De Franse formatie Psychisme heeft in de lokale Franse ondergrond al wat activiteit achter de rug. Maar een echter doorbraak naar een ruim publiek zit er nog niet in. Met de EP 'Le Seuil Des Sensations' doet Psychisme een mooie poging. De hoes, een blik boordevol waanzin, met ook met een beetje onschuld, bezorgt je angst en een krop in de keel. Puur muzikaal durft de band je zelfs tot gekte te drijven.
Songs als « Dé(s)phasé(s) I » prikkelen de fantasie ; in een donkere hoek verschijnen demonische wezens die tot gekte bewegen. Muzikaal hebben we ijzingwekkende, snijdende riffs, drumpartijen en grauwe, ijskoude vocals, check « Dé(s)phasé(s) II »,
Psychisme klinkt geslaagd in het genre. 'Le Seuil Des Sensations' is doorsnee pure black metal van horror en pijn, niet meer, niet minder . Het is goed, maar ze zullen nog wat moeten groeien en variëren om te onderscheiden
Dé(s)phasé(s) I - Soubresauts - Dé(s)phasé(s) II - Le Seuil Des Sensations - Neurasthénie
Componiste Anne Paceo heeft een unieke en herkenbare stijl. Haar drie Victoires de la Musique awards, en haar productieve discografie hebben haar in 45 landen op vijf continenten gebracht. Reeds op zeer jonge leeftijd drukte ze al haar stempel op de muziekwereld, met haar nieuwste worp ‘S.H.A.M.A.N.E.S’. Ze verkent wegen in die jazz sound met het Franse chanson, omgeven van percussie. De aanstekelijke klankentapijtjes en de vocals doen je wegzweven. Een overtuigende muzikale veelzijdigheid, niet vies van improvisatie. Toegankelijkheid en Experiment , Groove en Gevoeligheid vinden elkaar. « Wide Awake », « Here and Everywhere », « Reste un oiseau » en het afsluitende « Marcher jusqu'a la nuit », zijn mooie voorbeelden, een kruising van de Engelse en Franse taal. Prachtig.
Melodieus, avontuurlijk mooi plaatje dus binnen het genre.
Wide Awake - Here And Everywhere - Reste un oiseau - Piel - From the Stars - Mirages - Wishes - Healing - L'Aube - Travellers - Marcher jusqu'à la nuit
Er kan hier teruggeblikt worden op meer dan 80 optredens, meestal met vaste bezetting van zeven muzikanten, maar vaak ook met zangeres(sen), koor of ander muzikaal ensemble (zoals Mandolinman & Illuminine). En er volgden ook enkele cd-opnames! In 2018 verscheen het album 'Demonen & Dromen' (Olivier & Crooniek). Twee jaar later verscheen dan Winterstille met het gesmaakte album 'Puin van Dromen'. Beide albums zijn trouwens ook nog verkrijgbaar.
Al die inspiratie en samenwerking hebben geleid tot het album 'Trail of Time' door Crooniek. Hierop staan gloednieuwe songs, aangevuld met nieuwe versies van oudere nummers. Dit album combineert neo-classical en neo-fanfare met een vleugje gothic/ambient.
'Trail of Time' is een tijdreis voor Crooniek, alsook het persoonlijk testament van bezieler Gerry Croon. Via deze muziek verwerkt hij eigen ervaringen en plaatselijke historiek. Bij de productie van deze cd waren zestien muzikanten betrokken, waaronder ook Kevin Imbrechts (Illuminine), Olivier Soil (Olivier & Crooniek) en Xavier Kruth (Winterstille). '
Tot daar de achtergrond informatie omtrent dit project Crooniek.
Op 'Trail of Time' bewandelt de band een grijze zone tussen gothic en neo classic en voegt daar tot de verbeelding sprekende elementen aan toe van typische fanfare. Met een zang die zo kan komen uit een of ander sprookjesachtig paradijs. De spoken words zijn eerder poëtisch en hebben zelfs een licht dreigende ondertoon, soms in de Nederlandse taal, gezongen vanuit een weemoedige ondertoon.
'Trail of Time' is een fantasieprikkelende samensmelting van vele verhalen, vertellingen en de veelzijdige muzikale omlijsting. Diverse songs zijn doordrongen van een warme melancholie, andere hebben die bijzonder folklore background die een reis door de tijd maken.
De plaat is dus een langgerekte reis in tijd, het leven, alsook het einde van alles. Maar de tijd blijft ook na ons heengaan gewoon verder lopen, als de onderliggende boodschap.
Een mooie versmelting , een kunstwerk van muzikale perfectie, aangrijpend, vreugdevol, plechtig als dansbaar is het allemaal, net zoals het leven ons te bieden heeft van vreugde en verdriet, een onderdeel van een groter geheel.
In de samenwerking met muzikanten en artiesten probeert Crooniek een beeld te geven van het oneindige van de tijd… prachtig, toch!
On The Origin Of Sorrows 04:25 Would You Wake Me In Time 04:54 At The Lemmeken Monument 04:08 Condemned To The Fire: Josyne Van Vlasselaer 04:14 Olivier & Crooniek - Nieuwe Dromen (Remastered 2021) 05:11 Melancholy At Torfbroek 02:56 Parade Of The Funeral Fanfare 04:12 Olivier & Crooniek - G&B 03:48 When I Look Upon My Life 04:50 The 6th Extinction 03:40 Und Sie Tanzten (Instrumental Version) 04:57 Would You Wake Me In Time (Instrumental Version) 04:40
Neo-classic/fanfare/gothic
Trail Of Time
Crooniek
Pink Mountaintops is het zijproject van Black Mountain frontman Stephen McBean.
Zijn laatste schijf met dit project 'Get Back' dateert al van 2014 ...
de recensie kun je hier nog eens nalezen.
Met 'Peacock Pools' gaat hij de meer psychedelische kant uit, maar er is zoveel te beleven op deze schijf dat de muziek in een hokje duwen Pink Mountaintops tekort doen is.
“Nervouw Breadkdown” ( een Black Flag cover) geeft al meteen een uppercut, waardoor je prompt uit je lood wordt geslagen.
Pink Mountaintops houdt van variatie. Soms neemt die psychedelische kant de bovenhand, “Muscles”, of de gevoelige zijde, “You Still Around” of het wondermooie “The Walk - song for Amy”. Pink Mountaintops trekt zelfs alle registers open op “All this death is killing me”.
Veel verandering en verrassende wendingen dus. 'Peacock Pools' toont nog eens de veelzijdigheid en het avontuurlijke karakter van Stephen McBean, binnen een psychedelische noemer .
Nervous Breakdown 02:53 Nikki Go Sudden 03:56 Blazing Eye 04:26 You Still Around 02:24 Shake The Dust 06:08 Swollen Maps 01:08 Lights of The City 04:33 Miss Sundown 02:02 Lady Inverted Cross 03:06 Muscles 03:20 All This Death Is Killing Me 02:17 The Walk - Song For Amy 05:51
David Newbould is een levensgenieter. Sinds hij zijn carrière begon met Big Red Sun uit 2007, heeft hij zijn sporen verdiend als rootsrocker, americana-artiest en volkszanger. Hij schrijft liedjes die de ups en downs weergeven van een volwassen leven. Hij slaat een nieuwe bladzijde om met zijn vierde full-length studio album, 'Power Up!, een plaat waarvan de boodschap van doorzettingsvermogen en onwankelbaar overleven, wordt voortgedreven door het vet, de gruis, en gitaar-gedreven branie van rock & roll.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met David, dit interview kun je hier nog eens nalezen:
Met deze schijf bewijst hij van vele markten thuis te zijn. De openingstrack “Power up!” is sterk. Newbould heeft een bijzonder warme stem en bracht een erg aanstekelijke, emotievolle plaat uit, die je doet verlangen naar lange zomeravonden rond het kampvuur. De variatie siert. De sound is groovy, catchy en ingetogen. Ergens borrelt Bob Dylan op als verhalenverteller, luister maar naar “Peeler park”, “The lawn” en ander moois, Prachtig hoe Newbould je weet mee te voeren, een beeldvorming van hoe cowboys naar de horizon rijden.
Op zijn vorige albums kwam de klemtoon op folk, americana en country. Op deze Power Up! gaat hij nog iets dieper in op die rootssound, wat een mooi, creatief, overtuigend album oplevert.
David Newbould speelt op 30 september op Busker Festival in Herent. https://gcdewildeman.be/programma/busker-festival-bluegrass-americana-folk
Power Up! 02:32 Peeler Park 04:57 Blood On My Hands 04:44 The Lawn 04:21 Home Depot Glasses 04:48 Ready For The Times To Get Better 02:51 Last Letter 04:32 One Last Dance 04:03 That Was Another Time 05:28 Sunrise Surprise 04:28 Diggin' In 04:44
De zusjes Söderberg van het Zweedse First Aid Kit zijn nog altijd op zoek naar een waardige opvolger voor hun wereldhit “Silver Lining”. Misschien wordt het wel deze “Angel”. Het is alvast een catchy tune met een orkestrale finale die epische proporties aangemeten krijgt. In de intro zit de knappe samenzang van de zusjes, het onontkoombare handelsmerk van First Aid Kit.
Niet iedereen was te vinden voor ‘Who By Fire’ hun gedurfde ode aan Leonard Cohen uit 2021. Geen idee of ze daar de mosterd gehaald hebben voor deze “Angel”, maar ik laat mij alvast met plezier op sleeptouw nemen.
https://www.youtube.com/watch?v=QYs6dqrAsn8
De Chiff Chaffs komen uit Kortrijk en ze zitten op het kruispunt van de trashy garage, surf, rockabilly en horrorpunk. Er zijn slechtere plekken om te vertoeven.
De bandleden verdienden hun sporen in of bij o.m. Garbage Bags, Sect’s Tape, Anus Nocturnum, Adios Pantalones, Bayacomputer en Los Bonobos.
Als de Chiff Chaffs bestaan ze nog niet zo heel lang. In 2021 was er al de vinyl-single “Filthy Kicks” op het label van hun stadsgenoten Freddie & The Vangrails en dit jaar is er hun debuutalbum ‘Up To No Good’ dat mooi bij het Britse label Trash Wax uitkomt, waar ook Messer Chups, Fifty Foot Combo en The Bonecollectors hun muziek in vinyl laten persen.
Messer Chups en Fifty Foot Combo zijn meteen duidelijke referenties voor wie nog niet helemaal mee mocht zijn over welke richting de Chiff Chaffs uitgaan, net als The Glücks, Unwanted Tattoo en Reptilians From Andromeda.
Een aantal songs op ‘Up To No Good’ zijn instrumentaal en hebben een retro-look & feel. Andere hebben een punky tempo en zijn lekker grofgebekt en opruiend.
Het vinyl van ‘Up To No Good’ heeft een tjif-kant en dan natuurlijk ook een tjaf-kant.
De Chiff-side begint met “Twist De La Lys”, een zweverige ode aan de Leie. In de zang op “Hey Gurl!!!” zit een vibrato die onbetaalbaar goed gedaan is. Inzake compositie zat er evenwel misschien wat meer in deze song. Dat maken ze goed op “Red Light” wat een heerlijk-tergende spanningsopbouw! Daardoor kleurt de daaropvolgende instrumental (“Kawabunga”) net iets minder fel, maar “I Ain’t Dead” is dan weer een smerige uppercut. “Last Robbery” heeft een bas-intro die wat langer had mogen duren.
De Chaff-side van het album begint met het brave “Wrong Again”. Het instrumentale “Fuego Fuego” klinkt als The Shadows op een dieet van speed of mdma. Het schreeuwerig gezongen “Blood On The Bed” heeft intrigerende lyrics. Dan komen er nog het springerige caffeïne-shot “Black Coffee” en een opgedreven versie van “The Fly” van The Mummies, met een hoofdrol voor toetsenist Nolf Kaka.
Heerlijk album. Internationale klasse.
https://www.youtube.com/watch?v=LSSNZQtaiAs
L’Appel De La Musique Surf Vol. 2
Various Artists
Tien jaar na ‘Vol. 1’ komt het Franse label Productions Impossible Records met een vervolg op ‘L’Appel De La Musique Surf’, een compilatie van allemaal instrumentale surfmuziek uit Frankrijk. Daarbij hebben ze wel de Zwitserse stad Genève geannexeerd om The Robins mee te kunnen nemen op dit verzamelalbum.
Een deel van de bands hebben al eerder een album uitgebracht bij het label: The Irradiates, Terreur Twist, Arno De Cea, … Andere zijn – althans voor mij – nobele onbekenden. Hoewel de parameter om op het album te staan nogal eng lijkt (instrumentale surfrock), zit er best wel veel variatie in deze collectie.
De nummers die mij opgevallen zijn, waren “Surfers From Hell” van The Rogue Waves, “Dieppe-sur-Ski” van The Agamemnonz, “Surf Snobs Eat Shit” van Moms I’d Like To Surf en “Cleopatra Queen Of The Surf” van Beach Moonsters.
Lekker onderhoudend en heel gevarieerd, deze surfverzamelaar. Wie neemt de handschoen op om hetzelfde te doen voor ons land?
https://productionsimpossiblerecords.bandcamp.com/album/lappel-de-la-musique-surf-vol-2
De verrijzenis van de Kortrijkse postpunklegende Definitivos blijft gelukkig aanhouden en dat al sinds 2017. Na een verzamelalbum op vinyl, was er nog de digitale single ‘13:18’ en vooral een pak optredens. Nu is er de nieuwe EP ‘Scars And Decay’.
Het eerste nummer is “Can You” en dat is een leuke, militante punktrack. Beetje rauw en vooral ‘in your face’. “Bambino” is meer postpunk: slepend, dreigende toon. Geweldige track.
“Mohamed Ahmed” is dan weer meer opruiend en punky. Deze song vertelt het verhaal van een illegale man die in 2018 in ons land de dood vond op de autosnelweg. Met dat gegeven snijdt het refrein ‘We’re all Mohamed Ahmed’ door merg en been.
Ook “A Faker And A Phone” gaat meer naar de punk en gaat – niet zo moeilijk te raden – over de macht die we aan sociale media geven. Opnieuw een sterke compositie en catchy koortjes.
“18:38” werd al in 2019 uitgebracht ter gelegenheid van de 40ste verjaardag van de band. Het is een fraaie postpunksong over de eindigheid van het leven, waarbij de albumtitel staat voor het vallen van de avond. Je ziet het einde naderen en er is geen weg terug.
Dat deze Definitivos in de avond van hun carrière zitten, dat zal niemand tegenspreken. Maar de avond is voor velen het leukste moment van de dag.
Als zangeres, songwriter en producer heeft Eva De Roovere de afgelopen twee decennia een indrukwekkend oeuvre opgebouwd. Ze hielp mee de Nederlandstalige pop op kaart te zetten. 'Hier en Nu!' onderstreept dit.
“Het jaar van de hond” opent de overtuigende plaat. Als een poëtische verhalenverteller, raakt ze op eenvoudige wijze. De song is mooi uitgediept en uitgekiend.
Net als Yevgueni heeft Eva De Roovere geen grote woorden nodig; ze zingt over de gewone dingen van het leven ; je herkent de spiegel van jezelf hierin. “Dans het weg” is een aanstekelijk nummer. Ook de weemoed komt voldoende aan bod zoals op “Stroom” of “Koffie”.
Ze weet de luisteraar steeds opnieuw te betrekken in haar afwisselend songmateriaal .
“Spoorzoeker”, “Spijt” of “Vriend” hebben een poppy karakter. De heldere stem van Eva brengt gemoedsrust.
Eva De Roovere siert de betere Nederlandstalige pop, kleinkunst met haar dagdagelijkse verhalen, als een echte troubadour. Eenvoudig en doeltreffend. Mooi album dus.
Tracklist: Het jaar van De hond 03:08 Niks meer vragen (meer niet) 02:56 Dans het weg 02:55 Stroom 02:45 Koffie 02:55 Spoorzoeker 02:59 Spijt 03:19 Vriend 03:26 De Kleine dingen 03:05 Aan/Uit 02:14 Godgeklaagd 03:27 Hier en Nu 03:02
In januari 2021 nam Eliott Knuets zijn eerste album op samen met Olivier Collette (piano), Sam Gerstmans (contrabas), Daniel Jonkers (drums), Stéphane Guillaume (tenorsax, sopraan en fluit) en Peter Hertmans (gitaar).
Datzelfde jaar werd Eliott door Wynton Marsalis uitgenodigd om te spelen in de Dizzy's Club in New York. Vanwege het coronavirus vindt de sessie in streaming plaats. Enkele maanden later werd hij ook uitgenodigd door the BJO (Brussels Jazz Orchestra) om enkele stukken te spelen met de beroemde bigband.
Kortom , deze jonge, talentvolle jazz componist en muzikant is aan een helse rit bezig in het jazzgenre.
De pas 18 jarige Eliott is wat men noemt ''een oude ziel in een jong lichaam'' , een talent in volle ontbolsterende fase. De man ademt het soort jazz uit van de jaren '50 en brengt de nodige hedendaagse jazz elementen aan. Dat maakt hem een bijzonder muzikant.
Uiteraard laat hij zich goed omringen, de muzikanten vullen zijn warme, groovy gitaarlijnen perfect aan. “Circles” en “Eliotism” zetten de toon .
Eliott Knuets speelt alsof hij reeds twintig jaar ervaring heeft. Luister maar eens naar het meesterlijke “Into the storm” ; je hoort muzikanten uit het rijkelijke verleden de revue passeren. Ook “The Ril Cat” of “Happy Tune” kun je moeiteloos hieronder plaatsen .
Dit is een heel overtuigend Plaatje geworden . Samen met z’n muzikanten drukt hij z’n stempel op de huidige globale jazz.
Tracklist: Circles 05:51 Eliotism 06:01 Bounce 07:48 Last Goodbye 07:18 Into the storm 07:35 Stranger Feeling 08:04 The Ril Cat 06:11 Hymn of hope 06:08 Happy tune 06:28 Maêl 03:39
H is een black metal band uit Italië, geboren met het idee om iets extreems te creëren dat zowel bij hun muzikale inspiratie als bij hun traditie past. De band bestaat uit C. en R (meesterbrein van de eenmansband ERGOT via ATMF), samen hebben ze alle muziek geschreven en pasten hun teksten aan in de samenwerking met twee andere sessiemuzikanten op drums en bas. H is al bezig van 2015, maar het debuut is pas nu uit.
De hoes, een overdosis aan helse taferelen, doet vermoeden dat we hier een rituele verbranding van maagden gaan voorgeschoteld krijgen die worden geofferd aan de ‘Duivel himself'.
De sound van 'Dominus Draconis' is zeker en vast fantasieprikkelend, er zitten bovendien voldoende occulte elementen in om ons bij de les te houden.
Origineel klinkt het allemaal niet echt, maar wie houdt van die typische Black Metal waarbij elke riff en oerschreeuw aanvoelt alsof donkere klauwen vanuit die Hel je de keel dichtknijpen, vindt hier zijn dada. Elke song heeft zijn belang en het is dan ook het totaalplaatje dat telt.
De band gaat duidelijk in op het buikgevoel van de luisteraar; een donkere walm van verschroeiende riffs sidderen door je lijf; met angstzweet ondergaan we die muzikale trip.
Een confrontatie met je eigen demonen .
Dit is Black metal op z’n best en sterkst, door z’n aparte sound en de griezelige en angstaanjagende taferelen,
Tracklist: XVI, II - Mors Omnia Solvit 04:29 XVII, III - Dominus Draconis 04:10 VI, XII - Il Sesto Sigillo 04:31 XVIII, VIII - Bruciata dal Fuoco 04:43 IX, VII - Locuste dall'Abisso 03:52 VIII, I - Il Silenzio nel Cielo 05:04 XXI, VIII - La Seconda Morte 06:51
Nederlands 
Français 
