed beats” , “Club foot” , en recentere “Swarfiga”, “Fire” en “Where did our love go” sieren hun werk .
Ze putten rijkelijk uit de Britpop en voegen er retrorock, rock’n’roll en Indiase psychedelica aan toe . Ook de nieuwste cd klinkt coherent, gelaagd, boeiend , en brengt een afwisselend geheel van goed verteerbare poprock, met kille elektronica, harde synths en Oosterse klanken. De singles “Days are forgotten” en “Re-wired” werken verslavend . De waveorkestraties en bombast van Suede kijken om de hoek bij “Let’s roll just like we used to” en “La fée verte”. “Switchblade smiles” en de titelsong zijn rock’n’roll knallers, en handig weten ze de gevoelige snaar te raken met een dromerige , sfeervolle “Goodbye kiss” en “Neon noon”.
Drijvende kracht is gitarist (zanger) Sergio Pizzorno , naast de opvallende zanger Tom Meighan.
Broeierig songmateriaal van een band die in eigen land al groots is, hier meer en meer voet aan de grond krijgt en een verdiende erkenning krijgt.
Ohja , de cd titel ‘Velociraptor’ haalden ze uit de préhistorie …vleesetende op een vogel lijkende dinosauriër , die 2 meter groot wordt … We zijn hapklaar bevonden …
De motor het duo Lamb , zangeres Louise Rhodes en computerfreak Andy Barlow, draait terug op volle toeren. Ze leverden een nieuwe plaat af, simpelweg ‘5’ genaamd, vijfde in de reeks na ‘Lamb’ (’97), ‘Fear of fours’ (’99), ‘What sound’ (2001) en ‘Between darkness & wonder’ (2003) . Lamb onderscheidde zich binnen het triph(p)opwereldje van Massive attack, Everything but the girl, Tricky, Sneaker pimps en Portishead; er heerste een elektrische spanning tussen beiden door een dwars uitgekiende, gesofisticeerde sound van neohippe popfolk, triphop, drum’n’bass , breakbeats en allerhande trancy beats (link naar de huidige dubstep), gerealiseerd door Barlow’s elektronica en Rhodes bezwerende, zwoele, breekbare (soms neurotische) vocals . Een broeierige spanning creëerden ze, innemend, pakkend, sfeervol, aanstekelijk, lieflijk, grillig en dansbaar.
De nieuwe plaat ‘5’ is een logisch vervolg op de twee vorige cd’s, die best spannend klinkt, Toegegeven, het materiaal kan misschien niet meer tippen aan vroeger; daarvoor is de ‘muzikale botsing’ en de ‘jus’ wat weg en is het duo de weg ingeslagen van prettig wegdromen en –luisteren. En toch … De Lamb formule van een ingetogen , sfeervolle start, langzaam opbouwen, aanzwellende arrangementen en enkele elektronica explosies omgeven door Rhodes hemelse stem , intrigeren door de verrassende wendingen en de vaardige, hakkende ritmes en de slepende, forsere beats … De sound ontroert, kietelt en prikkelt de dansspieren … wat meteen een paar klassesongs oplevert als “Another language” , “Build a fire” en “Last night in the sky” . “Wise enough”, “Rounds” en “Strong the root” zijn sfeervolle songs, en een bloedend hart horen we op de ballad “The spectacle”. Tot slot, “She walks” maakt de link naar The Notwist door de knisperende elektronica . Het zorgt ervoor dat deze vijfde lamskotelet beter smaakt en meer dan de moeite waard is …
The Black Keys zijn geëvolueerd van (Auerbach – Carney) rauwe, ruwe , hitsende Deltabluesrock - met een link naar Led Zep, The Kills, The White Stripes , Jon Spencer naar een heuse band die retrorock, glamrock, bluestrash, stoner, Britrock funk & soul in een hip daglicht plaatsen. Onversneden, Opwindend, Energiek en Passioneel door het aanbod van puur oprechte, woeste, stampende, broeierige rockers. In de eerste helft donderen ze over je heen met “Lonely boy”, “Dead & gone” en “Gold on the ceiling”. “Little black submarines” klinkt verrassend en boeit door de semi-akoestische start en de paar stevige klappen iets verderop.
En ze denderen maar door, sie , … tussen eenvoud, venijn en spitsvondigheid .
In het tweede deel zijn de songs meer doorleefd ,o.m. ”Sister” en “Hell of a season”, zonder in te boeten aan doeltreffendheid. De muzikale weerhaken kunnen wel eens zalvend zijn, “Stop stop” is het lichtvoetige nummer op de plaat .
‘El Camino’ is alvast een erg gedreven plaat, die intrigeert en overtuigt!
Kennismaken met het vijftal Other Lives van Jesse Tabish uit Oklahoma doen we met hun tweede plaat … We lazen ergens dat ze het indierock equivalent zijn van spaghetti westerns . We kunnen deels deze mooie omschrijving beamen, die naar de ‘70s refereert van Pink Floyd en het handig linkt aan Mercury Rev, Flaming Lips, Cinematic orchestra en Midlake. Hun sferische pop intrigeert en boeit en geeft z’n muzikale subtiliteit prijs per beluistering. Een filmisch soundtrackachtig karakter door de veelheid aan ‘zachte’ instrumenten als piano, cello, viool, klarinet, trompet, …, die wat klassiek/bombast/barok aandoen , maar een voelbare intimiteit uitstralen . “Dust bowl III” en de titelsong vormen de tastbare zuil van de cd, die ons dompelt in een ‘neverending’ sprookjesachtige reis …
The Bent Moustache – een aparte groepsnaam toch, gecentraliseerd rond zanger/bassist Ajay Saggar, die z’n muzikale ervaringen als geluidsman van Dinosaur Jr, Sebadoh en Mogwai deelde met de ‘90s noisepop en The Ex avantgarde . We komen uit op een geheel van lieflijke, explosieve, rinkelende noisepop , die prikkelt en boeit door de sprankelende, hitsende ritmes . Tja, een beetje op het oude Los Campesinos .
En ze zijn niet vies van postpunk , The Fall psychedelica , en‘80s wave om er wat fuzz en pedaaleffects aan toe te voegen , wat hen richting My Bloody Valentine shoegaze brengt . Af en toe experimenteert men met knisperende, neurotische elektronica en vervormde stemmen . Op d!ie manier krijgen we een afwisselend plaatje met o.m. de dynamiek van “Skip a breath”, “Hey mate”, “All in your hands”, “Seine meine geheime code” en de titelsong; de diverse uitstapjes die we horen op “Heavy jam”, “Loose thing now” en “Azad hind” zijn de moeite waard. Ook Simon & Garfunkel’s “The sound of silence” wordt door de mallemolen gehaald.
De zanger heeft trouwens wereldlijke roots ( Indiase ouders – opgegroeid in Kenia- in Manchester gestudeerd) .
Fijne aanbeveling!
Nederlands 
Français 
