Wat bezielt een bende jonge rockers om het roer volledig om te gooien en van potige garage rock met een sixties touch om te schakelen naar een soort verwerpelijke bombastische rock ? Lonkt de hitparade ? Zijn er vreemde hersenkronkels aan voorafgegaan ? Slecht spul gesnoven ?
Wij snappen er eerlijk gezegd niets van, maar wij menen ons The Blue Van te herinneren als stevige Deense rockers met een gezonde voorliefde voor The Who, The Kinks en The Nomads. Zo zagen wij hen in 2005 ergens op een zijpodium van Pukkelpop serieus van jetje geven, staat in ons rock’n’roll geheugen nog geboekstaafd als een stomend concertje. Maar de tijden veranderen blijkbaar.
‘Love Shot’ is reeds hun vierde album en ’t is een ongelooflijke stinker. De plaat staat vol met flauwe en melige FM rock, hersenloze glam-rock en werkelijk tenenkrullende slijmerige ballads die kunnen concurreren met het slechtste van Aerosmith en Journey.
Volgens de groep zelf is het een bewuste koerswijziging, volgens ons is het een ernstige dwaling waar ze hopelijk veel spijt zullen van krijgen.
Welgeteld één song (“Hole in the ground”) hebben wij ontdekt die de moeite waard is, doet ons trouwens sterk denken aan The Sore Losers. Die song hebben we op onze i-pod geslingerd, het plaatje zelf hebben we meteen de vuilbak ingekieperd en daarna grondig onze handen ontsmet.
Wat een draak van een plaat. Dit is erger dan nucleair afval. Laat ons hopen dat ze tot inkeer komen en terug richting vuile rock trekken, want dit is echt niet te harden.
Het Engelse kwartet brengt heerlijke, onstuimige en beheerste noisy (lofi) gitaarpop, die de brug slaat naar charmante, rakende catchy gitaarpop en wat durft af te wijken met shoegaze pedaaleffects. Daniel Blumberg en Max Bloom zijn de spil van de band. Als jonge Thurston Moore’s hebben ze nog een jonge Kim Gordon, bassiste Mariko Doi en een Mars Volta ‘lookalike’ Jonny Rogoof, in de band.
Yuck intrigeert door jengelende, rauwe, broeierige, intens meeslepende gitaargeluidjes, - golven, - erupties en uitgeklede, verrassende, melodieuze wendingen. Ze nestelen zich ergens tussen Pavement, Buffalo Tom, Dinosaur Jr, Yo La Tengo, Teenage Fanclub, het oude Soul Asylum, Luna en de shoegaze van Swervedriver en Jesus & Mary Chain. Energiek en ingetogen stuiterend materiaal door het korrelige geluid, dat een mooi debuut oplevert met songs als “Get away”, “The wall”, “Operation holling out” en de dromerige aanpak van “Georgia”, “Suck” en “Stutter”. Hoogtepunt is het afsluitende, opbouwende “Rubber”, die de beiden combineert.
Levenslust, plezier en emotie daar draai ‘em om in de jengelgitaaraanpak van de band.
We zijn altijd benieuwd wat Polly Harvey weet te brengen van platen. Ze deed beroep op ‘usual suspects’ John Parish en voormalig Bad Seed Mick Harvey, die bij talrijke samenwerkingen met haar te horen waren. Als we even terugblikken over het muzikale verleden ging ze hard, zacht, snel, traag, donker, licht en mooi te werk … Grillig, melodieus, subtiel, sfeervol, lieflijk materiaal dat ze zingt, schreeuwt, declameert of kirt.
De nieuwe plaat is een intens broeierige plaat geworden … “This time I’ve been just looking out”, lezen we ergens in de bio en ze heeft het over de heroïsche als de gewelddadige kant van haar ‘country she loves’.
De songs kunnen elementair, groovy als kronkelend zijn, soms zoekend naar toegankelijkheid, met een typische Britfolky ondertoon én gedragen door een etherische zang, die durft over te helen naar Björk kapsones.
Meeslepende, kwaliteitsvolle songs dus met een dampende titelsong, een bezwerende “The glorious land” met hoorngeschal, een intense “On battleship hill”, de opbouwende, eenduidige “In the dark places” en “Bitter branches”, en de sober ingehouden “All & everyone” en “England” die breder durven te klinken.
Kortom doel - treffende contrasten schuilen er in de plaat die Polly Harvey nog steeds op een voetstuk plaatsen, een begenadigde talent met een conceptplaat over haar land …
‘Oh My God Charlie Darwin’ werd een adembenemende doorbraak, emotionele schoonheid, breekbare alt.country/folk/americana/lofipop, die af en toe een rauw, ruw randje kreeg. De melancholie, de intimitiet en de rootsrock van hun ‘DIY’- aanpak nam een voorname plaats in. Wat een charme-offensief.
De opvolger biedt ook veel klasse door de variatie en het warme kamergehalte, maar overtreft de voorganger niet.
Maar geen nood … De muzikanten bieden verslavend inwerkende songs en kunnen ontroeren met hun breed arsenaal aan instrumenten zoals onder meer (akoestische) gitaar, klarinet, drums, contrabas, althoorn, xylofoon, viool en een oud, gerestaureerd orgel; ze geven ze hét juiste gevoel en ze wisselen die instrumenten af alsof het niks is; de vaandel qua vocals wordt dan gedragen door de weemoedige, genererende stem van Ben Knox Miller.
De plaat werd opgenomen in een pastasausfabriek en werd geproduced door Mike Mogis (Bright Eyes). Intieme americana, broeierige alt.country en neofolk, , melancho en (ietwat gejaagde) rootsrock , waaronder het dromerige “Ghost woman blues” die de aanzet geeft, verder “Apothecary love” en “Burn”, een rockende “Boeing 737”, een “Hey, all you hippies” met een Green On Red gehalte, ingehouden stemmenpracht op “Love & altar” en “Golden cattle”, een verdwaalde “Matter of time” en “I’ll take out your ashes” en tussenin een prachtig intermettzo van “Wire”.
Een mooie afwisseling horen we, kamermuziek met een pepersausje indien nodig, eenduidiger dan voorheen; ze intrigeren nog steeds door het bedwelmende karakter, de gemoedsrust en de uitbundigheid. Hier komen songwriters Dylan/Cohen, The Band, The Triffids, Green On Red en My Morning Jacket samen. Puik gedaan!
‘The world As We Love It’ is een plaat die al begin 2011 werd uitgebracht maar die ons toch opmerkelijk genoeg leek om alsnog te recenseren. Pushking is een Russische hardrockband die hoge toppen scheert in eigen land. Om ook buiten de landsgrenzen te scoren hebben ze voor deze ‘The World As We Love It’ alles uit de kast gehaald: tal van verschillende hardrockiconen leverden namelijk een bijdrage tot deze plaat.
Houdt u vast want hier volgt een greep uit de indrukwekkende lijst: Alice Cooper, Paul Stanley (Kiss), Billy Gibbons (ZZ Top), Nuno Bettencourt (Extreme), Udo Dirkschneider, Steve Vai, Graham Bonnet, Joe Lynn Turner, Eric Martin, Steve Lukather, Jorne Lander en dan vergeten we nog een aantal anderen. Al deze muzikanten horen we terug op een of meerdere van de in totaal 19 nummers.
De songs op zich spelen allemaal op safe en zijn dus vrij braaf, je zou de plaat als een soort trip naar de jaren tachtig kunnen opvatten, de tijd dus waar glamrock en metalballads schering en inslag waren. Wij waren niet wild van meeste tracks maar de vertolkingen van de verschillende sterren maken gelukkig veel goed. Dit zorgt ervoor dat deze schijf verplichte kost is voor fans van genoemde muzikanten en van melodieuze hardrock uit de eighties.
Of Pushking echt de grote sprong naar het buitenland zal maken is een andere kwestie...
Ook in Frankrijk wordt er heel wat gitaarherrie geproduceerd! Heel wat van die gitaarbands vinden we terug op het Africantape-label en Papaye is daar ongetwijfeld een van de meest eigenzinnige van... De drie bandleden luisteren naar de namen JB, Mric en Franck, komen uit Nantes en Tours en verdienden hun sporen in illustere bands als Pneu, Room 204 en Kommandant Cobra.
Het is niet duidelijk of Papaye voor dit trio een soort van zijproject is, maar het is wel zo dat ‘La Chaleur’ een zeer knap plaatje is. Wie vluchtig naar deze schrijf luistert, hoort op het eerste gezicht een doorsnee portie mathrock . Wie echter meer aandacht besteedt aan ‘La Chaleur’ hoort 12 afwisselende nummers vol instrumentale, inventieve rock die varieert van zeer poppy tot stevige noise en waarbij er regelmatig plaats is voor jazzy geëperimenteer. De energieke nummers zijn vrij kort (dit plaatje klokt op 26 minuten) maar doen vooral verlangen naar meer... wij kijken uit naar toekomstig werk van dit Franse trio!
De Noorse Susanne Sundfor mag dan wel veel aan haar landgenoten van A-Ha te danken hebben, toch klinkt de muziek enigzins anders. Susanne is het soort meisje dat steevast in haar eigen dromen gelooft en met de hulp van haar pianoleraar slaagde zij erin om een geluid uit te bouwen dat op zijn minst indruk nalaat.
Ook Morten Harket, zanger van A-Ha, was ervan overtuigd en bezorgde deze vrouw zo’n dikke 126.000 Euro om haar nieuwste plaat ‘The Brothel’ buiten de Noorse grenzen te kunnen uitbrengen.
Meerdere muziekfans zullen haar muziek wel vergelijken met die van Stina Nordenstamm (wat ons dus bij Bjork brengt) want het gaat hier inderdaad over het soort artieste die op lo-fi achtige wijze en gewapend met een hemelse stem haar melancholische dagdromerij in muzikale noten weet om te zetten.
Na het avontuur met The Afghan Whigs konden we toch al aardig genieten van de projecten van Greg Dulli, waaronder The Gutter Twins en Twilight Singers die na ruim vier jaar terug de draad opnemen. En het werk is en blijft nauw verbonden aan The Afghan Whigs. Gevoelige, groovende, broeierige popsoulrock, die integer en intens opbouwend kan zijn. Dulli kreeg de hulp van Mark Lanegan, Nic McCabe, Joseph Arthur en Ani Difranco.
We horen gevarieerd materiaal, beheerst, subtiel en emotievol van een zanger/dichter die z’n talrijke worstelingen en ontboezemingen vertelt; “Waves” en “Blackbird and the fox” zijn de meest rockende songs binnen het overwegend sfeervol concept met een donker destructief randje .
Het Schotse Mogwai wakkerde het postrockvuur terug aan met de vorige cd ‘The hawk is howling’. Op de recente ‘Hardcore will never die, but you will’ (opnieuw een treffende cd titel!), houdt de band het bij een ingehouden spanningsboog en een broeierige intensiteit. Ze brengen een combinatie van een zacht, sfeervol en krachtig geluid, repetitief opbouwend, aanzwellend om net niet te exploderen. Een dromerig filmisch, zwevende aanpak door een gelaagd gitaargordijn en klankkleur via keys en percussie. Dat hoor je ongetwijfeld in songs als “White noise”, “Rano piano”, “San Pedro” en “How to be a werewolf” . Het afsluitende “You’re Lionel Ritchie” gaat hierin nog een stapje verder en durft zachtjes te exploderen zoals we het vanouds kennen. Ook het eerste echte vocal nummer “Mexican GP”, een beetje een andere muzikale look van Mogwai, viel niet écht uit de boot, en refereerde live deels aan Bloc Party door de elektronicaritmes.
Moeiteloos stortten de heren Mogwai zich in dit boeiend, magnifiek muzikaal avontuur en lieten ze zich meedrijven in die filmische melancholie, ingehouden emoties en sfeerschepping, waarin een apocalyptische tendens schuilt.
Mogwai zorgt nog steeds voor voldoende varianten aan de postrock en een broeierig uitgewerkt klanktapijt; weliswaar is het gehalte feedbackgeraas, noise, delays en pedaaleffects gematigd, but ‘they like you, so why don’t we …’.
Het vanuit Londen opererende The Boxer Rebellion maakt grote kans door te breken met de derde cd ‘The cold still’ . Het kwartet (1 Usa, 1 Aus en twee Britten) heeft de juiste balans gevonden om schitterende sfeervolle, broeierige rocksongs te schrijven. De sound is netjes afgemeten, bevat afgepaste gitaararrangementen en subtiel slagwerk gedragen door een warme, zalvende zang. Ze gaan beetje in de richting van een ‘allstyle’ British Sea Power en de donkere, onheilzwangere wavekant van Interpol, The Bravery en BRMC.
Een episch werkstuk en een toegankelijk en radiovriendelijk rockgeluid van tien intense, puike, emotievolle songs. Een evenwichtig album dus!
Geen makkelijke klus om artiesten uit de Faroer Eilanden op te noemen, maar kijk met ORKA hebben we terug een beloftevolle band.
De groep zijn goede maatjes zijn met de beroemde componist Yann Tiersen en staan aan de vooravond van een nieuwe Europese toernee.
Wie ooit viel voor de schoonheid van (pakweg) Sigur Ros zal deze (hoogst experimentele, maar weliswaar toegankelijke) cd weten te appreciëren.
‘Oro’ is vooral het soort plaat dat zich beroept op het creeëren van sferen waarbij het mystieke nooit ver uit de buurt is.
Inderdaad, niet bepaald het soort plaatje dat geschikt is om luchtgitaar op te spelen, maar mooi is het wel.
Ooit was “Gypsy Blood” een prachtig nummer van het ondertussen vergeten Doll by Doll, maar misschien zal het in de toekomst wel geassocieerd worden met een groep uit Chicago die met ‘Cold in the guestway’ een meer dan fijn debuut weet af te leveren.
Een album dat trouwens uitgebracht werd op Sargent House en wie enigzins vertrouwd is met het indiewereldje, zal wel weten dat dit een label is dat garant staat voor kwaliteit.
Twaalf nummers lang word je ondergedompeld in een shoegaze lo-fi sfeer waarbij alles lekker vuil klinkt. De gitaren staan afgesteld naar heerlijke The Jesus & Mary Chain-normen ten tijde van ‘Psychocandy’ terwijl er een broeierig My Bloody Valentie-sfeertje rondom de composities hangt.
Wie hier een kant en klaar indieplaatje verwacht, zal meer dan bedrogen uitkomen want hoe rammeliger het klinkt des te beter, ook al houden deze heren uit Chicago ook wel van een pittige melodie.
Een plaat die waarschijnlijk de wereld niet zal doen veranderen maar in het rijtje van The Soft Moon en andere Rayographs-achtige dingen, zouden we zeggen : u bent wellekome!
Nederlands 
Français 
