Verwacht geen flagrante stijlbreuk, want dit nieuwe album klinkt vertrouwd in de oren. Vintage Los Lobos dus, maar wel hoogstaand. Hoewel de klasbakken hier nergens naast de door henzelf geijkte paden treden, ontwijken ze met glans de automatische piloot en staan ze op scherp, alsof het een bende jonge gedreven snuiters waren die nog volop de wereld moeten veroveren.
De gitaren van David Hidalgo en Cesar Rosas zijn overal fris en snedig en de solo’s zijn uit een grand cru vaatje getapt. Het duo zingt dan ook nog eens de songs naar eenzame hoogtes.
Het alom gekende geluid vertaalt zich naast de onvermijdelijke latino fuifjes (“Yo Canto”, “Mujer Ingrata”) in een paar puike bluessongs (“Do the murray” , “27 Spanishes” en het geweldige ”West L.A. fadeaway”) en enkele ingetogen pareltjes (“Jupiter on the moon”, “All my bridges burning”).
‘Tin Can Trust’ is Los Lobos in topvorm.
Britse Indie rock met een scherp punkrandje en met een gebeurlijke brok stevige shoegaze in verwerkt. Denk Thermals en A Place To Bury Strangers samen op een Formule 1 circuit. Het gaat razend snel en soms loeihard, zonder de melodie uit het oog te verliezen. Zo kweekt men goede song, beste mensen ‘T is poepsimpel als het lukt. En hier lukt het.
Wij hebben een zwak voor dit soort kwaaie rock die er met een onbegrensde gedrevenheid wordt doorgeramd terwijl men toch nog steeds het bos door de bomen blijft zien. Die van Male Bonding kunnen er behoorlijk weg mee, zij razen opgehitst doorheen buffelstoten als “Pumpkin”, “Year’s not long” en “All things this way”, allemaal oplawaaien van amper twee minuutjes rechtstreeks gemunt op onze schaamstreek.
Als het tempo een tandje naar beneden gaat (niet zo vaak op dit album, maar toch) komen er ook al interessante songs aan de oppervlakte (“Pirate key”, “Franklin”, “Worse to come”), iets meer diepgang, beetje complexer en steeds met dezelfde verbetenheid.
Verbluffend plaatje.
Vooraleer we dit plaatje in onze handen kregen, wisten we eerlijk gezegd niks af over het bestaan van deze band. Bovendien konden we met een groepsnaam als Lesbian Bed Death niet meteen inschatten wat te verwachten, maar na een eerste luisterbeurt zijn we toch aangenaam verrast.
LBD combineert invloeden uit verschillende hoeken en maakt een mix van gothic, metal, horrorpunk, glam en ouderwetse hardrock. Pluspunt is de zeer krachtige stem van zangeres Luci4 die ondersteund wordt door vier (mannelijke) muzikanten. De verschillende nummers zijn een voor een zeer afwisselend maar alles klinkt toch vrij coherent. Nummers als “Mr Nastyime” en “Catholic Sex Kitten” starten met wat pianomuziek om vervolgens te ontaarden in heerlijke punksongs. “Moonlight” en “No Tears Please” tonen dan weer een donker kantje en verraden het potentieel van Lesbian Bed Death. Het beste nummer voor ons was “Bela Lugosi’s back”, een heavy knaller van zeven minuten doorspekt met een flinke dosis gothic. Wie een boontje heeft voor bands als Misfits, Murderdolls, Type O Negative en Alice Cooper zorgt ervoor dat hij deze band zo snel mogelijk ontdekt!
Het Amerikaanse sextet Blitzen Trapper uit Portland Oregon van sing/songschrijver Eric Earley heeft al een paar cd’s uit, maar krijgt nu pas meer naambekendheid. De band put rijkelijk uit de pop van de jaren ’60 en ’70, laat krachtige retro indringen, wat zoete, dromerige, prikkelende en broeierige, stevige songs oplevert. De melodieën hebben soms weelderige arrangementen en worden gedragen door een zang op z’n Midlakes. De groep refereert naar de songwriting van Bob Dylan, Neil Young, David Bowie, Steve Harley en naar bands als de Beatles, Grateful Dead, Supertramp en Pink Floyd . Een link met The Traveling Wilburys is hier ook terecht.
Ze hebben twaalf gevarieerde songs uit, waarbij akoestische en elektrische gitaren, bezwerende en zalvende toetsen en piano, steelpedal, strijkers en drums mooi in elkaar vloeien, zonder kitscherig over te komen. Een sfeervolle, emotievolle en rakende songopbouw die uitermate doet genieten … stemmige retropoprock, die zou kunnen passen in een herwerkte tv versie van Mash.
De puike titelsong trekt al meteen de aandacht, net als het tweede “Laughing lover” en “Love & hater”. Intens en ingetogen klinken “Below the hurricane”, “The man who would speak true”, “Heaven & earth” en “The tree” door het ingehouden karakter en de sobere begeleiding. De daaropvolgende songs zijn eenduidiger en vormen aangenaam uitgebouwde retro … Luisterplezier dus! Jawel, een woord op z’n plaats om de nieuwe plaat van Blitzen Trapper te omschrijven!
Het Londese Klaxons lag een drietal jaar terug aan de wieg van de nu-rave, elektronische dansmuziek met rock, het Britse antwoord en een uitloper van de Amerikaanse punkfunkstyle. Samen met bands als Hot Chip, Late of the pier, Does it offend you, yeah en Kasabian maakten ze een sterk debuut. Maar buiten Kasabian en Hot Chip zijn vele van die opkomende bandjes al bijna ten onder of ze moeten muzikale variaties brengen om het éven boeiend, fris, opwindend, aanstekelijk en dansbaar te houden.
‘Myths of the near future’ is gegrift in het geheugen met huppelende songs als “Golden skans”, “Magick” en “Two receivers”. Vóór deze plaat verscheen, hebben ze de vorige moeten schrappen als ‘te experimenteel’. De nieuwe plaat nam wel een andere wending aan … een fors krachtige gitaarsound met elektronica, die onderhuids kleur geeft aan het dynamisch rockende trio.Luister maar eens naar “Valley of the calm trees”, “Flashover” of de titelsong van de tweede cd. Minder nu rave, toeters en bellen , bezwerende zalvende en hitsende elektronica en popgehalte. Songs als “Echoes”, “The same space”, “Vanusla”, “Twin flames” en “Future memories” slaan de vroegere richting in.
Vier producers werkten aan de plaat, een beetje teveel van het goede om aan het opzienbarende debuut te tippen. De songs halen een goede middelmaat, maar beklijven en werken net onvoldoende en gevat op de dansspieren …
Binnen het rijtje van de dames van 2009 Duffy, Ellie Goulding, Little Boots, La Roux, Florence Welsch en Kesha en de opkomende ladies Caro Emerald, Eliza Doolittle en Rox, kunnen we niet omheen Marina Diamandis. De 24 jarige half Welshe, half Griekse schiet de hoogte in met het debuut ‘The family jewels’, frisse, zwierige hitparade en balladpop, voorzien van een stevige scheut elektronica, bombast, galm en kitsch, en die een mate van theatraliteit en dramatiek uitstralen.
We horen een vaardige, meeslepende en sfeervolle sound van de mooi ogende, jonge Diamandis, die over een expressieve stem beschikt. Het regent maar invloeden aan het adres van Marina, als het beluisteren van de cd erop zit … ze kijkt op naar artiesten als Gwen Stefani, Britney Spears, Kate Perry en de gadgets van Lilly Allen en Lady Gaga. Op een speels enthousiaste wijze verwerkt ze er invloeden van. Maar ook de intimiteit van een Regina Spektor en Heather Nova, de wave van Toni Halliday van het oude Curve, Catherine Ringer van Les Rita Mitsouko en Natasha Khan van Bat For Lashes flitsen ons door het hoofd. Ze moeten uiteindelijk niks onderdoen aan haar (eigen) geluid.
We onthouden alvast de frisse speelsheid van “Mowgli’s road”, “Hollywood” en “Guilty”. Ook het handvol nummers met een spannende opbouw en de sing/songwritersongs tonen aan dat ze veel in haar mars heeft. De spontaan joviale jonge dame is een grootse popdiva-in-wording …
Misschien wel de meest belovende alternatieve rockband van het moment is Young Guns. Dit vijftal uit de UK wist zich in Europa de voorbije jaren een ongelooflijke live-reputatie bijeen te spelen. Ze werden in 2009 door het befaamde blad Kerrang! Magazine uitgeroepen tot ‘best new band’ en ‘best British newcomer’. Bovendien speelde Young Guns in het voorprogramma van Lostprophets, Taken Back Sunday en zelfs van Bon Jovi en momenteel tourt de band met Danko Jones.
Na de EP ‘Mirrors’ is er eindelijk hun officiële debuutalbum ‘All Our Kings Are Dead” en we kunnen stellen dat de heren de hoge verwachtingen moeiteloos inlossen. Twaalf songs lang horen we een heerlijke combinatie van posthardcore, poppunk, stadionrock en pop die steunt op aanstekelijke refreinen en breakdowns. Zanger Gustav Woods heeft trouwens een veel betere stem dan de meeste zangers van alle Britse punkbandjes die de stap naar de rest van Europa willen zetten.
‘All Our Kings Are Dead’ start geweldig met “Sons of Apathy” en “Crystal Clear”, beide nummers zijn qua opbouw identiek en tonen hoe de band het beste combineert van verschillende genres: heerlijke poppunkriffs met daaronder een metalachtige ondertoon, een fijn refrein en meerstemmige vocalen.
Volgende hoogtepunten zijn het honingzoete “Weight Of The World” dat je na twee keer gegarandeerd meezingt en “D.O.A”, misschien wel het meest pittige nummer op dit album. Nog een klassenummer is het zeer herkenbare “Winter Kiss” dat enkele maanden geleden gratis als single werd verspreid en waarbij een piano manifest op de voorgrond treedt. Eigenlijk treffen alle nummers doel en houdt Young Guns de hele plaat een zeer hoge kwaliteit aan. Deze band gaat een zeer mooie toekomst tegemoet!
Info www.myspace.com/youngguns
En wij die dachten dat Italianen zo rock’n’roll waren als palingen op laag water. Kijk eens, er wordt hier een zompig rockend plaatje binnengegooid uit Palermo, een stadje die we niet meteen associëren met een bruisende rock scene, eerder met een paar louche maffia figuren in dure boss kostuums die elkaar voortdurend de kop afschieten.
Waines is een basloos trio en houdt het liever strak en niet al te veel opgekuist. Een vette blues ondertoon en vooral een onstuimige slide gitaar houden het spannend en fel. Dezelfde opwinding van Blackbox Revelation wordt veroorzaakt. Ook vuile Stones, White Stripes en Band Of Skulls gluren mee van achter het hoekje. Maar deze gretige Italianen hebben niet zomaar afgekeken van hun buitenlandse voorbeelden. Ze hebben wel degelijk een eigen rauwe sound gecreëerd en een album met poten en oren gemaakt, met genoeg spitse songs en de nodige variatie om ons bij de les te houden.
Heel leuke en smerige bewerking trouwens van Soulwax hun “NY Excuse”.
Een ouderwetse pot rock-n-roll in het verlengde van grootheden als Jerry Lee Lewis, Chuck Berry en Little Richard, een scheutje punkrock a la The Stooges en een kleine scheutje Motorhead: dit zijn de ingrediënten van ‘Burning Your House Down’, de nieuwe plaat van The Jim Jones Revue. Misschien denk je wel dat deze muziek ergens midden jaren zestig geschreven werd maar vergis je niet: deze rock-n’roll komt rechtstreeks uit het jaar 2010. Alle songs klinken rauw, explosief en lekker gedreven en klokken bijna allemaal af aan drie minuten.
Nummers als “Foghorn”, “Burning Your House Down”, “Dishonest John”, “Elemented” en Stop The People” rock-n-rollen als de beesten en maken het onmogelijk om bewegingsloos te blijven. Jack White en Noel Gallagher zijn al fan, we schatten dat ook jij gauw overstag gaat!
De sterkte van de in Nederland gevestigde Ier John Carrie zit duidelijk in zijn knappe stem die wel eens in de buurt van The Veils en Starsailor rond hangt. Op “Heal the scrapes” zou je zo zweren Eddie Vedder te horen, deze heerlijke song lijkt te zijn weggelopen uit de ‘Into The Wild’ soundtrack. De muziek van Carrie en zijn begeleidingsband Moor Green leunt verder aan tegen I Am Kloot, Tom Mc Rae en Damien Rice. Zalvende folk dus, met een indie randje, die bij momenten wonderlijk mooi klinkt.
Heel knappe dingen staan er op dit album, zoals opener “Clearing air” en “Leaving now” of het lekkere up tempo nummer “Past the point’.
Het is overwegend akoestische en dromerige muziek die rustig en op een aangenaam drafje voorbij peddelt. Het moet niet altijd zwaar op de maag liggen.
Voor bluesrock van dertien in een dozijn, moet je bij P-A-U-L zijn. Flauwe woordspeling voor flauw plaatje.
‘Gunshot Lullaby’ van deze bluesrocker (volledige naam Paul Lamb) loopt over van de clichés en macho gitaren. Naar boeiende songs is het echter vergeefs zoeken.
Hier is een publiek voor, een artiest als Joe Bonamassa bijvoorbeeld verkoopt ook massa’s platen en trekt volle zalen. Dus als u houdt van dit soort voorspelbare rock en zich echt geroepen voelt mag u hier van ons best naar luisteren, u zal zelfs niet ontgoocheld zijn want dit werkt niet eens op de zenuwen. Probleem is dat het gewoon aan ons passeert zonder dat we enige zweem van opwinding voelen (of toch misschien een klein beetje, want net op het moment dat we het plaatje willen klasseren op een plaatsje waar we het nooit meer zullen bovenhalen, stoten we op een vrij funky en aangename slotsong “Behind the Brothel”, zowaar een lichtpuntje maar veel te laat om een buis te vermijden.
Met de overdaad aan folk-rock groepjes kan je tegenwoordig een weg plaveien van hier tot in Vladivostok, dus wordt het voor vele bandjes al wat moeilijker om zich in dat genre van de middelmaat te onderscheiden. Megafaun probeert het op dit mini cd’tje (zes tracks maar) door een wat experimentele toets te geven aan hun liedjes, wat aardig lukt in “Eagle”, een eerder luie song met relaxe jazz tintjes.
Met “Comprovisation for Connor Pass”, een extreem lang mokkel van 12 minuten, slaat de experimenteerdrift pas echt op hol, jazz gaat met kamermuziek op stap, Zappa komt even goeiedag zeggen bij Lift To Experience, The Dirty Three duikt het bed in met A Silver Mt. Zion.
Op de overige songs horen we een overwegend rustige en folky sound, beetje Neil Young, beetje Byrds. Allemaal vrij aardig doch niet wereldschokkend.
Middelmaat is dus niet echt overstegen, maar toch een onderhoudend plaatje.
Nederlands 
Français 
