Groepen die veel hooi op hun vork nemen durven wel eens op hun bek te gaan waardoor een cd waaraan maanden (om niet te zeggen jaren bij sommige) gesleuteld werd, wel eens de mist kan in gaan gewoonweg omdat het onverkoopbaar blijkt te zijn.
Hot Panda uit Edmonton (dat ligt ergens in Canada) is ook zo’n groepje maar toch zijn ze er wonderwel in geslaagd om ingrediënten die op het eerste zicht niet te combineren vallen, om te buigen tot een mooi geheel. Diversiteit heeft steeds in hun bloed gezeten want de pers kon eigenlijk ook al geen weg met voorganger ‘Volcano…bloody volcano’.
De opvolger resideert zowel in de jaren ’60 (surfmuziek, psychedelica, garagerock, gewone 50’s rock ’n roll) als in meer stevige gitaarwerk van groepen als Flaming Lips en Sonic Youth tot een polka!
De eigenzinnige, psychedelische aanpak maakt misschien van deze cd iets moeilijk verteerbaars maar wie zich de moeite troost om dit werkje te onderwerpen aan meerdere luisterbeurten zal al gauw merken dat hier kwaliteit achter schuilt.
Grinderman is een waardige band geworden naast Nick Cave & The Bad Seeds. Drie leden van The Bad Seeds stal maken er deel uit van uit, violist/gitarist Warren Ellis, bassist Martyn Casey en drummer Jim Sclavunos, naast Cave, die gitaar en toetsen bedient. Linken met The Birthday Party zijn op hun plaats. Beiden zijn stevige bands die houden van potige, zompige, rauwe, wilde en intens slepende, ronkende rockende bluestrash/rock’n’roll. Wild, impulsief, maniakaal, chaotisch, messcherp en doorleefd …, lief, fijnzinnig, zalvend en sfeervol. Grinderman zorgt dat elke Cave-vijftiger meteen 30 jaar jonger wordt. Een verjongingskuur ‘pur sang’ van mensen van middelbare leeftijd.
Na het indrukwekkende debuut in 2007 gaat ‘Grinderman 2’ evenzeer van een ingehouden, broeierige spanning tot opzwepende, dynamische, felle uitbarstingen. Muzikaal wordt het omschreven als een ‘rollarcoaster ride’. Aanstekelijk en beklijvend werkt de tweede plaat opnieuw in.
Ook tekstueel laat Cave zich volledig gaan. Een world freakshow van geperverteerde kerels, losgeslagen, goddeloze vrouwen enz . Als giftig venijn sluipen de nummers als “Mickey Mouse and the goodbye man”, “Heathen child”, “Evil” en “Kitchenette” in de aderen. Het afsluitende “Bellringer blues” laat net als de song “Grinderman” van het debuut je verdwaasd achter in een donkere, slechtruikende en slecht verlichtende steeg. Enkel het sfeervolle “What I know” zorgt voor verademing binnen het Grinderman concept. Wereldplaat!
Binnen de soulpop beweegt het met de 21 jarige Roxannne Tataei, zangeres/gitariste van Jamaicaanse/Iraanse origine, die debuteert met ‘Memoirs’. We horen vaardige, frisse en lichtvoetige songs, die bezield en met een popappeal zijn. De composities zijn bruisend, springerig, dromerig, sfeervol, en soms fraai georkestreerd, rijk en volgroeid, waarin haar roots verweven zijn.
Vergelijkingen met Lauryn Hill, Amy Winehouse en Joss Stone duiken op. Met “My baby left me” heeft ze alvast een grote hit op zak, maar “I don’t believe” en “Precoious moments” moeten niet onderdoen. Leuk allemaal van deze aangename belofte!
Nona Mez is het alter ego van de Leuvenaar Geert Maris. Hij komt sterk voor de dag met de 2CD ‘Radio Rain & Hard Luck Stories’, dat op het label van Milow, Jonathan Vandenbroeck is verschenen. Sober ingehouden semi-akoestische songs gedragen door een fluwelen stemgeluid, af en toe ondersteund van bas, piano, toetsen, en drums. Het zijn eenvoudige, pakkende, ingetogen songs, die weten te raken. CD I klinkt misschien iets krachtiger dan CD 2. Ook de tweede stem van Milow op “Hard luck stories” of de emotievolle backing vocals van Juliet Coy op “Best out of three” en “Happy thoughts” bieden een meerwaarde aan het doeltreffende materiaal van Maris … grootse songs van de kleine dingen des levens. Subtiel uitgewerkte songs die ervoor zorgen dat de dubbelplaat erg overtuigend klinkt …
Het is ondertussen al meer dan bekend dat achter Willemsson Augustijn Vermandere schuilgaat die inderdaad de zoon is van. Zou het nu eigenlijk een voordeel zijn om diens zoon te zijn of niet als je het wil maken in de muziekwereld?
Iedereen die een beetje eerlijk is met zichzelf zal moeten toegeven dat je hier willens of niet onmiddellijk alle spotlights naar je toe krijgt maar als je het wil maken in de indiepopwereld is het natuurlijk een ander paar mouwen.
En Willem mag nu nog zo veel over zijn West-Vlaamse patatten zingen, deze kerel heeft steevast voor de Engelse taal gekozen en nog minder voor kleinkunst.
Ook al is het een vooroordeel hield ik mijn hart vast toen ik deze cd in de lade schoof maar het resultaat is meer dan verdienstelijk, is het meer dan duidelijk dat het voorbeeld ergens tussen Tom Helsen en Elliot Smith ligt.
Het enige waar aan moet gesleuteld worden zijn de soms banale teksten, maar dat kan met een vader als Willem geen probleem zijn!
‘Never change a winning team ‘ moeten de heren van Disturbed gedacht hebben. Op hun vijfde studio-album vind je namelijk weer alle typische ingrediënten terug die je ook op de vorige platen van deze Amerikanen aantrof: staccato rifs en dito zanglijnen, energieke drums en de prima stem van David Draiman. De band start met de instrumentale en langzame openingstrack “Remnants” waarna het titelnummer lekker in de boxen knalt. Op deze dik vijftig minuten tellende plaat vinden we nog een aantal andere knallers zoals “Innocence”, “Warrior” en “The Infection”. Ook het wat tegendraadse “Another way to die” weet ons in positieve zin te bekoren. Jammer genoeg is niet het hele album van dezelfde kwaliteit en dat geldt vooral voor de bonustrack. Net als op vorige albums koos Disturbed voor een cover en dit keer is dit U2’s “I Still Haven’t Found What I’m Looking For’.... Het nummer past jammer genoeg totaal niet bij de band en vlug skippen is dan ook de boodschap.
‘Asylum’ is zeker geen slecht album geworden maar wel een zeer voorspelbaar. Eens flink de batterijen opladen en creatief herbronnen na de huidige tournee lijkt me aangewezen voor de mannen van Disturbed ...
Vooraf … eventjes een korte schets van Jef Neve … Hij droomde al van kleinsaf om componist te worden. Hij volgde pianoles aan de stedelijke academie van Geel. Verder studeerde hij aan het Lemmensinstituut in Leuven, en volgde hij bijscholingen bij o.m. Jozef de Beenhouwer en Toots Thielemans. Naast zijn opleiding in klassieke muziek en jazz is hij ook geïnteresseerd in pop- en rockmuziek. Al vroeg was hij actief muzikant in plaatselijke bandjes waardoor hij ook in contact kwam met jazz en bluesmuziek.
Veelzijdig is hij in ieder geval, hij maakte deel uit van jazzbezettingen, klassieke formaties, showorkesten, popbandjes, theaterproducties en studiosessies. Buiten het musiceren zelf, componeerde hij ook voor klassieke bezettingen. Hij schreef tevens de soundtrack voor ‘Dagen zonder lief’ en ‘De helaasheid der dingen’. En er is ook de favoriete filmscore ‘Babel’ van Gustavo Santaolalla. Op Klara heeft hij een radioprogramma.
Begin 2009 toerde hij met het acteursechtpaar Antje de Boeck en Rony Verbiest voor ‘Tom Waits until Spring’, waarbij ze covers brachten uit het oeuvre van Tom Waits en wat later met Gabriel Rios. Tot slot toert hij tegenwoordig rond als het Jef Neve Trio.
’Imaginary Road’ is een album waarmee hij zijn trouwe aanhangers veel plezier doet. Mierzoete ballades zoals "SayingGoobye on a Small Old Ugly White Piano" en "Sofia" wisselen af met stukken als "Colours and shades" waarin hij zijn klassieke scholing verraadt.
De soundscapes van de Zweedse componist Esbjorn Svensson is merkbaar in de korte nummers, waaronder "Atlas" en ""She came from the east". Luister ook eens naar het einde van "Endless DC".
Puristen zullen misnoegd zijn met de crossover van Neve, maar voor de fans is het weer genieten geblazen.
Het was een opvallend bericht in een aantal media een tijdje geleden: een Amerikaan zette een geldinzameling op om 10 miljoen dollar bij elkaar te krijgen en zo de band Weezer een halt toe te roepen.De fan was het namelijk kotsbeu dat zanger Rivers Cuomo jaar na jaar belooft om het beste album sinds klassieker ‘Pinkterton’ uit te brengen, waarna in de praktijk blijkt dat die dan veel en veel minder goed zijn... De actie van de Amerikaanse fan lijkt ons wat overdreven, maar het is een feit dat Weezer het niveau van hun eerste twee albums (waaronder naast ‘Pinkterton’ het Blue album met klassiekers “Sweater – The Undone Song” en “Buddy Holly) nooit meer gehaald hebben.
Het was dus afwachten hoe de heren het er zouden afbrengen met hun eerste release op het Epitaph-label. Meteen valt op dat alle overbodige elektronica en andere experimenten van de vorige plaat ‘Raditude’, overboord werden gegooid. Rivers Cuomo bewijst bovendien dat hij nog steeds een patent heeft op het schrijven van catchy college-rocksongs.
Het eerste deel van de plaat barst van de goeie songs waarbij de indierockballad “Rulllng me”, “Trainwrecks”, “Unspoken” en het best grappige “Where’s my Sex” de absolute uitschieters zijn. In tegenstelling tot vorige platen weet Weezer dit hoge niveau ook op de rest van de plaat te behouden. Als bonus vinden we tenslotte nog vier tracks met daaronder een verschrikkelijke cover “Viva la Vida” van Coldplay en een remix van “Represent”, hun officieuze WK-lied dat ze schreven voor de Amerikaanse voetbalploeg.
Weezer is terug de goeie weg ingeslaan, fans kunnen zich deze plaat dus zonder schrik aanschaffen en volop genieten van de heerlijke deuntjes van Rivers Cuomo en de zijnen.
Dat The Black Angels niet vies zijn van een flinke portie retro, is een understatement van jewelste, maar zo sixties als op “Sunday afternoon” en “Telephone” hebben ze nog nooit geklonken, het zijn songs met een vette knipoog naar Beatles en Kinks. Ook The Doors zijn alom aanwezig in “Yellow Elevator 2” en de geest van The Velvet Underground hangt over zowat de hele plaat.
Een en ander doet ons vaststellen dat dit de meest gevarieerde Black Angels plaat tot op heden is, wat maar goed is ook, want de band dreigde na voorganger ‘Directions to see a ghost’ nogal in dezelfde poel te blijven rondzwemmen. Versta ons niet verkeerd, dat was wel een stomend plaatje, want in die poel zat er nog genoeg gevaarlijk ongedierte om het boeltje spannend te houden, maar toch kwam het spook van de eenzijdigheid een beetje te dicht bij de wal staan.
The Black Angels hebben het begrepen en leggen op ‘Phosphene dreams’ wat meer verscheidenheid voor de dag zonder daarbij hun typische dreigende en onheilspellende sound kwijt te spelen. Het zijn nog steeds een bende rare neo-hippies (de psychedelica vloeit weer aardig in het rond) die al eens iets van Joy Division durven op te zetten onmiddellijk na een Black Sabbath plaat.
Ze schuiven ons een bijtend zuurtje voor de neus met “River of blood”, een gemene motherfucker van een song die alles aan flarden scheurt. Ook machtige uitbarstingen als “Bad vibrations”, “The Sniper” en “Entrance song” dragen een constant sluipend gevaar in zich en zijn dan ook beestig goed. De bezwerende stem van Alex Maas dompelt het goedje nog wat meer de donkere mist in, zodat de atmosfeer op dit album alweer duister, hypnotisch en kosmisch is.
Iets minder donker misschien dan debuutplaat ‘Passover’ en een stuk afwisselender dan ‘Directions to see a ghost’, doch vooral terug een onmisbare schakel in het nog jonge Black Angels repertoire.
In wezen verschilt deze ‘Burning your house down’ niet veel van zijn voorganger ‘The Jim Jones Revue’ uit 2008, waarmee we bedoelen dat de extreem hoge graad van intensiteit en energie gelukkig gebleven is. Wilde en smerige rock’n’roll dus, met een op hol geslagen piano, verwoestende gitaaruithalen en ontspoorde vocals, alsof Little Richard bij MC 5 aan het uitfreaken gaat.
The Jim Jones Revue serveren een kolkende pot driftige en hoogst ontvlambare rock’n’roll verpakt in elf genadeloze lappen van songs die keer voor keer uit hun voegen barsten.
Echte rock’n’roll moet zo heet mogelijk geserveerd worden, The Jim Jones Revue doet dat.
Ober, meer van dat !
Op 31/10 in de 4 AD te Diksmuide bijvoorbeeld.
Fijnzinnige indie/surf zomerpop is afkomstig van het Amerikaanse duo Bobb Bruno en Bethany Cosentino. Het duo geeft de songs een behoorlijke ‘jaren ’50 – jaren ’60 vibe en kustgevoel en refereert nauw aan het Beach Boys en Ramones geluid; de korte songs hebben een meezingbaar, neuriënd en fluitend gehalte. Broeierige, zweverige pop, die soms wordt gekenmerkt door huppelende ritmes of een meer directe aanpak kunnen hebben, overspoeld door de ietwat hogere prachtzang van Bethany of door de samenzang.
De cd klinkt minder obscuur en is netter dan de vroegere EP’s. De garage/lofi sijpelt maar af en toe door in de opbouw en de rauwere aanpak.
Geniet alvast van het gevarieerde materiaal als “The end”, “Goodbye”, “I want to”, “When the sun don’t shine”, “Honey”, “Happy” en de eerste songs van de cd, “Boyfriend” en de titelsong”, die mogen ingelijst worden.
We voelen zo de windbries en ervaren een Zon - Zee - Lucht gevoel op hun debuutplaat ‘Crazy for you’ …
Kleine meisjes worden groot, of toch niet? Wie getuige was van de heropstanding van onze favoriete Vlaamse femme fatale tijdens Boomtown 2010, weet meteen ook dat ze in goede doen is.
’Hinterland’ heeft zijn naam niet gestolen want de sprookjesachtige sfeer wordt nummer per nummer gevolgd met dat grote voorbeeld uit de jaren ’70 in de schaduw waar An Pierlé tot vervelends toe met vergeleken wordt, maar de gelijkenissen zijn er nu eenmaal en die bestaan tot op heden nog.
Wat An Pierlé echter uniek maakt is haar speelse aanpak en daar zal Koen Gisen’s inbreng niet vreemd aan zijn. De muzikale duizendpoot die je niet alleen in An’s keuken terugvindt, weet door minimale shoegazegitaartjes van ‘Hinterland’ iets groots te maken.
Haar laatste cd is een album geworden waarin An Pierlé zichzelf wist te overtreffen ook al lijkt het er op als je de Vlaamse schone bezig ziet dat ze zich daar niet echt ten volste van bewust is. Een van de betere (Belgische) platen van het moment.
Nederlands 
Français 
