Het Amerikaanse Deerhunter werd vorig jaar ruimschoots beloond met de cd ‘Microcastle’. De snedige, meeslepende en dromerige indierock leverde de band onder de graatmagere zanger/gitarist Bradford Cox de definitieve doorbraak op. De sound omschrijven ze zelf als ‘ambient punk’, een aanstekelijke, broeierige en intense sound, mooi gedoseerd in ritme, structuur en instrumentatie. Bezwerende, dromerige, licht zwevende rocksongs die een brede waaier aan invloeden en sferen hebben.
En ze kozen voor een duidelijke variatie op de opvolger, die gemoedelijk klinkt en écht intrigeert door de spannende opbouw en repeterende ritmes. Er staan een pak aardige en fijne songs op, die per beluistering je weten in te palmen, waaronder “Earthquake”, “Memory boy”; “Desire lines”, “Helicopter” en de reeks afsluitende songs, gedragen door een bedwelmende licht neuriënde zangpartij. Emotievolle indiepop pur sang, die raakt en overtuigt!
The Brian Jonestown Massacre is een band apart, die al van 1990 bezig is en een handvol intrigerende werkstukjes uit heeft. De naam verwijst naar de eerste gitarist van The Rolling Stones als naar de collectieve zelfmoord van de sekte Jim Jones in Jonestown.
Spil is Anton Newcombe, die met Europese muzikanten van o.m. Spiritualised en Spacemen 3 een soort eerbetoon maakte aan The Beatles. Eerder al deed hij het al voor My Bloody Valentine, The VU en natuurlijk de Stones. Muzikaal kun je het amper horen. Aan sommige titelsongs hoor je dat de plaat deels in IJsland is opgenomen.
Hij fascineert met opbouwende en repeterende ritmes en duikt in neopsychedelica, shoegaze, wave, krautrock met bangra beats en sampling. Bezwerende en geflipte trips van Joy Division, Suicide en PIL horen we. “Bungur Hnifur”, “This is the first …”; “This is the one …” en “Someplace else unknown” zijn maar een paar voorbeelden.
Die Antwoord is de ‘next level rap-rave’ crew uit Kaapstad, Z-Afrika, zoals ze zelf omschrijven, bestaande uit leden Ninja, Yo-Landi ViSSer en DJ Hi-Tek. Ze slagen in een mengeling van verschillende culturen en brengen verschillende types mensen samen; wat ze precies als hiphopcrew rappen, begrijpt niemand iets echt. Vette en keiharde raps, hiphop en rave, en een geheel van kale, hoekige, opgefokte en pompende beats en elektro horen we, niet vies van een vleugje funk, disco en gabberhouse. Met een straatrandje en verheerlijking van uitschot … ‘Die Modderfokking Antwoord’ dankt zijn reputatie aan bizarre optredens, waarbij het publiek in verwarring achterblijft.
Een ultieme, unieke stijl van het trio, die een grote en trouwe fanbase heeft. Ze hebben op hun ‘SOS’ debuut een pracht van een hit, “Enter the Ninja”. De rest van de cd is een verfrissende afwisseling en borduurt in een sfeer van ‘straight to the face’ opruiend en agressief, maar eentje die het leuk wil houden. Net als De Jeugd Van Tegenwoordig en The Opposites …
En met hen is er een golf van Zuid-Afrikaanse rapcrews, waaronder ook Jack Parow, die houdt van exotisme in die maffe Zuid-Afrikaanse raps en straattaal …
Een kerstplaat zegt u ? Toegegeven, je kan de goede kerstlp’s op je één hand tellen en wellicht zul je nog wat vingers over hebben maar deze ‘Christmas Ghouls’ is andere koek.
Hier in ons Belgenlandje is Elena Fossi (want zo heet het lieve kind) nog een onbekende dame maar in Italië en Duitsland mag ze zich stilletjes aan het etiket van ster gaan opplakken en dat geeft veel te maken dat deze Italiaanse schone reeds tien jaar samen met Angelo Bergmani het boegbeeld was van Kirlian Camera, één der bekendste darkwave-acts van de laatste jaren.
Met haar alter ego Spectra*Paris bewandelt ze echter de wegen van de pop zoals we deze zomer konden horen op het fantastische album ‘License To Kill’ maar op ‘Christmas Ghouls’ krijgen we dus wat kerstnummers voorgeschoteld.
Nu ja, ook al vangt deze cd aan met het meest afgezaagde kerstnummer ooit (“Silent Night”) wou Spectra*Paris in de eerste plaats een kerstplaat maken die je ook in het putje van de zomer kan afspelen en mits wat goede wil zou je kunnen zeggen dat ze daar meer dan in geslaagd is.
Ondanks haar gothimago wordt Spectra*Paris vaak vergeleken met Lady GaGa en ergens klopt dit wel, alleen is de pop van Elena zoveel heerlijker…om van het visuele maar niet te spreken.
Neen, kerstmis zal nooit meer hetzelfde zijn!
Info www.myspace.com/spectraparis
Deadmau5 is de rijzende ster in het land van de elektronische muziek. Dit jaar staat hij op de vierde stek in de DJ top-100 van DJ-Magazine, terwijl hij technisch gezien helemaal geen DJ is, maar een producer. Tijdens optredens mixt hij geen platen aan elkaar, maar speelt hij effectief live. Nu komt de visionaire Joel Zimmerman - de naam achter het gigantische LED-muizenmasker - met zijn nieuwe album op de proppen. Het derde al in evenveel jaar tijd. Achter de betekenis van de titel ‘4x4 = 12’ heb ik voorlopig nog het raden naar. ‘Random Album Title’ en ‘For A Lack Of A Better Name’ waren meer straightforward in die zin. Het toonde ook de mentaliteit van Joel Zimmerman aan. Niet de titel is belangrijk, maar de muziek.
Wederom pakt Deadmau5 uit met een briljante plaat. Hij grijpt vooral terug naar het genre van zijn eerste cd (een plaat die ik grijsgedraaid heb), een modernere variant van het housegenre. Op plaat twee maakte hij iets toegankelijkere muziek om een breder publiek te bereiken (iets wat hem wel gelukt is, hij heeft 1,75 miljoen and counting fans op Facebook), maar de nummers daar waren niet zo gedenkwaardig als de vele klassiekers op plaat één. Op ‘4x4 = 12’ staan er wel weer nummers die zich in je onderbewustzijn nestelen om later zodanig hard terug te komen dat je voor eens en voor altijd verkocht bent aan Zimmermans muziek. Of zo ging het toch telkens bij mij.
“Some Chords” is de logische opener van het album. Hij gebruikte dit nummer steevast als setopener tijdens zijn live-optredens. Of hoe het nummer sequentie per sequentie je inpalmt en je een goed beeld heeft van wat de rest van de plaat jou nog zal te bieden hebben. Bij ‘SOFI needs a ladder’ mag rappende zangeres SOFI haar ding komen doen. Met een energieke stem laat ze toch een minder brave indruk na dan pakweg Cascade, die andere zangeres waar Deadmau5 mee heeft samengewerkt. Ook “A City In Florida”, “I Said” en “Animal Rights” (in samenwerking met Wolfgang Gartner) hebben dan meer de elektro-insteek. “Chthulhu Sleeps” is een waar hoogtepunt, en met zijn 10 minuten en een half, blijf je achteraf de indruk hebben dat het nummer nooit lang genoeg kan duren.
Joel Zimmerman is ook bekend door zijn trancenummers, en daar lijkt “Raise Your Weapon” in eerste instantie ook naar toe te leven, begeleid door de ingetogen stem van Greta Svabo Bech. Totdat er opeens vanuit het niets dubstep-ritmes uit de speakers galmen. Inderdaad, de nieuwste hype in de elektronische muziek is ook Deadmau5 niet ontgaan. Naast “Raise Your Weapon” is er ook “One Trick Pony”, waar SOFI met verve opnieuw haar intrede doet. Deadmau5 kan aardig mee als dubstepproducent, maar meester is hij het nog niet.
Ik geef toe dat ik grote fan ben van de Canadese Zimmerman, maar toch heb ik jammer genoeg mindere nummers gevonden. Zo zijn “Right This Second” en – o, ironie – “Bad Selection” drop-outs in het geheel van de plaat. Ofwel moeten die nummers nog opgerakeld worden uit mijn onderbewustzijn.
Fans van elektronische muziek mogen deze plaat niet missen. Wie nog geen fan is (of zelfs nog nooit gehoord heeft van Deadmau5) raad ik van deze plaat ‘Some Chords’, ‘Chtulhu Sleeps’, ‘Raise Your Weapon’ en ‘SOFI Needs A Ladder’ aan. En wie dan zijn weg vindt naar YouTube om deze nummers eens te beluisteren, kijkt best eens naar de nummers terwijl ze live gebracht worden. De shows van Deadmau5, met zijn vele LED-lichtjes behoren tot de indrukwekkendste die we al gezien hebben in het genre.
Een heerlijke plaat waarin we nu al enkele weken geïmponeerd aan het rondzweven zijn is deze “I, Vigilante”.
Crippled Black Phoenix (met muzikanten die een verleden hebben in Mogwai, Electric Wizard en Portishead) laat zich niet in één vakje steken, het is post-rock, maar ook prog-rock en soms zelfs subtiele metal. Zowel fans van Godspeed You Black Emperor en Mogwai als die van Pink Floyd, Archive en zelfs The Waterboys komen aan hun trekken. En wie de laatste platen van Red Sparowes, Black Mountain en Anathema koestert mag hier ook zijn stoel onder tafel schuiven.
De plaat duurt een slordige 50 minuten hoewel er amper zes nummers op staan. Het zijn allen (op de uitschuiver “Burning bridges” na) lange uitgesponnen pareltjes opgefleurd met knappe arrangementen, sierlijke strijkers, dromerige pianotoetsen, zwevende vocals, fluwelen gitaren en stomende riffs. Glasheldere emotioneel geladen meesterwerkjes als “We forgotten who we are” en “Fantastic justice” grijpen naar de keel zonder dat er ook maar een greintje meligheid mee gepaard gaat.
Het twaalf minuten durende epische “Bastogne blues” is met zijn onaardse pracht iets om stil van te worden, het nummer wordt ingezet met een ontroerende bekentenis van een oorlogsveteraan en die pakkende sfeer blijft de ganse song aan de ribben hangen.
Heel gedurfd is “Of a lifetime”, een cover van Amerikaanse slijmbalrockers Journey, maar de knappe CBP versie past wonderwel binnen de schoonheid van ‘I, Vigilante’.
Afsluiter “Burning Bridges” is misschien kenmerkend voor de veelzijdigheid die CBP hier aan de dag legt, maar als song staat dit sixties niemendalletje (kon van The Mama’s and The Papa’s zijn) hier toch een beetje overbodig te wezen. Maar goed, het dingetje duurt maar twee minuutjes en is eigenlijk een soort van hidden track, dus laten we daar verder niet moeilijk over doen
Prachtplaat.
Eerlijkheidshalve was ik vanaf de eerste momenten in de wolken toen ik deze cd hoorde want eventjes leek het erop alsof Iggy terug klonk als dertig jaar terug maar een blik op het hoesje deed mijn euforie wat temperen want ‘Kill City’ is een plaat uit het verleden, eentje uit 1975 die echter door geen kat opgemerkt werd en nu gelukkig terug heruitgebracht werd.
‘Kill City’ werd samen met James Williamson opgenomen, naast het feit dat hij de gitarist van The Stooges was durven insiders ook wel eens beweren dat hij het brein was achter klassiekers als “Funhouse” of “Raw Power”.
Voor Iggy Pop richting Berlijn trok, nam hij nog deze plaat met James op en het is wel bizar dat dit rockpareltje slechts decennia later op enig respect mag rekenen want je zou deze “Kill City” het best kunnen omschrijven als een verloren gewaande Stoogesplaat..
Een tijdloos document die voor iedereen verplicht voer is.
Barn Owl is een duo (Alice Coltrane en Keiji Haino) uit de underground van San Francisco die een donkere en holle sfeer scheppen op gitaren en keyboards. Het geluid dat ze voortbrengen situeert zich in een drone- en doomsfeer en brengt ons in een vreemde wereld van afgelegen spelonken waar ook Earth en Sunn O))) ten dans spelen.
Het volledig instrumentale album ‘Ancestral Star’ sluimert voort als de trage soundtrack van een nooit gemaakte film die zich afspeelt in mistige oorden, mysterieuze leemtes, donkere holtes en desolate landschappen. Bevreemdende, galmende en soms onheilspellende muziek die gebulkt gaat onder een aangehouden spanning. Moeilijk te omvatten, maar wel boeiend, en zeker niet geschikt voor onder de kerstboom.
Ook al vind je op iedere rommelmarkt swingplaten met hopen blijven deze naoorlogse feestgeluiden blijkbaar een inspiratiebron voor hedendaagse muziek die de kassa’s doen rinkelen.
Zelfs in de jaren ’80 bleken de melodietjes van Andrew Sisters het ideaal kleedje te zijn voor de Nederlandse sexbom Patricia Paay en dertig jaar komt men met hetzelfde idee aandraven, alleen wordt er deze keer een elektronische beat aangekoppeld en heeft men besloten om er de naam van electro swing aan te geven.
Het Britse Time Out-magazine mag het dan wel van de daken schreeuwen dat dit een splinternieuw genre is dat enorm origineel uit de hoek komt, maar iedereen die een beetje eerlijk met zichzelf blijft, weet maar al te goed dat dit eerder een ingenieus truukje van één of ander mens is om geld binnen te halen.
Op deze dubbelcd krijg je 26 nummers van artiesten als Trixie Smith, Louis Armstrong of Duke Ellington voorgeschoteld waaronder ook een heleboel wereldberoemde tracks als “Minnie the moocher” of “Sing, sing, sing” van Benny Goodman zitten.
Neen, dit is nooit slecht te noemen maar of de modale muziekliefhebber hier nu zit op te wachten is natuurlijk wel een andere grote vraag.
Een heel apart debuut is afkomstig van de uit LA opererende Gonjasufi, aka Sumach Ecks . Een elektronica wizzard, die de producers The Gaslamp Killer, Mainframe en Flying Lotus achter de hand had, die puurt uit de trippop van Portishead en Tricky en die er een muzikale potpourri van neopsychedelica, ‘70s retro , freejazz, reggae en funk met Arabische invloeden en elektronica vertier aan toevoegt; inhoudelijk kan het materiaal vorm krijgen, maar het kan even structuurloos klinken. Z’n gruizelige, krakende stem heeft iets van Mark E Smith, David Thomas en John Lydon .
Hij doet ons terugdenken aan Lee Scratch Perry, George Clinton, Captain Beefheart en de Residents door de rauwe lofi ritmes, de repetitieve, neuzelige synths, de samples en de weirde, onverwachtse wendingen. Hallucinant en smerig. Voor de avontuurlijke muziekliefhebber.
De leer van ‘soefisme’ (een filosofie over de realiteit van het menselijk bestaan, zelfkennis, het harmonieus samenleven, wederzijds begrip hebben en vorming bieden) en andere godsdiensten laten we in het midden . Zoals ‘de killer’ in de titel van de cd omschrijft, is hij één brok energie. Retropsychedelica geïnjecteerd door ganja, topkwaliteit marihuana, met een pijpje. Geestesverruimend.
Deze kleine blok van ne vent, met z’n enorme baard, pikzwarte ogen en samengeklonterde dreadlocks zingt en predikt in twee overgemoduleerde microfoons, bouwt een broeierige spanning op, speelt met geluidjes of laat zich volledig verglijden, wat songs brengt zonder begin en einde.
De cd is een concept en best in één ruk te beluisteren . “Sheep”, “She gone”, Suzie q (knipoog naar Iggy) ”, “Kowboyz & Indians” , “Duet”, “Ancestors” en “Candylane” zijn in de mengelmoes best aardig te pruimen!
De nieuwe plaat van Jonathan Meiburg en zijn Shearwater completeert het drieluik van het in 2006 verschenen ‘Palo Santo’ (vierde cd al) en ‘Rook’. Voorheen combineerde hij het werk van Shearwater met zijn vriend Will Sheff , de spil van de americana band Okkervil River. Als afgestudeerd ornitholoog (bandnaam is afgeleid van een zeevogel) kunnen we niet omheen thema’s als vogels, zee en bossen. De songs ademen ook die sfeer uit. Ze waren de inspiratie van onderzoekende kampeertrips langs eilanden als de Falklands, Madagascar, Tiera del fuego en aantal Chatham – eilanden van Nieuw-Zeeland.
Pure indiefolkende songs, broeierig, intens spannend, opbouwend en organisch, die subtiel gearrangeerd zijn met de gepaste bombast en een zuiver pakkende zang. Het luisterend materiaal steekt goed in elkaar, is harmonieus en klinkt uitermate boeiend. Een sterke plaat op zijn geheel dus!
Meteen bij opener “So occult” dat welgeteld 35 seconden duurt hoor je meteen dat je hier te maken hebt met wat we op zijn minst zouden kunnen omschrijven als een niet alledaagse groep.
Ook al zijn de eerste nummers noisenummertjes met een psychedelische inslag wordt deze cd gaandeweg het midden een ware kakafonie waar fans van pakweg No Means No nog zoet met zullen blijven maar waarbij andere muziekliefhebbers reeds lang zullen afgehaakt hebben.
Inderdaad, ‘Patagonian Rats’ is wat men in de wandelgangen wel eens een moeilijk plaatje durft te noemen maar moest Zappa ooit een noiseplaat uitgebracht hebben dan zou het waarschijnlijk als deze ‘Patagonian Rats’ geklonken hebben, en zoiets noemt men een compliment.
Nederlands 
Français 
