Sing/songwriter Conor Oberst heeft al een pak platen onder Bright Eyes, maar nu was het toch een kleine vier jaar geleden dat hij terug met een eigen full band opereert . Tussen de vorige cd ‘Cassadaga’ en ‘the people’s key’ bracht hij twee cd’s onder eigen naam uit, was er Monsters Of Folk - project en hadden we z’n participatie in het artiestenproject tegen de anti-immigratiewetgeving.
Broeierige en meeslepende americana/country/folkpop blijft het muzikale credo van Bright Eyes, waarbij we enkele fijne songs noteren als “Firewall”, “Shell games”, “Jejune stars”, “Haile selassi” en “Triple spiral”. Sommige klinken wat rauwer. Ook het meer integere werk is beslist de moeite als “Approximate sunlight” en het dromerige “A machine spiritual in the people’s key” . Op “Ladder song” klinkt Oberst uitermate sober op piano.
De ‘open mind troubadour’ zorgt op die manier voor voldoende variatie maar onderscheidt zich niet van vorig werk , wat niet wil niet zeggen dat we met mindere songs te maken hebben. Hij is in al z’n projecten zichzelf en denkt na over de kleine dingen (zichzelf ) en de grote dingen (wereld), en zet het om in puike songs. Goede plaat opnieuw .
Twee jaar terug werd de Zweedse schone Lykke Li (Zachrisson) ingehaald als één van de nieuwe opkomende sensaties binnen de electro . Tot op zekere hoogte … Het debuut ‘Youth Novels’ had een handvol leuke electropopsongs die naast de groove elektronicabeats zorgden voor sfeerschepping, “Breaking it up”, “Everybody but me” en “Dance, dance, dance”. Technisch vernuftig zitten haar songs wel in elkaar en binnen het genre probeert ze het boeiend te houden door voldoende variaties aan te bieden, gelinkt aan indie, dromerige soms donkere trippop en semi-akoestisch materiaal, gedragen door haar hemelse, kinderlijk aandoend stemmetje, die na verloop van tijd wat kan irriteren. Maar bon, opnieuw een handvol leuke songs vinden we terug als “I follow rivers”, “Rich kids blues” en “I know places” . De ‘60s style van een ‘My boy lollipop’ dringt door op “Sadness is blessing” en “Silent my songs”. Een gelaagd en geslaagd plaatje , maar het biedtt geen toegevoegde waarde!
Het Britse ILikeTrains uit Leeds maakte het ons nu wat makkelijker met de schrijfwijze van de groepsnaam. Muzikaal zijn hun spoorstellen gesmeerd met een nieuwe cd ‘He who saw the deep’, de tweede volwaardige cd van het kwartet; de mistroostige, droevige en donker bezwerende wavepostrock blijft het uitgangspunt. Ze leunen aan The National, White Lies, Interpol en hun soulmate Editors; maar in het ILT - kader kun je niet omheen Tindersticks, Nick Cave en Joy Division. De postrock van Godspeed, Explosions in the sky, Oceansize en Sigur Ros dwarrelt in hun songstructuur.
Algemeen klinken de songs toegankelijker en fascineren ze echter met een repetitieve opbouwende, meeslepende en zweverig golvende sound, dromerig en minder gitzwart; ook de verzorgde, uitgewerkte en aanzwellende soms galmende gitaarlijnen – riedels, treffende percussie en sombere toetsen bepalen de toon. Ze worden gedragen door de baritonzang en uptempo klaagzang van David Martin, kenmerkend voor dit geluid. De voortkabbelende ritmes, de broeierige spanning en het bedwelmende geluid zijn het sterkst op “A father’s son”, “Sea of regrets”, “Doves” en de titelsong. Tav oudjes “A rookhouse for Bobby”, “Voice of reason” en “Terra nova” van het debuut klinkt de nieuwe plaat minder intrigerend, maar de band overtuigt voldoende voor een eerbaar plaatsje binnen de wavepop.
In de loop van vijf decennia is Marianne Faithfull uitgegroeid tot één van de grote dames van de popmuziek.
Al een pak platen lang houdt ze van pareltjes uit het popverleden. Ze krijgen een oppoetsbeurt en ze hier van Nat King Cole tot de Gutter Twins. Ze vult aan met een handvol eigen composities. Op die manier tuimelt ze in het hitarchief, en houdt zich levendig (jong) door voeling te houden met de huidige generatie artiesten. Ze gaat in zee met een keur aan gast- en sessiemuzikanten en deed net als de vorige cd uit 2009 ‘Easy come, easy go’, beroep op producer Hal Wilner, die ook al achter ‘broken english’ stond.
Het is een mooie, afwisselende cd geworden; de songs hebben een broeierige ondertoon en zijn tot in de puntjes uitgewerkt; er is de aandacht voor subtiliteit, het geheel straalt een vaudeville stijl uit en balanceert tussen indringend gevoel en een optimistische stemming. Haar gruizige, grauwe, rokerige stem geeft kracht, emotionaliteit en kwetsbaarheid.
Naast een pak ingetogen, sfeervolle, dromerige songs zijn we toch onder de indruk van de popsongs als “Why did we have to part”, “No reason”, “Gee baby” en “Eternity” . Een grenzeloos respect verdient ze en dat heeft ze voor heel wat artiesten en bands. Klasse dus!
Het charismatische Elbow van zanger/componist Guy Garvey uit Manchester is al zo’n vijftien jaar bezig en kreeg met de vorige cd ‘The seldom seen kid’ de verdiende erkenning. De sound is als een hypnotiserende luistertrip van broeierige popsongs, door diverse lagen opgebouwd; ze hebben een dromerige, melancholische, hemelse ondertoon, gedragen door de even weemoedige stem van Garvey .
Op de opvolger gaat de band op dezelfde leest verder van grootse dramatiek en romantiek, en barst af en toe open; het geheel klinkt nostalgisch, vertederend, ontroerend en onbezorgd. Fijnzinnige pop van uitgebalanceerde nummers, waarbij Garvey ons meevoert in z’n beleven, luister maar eens naar de acht minuten opener “The birds”. Ook “Lippy kids”, “Neat little rows”, “High ideals” en “Open arms” zijn fraai uitgewerkt en gearrangeerd door strijkers, twinkelende keyboardpartijen en de variërende zangpartijen.
De andere songs behouden een sfeervolle aanpak en kunnen sober en directer zijn.
Op die manier slaagt Garvey en Co erin voldoende afwisseling te bieden, die de plaat uitermate boeiend houdt.
Het uit LA afkomstige kwartet Cold War Kids, onder de hyperkinetische zanger/pianist/gitarist Nathan Willet overtuigde sterk met hun debuut ‘Robbers & Cowards’, waarbij een handvol uitstekende singles te noteren vielen als “Hang me up to dry” en “We used to vacation”. Aanstekelijk, broeierig, intrigerend en toegankelijk materiaal tussen poprock, folk, soul en blues, door de broeierige opbouw, het tintelende gitaarspel en Willett’s gedreven vocals .
De opvolger ‘Loyality to Loyality’ was moeilijker, een groeiplaatje. De meeste songs hadden net iets te weinig vaart, waren slepender om in zijn algemeenheid te overtuigen. Een handvol songs konden het gekende CWK hitpotentieel niet omhoog krikken/
De derde cd ‘Mine Is Yours’ neigt terug naar die verdienstelijke eerste . . de songs zijn opener, minder zwaar en klinken aanstekelijk, warm door die pianopartijen en gitaarriedels. Dec eerste songs zijn om U tegen te zeggen: “Louder than ever”, “Royal blue” , “Finally begin” en de titelsong van de cd; dan zakt de cd wat ineen om dan naar het eind opnieuw sterk uit te halen met de afsluitende reeks “cold toes on the cold floor” en “flying upside down”. Intimiteit en extravertie kruisen elkaar voortdurend, het point final van deze CWK!
Een relatief nieuwe en vrij interessante naam binnen de Amerikaanse hardcore-wereld is die van Foundation. Dit vijftal uit Atlanta brengt na twee EP’s met ‘When The Smoke Clears’ een eerste volwaardige album uit en mag dat zowaar doen onder het vlaggenschip van Bridge Nine Records... Foundation bestaat uit vijf jonge kerels die allen aanhangers zijn van de straight edge-beweging. Of ze met deze plaat de troonopvolgers zullen worden van geestesgenoten s als Champion en Have Heart betwijfelen we wel een beetje. Let wel, ‘When The Smoke Clears’ is een zeer stevige plaat die spek voor de bek is voor alle liefhebbers van stevige hardcore uit de nineties (denk daarbij aan bands als Erath Crisis, Unbroken en Trial) en voor fans van een stevig portie metalcore.
De tien songs zijn stuk voor stuk keihard, energiek, strak en staan als een huis. De band straalt kracht en passie uit en doet ons vermoeden dat deze band vooral live een sensatie is. Waarom we dan toch een kleine kanttekening plaatsen, is het feit dat de band allesbehalve vernieuwend is (een hele resem groepen deden dit zelfde kunstje al voor in het verleden) en de strot van zanger Tom Pearson die stevig maar vrij middelmatig klinkt. Toch is ‘When The Smoke Clears’ een van de betere platen in 2011 binnen het genre en zullen we zeker nog horen van deze Amerikanen.
Deze zomer vindt de 17de editie plaats van de Warped Tour. Zoals de naam van het festival doet vermoeden, is het schoenenmerk Vans opnieuw de hoofdsponsor.... Het moge dan ook overduidelijk zijn dat commercie een enorm grote rol speelt bij dit gebeuren ...
Wij belichten hier echter alleen het muzikale aspect wat echt wel de moeite waard is . De Vans Warped Tour is eigenlijk een soort reizende tourkaravaan die in de zomermaanden doorheen de VS en Canada trekt en in de grootste steden neerdaalt. Fijne sporten zoals BMX, skateboarding en andere sporten op de half-pipe worden er gecombineerd met muziekoptredens.
Per show treden er zowat 100 verschillende bands op en dat op 10 verschillende podia. In de beginjaren waren het voornamelijk punkrockgroepen die op de bill prijkten, de laatste jaren is het aantal verschillende stijlen en subgenres serieus gestegen. Emo, posthardcore, folkpunk, reggae, rap, metalcore, technocore... iedere alternatieve muziekliefhebber vindt wel z’n gading op de Vans Warped Tour.
Het festival brengt ook jaarlijks een fijne verzamelaar uit. De Tour Compilation 2011 is een dubbelaar waarop je 50 bands (die allen een stek op de bill van dit jaar hebben) hoort. Niet alleenkomen op de twee schijfjes zowat alle genoemde genres aan bod, er is ook een mooie afwisseling van oudere bands (A Skylit Drive, Against Me!, Dance Gavin Dance, The Aggrolites..) met nieuwe namen (Lucero, Foxy Shazam en Streetdogs).
Wie wil horen welke bands de schoolgaande jeugd van de VS prefereert, wie de toekomstige grote bands wil ontdekken of wie gewoon een fijne, gevarieerde verzamelaar voor zeer weinig centjes op de kop wil tikken, raden we deze dubbelaar enorm aan. En wie deze zomer in de VS verblijft, die kan natuurlijk een bezoekje aan dit leuke festival overwegen...
Geen band die meer invloed uitoefende op het punkrock- en hardgenre in de VS én in de UK als de Ramones... Onder een af en toe wisselende bezetting zou deze groep uit New York meer dan twintig jaar actief zijn (meer bepaald tussen 1974 en 1996) en meer dan 2000 concerten spelen.
Kort, hard en zonder al te veel poespas, zo zou je de meeste nummer van de Ramones kunnen omschrijven. De band werd niet al te veel gedraaid op de radio maar heeft toch enkele hits die iedereen kent zoals “Rock’n’Roll High School” en “Blitzkrieg Bop” met de befaamde slogans “Hey Ho, Let’s Go” en “Gabba Gabba Hey”.
Sireena Records brengt nu een live cd en dvd uit van een concert uit 1978. De show vond plaats in de TV-studios van Radio Bremen. Het was het eerste tv-optreden van de Ramones in Europa en kaderde binnen ‘Musikladen’ wat toen een vrij succevol programma was.
25 songs passeren de revue in een tijdspanne van 50 minuten en de ambiance van het publiek is echt aanstekelijk.
Verder is de kwaliteit van de opnames meer dan te pruimen. Op de DVD vinden we bovendien nog een interview uit 2011 met Jörg Sonntag, de toenmalige assistent director.
We kunnen ons inbeelden dat de fans hier meer dan tevreden mee zullen zijn en ook voor jongere punkrockzieltjes kan deze uitgave als kennismaking met de Ramones meer dan tellen.
Bad Brains, Black Flag, Minor Threat…. het zijn bands die we zowat als de pioniers van de punk- en hardcorebeweging van de jaren tachtig kunnen beschouwen. Een minder bekende maar daarom zeker niet minder belangrijke naam die we aan dat rijtje kunnen toevoegen, is die van Adolescents. Deze formatie uit Californië werd in 1979 opgericht uit leden van Agent Orange en Social Distortion.
Hun titelloze debuut zou een van de eerste (top)platen zijn binnen het zogeheten skatepunk-genre en zou er voor zorgen dat de band een belangrijke invloed zou zijn op punkgroepen als Bad Religion, NoFX, Face To Face, The Offspring en Pennywise.
In 1989 zou Adolescents er na de nodige personeelsveranderingen mee ophouden om in 2001 plots te herstarten. In 2005 volgde ‘OC Confidential’ het eerste studio-album na zestien jaar en nu is er het nagelnieuwe ‘The Fastest Kid Alive’.
Openingssong “Operation FTW” is jammer genoeg van het slechtste dat we de laatste tijd hebben gehoord en laat ons het ergste vermoeden. Op de rest van de plaat vinden we af en toe wel een degelijk nummer of enkele fijne riffs (“Inspiration”, ‘Wars aren’t Won, Wars are Fought’ en het dreigende “Serf City” bijvoorbeeld) en de vocalen van zanger Tony Cadena mogen er zeker nog zijn.
Toch weet ‘The Fastest Kid Alive’ niet te overtuigen,. Er zit veel te weinig varatie in de compositie en structuur van de songs die bovendien bijna allemaal op hetzelfde tempo voortkabbelen en waardoor je op de duur het gevoel hebt naar één langgerekt nummer te luisteren.
Het lijkt er spijtig genoeg op dat deze Adolescents stilaan klaar zijn voor hun pensioen...
Drie jaar na de derde cd ‘Midnight Boom’ verschijnt van het rauwe garagerockabillyblues, vrouw – man duo, Alison ‘VV’ Mosshart en Jamie ‘Hotel’ Hince, de vierde ‘Blood Pressures’. Op de vorige cd klonken ze al toegankelijker en melodieuzer en naast de ritmebox sijpelden elektronicabeats door. Deze lijn wordt verder gezet en het zompige, smerige en rammelende geluid en de gejaagde ritmes zijn op het achterplan geraakt. Minder opwindend , doorleefd, verbeten en beklijvend dus maar nog steeds een broeierige sound. Vooral “Satellite” en “DNA” zijn heel erg sterk en zij vormen het uitgangsbord van de cd. We houden er van als ze songs spelen als “Heart is a beating drum”, “Nail in my coffin’” en “You don’t own the road”. De rest is minder krachtig en kernachtig.
Goede plaat, niks minder, maar ook niks meer …
… Waaaw! … Wat zijn we hier onder de indruk van. Het uit Wales afkomstige The Joy Formidable komt aandraven met een genadeloos en verschroeiend debuut voor wie houdt van hippe, catchy , broeierige fuzzpoprock, een kruising van noiserock en shoegaze. Eerder verscheen de EP ‘A balloon called moaning’. De songs bijten sterk van zich af, hebben snedige hooks, injecterende ritmes en klinken fris, pittig en gedreven. Ze zijn ontdaan van enige franjes en de zweverige, bezwerende ondertoon biedt houvast. Een niet te stuiten samenspel van gitaar, bas, drums en cymbaalwerk, gedragen door een ijzersterke, soms etherische, breekbare, licht onverstaanbare, zang van de blonde Rizzy Bryan, die meteen ‘lookalikes’ oproept met andere blonde zangeressen als Debbie Harry (Blondie), Robyn, Twin Peaks’ Julee Cruise en de Raveonettes vamp Sharin Foo. Ze straalt het lieve, wilde zusje uit van Karen O van de Yeah yeah yeahs en Victoria Legrand van Beach House.
Muzikaal haalt het trio de kracht en extravertie aan van My Bloody Valentine, Lush, Ride, Swervedriver, Pixies, The Breeders, het oude Editors en The pains of being pure at heart.
Op geen enkel moment verliezen ze de melodie uit het oog en hebben we te maken met échte klassesongs. Ook als de nummers eens lekker worden uitgesponnen verveelt het geheel niet. Ze raken door de ingehouden spanning, de tempowisselingen, de opstootjes en de intensiteit. Wat een drive en energie, ophitsend, sprankelend, fris en dromerig. Ze variëren voldoende wat de plaat uitermate boeiend houdt.
The Joy Formidable verbaast, overweldigt en dondert over je heen! Lovende woorden zijn terecht op hun plaats.
De bijna acht minuten durende opener “The everychanging spectrum of a lie” vat alles samen wat we beschreven. En krakers hoor je, die uitmonden in hoogtepunten als “Austere” en “Whirring”. Het tweede deel van de cd klinkt iets gematigder; strakker en subtieler met songs als “Cradle”, “Llaw=wall”, “Chapter 2” en “The greatest light is the greatest shade”.
Kijk, dit is één van de ontdekkingen van 2011. … Waaaw! …
Nederlands 
Français 
