STADT is een bijzonder veelzijdig project rond talentvolle muzikanten uit alle hoeken van de muziekwereld. STADT timmert al enkele jaren aan de weg en brengt binnenkort een nieuwe plaat uit ' There Is/Nothing Twice'. Een zeer visuele plaat die aantoont dat deze band nog steeds blijft evolueren en zichzelf heruitvinden, tot het oneindige. We hadden in de uiterst gezellige koffiebar 'Het Moment' in Gent een fijn gesprek met Frederik en Fulco over heden, verleden en toekomst van STADT .
We kennen de band uiteraard. Maar voor onze lezers die jullie nog niet zouden kennen. Wie is STADT? Hoe en wanneer is de band ontstaan? Vertel eens wat meer over STADT. Waar komt de naam feitelijk vandaan, waar staat die voor?
We leerden elkaar kennen via een gemeenschappelijke vriend in Tienen (ergens tussen 2002, 2004) waar we hele nachten vol jamden en samen veel naar muziek luisterden. Mijn broer Simon Segers en ik (Frederik) hadden toen een live Hip Hop band (Members of Marvelas) samen met enkele leden van Absynthe Minded . Toen zij op het punt stonden om door te breken en de band gingen verlaten vroeg ik aan Joris Cool en Fulco Ottervanger om ons te vervoegen. Na een heel plezante tijd merkten we dat we als band misschien meer te vertellen hadden dan we toen deden. We kregen een platform in de Café Charlatan waar we 2 jaar lang iedere maand nummers konden uittesten onder de naam Marvelas Something. Deze schoot alle richtingen uit van Nederlandstalige retropop tot keiharde progrock. Na enkele jaren brachten we een driedubbele cd uit , elke cd had zijn genre.
Na het ongeleide projectiel wat Marvelas Something was , voelden we de nood om al het goede van onze experimenten te condenseren tot één geluid en daar hoorde ook een nieuwe naam bij: STADT. De naam was kort, krachtig duidelijk en op zich een mooie metafoor voor onze muziek. Elke stad bestaat namelijk uit zoveel verscheidene mensen, plekken, geuren en toch heeft iedere stad zijn eigen duidelijke identiteit. Net zoals STADT dus
Terugkijkende op de tijd, wat is de grootste verandering door de jaren heen?
Vroeger lieten we ons misschien meer inspireren door andere bands. Terwijl vandaag een nummer pas af is als het klinkt als STADT. Ook de nummers zijn iets opener geschreven zodat er ruimte is om dingen te laten gebeuren zowel live als in de studio. We zijn namelijk allen een beetje verslaafd aan ‘het nieuwe’ dus alles vastleggen en reproduceren is voor ons niet echt een optie.
Na de release van hun tweede langspeler ‘Escalators’, in 2015, gingen het voor verschillende STADT leden alle kanten op, lees ik daar eveneens. Is het daardoor dat het even stil is gebleven rond de band? Of is me ondertussen iets ontgaan?
We waren inderdaad allemaal intensiever met andere projecten bezig, althans projecten die opvielen bij het grote publiek. Achter de coulissen, zijn we echter altijd bezig gebleven met nieuwe nummers schrijven. Ideeën uitwisselen en zo. Het is dus niet zo dat STADT eigenlijk stil heeft gezeten. Maar het publiek heeft daar wellicht niet zoveel van gemerkt.
In 2016 stond STADT enkele weken uitgestald in het Antwerpse kunstencentrum DeSingel als 'artist in residence'? Vertel eens wat meer over die ervaring?
Dat was een leuke ervaring. We waren als band al een tijdje op zoek naar manieren om die vrijheid en improvisatie te integreren in onze muziek. In De Singel hebben we drie weken de tijd gekregen om in luxeomstandigheden te onderzoeken wat de verschillende opties waren. Heel veel nummers van deze plaat zijn daar dan ook ontstaan. Het is dankzij deze residentie dat bovendien het idee is gerijpt om de plaat voor de helft live op te nemen. Ook visueel hebben we wat kunnen experimenteren met de mannen van CIRCLE Ø STRIPE
Is het project STADT eigenlijk wel combineerbaar met die andere projecten? Want daar kruipt ook veel tijd in
Het is, net zoals in onze relaties en zo, altijd goede afspraken maken. Als we dat voor ogen houden, is dat allemaal zeer goed combineerbaar. Op het moment zal het dus met STADT iets drukker zijn, en houden we daar - naar de andere projecten toe - wat meer rekening mee.
Voor jullie aan de opnames van hun nieuwe album ‘There Is/Nothing Twice’ begonnen stond 'een plaat maken' niet bepaald bovenaan het to do-lijstje. 'Iets', wilden jullie maken, ees ik in een nieuwsbericht. Verklaar u nader?
Omdat we als band live vaak intensere zijsprongen maken, kwam het idee om een volledig live concert uit te brengen i.p.v. een plaat. Zodat we die ontsporingen eindelijk eens konden registreren en ons niet verloren in het analyseren en perfectioneren van de muziek. Het eindresultaat is dan ook iets rauwer, losser en er staat hier en daar een foutje op, maar iedere keer als ik terug luister ben ik erg trots op wat we daar hebben gedaan. Het idee was dus initieel om hier een concertfilm bij te maken. Toen kwamen Wim Reygaert + AUDIOTHEQUE aan boord en werd het iets tussen een concert, plaat en een film. Onze muziek is in ieder geval al vrij visueel en de beelden van Wim maken het af. Ik denk dat we ons de opnames van kant B altijd zullen herinneren terwijl de herinneringen aan kant A (studio kant) en onze vorige platen al vager zijn. De Film zal trouwens ergens later dit jaar te zien zijn waar wat en hoe weten we echter nog niet.
Wat zijn de verwachtingen van het nieuwe album? is er tegenover de vorige plaat eigenlijk iets veranderd?
We zijn steeds bezig met veranderen, improviseren, en terug veranderen. Dus ja, STADT is een band in beweging. De verwachtingen? Dat de luisteraar zich kan vinden in de muziek die we aanbieden.
Wordt het nieuwe album ook ergens voorgesteld (tegenwoordig is dat allemaal met een heuse release show met alles erop en eraan)
Ja, op vrijdag 8 maart Democrazy/De Koer (Gent) - https://www.facebook.com/events/1842722312523957/
Zijn er verdere toerplannen of zo? Ook naar het buitenland toe?
Op dit moment komen de boekingen binnen maar het zal meer richting de zomer zijn.
In tijden van digitalisering, is het nog interessant een Cd of LP maken? Wat is jullie mening over Streaming sites als Spotify?
Dat is eigenlijk een beetje dubbel. Door die streaming bereik je uiteraard vele mensen, zo zijn er artiesten met duizenden luisterbeurten van een bepaalde song, dat is toch enorm. Dus tegen die streaming zoals spotify zijn we niet compleet. Het is echter vooral interessant om Cd's en platen te blijven uitbrengen, omdat mensen vaak vragen naar een fysiek exemplaar. Optredens doen is om die reden nog belangrijker geworden voor een band.
Hoe en waar zien jullie jezelf binnen laten ons zeggen tien jaar?
We hopen te mogen blijven evolueren als band, en dat ons publiek daar gewillig in wil meegaan. En dat we binnen tien jaar nog steeds mooie platen mogen uitbrengen, die net iets anders zijn dan de vorige. Als de inspiratie blijft komen om dat te doen is ons doel bereikt.
Bedankt voor dit heel fijne gesprek, en enorm veel succes met de nieuwe plaat en in de komende jaren.
Kat (ELPEE Deinze) over 8 jaar ELPEE - 19 tot 21-04-2019
Kat, onze beste wensen voor het nieuwe jaar. Laten we even terugkeren in de tijd. 2018 was niet alleen een succesvol, maar ook turbulent jaar voor ELPEE? Met o.a. vandalisme? Vertel er eens wat meer over.
Ook voor jullie het beste en veel succes in 2019 ! 2018 was alweer een druk jaar. Met het WK-Voetbal en de lange zomer werd het nog drukker . Je hoort ons niet klagen.
Het onrustig gevoel en het suf piekeren vond ik veel erger dan de schade. In een café waar er nooit baldadigheden zijn, was het voor iedereen moeilijk te vatten. De dader werd net op tijd gevat want ik werd echt ongerust. Uiteindelijk was het geen persoonlijke aanval en was ik niet het enige slachtoffer. Een tijdje later kan ik het wel relativeren. Mijn leven is niet om zeep omdat mijn ruiten ingeslagen waren, er zijn ergere dingen dan dat. Laten we dit verhaal maar afsluiten en hopen dat het niet meer voorvalt.
Was de vorige editie succesvol te noemen? Kortom, hoe tevreden bent u over 7 jaar ELPEE en hoe waren de reacties?
7 Jaar Elpee was voor mij persoonlijk misschien wel de beste editie die we al hadden. Ik bekijk de dingen helemaal anders dan een bezoeker of een muzikant. Op 7 Jaar Elpee zat alles juist, geen stress, veel volk, goede bands, alles verliep vlot , dus we waren echt wel heel tevreden.
Ondertussen zitten we aan 8 jaar ELPEE. Aan onze lezers die het nog niet moesten weten, wanneer en waar gaat het door? Wat is de kostprijs?
We hebben het een maand verschoven, nu gaat het door tijdens het Paasweekend. 19-20-21 april 2019
Combi 53 euro - Vrijdag 17 euro - Zaterdag 24 euro - Zondag 16 euro
In Elpee , Statieplein 15 / 9800 Deinze
Hoe en waar kunnen die tickets worden besteld?
Mensen die in de buurt wonen kunnen tickets kopen in Elpee.
Voor mensen die er niet geraken of te ver wonen :
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. en dan sturen we de info.
We moeten het ieder jaar herhalen, wacht niet te lang, vol is vol en we houden het graag aangenaam, m.a.w. we steken het niet overvol.
Vorig jaar had u me gezegd dat u het liever in september zou laten doorgaan 'als het iets warmer is' waarom is nu toch gekozen voor april?
Een andere periode kiezen is niet zo simpel, er is altijd wel iets te doen en de klanten hebben toch liever een verlengd weekend zodat ze op maandag kunnen ‘uitrusten’ . Vandaar, een maand later maar wel tijdens een verlengd weekend.
Gaat alles door in de café zelf? Of is er een tent voorzien zoals voorheen?
We hadden nooit de bedoeling om iets groots op poten te zetten, er zijn trouwens al genoeg festivals. Heel misschien doen we met 10 Jaar Elpee iets speciaals.
We hadden 2 edities buiten ( 4 en 5 jaar Elpee) . Dit doen we niet meer, het slecht weer , tenten die bijna in de lucht vlogen , … het was niet goed voor mijn tikker (lacht) Aan een stationsbuurt is openlucht niet evident. Het verkeer, openbaar vervoer, passanten en een heel gedoe om de vergunningen rond te krijgen. We houden het graag wat veilig en dan ben ik ook rustiger , dat is beter voor iedereen. (lacht)
De tafels en stoelen vliegen buiten en de optredens gaan gewoon binnen door, buiten staan er zoals gewoonlijk tentjes, een buitenbar enz... Geen mobiele toiletten, maar gewoon binnen , eten kan om de hoek waar er een frituur is en een Italiaans restaurant en je zit maar op 100m van het centrum waar er nog andere eetgelegenheden zijn. Het is een gezellig weekend zonder veel gedoe. De aandacht gaat vooral naar een gemoedelijke sfeer, goede bands , een deftig geluid , het betaalbaar houden voor iedereen en niet te veel tra la la verkopen .
De affiche ziet er wederom heel gevarieerd uit. Welke band moeten we absoluut gaan zien? Geef gerust enkele gouden tips.
Allemaal Erik !
Waar blijft u toch telkens de inspiratie vandaan halen, want er is bijna elke week wel iets te doen in ELPEE?
De liefde voor mijn zaak , mensen en muziek zeker ? Of zit het gewoon in mijn natuur ? Als je iets graag doet dan komt dat vanzelf. Dat is met alles zo . Ik luister naar wat mensen willen als het nu over het café gaat of over optredens. Niet alles is mogelijk maar als het kan doe ik er iets mee. Mijn hoofd dat nooit stilstaat helpt natuurlijk ook. (lacht)
20 Jaar geleden openden mensen een café en kwam het volk vanzelf, de glorietijden zijn al lang voorbij. Nu moet je mensen entertainen en zorgen dat ze graag in uw café zijn. Het boeiend houden voor iedereen , voor mezelf ook. Af en toe het hoofd leegmaken en zelf eens op zwier gaan helpt ook. Ik ben hier al zo lang, de jaren van ’t Stationneke , 8 jaar in Elpee, dan ken je het volk wel en zo weet je wat er aanslaat en wat niet, op alle vlakken.
Het feit dat klanten het allemaal waarderen geeft altijd weer een boost om verder te gaan. Mijn ideeënbus is nog lang niet leeg.
Is er al een tijdschema bekend? Hoe laat beginnen de optredens en rond welk uur zijn ze gedaan?
Het tijdschema volgt binnenkort. We kunnen wel al zeggen dat we altijd in de late namiddag beginnen en we elke avond afsluiten met party..
Misschien niet onbelangrijk voor wie met de trein of bus komt . Laatavondtreinen en bussen zijn er niet. Heb je een probleem met vervoer of accommodatie? Laat het ons weten en we helpen graag.
Op vrijdag zie ik o.a. Turbowarriors of Steel op de affiche staan, in een gewijzigde line-up? Sluiten zij de avond af?
TWOS en Woslom openen het weekend, op vrijdag in de late namiddag. TWOS zijn plezante kerels en brengen hun vrienden van Woslom uit Brazilië mee. Crossover party thrash en pure thrash metal om te starten !
Daarna volgt Vicious Rumors “Digital Dictator Anniversary Tour’ met als openers Air Raid (SW) en Niviane (US) . Vicious Rumors sluit natuurlijk de avond af. Vicious Rumors is een Amerikaanse power metal band, oorspronkelijk opgericht in 1979 in de San Francisco , California Bay Area.
Zaterdagavond is wederom de 'hardste avond' van het weekend precies. Met Izegrim en Incarceration staan er zelfs kleppers van formaat op de affiche. Waren ze gemakkelijk te strikken? Want die spelen toch ook op grote podia.
Elpee zal altijd kleiner zijn en soms is er wat overtuiging nodig. Het gaat het vooral om de beleving, de sfeer is hier alles, niet de capaciteit. Het publiek is fanatiek , en de muzikanten moeten zich wel mengen tussen het volk, zo creëer je een familiaire sfeer. Het hangt van de bands af of ze zich daar kunnen in vinden of niet.
Ik probeer regelmatig naar andere shows/ festivals te gaan en dan kom je altijd dezelfde mensen tegen , is het nu in eigen land of verder. Muzikanten die zelf naar andere shows gaan of nog eens doorzakken in een rock/metalcafé, daar hou ik van. Izegrim is zeker zo’n band . Als ik ze tegenkom verschijnt er spontaan een glimlach, fijne mensen !
Izegrim was hier al eens samen met Flotsam & Jetsam , dus ze kennen het hier. Een Nederlandse death/thrash band die al een lange weg heeft afgelegd en sinds 2008 tot op heden 3 EP's en 3 Full albums op hun palmares hebben . Izegrim brengt kwaliteit en hebben dit genre volledig onder de knie . Izegrim wist door de jaren een trouwe fanbase op te bouwen , ook in Vlaanderen. Marloes nam lang bass en zang voor haar rekening maar vorig jaar ruilde ze haar bass in voor de zang alleen, een nieuwe bassist kwam de band versterken en Izegrim is nu een kwintet . Izegrim staat voor professionele live shows . Laat u omver blazen !
Incarceration is iets speciaals. Jaren terug leerde ik Daniel kennen , alles begon toen Skeletal Remains hier voor de eerste keer kwam. Vanaf toen begonnen we samen te werken tot op heden. Incarceration stond jaren geleden al eens in Elpee. Ik ben fan van de mens Daniel , vol passie voor het genre en een met groot hart voor Elpee. Ik zaag al jaren om naar het feestweekend te komen (lacht) . Dit duo omschrijft zichzelf als killer old school death metal , Daniel en Michale dat is een brok energie op het podium .
Vergeet ook Burial en Fleshcrawl niet ;
Burial is een old school death metal band uit Terneuzen (NL) die in 1993 zijn debuutalbum " Relinquished Souls " uitbracht . Burial brengt technische brutale death metal van een hoog niveau die de mosterd hoofdzakelijk bij Death en Massacre haalde . Live staat deze band als een rots in de branding en de liefhebbers van kwaliteit en brutaliteit komen hier ongetwijfeld aan hun trekken .
Fleshcrawl : is een Duitse old school death metal band uit München die eind jaren 80 werd opgericht. Ze moeten een eind rijden om te komen spelen in een klein Belgisch cafeetje. Na 3 demo's werd in 1992 het aardige debuut uitgebracht . Fleshcrawl werd de enige niet Zweedse death metal band die Zweedser klonk dan alle andere Zweedse death metal bands .
Sinds 1993 bracht de band het ene sterke album na het andere uit met als ultieme hoogtepunt " Made of Flesh " uit 2004 . Fleshcrawl behoort tot de top van de old school death metal en is live één van de vetste bands die je in dit genre kan zien ! Uitspraak van een fan : log vet brutaal en retestrak met een sound om spontaan van te gaan ejaculeren .
We zetten de dozen Kleenex al klaar (lacht)
Bütcher staat garant voor speed/black/heavy metal en komen uit Antwerpen. Snel, vuil en met een heerlijk old school geluid . Hun debuut Bestial Fükkin’ Warmachine doet de rijpere fans terug in de tijd te gaan , en laat de jongeren ontdekken.
Objector , deze jonge gasten stonden jaren geleden aan de toog , heel fier hun eerste werk persoonlijk komen afgeven. Ik vond dat super ! Piepjonge gasten, die nog zo iets doen, tegenwoordig is dat zeldzaam en dat vergeten we niet . Objector opent de zaterdag met een stevige portie thrash metal en stellen hun album Social Intolerance voor ! po
Met The Kids strikken jullie wel een Belgische legende? Is die avond een beetje rond hen gebouwd? Zoals in het verleden rond bijvoorbeeld Ostrogoth? Een soort 'concept avond rond één band met enkele toffe voorprogramma's?
De zondag , altijd de moeilijkste om te plannen. Niet elke caféklant is zot van metal en ze verdienen ook een dag. The Kids , die moesten hier gewoon eens staan, en heeft weinig uitleg nodig . Een ferme brok Belgische punkgeschiedenis ! Iedereen kent toch "There will be no next time" en "Fascist Cops" ?
Is het de bedoeling dat altijd te blijven doen op zondag eigenlijk?
Elk jaar twijfelen we , is die zondag echt nodig? Die twijfel komt als het team en ik doodmoe zijn . Daar leer je uit, zoals op 7 Jaar Elpee. We zijn nu met meer vrijwilligers zo kan er meer afgelost worden. Zolang het volk blijft komen, gaan we door.
Ik zie ook Luk Appleton op de affiche staan, is dat een soort akoestische set of zo dat Luk brengt?
Luke en de familie Appleton zijn vrienden en dan zeg je geen neen . Met Iced Earth is het even rustig en gaat Luke solo en akoestische touren. Hij zal voor een rustig moment zorgen op zondag. Met al de trouwe fans die hij hier heeft , kan dat niet mislukken.
Scott & Alien zijn van Deinze en trouwe tooghangers hier, de perfecte opener en ze zien het volledig zitten !
Naast 8 jaar ELPEE zijn er nog andere evenementen in ELPEE, waar kunnen we een bont overzicht vinden? Geef trouwens gerust enkele tips naar onze lezers toe.
Memoriam komt voor de derde keer op 2 jaar tijd , op vrijdag 25 januari 2019 . Carrion zal openen, en de tickets verkopen snel. Wacht niet te lang. Vol is vol.
De show van Michale Graves ( The Misfits ) - the Crimson Ghosts en de show van A Pale Horse Named Death / Transport League lopen ook goed, hetzelfde advies , wacht niet te lang voor een ticket.
De kalender is te zien op de site : www.muziekcafeelpee.be
En op de facebookpaginga : https://www.facebook.com/pg/elpeedeinze/events/?ref=page_internal
De agenda staat ook in Rock Tribune .
Bedankt voor dit fijne interview, en tot op het evenement!
Op zaterdag 15 december zakten we af naar Pluto Metal Fest. De review daarvan kunnen jullie elders op deze site vinden. Over het optreden van Hell City schreven wij: ''Want dat is nog het meest opvallende feit, merken we tijdens het optreden op Pluto Metal Fest: Hell City is een band die bewijst dat bij de pakken blijven zitten niets uithaalt, integendeel. Ook op het podium straalt Hell City een zelfzekerheid uit waardoor alle stormen kunnen worden overwonnen. Maar vooral zien we dus anno 2018 een band terug die, geruggesteund door klassemuzikanten en een bedwelmende, vuurkrachtige vocale inbreng, na al die pijnlijke jaren de draad terug heeft opgenomen en meer dan ooit dezelfde kant uitkijken." We hadden eveneens een heel gezellig gesprek met Michelle en Tommy van Hell City.
Om met de deur in huis te vallen, jullie hebben er een zware periode opzitten. Na het overlijden van bassist Michael Konovaloff hing het leven van de metalband aan een zijden draadje, maar jullie gaven niet op, verwerkten het verlies en zetten de schouders onder het maken van nieuwe muziek. Daarvoor moet je heel sterk in je schoenen staan. Hoe hebben jullie die zware periode overleefd?
Gemakkelijk is dat niet natuurlijk. Als band zit je bijna constant op elkaars lip, zowel in positieve als minder positieve zin. Het is met Michael allemaal vrij snel gegaan, die impact was dus enorm groot. Belangrijk om als band zoiets te overleven, is dat je allemaal dezelfde richting uitkijkt. Na het overlijden van Michael hebben we een aantal shows met zijn vieren gedaan, met Michael’s baslijnen die als sample meespeelden en zelfs met een stuk van zijn zang in “Ice Cold Rage” (van het album 'Victorious'). Dat nummer brachten we toen als eerbetoon aan hem. We hebben onze schouders eronder gezet en besloten om door te gaan. Dat was niet altijd even gemakkelijk uiteraard, maar we denken dat we anno 2018 deze zwarte bladzijde min of meer hebben omgedraaid. Hij is evenwel nog niet vergeten en zal nooit worden vergeten.
Wat mij betreft keren jullie met de nieuwste schijf sterker, agressiever en beter dan ooit terug. Hoe waren de reacties op de jongste worp 'Flesh & Bones'? Is er, vergeleken met de beginperiode, muzikaal bekeken eigenlijk iets veranderd?
Er is uiteraard iets veranderd. We zijn ooit begonnen met een zanger als een soort oldschool heavymetalband met stonerinvloeden. Michelle achter de micro was op zich al een hele verandering, maar ook muzikaal is alles een stuk zwaarder, agressiever en technischer geworden dan op onze eerste EP ‘Here Comes The Sin’. Laat ons stellen dat we zijn blijven evolueren en dat zullen we blijven doen.
Opvallend op die nieuwe plaat is ook een vocale inbreng van de drummer, Tommy. Hoe waren de reacties daarop? Voor mij vormt dat een extra meerwaarde in het geheel (zonder afbreuk te doen aan de inbreng van Michelle uiteraard)
Michelle: Bij sommige songs voelde het aan dat er iets extra nodig was in het vocale compartiment, mede omdat de muziek een stuk agressiever is geworden. Met Tommy’s inbreng kreeg ik wat meer ademruimte en zijn grunts sluiten perfect aan op de nieuwe songs.
Tommy: In het verleden heb ik (in mijn vorige band Death’s Bride) nog gewerkt met de combinatie drums/zang. Het is natuurlijk niet zo simpel, maar oefening baart kunst. Aan de reacties te horen en de reviews te lezen lijkt het toch dat dit vrij goed is gelukt.
Michelle: De combinatie werkt erg goed, en ja de reacties zijn positief. Dus voor ons is de missie geslaagd.
Kunnen we stellen dat 2018 een succesvol jaar was voor jullie? Zijn jullie opgelucht? Hoe hebben jullie het jaar zelf ervaren?
Michelle: We kunnen stellen dat we er terug staan. We moeten misschien nog wat vechten om terug onze plaats te veroveren maar we zijn back.
Tommy: We waren een aantal jaar geleden inderdaad erg goed op weg om potten te breken met verschillende shows in het buitenland, twee keer Graspop, enz … Maar goed, we zijn dus druk bezig om die plek weer in te nemen.
Liever een kleiner podium of toch een grote festivalweide (Graspop)? Naar wat gaat jullie voorkeur en waarom?
Het is beide leuk en elk van die opties heeft zijn voordelen. Op een klein festival of een kleinere show ervaar je de energie en het directe contact met de fans beter. Maar spelen op een groot podium voor zo een groot publiek, dat doet zeker wat met een mens. Geef ze ons maar alletwee dus.
Laten we even naar de toekomst kijken. Wat zijn de plannen voor 2019? Zijn er wat dat betreft ook tourplannen in binnen- of buitenland?
Uiteraard zijn die plannen er, maar het is er allemaal niet gemakkelijker op geworden. Ze kennen ons in België, maar in het buitenland aan de bak komen is niet eenvoudig voor een band van hier. Maar plannen voor buitenlandse podia en meer optredens doen om onze nieuwe plaat te promoten, dat staat zeker op de agenda.
Is er iets als een einddoel? Waar zien jullie jezelf binnen laten we stellen tien jaar? Met andere woorden wat zijn de ambities?
Je kunt stellen dat het onze ambitie is om op nog meer coole plaatsen op te treden, als we de kansen blijven krijgen, en om muzikaal nog te blijven evolueren. We willen opnieuw die plaats innemen waar we stonden een aantal jaren geleden. Maar op basis van de nieuwe plaat en al de feedback eromheen lijkt dat wel goed te komen.
Veel succes in elk geval, heel blij dat jullie na deze heel zware periode volledig terug zijn …
Op zaterdag 15 december zakten we af naar Pluto Metal Fest. Eén van de optredende bands daar was Hunter. Ondanks een nieuwe naam binnen de scene, hebben elk van de leden van deze band heel wat kilometers op hun teller staan. Zij zorgden voor een fijn concert waarover we schreven: ''Twintig jaar ervaring kan er namelijk voor zorgen dat een band trapt in de val van het afleveren van een flauwe routineklus. Dat is bij Hunter dus totaal niet het geval, integendeel. Hier staat een band op het podium boordevol enthousiaste vrienden die in het vel van ouwe rotten in het vak tekeer gaan als jonge wolven die nog alles moeten bewijzen. Zonder meer is Hunter dan ook een band om in het oog te houden en de bovendien nodige speelkansen te geven. Want op basis van hun status als ervaren muzikanten en de spontaniteit waarmee de band op het podium staat op Pluto Metal Fest kan Hunter met het grootste gemak er menige daken doen afgaan. Bij deze een oproep aan concertorganisatoren: Boeken die handel! Het loont de moeite."
We hadden naderhand een fijn gesprek over heden, verleden en toekomst. Maar ook over het festival zelf.
Wij kennen jullie ondertussen al een beetje, maar wie zijn Hunter? Hoe is alles begonnen. Ik heb ook vernomen dat jullie nog in andere projecten hebben gezeten.
We spelen al ruimschoots twintig jaar samen. We hebben allemaal sinds het jaar 2000 in verschillende combinaties met elkaar samengespeeld in bands zoals Crusader, rond 1998 - 1999 en Monster Joe. Sinds 2011, met de komst van ons jongste lid Thomas, speelt deze line-up samen als de Twisted Sister-tributeband Fisted Sister. Omdat we een beetje uitgekeken waren op het tributegebeuren, hebben we besloten om ons aan eigen nummers te wagen. Wat het moeilijkste is om een band samen te stellen, is gelijkgestemden vinden, maar dat is ons uiteindelijk gelukt. Want we zijn ook allemaal niet meer van de jongste, dus is het belangrijk dat iedereen dezelfde kant uitkijkt.
Hoe zouden we de muziekstijl die jullie brengen nog het liefst omschrijven? Welke bands waren jullie grote invloeden?
Heavymetal in de stijl van bijvoorbeeld Judas Priest, is een basis. Maar door het feit dat we eigenlijk allemaal naar andere bands luisteren en elkaar dus aanvullen daarin, is het uiterst moeilijk om op onze muziek een label te kleven, denk ik. De muziek waar je naar luistert, verandert bovendien doorheen de jaren. Ook dat heeft een invloed op de stijlen die we brengen (of stijlbreuken).
Bij het eerste interview hadden jullie net meegedaan aan Statiewedstrijd in de Casino in Sint-Niklaas. Heeft dat een paar deuren geopend?
Deuren openen is misschien veel gezegd. Het was eigenlijk het startschot voor een jaar waarin we komen piepen en ons toch wat meer hebben kunnen tonen, langzaam maar zeker. Laat ons stellen dat 2018 een eerste fase kan genoemd worden en dat we op die weg willen verdergaan. We zijn intussen bezig met nieuwe nummers schrijven. We moeten uiteraard met verschillende punten rekening houden, bv. dat we allemaal mensen met vast werk zijn. En we zien elkaar daardoor enkel in het weekend. We willen vooral meer optredens spelen. We hebben dus zeker ambitie. Maar willen nog niet vooruit lopen op de zaken. Het is ook niet gemakkelijk om optredens te boeken. Daarvoor moet je in België eerst wat bekend zijn in het buitenland. Bovendien hebben we nog geen CD of zo en dat speelt toch ook een rol. Maar ook daar gaan we werk van maken.
Komt er dan een nieuwe plaat uit binnenkort?
We gaan binnenkort de studio induiken en we gaan toch proberen om tegen volgend jaar iets te op de markt te brengen. Want eerlijk, op elk optreden opnieuw vragen mensen ons of we CD's hebben. Het is toch iets dat leeft bij het publiek. Ze willen, ondanks alles, iets in handen hebben dat ze naderhand kunnen beluisteren. Het uitbrengen van een EP of CD is voor ons dan ook de volgende logische stap. En dan het liefste zo spoedig mogelijk. Je moet eerst de juiste mensen vinden die daaraan mee willen werken, ook dat is belangrijk. Eens we die vinden, lanceren we zeker iets. Maar mensen moeten ons zien, dan pas kunnen we die stap voorwaarts zetten. Ook op dat vlak is er veel veranderd voor ons. We hadden vroeger veel contacten, maar veel van die contacten zijn ondertussen verdwenen. Zo was er vroeger ook een website speciaal voor metal, ook die is verdwenen. Forums en zo, ook weg. Het is allemaal een beetje anders georganiseerd dus en vaak zelfs moeilijker geworden. We moeten ons tegenwoordig eigenlijk rechtstreeks wenden tot nieuwe bronnen. Face to face-reclame is opnieuw belangrijk geworden. Daarom is het ook belangrijk dat we kunnen optreden.
Heeft de bandnaam Hunter een bepaalde onderliggende betekenis of is het gewoon de vertaling van jager? En waarom jager?
Na enkele momenten van brainstormen op het werk, wilde ik iets dat blijft hangen. Iets krachtig, maar ook de cultus rond de jager, in de brede zin en ook de figuurlijke zin van dat woord, spreekt ons aan. Eigenlijk wilden we een eenvoudige naam, die dus ook krachtig klinkt en blijft hangen. En zo zijn we op Hunter uitgekomen. Je kunt dat woord heel breed bekijken. 'Jagen op mensen bijvoorbeeld', om maar iets te zeggen. Het is kortom een naam die tot de verbeelding spreekt, maar die toch ook gemakkelijk is om te onthouden en zo.
De laatste vraag, zien jullie veel dingen die veranderd zijn tussen dit en twintig jaar geleden?
Aan de ene kant worden er dus veel meer metalfestivals georganiseerd doorheen het jaar, zelfs in de winter zoals nu op Pluto Metal Fest, maar aan de andere kant zie ik veel minder jonge gasten dan vroeger, of het moet eens uitzonderlijk zijn. Eigenlijk keren dezelfde gezichten als uit 2000 nu terug. Maar toch soms zien we jonge gasten van 16 jaar en dan spelen we vergeten songs van bepaalde topbands, en dan blijken die dat te kennen. Wat ook is veranderd: vroeger kon je in elk dorp in een metalcafé optreden of een jeugdhuis. Dat is dan weer moeilijker geworden. Het is wellicht beter georganiseerd wat festivals betreft. Maar losse optredens in een café of jeugdhuis, dat verdwijnt. Zoiets als Pluto Metal Fest is prachtig, goed gelegen, heel goed podium, heel goed geluid en licht. Dat is nog zo een verandering, want vroeger ging het er allemaal toch minder professioneel aan toe op zulke kleine evenementen. Nu is er een professionele podiumopstelling. We hopen dat mensen blijven naar zulke evenementen als Pluto Metal Fest gaan, want evident is het niet om zoiets te organiseren. Dat kleinschalige is voor bands als ons heel belangrijk, ook naar de toekomst toe. Losse optredens versieren is lang niet meer zo evident voor bands.
Bedankt voor dit fijne gesprek en veel succes in het nieuwe jaar 2019!
Op 14 december zakten we af naar Pluto Metal Fest in Oosterzele. Eén van de headliners op dit festival was Thorium. Deze band wist in 2018 zijn stempel te drukken op het globale metalgebeuren in ons land, niet alleen door het uitbrengen van een tot de verbeelding sprekend debuut, maar ook live wist Thorium al meerdere podia plat te spelen. Net voor hun optreden op Pluto Metal Fest hadden we een heel fijn gesprek met de band over heden en verleden, maar vooral over de toekomst.
Uiteraard kennen we de band ondertussen, maar vertel zelf eens hoe alles is begonnen?
Tom & Dario: Wij - Dario, Stripe en Tom - waren van plan nieuwe nummers waaraan we hadden gewerkt uit te brengen met Ostrogoth. Door onvoorziene omstandigheden is het wat anders gelopen. Daarom besloten we een gloednieuwe groep op te richten onder de naam Thorium. Met aanvulling van Louis op drums en zanger David Marcelis was de line- up compleet en zijn we de studio ingedoken om ons debuut op de markt te brengen.
Kunnen we stellen dat 2018 een succesvol jaar was voor jullie?
Tom: Jazeker! Het was soms een vrij turbulent jaar, maar we kunnen wel stellen dat we met Thorium als groep – en als muzikanten – veel dichter naar elkaar zijn toegegroeid doorheen het voorbije jaar. Door onze debuutplaat eindelijk uit te brengen is natuurlijk alles in een stroomversnelling gekomen. Het is heerlijk om te zien hoe immens goed het album overal wordt ontvangen!
Dario: Er is dit jaar ook een oerdegelijke basis gelegd naar de toekomst toe. We zitten op dat vlak compleet op schema! We kijken toch vooral vooruit; naar volgend jaar, naar de komende vijf jaar, enzoverder. Alles verloopt mooi volgens plan – en als de basis is gelegd daarvoor, dan is dat inderdaad wel in 2018 gebeurd.
Ik heb de indruk dat het publiek vandaag op Pluto Metal Fest vooral voor Thorium is afgezakt naar het festival, of heb ik het mis?
Dario: Ik zou dat zo niet direct stellen: alle krediet naar de organisatoren van dit festival, want ze bieden een gedurfde en heel gevarieerde affiche aan waar een groot publiek aan metalliefhebbers vanuit alle hoeken op af is gekomen! Ik denk dat er dus een publiek zowel voor ons zal zijn als voor de andere bands; dat is de grote sterkte van dit festival. Ze hebben een keuze gemaakt tussen ofwel thema-gebonden, ofwel gevarieerd, en voor het tweede gekozen. Dat verdient een pluim op de hoed. Dus nee, ik denk niet dat het publiek voornamelijk voor ons komt, maar net voor dat heel gevarieerde aanbod. Ik hoop dus oprecht dat de organisatie er iets aan overhoudt om ook in de toekomst nog meer edities te brengen van dit concept!
Thorium wordt vaak omschreven als typische heavy metal, maar ik hoor ook zijstapjes naar progressieve metal en power metal, ... Zijn jullie het daar mee eens en werd daar bewust voor gekozen?
Tom: Langs de ene kant hebben we daar heel bewust voor gekozen, omdat we ons niet willen vastpinnen op één stijl. Onbewust omdat het gewoon in verlengde ligt van wat we graag horen. En dan komen we terug op onder meer klassieke progmetal, U.S.-metal, powermetal, Bay Area-thrash, NWOBHM en allerhande speedmetal. We willen dus niet enkel heavymetal brengen of enkel NWOBHM, maar wel degelijk een gevarieerd aanbod afleveren. Daarvoor hebben we wel heel bewust gekozen. Het zijn genres die we allemaal graag horen en waar we compleet achter staan. Alles wat catchy is, maar tezelfdertijd oerdegelijk ineenzit op muzikaal vlak, is welkom bij ons!
Hoe waren de reacties tot nu toe?
Dario & Tom: Zowat alle recensies van het album zijn uiterst positief! En ze blijven zo te zien maar komen ook. Daar zijn we natuurlijk heel blij om.
Op het album valt me de song “Ostrogoth” op. Is dat een verwijzing naar jullie verleden bij Ostrogoth?
Dario: Het is in elk geval geen verwijzing naar de band zelf: de tekst gaat over de stam der Ostrogoten, die in de vroege Middeleeuwen z’n stempel drukte hier op het Europese vasteland tijdens en na de val van het Romeinse Rijk. We moeten daar dus niet meer achter gaan zoeken dan dat.
Het vaarwater van heavymetal is enorm groot. Is er eigenlijk nog plaats over voor een band als Thorium? En waarom?
Dario: Zeker en vast! Als je kijkt hoe de bands van circa 35 jaar geleden, zoals Priest en Maiden, nog steeds toonaangevend zijn en volle zalen en festivalweides platspelen, dan is er zeker nog plaats voor nieuwe bands in dit genre.
Tom: Wat nieuwe bands in deze stijl (zoals wij) betreft: het is niet altijd zaak om het warm water opnieuw uit te vinden en razend vernieuwende dingen te brengen. Zelfs binnen een genre of stijl waar de meeste paden reeds platgetreden lijken, kun je nog steeds gewoon oerdegelijke, kwaliteitsvolle songs brengen die uniek zijn. Het is ons vooral daar om te doen.
Tijdens de zomer heb ik het sommige bands gevraagd: het is voor een Belgische band moeilijk om op grote festivals in ons land als Graspop terecht te komen. Ik heb daaromtrent al veel verklaringen gehoord. Wat denken jullie daarover?
Dario: Ik heb al op Graspop gestaan. Het probleem is dat iedereen op Graspop wil staan. Er zijn duizenden metalbands ter beschikking. Vaak zijn daar bands bij die hun eigen voorprogramma's meenemen op tournee, waardoor de plaatsen steeds beperkter zijn. Dan moet je als Belgische band al veel geluk hebben om opgepikt te worden in die scene. Het kan lukken. Het is sommigen al gelukt.
Ik had een interview met Dust Bolt. Dat is een heel goede band, maar hier toch ook niet zo super groot. Maar die stonden wel op Wacken Open Air.
Dario: Wacken werkt onder andere ook met een soort Wacken Battle per land. Daardoor maak je een kans daar eventueel te geraken. Het maakt het zo voor een band dus ook iets gemakkelijker dan op Wacken terecht te komen dan Graspop, waar je toch afhangt van een lange lijst van bands die daar willen spelen.
Wat zijn de plannen voor 2019? Zijn er ook plannen naar het buitenland toe?
Dario: Het plan voor 2019 is vooral onze plaat verder promoten, inderdaad eveneens in het buitenland. We bouwen ijverig verder aan de toekomst. Opnieuw de studio induiken hoort daar uiteraard ook bij: onze doelstelling is een nieuwe plaat uitbrengen tegen het voorjaar van 2020. In 2019 gaan we ook optreden waar we nog niet hebben gestaan, zoals in de UK en in Tsjechië onder andere.
Jullie hebben reeds in het buitenland gestaan. Aan welke plekken hebben jullie de beste herinneringen?
Dario & Tom: Duitsland is in Europa zowat het metal-land bij uitstek. Daar staan is steeds super! Maar aan Spanje hebben we tot hiertoe de beste herinneringen. Een altijd heel warme ontvangst, alles tip top in orde, heerlijk qua sfeer en een ongelooflijk gepassioneerd publiek.
Is er een soort einddoel? Iets wat jullie absoluut willen bereiken? Laat ons zeggen, waar zien jullie jezelf binnen circa tien jaar om maar iets te zeggen.
Dario & Tom: We willen vooral een band blijven die spelplezier uitstraalt. En dat het publiek zich amuseert. Als we naar onszelf kijken binnen tien jaar, dan willen we vooral diezelfde band blijven waar het publiek naar gaat kijken, en een topshow aangeboden krijgt waar de spontaniteit van afstraalt. Ons doel is dus dat we binnen tien jaar zeker en vast groter willen zijn, maar nog steeds met de beide voeten op de grond staan. We werken er alvast hard aan verder de komende jaren!
Bedankt voor dit fijne gesprek, en alvast veel succes in de komende jaren. We blijven jullie uiteraard op de voet volgen!
We spreken af in het Minnewaterpark, een romantische locatie voor een date. Helaas is het druk in de backstage van het Cactusfestival. Ik hoopte op een tête-à-tête met Lara Chedraoui, naast zangeres bij Intergalactic Lovers ook presentatrice bij Studio Brussel. Pech, de gitarist Maarten Huygens schuift mee aan tafel. Na talrijke optredens en het veelvuldig toeren, zien zij er bijzonder fris uit.
Ik heb mijn huiswerk gemaakt. Zo ben ik te weten gekomen dat Lara een hekel heeft aan mensen die niet in de ogen kijken wanneer je zit te praten. En aan gierige mensen die nooit terug trakteren. Haar hoogste lichamelijke genot is een knuffel. Ze is heel fysiek ingesteld en heeft het nodig om mensen vast te pakken. Dat belooft.
Maarten geeft me een stevige handdruk en, hé hé, Lara pakt me vast en geeft me een zoen. Daarna vraagt ze wat ik drink. Ze trakteert inderdaad. Zij ziet de immense blauwe plek op mijn bovenarm en blijkt oprecht geïnteresseerd. "Wat is dat, jongen? Dit lijkt me geen geboortevlek. Eén of andere beet? Een zuigplek?" Er is geen ontkomen aan haar nieuwsgierige blik. “Een tattoo,” lieg ik. Ze schatert. “Neen, ik ben vorige week over een flightcase gedonderd. Koud water en Flamigel hebben amper gewerkt.” Lara kijkt bezorgd. “Niettemin, het staat je.”
Ik kijk haar in de ogen en vuur mijn eerste vraag af.
We moeten met iets van wal steken. Hoe zou jij jezelf voorstellen?
Maarten: Zij is de beminnelijke lelijke aap (gelach). Ik bedoel het goed. Trouwens, altijd. Dat is de totem die ze kreeg bij de scouts, de naam van een dier dat dezelfde eigenschappen heeft als de drager van deze totem.
Lara, wil je wat meer vertellen over je Libanese roots?
Lara: Mijn vader is Libanees en mijn moeder een Belgische wereldreiziger. Ze hebben elkaar ontmoet in Afrika op een ambassadefeestje. Tot mijn achtste heb ik in Nigeria gewoond. Daarna verhuisden we naar Aalst. Cultuurshock: geen palmbomen noch nonnen in kleurrijke kleding. Alle meisjes heetten Sofie, waren blond en leken op elkaar. België was raar. Mijn vader kon niet aarden in Vlaanderen en is vertrokken. Het Belgische deel van mijn bloed is nog altijd minder goed ontwikkeld. In koude winters kan ik echt neerslachtig worden.
Hoe verzeilt een half Belgisch half Libanees meisje in een popgroep?
Lara: Maarten was mijn scoutsleider. Hij heeft me ongeveer 10 jaar geleden gevraagd of ik in zijn bandje wilde zingen en gitaar spelen. Bij de eerste repetitie dacht ik: “Nee, ik wil naar huis!” Maar hij bleef geduld met mij hebben.
Vanwaar komt de naam Intergalactic Lovers?
Maarten: Dat heeft te maken met een verkleedfeestje. Ik was verkleed als marginaal van de toekomst, met veel plastic en aluminiumfolie. In die hoedanigheid verspreidde ik de boodschap van de liefde (hilariteit).
Hoe omschrijf je zelf jullie muziek?
Maarten: Ik omschrijf het als de soundtrack voor een film of serie die nog niet gemaakt is. Heel visueel, met verschillende passages, vanuit diverse landen, zowel vrolijk als droevig. Steengoede muziek, vanzelfsprekend.
Het gaat erom samen iets te maken, interactie tussen mensen, toevoegen en schrappen… Je kunt het vergelijken met een flipperbal die van links naar rechts gekatapulteerd wordt. De muziekbladen ressorteren ons bij indierock. Dat doet me altijd denken aan langharige Afghaanse windhonden. Zo’n etiket is me te eng.
Wat heb je voorgehad met je hand?
Lara: Ik heb tien jaar in cafés gewerkt. Op een avond wou ik twee bierglazen uit elkaar halen. Ik had niet gezien dat ze aan de achterkant stuk waren. Een seconde later hing mijn duim er nog maar half aan. Sindsdien kan ik geen gitaar meer spelen. Niet getreurd, nu haal ik danspasjes boven op het podium. Ik kan me niet langer wegsteken achter mijn gitaar. Tijdens die eerste optredens stond ik aan mijn statief gekluisterd. Toen dacht ik dat het niet boeiend kon zijn voor het publiek om te kijken naar een zangeres die haar microfoonstandaard op 30 verschillende manieren vasthoudt. Sindsdien laat ik me meer gaan.
Goed nieuws: ik probeer piano te leren.
Naar welke muzikanten kijk je op?
Maarten: Ik bewonder David Gilmour van Pink Floyd, een van de beste gitaristen ter wereld. De manier waarop hij een Fender Stratocaster en een lapsteelgitaar bespeelt, grenst aan het onwaarschijnlijke. Zijn eerder trage manier van soleren, maakt hem uniek.
De Franse gitarist Gabriel Yacoub behoort tot de top. Net als Lara heeft hij een Libanese vader. Hij brengt folk- en rootsmuziek en experimenteert met zowel middeleeuwse, traditionele als moderne folk geluiden.
Rodrigo y Gabriela, een Mexicaans gitaarduo, spelen akoestisch eigen nummers. Ze wagen zich ook aan covers van Led Zeppelin en Metallica.
Eigenlijk is Westerse muziek saai. Als ik iets nieuws en boeiend hoor, schrijf ik het op. Ik onthoud ook de talrijke tips.
Welke zangeressen bewonder je?
Lara: PJ Harvey, vooral met haar geel kleedje. Florence and The Machines. Jazz-zangeres Melanie De Basio, eigenlijk de Belgische Billie Holiday. Bovendien kijk ik uit naar Charlotte Gainsbourg hier op het festival. De productie van haar album ‘5:55’ door het Franse duo Air boeit me. Ik ben benieuwd naar haar show. Zeg, en Nina Simone, vooral als ze Jacques Brel zingt. We kunnen niet om Brel heen. Wat een teksten! Wat een présence! Als je zijn songs op YouTube bekijkt, dan merk je de echtheid, de passie, de originaliteit… Hij behoort tot de groten der aarde.
Jullie hebben al uitgebreid getoerd, zelfs in het buitenland. Welk van jullie concerten blijft je het meest bij?
Lara: De eerste maal dat we op Dour speelden en de eerste keer dat we de AB uitverkochten in datzelfde jaar. Voorheen modderden we wat aan in jeugdhuizen.
Vertrouw ons enkele anekdotes toe.
Maarten: In het Rivierenhof, Antwerpen, ben ik eens mijn versterker vergeten op de parking. Het zweet brak me uit. Gelukkig stond die er nog.
Lara: Blijft me levendig bij, het moment dat we op Cactus een compliment kregen van Greg Dulli, frontman bij de Amerikaanse band Afghan Wigs.
Voor een tournee had ik op straat een koffer gevonden die ik dicht had geworpen. Er zat een cijferslot op waarvan ik de code natuurlijk niet wist. Toen zijn de jongens de kroeg ingegaan en heb ik tot een stuk in de nacht alle codes geprobeerd. Uiteindelijk moesten we hem opensnijden (lacht). Helaas word ik nooit minder chaotisch. Op de koop toe denk ik niet na voor ik iets doe.
Is het moeilijk toeren met mannen?
Lara: Dat valt best mee. Ik ben geen meisje meisje en zij zijn geen typische jongens. Je moet wel een beetje rekening houden met de ego’s.
Maarten: We zijn geen echte macho’s, behalve Lara dan (gelach).
Op welk eigen nummer ben je het meest content?
Maarten: Op “For the young ones” uit ons laatste album ‘Exhale’. Morgen kan dat gerust iets anders zijn.
Wat betreft onze eerste cd ‘Greetings & salutations’, daar ben ik ook heel tevreden over. Het is logisch dat we veel bijleerden met ons debuut. Thomas Hahn producete. Hij leerde me dat je bijvoorbeeld je versterker kan platleggen om een ander geluid te krijgen. Steve Rooke masterde de cd in de Abbey Road studio’s in Londen. Hij zat in het verleden achter de knoppen bij Wilco en Franz Ferdinand. Bovendien kreeg de man een Grammy voor het opfrissen van het volledige oeuvre van The Beatles.
Lara: Sorry maat, we moeten ons klaarmaken voor het concert. Graag tot een volgende maal.
Ik moet toegeven dat het de eerste maal is dat ik iemand een volledig gesprek in de ogen gekeken heb. Ik krijg nog een zoen. Eigenlijk had ik graag een drankje terug getrakteerd. Ik blijf verweesd achter en kijk naar de immense bloeduitstorting op mijn arm die indruk gemaakt heeft. Precies een landkaart. Ik neem me voor er een tattoo van te laten maken als aandenken. Hoewel ik de meeste afschuwelijk vind – zeker die bumpers boven de kont – wordt deze origineel.
Naast dit aandenken en interview laten Intergalactic Lovers vooral een muzikale tattoo achter.
Intergalactic Lovers
support: Mooneye
zaterdag 24 november, 20 uur
cc Zomerloos Gistel, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken., 059 27 98 71
toegang € 25 vvk / € 30 add
www.gistel.be
Hanna Paulsberg heeft met Gurls dit jaar een album uit ‘Run Boy Ru’ en ook met haar Hanna Paulsberg Concept heeft ze een album uit ‘Daughter of the Sun’. Tijd voor een kleine kennismaking.
Het meest voor de hand liggende verschil voor mij is waarschijnlijk dat GURLS meer popgerelateerd is en het andere project met name Hanna Paulsberg Concept echt jazz is. Ik hou van spelen met en componeren voor GURLS, maar de muziek die we samen spelen in Hanna Paulsberg Concept ligt dichter bij mijn hart en is de reden waarom ik saxofoon speel.
De Afrikaanse invloeden zijn altijd al erg aanwezig geweest in het kwartet, nog voordat Magnus binnenkwam. We hebben onze muzikale wortels diep in de Afro-Amerikaanse jazztraditie, het is een traditie die we liefhebben en bewonderen.
Het was altijd belangrijk voor mij dat muziek organisch, natuurlijk, levend zou moeten klinken. Dit is ook mogelijk met elektronische instrumenten, maar voor mij hebben akoestische instrumenten altijd als een meer natuurlijke manier gevoeld om die kwaliteit te bereiken. Ik denk dat ik ook van akoestische installaties houd omdat het gemakkelijker is om zacht te spelen. Wanneer de dingen te luid worden, verdwijnen zoveel details en dat vind ik bijzonder jammer.
Ik heb de nummers alleen gemaakt, maar het nummer “Serianna” is het nummer van de bassist Trygve Fiske dat hij schreef voor zijn pasgeboren dochter.
De ruimte is de plaats. :)
Ik weet het niet, misschien? Mijn vader zegt dat dit het minst toegankelijke album is dat ik tot nu toe heb gemaakt. Maar ik vind eigenlijk dat het vrij toegankelijk is.
Onze drummer las een boek over Hatshepsut, een van de weinige vrouwelijke farao's die ooit bestonden. Blijkbaar was ze een zeer sterke en succesvolle leider, maar na haar dood probeerden de mannen die achter haar aan kwamen haar prestaties te verbergen. Het album is dus een eerbetoon aan haar en alle andere sterke vrouwen die harder hebben moeten vechten om erkenning te krijgen vanwege hun geslacht. Ze werd ‘Daughter of the Sun’ genoemd.
Ik ben een paar keer naar het North Sea Jazz Festival geweest met het Trondheim Jazz Orchestra. Maar ik kijk er erg naar uit om met GURLS te komen, ik denk dat het heel leuk zal zijn. Van ons mag het publiek ongetwijfeld een groovy, intiem en leuk concert verwachten!
Bedankt voor je tijd en veel succes.
Thanks for your time and lots of success.
Uriah Heep –gesprek met Mick Box nav nieuwe plaat ‘Living the dream’
1. Hallo, gefeliciteerd met je 25e album. Ik moet zeggen dat ‘Living The Dream’ geïnspireerd en fris klinkt. Wat is het geheim daarvoor?
We hebben nog steeds een passie voor onze muziek, die we altijd hebben gehad. We namen het album allemaal op in de studio en speelden samen als een band en dat alleen al geeft het een fris en geïnspireerd gevoel, en onze producer Jay Ruston heeft dit perfect vastgelegd.
2. Waar kreeg je de inspiratie voor "Living the dream"?
Phil Lanzon, onze klavierspeler, begon met het schrijven van de liedjes nadat de besprekingen waren begonnen over het opnemen van het nieuwe album. Zowel Phil als ik zijn natuurlijke schrijvers en het is iets wat we dagelijks doen, hetzij het schrijven van een riff, een akkoordsequentie, een titel, een melodie of zelfs een couplet. Zelfs als het niet voor Heep is, doen we dit nog steeds zoals het in ons creatieve bloed zit om dit te doen. Wanneer de beslissing komt voor een nieuw album ontmoet ik Phil meestal bij hem thuis, en zet ik al mijn ideeën op tafel, en Phil ook. Daarna spitten we door de ideeën die ons prikkelen, en we beginnen ze te ontwikkelen. Aangezien Phil en ik erg op elkaar zijn afgestemd, passen sommige van mijn muzikale riffs en akkoorden soms onmiddellijk in sommige ideeën van Phil en ook andersom. We werken heel snel, ook hierin zijn we erg gedreven mensen, en we hebben een goede werkethiek bij het schrijven van nummers. Meestal worden alle muziek en melodieën geschreven en daarna beginnen we met het schrijven van de songtekst. We nemen tekstschrijven zeer serieus en we vertellen graag een verhaal.
3. Heb je nooit het gevoel dat alles wordt gezegd en gedaan met Uriah Heep?
Nooit daarom brengen we nog steeds nieuwe albums uit.
4. Waar staat de titel voor?
Zowel fans als vrienden zeggen ons vaak dat we door te doen wat we doen een droom waarmaken en ik ben het daar volledig mee eens, omdat we iets doen waar we een passie voor hebben.
5. Hoe ontstonden de liedjes? Zijn er liedjes die een speciale betekenis voor je hebben? Kun je wat korte uitleg geven over de liedjes?
Het eerste nummer “Grazed by Heaven” gaat over seksuele spanning, “Living the Dream” spreekt voor zich, “Take Away My Soul”, gaat over het misbruik van mediasites om terug te gaan naar de partner die je nog hebt, “Knocking at my Door”, gaat over een man die zijn verstand verliest', “Rocks in the Road” heeft een positieve boodschap dat iedereen op een bepaald moment in zijn leven een steen in de weg tegenkomt, maar gelovig en trouw aan jezelf gekoppeld aan positiviteit kom je toch altijd aan de andere kant, “Waters Flowing” gaat over een man die op zijn gitaar speelt aan de rand van het water en een menigte aantrekt maar op een dag vermist raakt, “It's All Been Said” gaat over wat er in de kranten staat, “Goodbye to innocence”, gaat over de lol van de schooljongen', “Fall Under Your Spell”, gaat over één blik in een drukke kamer en je kruist je ogen met iemand waarvan je weet dat het zal leiden tot zoveel meer, en “Dreams of Yesteryear”, is een reflectie op hoe mensen gedachten vasthouden die eerder in hun leven plaatsvonden en het geeft hen nog steeds een gloed en een goed gevoel dat hen helpt in de moeilijke tijden die ze nu hebben.
7. De band gaat 61 landen doen om het album te promoten. Zwaar? Hoe bereid je je voor op zo'n evenement?
Nou, je moet fit blijven en je dieet volgen voor de eisen van de tour. We willen graag een zeer hoge consistentie hebben in hoe we elke avond spelen, waarbij we 100% geven voor elke uitvoering.
8. Heeft de band nog steeds een aantal dromen te bereiken?
Het zijn dromen die je stimuleren om betere nummers te schrijven en geweldige concerten over de hele wereld te spelen. Er is altijd ruimte voor verbetering en ontwikkeling en zeker dromen.
9. De muziekbussiness heeft in al die jaren veel veranderd. Op welke manier heeft dit invloed op uw manier van werken?
Op te veel manieren om hierop te antwoorden in dit interview vrees ik. Sommige veranderingen zijn goed en anderen zijn slecht, maar met de veranderingen die we hebben gehad proberen we de kansen die we krijgen te omarmen en zo onze eigen niche te vinden.
10. Uriah Heep bestaat bijna een halve eeuw. Zijn er plannen om te vieren?
Natuurlijk zijn die er, en wat een trots moment zal dat zijn. Ons eerste album werd uitgebracht in 1970, dus we kijken uit naar die vieringen die beginnen in 2020. Op dit moment nu zijn we ondergedompeld in de promotie van ons nieuwe album, maar onderweg zullen ideeën voor 2020 zeker worden besproken en ontwikkeld.
11. Je kunt uit veel nummers kiezen om een setlist te maken. Moeilijk?
Er zijn bepaalde nummers die we moeten spelen en mensen die naar de shows komen verwachten dat. Dit is geen probleem voor Heep omdat we trots zijn op die muziek, dus we zullen de favorieten naast tracks van LTD spelen en we zullen ook een aantal oudere nummers opnieuw bezoeken die we al een tijdje niet hebben gespeeld.
Uriah Heep zal in november in Brussel spelen.
Bedankt en veel geluk! 'Thanks’
Mick Box URIAH HEEP
Neo Minor – Ambitie? Een knaller van een debuut EP maken en dat laten resulteren in meer bekendheid en een drukke concertagenda''
Op zaterdag 22 september zakten we naar het gezellige, gratis, festival Veldrock in Temse. Sinds dat spraakmakende eerste concert dat we van de band Neo Minor hebben gezien in januari dit jaar, zijn we plots verliefd geworden op deze Lokeraars. Dat getuigt van enig chauvinisme- zelf Lokeraar zijnde - maar ook op Fonnefeesten wist Neo Minor dit nog maar eens te bevestigen. Ook op Veldrock kon de band compleet overtuigen. We schreven daarover: '' In mijn notities schreef ik 'Emoties'. Want inderdaad zowel vocaal als instrumentaal maakt Neo Minor zoveel uiteenlopende emoties bij mij los, die me doen verschrompelen van intens verdriet, maar eveneens vol vreugde doen opspringen en dansen door de nacht. Magie, pure magie. Dat is wat Neo Minor ons voorschotelt op deze frisse herfstdag, waarbij ons hart weer eens intens wordt verwarmd.'' Naderhand hadden we een fijn gesprek met Neo Minor over heden, verleden maar vooral de toekomst.
Heren, dame. Stel uzelf eens voor. Wie is Neo Minor? Hoe is alles begonnen? Kortom.. voor zij die u nog niet kennen
Ewout: Neo Minor bestaat uit zangeres Astrid Vlaminck, toetsenist Viktor Verstraelen, drummer Tanguy Heireman & bassist Ewout Picavet. Vertrekkende uit de nood naar een nieuwe muzikale prikkel en de zoektocht naar een vernieuwend geluid vonden we elkaar in de zomer van 2015. We leerden elkaar kennen door samen achter de schoolbanken te zitten en ook doorheen onze muzikale opleidingen kwamen we elkaar meerdere malen tegen. Het is een project waarbij elk van ons zijn muzikale grenzen wou aftasten.
Waar komt de bandnaam vandaan, heeft die een speciale betekenis?
Tanguy: Een zatte avond. Na het repeteren houden we in de zomer vaak een BBQ, uiteraard met de nodige drank daarbij. We hadden al wat nummers geschreven, maar we zochten nog enkel een goede bandnaam. Onze naam is eigenlijk afgeleid van Leo Minor (sterrenbeeld). Dit evolueerde tot Neo Minor. Waar een zatte avond al goed kan voor zijn.
Ik vind dat jullie muziek schippert tussen het betere dream pop, met knipogen naar andere muziekstijlen? Mee eens? Kortom, hoe zouden jullie muziek jezelf omschrijven?
Astrid: In een bepaalde recensie stond de term van Dream Pop en dat is ons een beetje blijven achtervolgen. Maar zelf noemen we onze muziekstijl liever 'Melodische soundpop'.
Ik zag op Veldrock toch voor het eerst een band die elkaar 'blindelings vindt'. Dat heb was de vorige keren ook wel een beetje, maar nu toch heel opvallend. Een verklaring voor?
Ewout: We proberen steeds wel andere dingen uit en willen op elk vlak elkaar uitdagen. Hoe meer we repeteren hoe beter we elkaar vinden. Een logische evolutie als je veel samen speelt en repeteert eigenlijk.
Er was duidelijk dus meer variatie, dat viel me op. Maar ik was toch weer onder de indruk van die ene song “Nightmare” waar Astrid onder begeleiding van Viktor me weer in een heel andere wereld laten vertoeven. Wie heeft die tekst geschreven?
Vikor: We proberen altijd heel veel dynamiek in onze muziek en set te leggen. Een element dat we zelf heel belangrijk vinden. Die tekst heb ik geschreven, het is een heel persoonlijk verhaal.
De teksten raken trouwens steeds een gevoelige snaar. Wie heeft die teksten geschreven? En gaat het over persoonlijke ervaringen?
Viktor: De meeste recente teksten schrijft Astrid nu. Ik heb wel de basis gelegd voor de oudere nummers. En ja, teksten schrijven gaat altijd een beetje over persoonlijke ervaringen. Of dingen die ons bezig houden.
Het jaar is heel sterk gestart bij de opening van Vagevuur was ik enorm onder de indruk van jullie performance. Er is ook een soort medewerking geweest met 'Tees is Lokers' heeft dat ook deuren geopend?
Tanguy: 'Tees is Lokers' heeft zeker een extra ‘boost’ gegeven voor de boeking van Fonnefeesten. We hadden die contacten naar Fonnefeesten eigenlijk al daarvoor ook, maar het heeft de organisatie misschien overtuigd om te durven gokken op lokaal talent. Dus op zich heeft dit wel een impact gehad. Ook dat optreden in Vagevuur heeft veel reacties uitgelokt. Maar echt deuren openen? Als je bedoelt dat het ons meer bekendheid naar buiten toe heeft bezorgd dan zeker en vast wel. Echter hadden we ook al in Bar Bagijn en JH Okapi gestaan in Lokeren, dus hadden we ons toch al getoond naar het Lokerse publiek toe.
Komen daar nog meer samenwerking met Tees is Lokers in de toekomst?
Astrid: Momenteel staat daarvoor niets op de agenda.
Op Fonnefeesten stond er meer volk voor jullie dan voor Douglas Firs (die trouwens een schitterend concert bracht) hoe waren de reacties achteraf?
Tanguy: We hadden er heel hard voor gewerkt en hadden daar op diverse kanalen ook heel veel promotie rond gemaakt. De zenuwen waren wel hoog gespannen. Maar de reacties waren achteraf uitermate positief. Het publiek was ook heel enthousiast. Dat geeft uiteraard een boost. Het was gewoonweg zoals we hadden gehoopt. Dat deed wel deugd, want het was toch een thuismatch en die win je liefst.
Kunnen we met andere woorden stellen dat 2018 het jaar van een doorbraak is geworden?
Ewout: We blijven gewoon verder evolueren. Vorige zomer hadden we na een succesvolle zomer gezegd, we willen nog beter doen dan deze zomer. En laat ons stellen dat we daar zijn in geslaagd, want de zomer van 2018 was enorm succesvol. Maar eigenlijk kan 2019 nog beter worden - dat hopen we toch - met het uitbrengen van onze eerste EP. Hopelijk kunnen we dan volgend jaar zeggen dat 2019 het jaar van Neo Minor was.
Er zou volgens wij hebben vernomen een eerste EP uitkomen binnenkort, met crowdfunding? Vertel er meer over
Astrid: We voelden, vooral na deze zomer aan, dat de tijd gekomen was om die nummers ook eens uit te brengen. We hadden al wat demo's maar het is tijd voor een stap vooruit. Alles van administratie, reservatie van de studio, datum van de EP release, ... ligt vast. Op 1 maart zal er in Lokeren in JH Okapi een grote EP voorstelling zijn. Met alles erop en eraan. Om dit allemaal te bekostigen hebben we een crowdfundingscampagne opgericht. Deze loopt momenteel en gaat de goede kant uit. We zijn er ook echt helemaal klaar voor.
https://www.crofun.com/nl/project/debuut-ep-neo-minor#.W6kERPmYSUn
Welke songs mogen we op die EP verwachten?
Viktor: Op onze debuut EP staan de vijf songs die onze identiteit het meest omvatten. Maar misschien moeten we ook nog niet alles verklappen.
Zijn er nog optredens gepland? Met andere woorden waar kunnen we jullie nog zien in 2018?
Ewout: 6 oktober staan we in Tielt ''Switch off on tour'', op 28 oktober in Okapi , Lokeren (aanrader) en op 9 november in Aalter ''Switch Off on tour''. Tussen de optredens door en in grote mate daarna zal de focus liggen op die EP die dus in maart 2019 uitkomt. 2019 zal dus eigenlijk ook in het teken daarvan staan, voordien zal het druk genoeg zijn om ons daarop voor te bereiden.
Vandaag staan jullie redelijk hoog op de affiche, vlak voor SONS bijvoorbeeld die toch zijn doorgebroken naar een redelijk ruim publiek dit jaar, met erkenning op Studio Brussel. Wat is jullie uiteindelijke ambitie, buiten het ondertussen gedoodverfde wereld dominantie? Een soort 'einddoel' laten we maar stellen?
Tanguy: Bands als SONS zijn eigenlijk bekend geworden naar een ruim publiek toe dankzij wedstrijden als 'de nieuwe lichting' of dergelijke, dat is altijd een goede springplank. Ook wij zouden hiervan graag gebruik zouden. Tot nu toe hadden we nog geen tracks die van voldoende kwaliteit waren om aan prestigieuze wedstrijden te kunnen deelnemen. Ook een van de redenen om een EP uit te brengen, iets in handen hebben dat we met trots de wereld kunnen insturen. Onze ambitie moet zijn om een knaller van een debuut EP te maken en dat te laten resulteren in meer bekendheid en een drukke optredenagenda.
Ik zit door mijn vragen heen, zijn er nog bijzondere mededelingen naar onze lezers toe? Waar kunnen we jullie vinden op sociale media (facebook, twitter, youtube, etc..)
Astrid: Neem zeker eens een kijkje op ons crowdfundingsplatform als je interesse gewekt is!
· Crowdfunding: https://www.crofun.com/nl/project/debuut-ep-neo-minor
· Website: http://www.neominor.be/
· Spotify: https://open.spotify.com/artist/6WI7oVvE0kTrkGoZhMlGdJ?
· Instagram: https://www.instagram.com/neominor/?hl=nl
· YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCtU9_v4dl8nAMoXeU2FfB9w
· Facebook: https://www.facebook.com/neominorband/
Hartelijk dank voor dit fijne gesprek, veel succes in 2019. We blijven de activiteiten op de voet volgen.
‘Salvation’ is het debuutalbum van DodenGod, de extreme metalband die een doorstart is van Ascend-ency. Het laatste album van Ascend-ency dateert van 2011. Waarom heeft het nieuwe zo lang op zich laten wachten?
“We zijn kort na het laatste album van Ascend-ency, in 2012 en 2013, begonnen aan wat oorspronkelijk gewoon de opvolger van ‘Regression’ onder de naam ‘Ascend-ency’ zou worden. In 2015 waren we eigenlijk reeds klaar en zijn we beginnen onderhandelen met verschillende labels. Het Belgische Shiver Records, dat ‘Regression’ uitgebracht had, was het eerste label waar we mee gepraat hebben. Daarna volgden er nog een paar en uiteindelijk zijn we terechtgekomen bij het Britse Antitheus Productions. Ondertussen waren we tot de conclusie gekomen dat het nieuwe album op een aantal punten een breuk vormde met het eerdere werk. Het is muzikaal minder industrial metal en nog meer een mix van black, death en extreme metal. De daaruit volgende beslissing om de bandnaam te veranderen heeft het hele proces nog wat meer vertraagd”, vertellen Yvs en Svn van DodenGod.
Samen met de nieuwe bandnaam staan er op Salvation nog een pak referenties naar religie, in de teksten en in de muziek. Was dat het centrale thema voor het album?
“Religie heeft mij altijd gefascineerd. Ik hou wel van de verwoordingen uit het oude testament. De verhalen die daarin staan waren de horrorfilms van hun tijd. En de manier waarop dat boek geschreven is, is gewoon briljant. Als je deze dan toepast en aanpast naar wat je als tekstschrijver wil zeggen, dan heb je een schat aan prachtige dingen ter beschikking. Wat ik in de lyrics wil zeggen, is voor mij heel belangrijk, maar dat hou ik liever voor mezelf. De luisteraar moet dat zelf uitzoeken en interpreteren. Dit is ook de reden waarom de teksten niet in het boekje staan”, zegt Svn.
Welke betekenis zit er achter de naam DodenGod?
“Veel van mijn teksten handelen over de dood. Het is een onderwerp waar ik al sinds mijn jeugd door gefascineerd ben. Elk geloof en elke cultuur heeft wel een eigen interpretatie van de dood en alle heidense culturen hebben wel een godheid die verantwoordelijk is voor ‘de volgende stap’. Het is iets wat ons allemaal vroeg of laat overkomt”, duidt Svn.
Aan Salvation kan je nauwelijks nog horen dat het een studioproject is van slechts twee mensen. Hoe hebben jullie dat voor elkaar gekregen?
“Het is een hele evolutie geweest sinds de eerste demo-opnames van Ascend-ency. Die hebben we in 1997 en 1998 opgenomen door alles live te spelen in een homestudio en op te nemen op amper vier sporen. Vanaf 2001 zijn we met computers gaan werken en voor ‘Salvation’ hebben we met de beste programma’s kunnen werken en productioneel alles uit de kast gehaald. Het kost wel wat moeite om dat technisch allemaal onder de knie te krijgen, maar het resultaat mag er zijn. Deze band heeft nooit beter geklonken dan op ‘Salvation’. We hebben een vaste rolverdeling in DodenGod. Svn doet de lyrics en de zang en de mix, de mastering en het programmeren van bv. de drums, terwijl ik mij met alle instrumenten bezig hou en feedback geef over de mix en dergelijke. We voelen elkaar daar na al die jaren samenwerken ook goed in aan”, weet Yvs.
Bij Ascend-ency hadden jullie bij elke opname één of meer gastmuzikanten. Voor ‘Salvation’ hebben jullie alles zelf ingespeeld?
“Daar zit geen groot plan achter. Ik heb me, eerder toevallig, een basgitaar gekocht en heb dat instrument vrij snel onder de knie gekregen. Zo komt het dat we deze keer geen gastmuzikanten nodig hadden. Mogelijk werken we voor een volgend album met een ‘echte’ drummer en een gast-bassist. We beginnen altijd met een wit blad”, stelt Yvs.
De volgende samenwerking tussen jullie beide zal niet noodzakelijk onder de naam DodenGod zijn. Wat hebben jullie nog meer in petto?
“Met ons andere project, onder de naam SulphurSworn, brengen we old-school Zweedse deathmetal in de stijl van Grave, Entombed en Dismember. De opnames zijn klaar, maar we zoeken nog een label. Svn werkt nog aan nieuw materiaal van o.m. Thronum Vrondor en heeft nog eigen projecten als Aeons of Old (doom) en iets met ambient. Zelf werk ik onder de naam Toxic Veins samen met Pieter van Chalice aan een album met crossover-thrash, zoals die van DRI. We hebben al twaalf nummers, maar die moeten nog afgewerkt worden. Met Larz van Rompu van het vroeger Leech 54 en Death’s Bride werk ik aan logge oldschool-deathmetal. Het thema daar is WO II en de bandnaam is Reigersvliet. Ten slotte wil ik zelf nog een album met donkere new wave opnemen dat in de richting van de Sisters of Mercy zal gaan. Het leuke is dat het allemaal studioprojecten zijn, waardoor er minder druk is. We kiezen zelf waaraan we vandaag of morgen verder willen werken”, stelt Yvs.
Voelen jullie geen drang om de nummers van ‘Salvation’ live te brengen?
“Dat zouden we op zich wel graag doen, want we hebben er alle vertrouwen in dat er een publiek voor bestaat. We hebben beiden in allerhande bands gezeten die wel live speelden. Maar het ganse voortraject van live spelen – het repeteren, het zoeken van optredens, … - dat is er op dit moment te veel aan. Met een band de baan op gaan zou ons ook niet veel verder brengen dan België en misschien de buurlanden, terwijl het publiek voor deze extreme metal wereldwijd verspreid zit. Dan is het beter om de aandacht volledig op de promotie door het label te zetten. Een label heeft doorgaans een groter bereik dan wat je als live-band kan bereiken”, besluiten Yvs en Svn.
‘Twee weken niet repeteren met Chalice voelt als een fysiek gemis’
Chalice blaast dit jaar 20 kaarsjes uit en maakt het feest compleet met Ashes Of Hope, het nog maar vierde volledige album van deze Belgische band. De combinatie van death en thrash op Ashes Of Hope staat ver van de old school death waarmee jullie begonnen en ook ver van de melodische deathmetal van vorige albums.
“Ik ben in 1998 met Chalice gestart omdat ikzelf en mede-oprichter Yves Ragolle (nu o.m. bij DodenGod) heel hard de behoefte hadden om agressieve deathmetal te spelen. Ik was net gestopt als bassist bij Iconoclasm, een blackmetal band uit Aalter, waar we eerder inspiratie vonden bij Satyricon, Mayhem en Darkthrone. Herinneringen aan een show met Death, Cannibal Corpse, Tiamat en Gorefest in zaal De Jachthoorn in Pede leidden tot het plan om zélf iets te doen in dit genre. Het bleef niet bij plannen, we gingen op zoek naar een volledige line up.
Na een paar wissels in de band begon die drang naar deathmetal af te zwakken. Nieuwe mensen brengen nieuwe ideeën en ook de oudgedienden in de band durven al eens iets nieuws proberen. We staan bijvoorbeeld niet schouder aan schouder met z’n vijven te juichen als In Flames speelt, maar die verscheidenheid in voorkeuren zien we tegenwoordig eerder als een troef dan als een splijtende verdeeldheid.
We beoordelen een nieuwe track daarom niet langer op zijn deathmetalgehalte. Het is belangrijker dat iedereen in de band er kan achter staan of geraakt wordt door de muziek en dat de fans zien en vooral horen dat we niet ter plaatse blijven trappelen. Daar zit voorts geen uitgekiende strategie of marketingplan achter. Het zou strategisch gezien zelfs makkelijker zijn om één label te plakken op onze muziek, terwijl we nu ergens in een niemandsland zitten tussen death en thrash”, zegt bassist Chris Lagrange.
Naar goede traditie werd lang gesleuteld aan het materiaal en de opnames, maar deze keer werd ook hard aan de promotie gewerkt.
"In Vlaanderen zijn we behoorlijk bekend, maar is het aantal fans eerder beperkt. Daarom kijken we met dit album ook naar de buurlanden, waar ze ons stilaan ook beginnen kennen. Vroeger staken we al onze energie en centen in de opnames. We concentreerden ons uitsluitend op het creatieve en gingen er te veel van uit dat een goed album wel vanzelf zijn weg zou vinden naar de luisteraars. Als we maar genoeg optraden, zou iedereen ons wel kennen.
Het resultaat was dat te weinig mensen onze muziek te horen kregen. Daarom hebben we deze keer professionals ingehuurd om het album te promoten, en dat werkt. We bereiken steeds meer mensen in binnen- en buitenland, we krijgen veel meer vragen voor interviews en van radiozenders en organisatoren van festivals en zaalshows. Onze video’s op YouTube worden meer bekeken, zelfs onze oude albums worden volop beluisterd op Bandcamp, enz.
We hebben met Niels nu ook iemand in de band die beseft welk belang social media kunnen hebben voor een band. We hadden dit misschien al veel eerder zo moeten aanpakken, maar je bent nooit te oud om van je fouten te leren", legt zanger Pieter Dewulf uit.
“We zijn als band ook een stuk volwassener geworden. Vroeger vonden we het niet kunnen dat iemand behalve in Chalice nog in een andere band zou spelen. Dat zagen we als een gebrek aan toewijding. Vandaag zijn de geesten gekeerd en zien we dat eerder als een verrijking. Onze drummer en één van de gitaristen spelen ook bij Caducity en dat verloopt zonder problemen. Met Pieter zit ik nu zelfs in een band waar we donkere, melancholische muziek maken. Het leuke is dat de rollen in die band omgekeerd zijn. Bij Chalice ligt veel verantwoordelijkheid vooral bij mij, terwijl het bij Blue Monday vooral Pieter is die gebombardeerd werd tot CEO.” stelt Chris.
Muzikaal staat Blue Monday, de andere band van Chris en Pieter, een heel eind van Chalice.
“Nicolas en Niels zitten met Caducity nog dicht bij de old school deathmetal die wij vroeger met Chalice speelden. Blue Monday is een heel ander verhaal. Het is een band met behalve Pieter als zanger en mezelf als bassist nog Hans Depraetere (Desert Drones) als gitarist en Jelle Janssens (Kentucky Daredevils, Les Ananas De Courtrai, Sushi Attack, …) als drummer. Voor Blue Monday zoeken we al een tijdje naar een zangeres die tegelijk gitaar of toetsen speelt, als vocaal tegengewicht voor de bariton van Pieter.
We willen echter niet wachten met live spelen tot we die zoektocht afgerond hebben en dus zal je Blue Monday binnenkort live kunnen zien. De muziek kan je omschrijven als trage, melancholische muziek met een donker randje… een beetje Nick Cave, een beetje Tom Waits, een beetje Leonard Cohen, een beetje The XX. De sfeer is die van tristesse en melancholie, het is meestal ingetogen en intiem met als contrast geregeld wat agressievere gitaarstukken. Beide bands zijn voor ons belangrijk, maar met Chalice staan we al verder”, vertelt Pieter.
“Repeteren en live spelen met Chalice heeft voor mij iets therapeutisch. In mijn opvoeding werd mij altijd voor gehouden om mijn boosheid niet te tonen en nog steeds heb ik de neiging om woede en frustraties op te kroppen. Dan is repeteren of spelen met Chalice de perfecte uitlaatklep voor mij. Als ik twee weken niet repeteer, voelt dat aan als een fysiek gemis. Als een orgaan in mijn lichaam dat niet meer werkt”, geeft Pieter aan.
Ook voor Chris is de band nog heel belangrijk.
“Chalice is nog steeds de band waar ik mee opsta en ga slapen, maar na 20 jaar kan ik het ook wat gemakkelijker loslaten. Dat is gegroeid met de ‘volwassenwording’ van de band. Als het zo aanvoelt dat ik een remmende factor ben voor Chalice, zal ik met pijn in het hart een stap opzij zetten. Tot enkele jaren geleden zou dat scenario zelfs niet in mijn hoofd opgekomen zijn.
Ik verwacht niet dat Chalice nog eens 20 jaar zal bestaan. We spelen heel graag, we zijn een hechte groep vrienden die gaan voor de band en de muziek die we samen maken. We zijn nu al aan nieuwe nummers aan het werken voor de opvolger van Ashes Of Hope, maar we beseffen ook dat het voortbestaan van een band soms heel snel op losse schroeven staat.
Om de voorbije 20 jaar te overleven als band, hebben we behalve een flinke dosis doorzettingsvermogen ook heel wat geluk nodig gehad. Je weet nooit van tevoren wat er op je weg komt. Ondertussen hebben we al heel wat bereikt: vier goede albums opgenomen, op heel wat toffe festivals gespeeld, coole supports gedaan, voor veel volk kunnen spelen op onze releaseshows, heel wat mensen geïnspireerd of een leuke avond bezorgd…
Op de affiche staan van Graspop, Alcatraz of Ieperfest zou de kers op de taart kunnen zijn, maar ook zonder dat kan ik tevreden terugkijken op wat we bereikt hebben met deze band. Het einde is evenwel nog niet in zicht. We zijn 20 jaar oud, hebben dus een verleden, maar we kijken nog meer vooruit. Wie voortdurend omkijkt, die valt op zijn gezicht. Chalice blijft vechten voor de aandacht van iedereen met metal in zijn of haar hart, met alle beschikbare middelen”, stelt Chris.
Jullie zetten al stappen in het buitenland, met shows in Nederland en Frankrijk. Komt daar een vervolg op?
“Live spelen is nog altijd wat we het liefste doen. We kijken inzake buitenland vooral naar Frankrijk en Nederland. Daar groeit de belangstelling voor ons en komt er stilaan meer interesse van luisteraars en organisatoren. Volgende maand spelen we in Zoetermeer met de Nederlandse bands Shuulak en Incarnate en dan zien we wel wat de volgende stap wordt. We nemen onze tijd om het buitenland te veroveren. Niets moet en alles kan”, besluit Chris.
Het interview heeft wat voeten in de aarde, een subtiele verwijzing naar de single “Dag zonder schoenen”.
Na tien mails met het management prikken we eindelijk een datum. “Dit lijkt op Mick Jagger allures,” zeg ik lachend. “Hopelijk vertonen we geen uiterlijke kenmerken,” repliceert Wannes. Geen slecht woord over The Stones, maar zijn ouders hebben hem genoemd naar Wannes Van de Velde.
Het Zesde Metaal werd opgericht in 2005. Knack riep de debuut-cd ‘Akattemets’ uit tot meest onderschatte plaat van 2008. ‘Het kan verkeren,’ voorspelde Bredero want ondertussen zijn twee gouden platen een feit.
Ik toon hem een exemplaar van de Gintergazet en voeg eraan toe dat het interview nadien een eigen leven leidt via muziekwebsites als Musiczine. Jean-Marie Aerts genereerde zo 1 300 extra lezers en Cockney Rebel meer dan 1 700. Beeld je in, dat zijn 35 autobussen. “Dan gaan wij voor 2 000,” antwoordt hij kurkdroog.
Zijn groep Het Zesde Metaal krijgt wat mij betreft de Nobelprijs voor meest originele groepsnaam. Je kunt het de best geoliede band van het moment noemen. Het zijn stuk voor stuk supermuzikanten en het klikt. De camaraderie kan je van hun gezicht lezen. Het geheim? Ik vermoed dat ze na ieder optreden samen onder de douche staan. Zo belanden we naadloos bij de ecologische klassieker van André Van Duin: ‘Samen in bad. Ja, gezellig is dat. Het brengt je aan de kook en spaart nog water ook… ‘
Om de ijsbreker van wal te laten, haal ik een cd van onder het stof.
Herinner jij je Old Dog Yet?
Waar heb je dit op de kop getikt? Tjonge, dat was mijn allereerste cd. Ikzelf aan de elektrische piano en op zang. Eigen Engelstalige nummers, een instrumental en twee covers: ‘Hallelujah’ van Leonard Cohen en ‘Suds & soda’ van dEUS. Inderdaad, een sobere pianoversie. Ik herinner me niet dat Tom Barman me ooit bedankt heeft.
Ik zie je zelden nog achter de toetsen zitten
Na mijn studies aan Studio Herman Teirlinck ben ik overgeschakeld van piano naar gitaar. Dit laatste instrument heeft minder barrière, je kunt meer bewegen. Het is een goedkope oplossing. Voor € 200 heb je al een redelijke gitaar.
Wanneer ben je overgeschakeld naar het West-Vlaams?
Ik kan je dat exact zeggen. Augustus 2001 toen ik Flip Kowlier bezig zag op het folkfestival van Dranouter. Eigenlijk kon je me al een figuurlijke Obelix noemen die in een vat Willem Vermandere gevallen was. De overdosis Vermandere die ik kreeg in mijn jeugd en de invloed die hij had, is gewoon niet te schatten. Ik ben niet de nieuwe Willem. Dat is nooit mijn ambitie geweest. Maar als ik een deel van zijn oeuvre opzet, denk ik altijd: “Dit is zo goed gemaakt, zo goed geschreven. Een taalvirtuoos.” Dat wordt onderschat. Maar Kowlier trok me over de streep.
Droom je van een internationale carrière?
Dat is mogelijk, zelfs in het West-Vlaams. Neem nu de IJslandse groep Sigur Ros. Je verstaat geen fluit van hun teksten en toch breken ze wereldwijd door. Om het internationaal te maken, moet je meer moeite doen. Het is geen noodzaak voor mij. Je bent dan veel meer onderweg, weg van thuis. Op de koop toe zit ik de laatste tijd om geen werk verlegen, integendeel.
Eigenlijk ben je begonnen als cabaretier
Dit project ontstond in De Kreun in Bissegem, samen met Dries Helsen. Als duo wonnen we de publieksprijs op Humorologie 2002. Mijn eerste nummer in het West-Vlaams, ‘Cowboy en Indiaan’, dateert uit die periode. Vier jaar lang traden we op als Wannes en Dries. In principe mocht je aan de Studio Herman Teirlinck niet optreden na de lesuren maar ze lieten het oogluikend toe. Na die vier jaar moesten we een nieuwe voorstelling maken om af te studeren. Er waren allerlei regeltjes: dit en dat mocht niet. Daarbovenop had je de dwang van de lach. Toen besloot ik om volop voor de muziek te gaan.
In De Kreun heb ik ooit een cursus djembé – je weet wel, zo’n Afrikaanse vaastrommel die aardig op de zenuwen kan werken - gevolgd. Vergeet niet te noteren dat ik naast acteur, scenarist, zanger, toetsenist en gitarist ook een gediplomeerd djembé-speler ben.
Naast muziek en teksten schrijf je mee aan scenario’s
Inderdaad, ik was coscenarist voor de succesvolle serie Bevergem. Bart Vanneste alias Freddy De Vadder geloofde keihard in het opzet. De kans dat dit tot een goed einde kwam, was miniem. Het werd uiteindelijk een fantastisch proces en op de koop toe een succesverhaal. Ik speelde Wantje, een onzekere wijkagent. Wist je dat het onbekende woord ‘nurfen’ dat in de reeks gebruikt werd, het tot het meest gegoogelde woord van 2015 schopte. Er komt helaas geen vervolg op de serie. De spontaniteit zou verdwenen zijn.
Momenteel schrijf ik aan een nieuwe tv-reeks. Daar mag ik nog niks over vertellen.
Is een zekere filantropie je niet vreemd?
Eén van de nummers op ‘Calais’, ons laatste album, draagt de titel ‘Onderbemand’. Ik schreef het nummer voor Buddywerking Vlaanderen, waar ik peter van ben. Deze werking koppelt vrijwilligers aan mensen met een psychische kwetsbaarheid, om hen uit hun sociaal isolement te halen. Een buddy is geen wonderdokter, wel iemand die z’n hand uitsteekt en zegt: “Laten we met z’n tweeën iets doen”. Dat verandert levens, zowel dat van de vrijwilliger als dat van de persoon met psychische problemen. Beiden hebben iets aan de Buddywerking, ze maken elkaars leven waardevoller.
Ik citeer hierbij graag professor Dirk De Wachter. ‘Hoog gevoeligheid vormt niet het probleem maar veeleer ongevoeligheid.’ Onze maatschappij is niet aangepast aan mensen met psychische aandoeningen
Laten we het hebben over ‘Ploegsteert’, jouw succesnummer bij uitstek
Ik schreef dit nummer in opdracht van het Wielermuseum in Roeselare. Ze vroegen aanvankelijk om ‘My way’ van Frank Sinatra te coveren, het favoriete nummer van Frank Vandenbroucke. Ik maakte een nieuw lied gebaseerd op zijn biografie. Lach niet, naast djembé speler was ik ooit Belgisch kampioen triatlon. Ik moest vaak trainen en zo heb ik Frank persoonlijk gekend. Tijdens zijn trainingen in het zwembad van Menen kwam VDB vaak meezwemmen.
Je zou kunnen stellen dat Frank aan een bipolaire stemming leed. Het was alles of niks, komen of gaan. Hij bleek zeer bevlogen in zowel goede als slechte dingen. Je moet eens zijn biografie lezen: ontroerend door de openheid en het zelfinzicht.
‘Ploegsteert’ is op één avond geschreven. Het moment dat ik de zin bedacht ‘Ge waart nog kind, ge ving nog nie veel wind’, dacht ik: “Wow, nu ben ik vertrokken.”
Het nummer slaat aan want 16.500 Radio 1-luisteraars stemden erop en zo werd het koploper in de ‘100 op 1’. Mijn pensioen lijkt verzekerd.
En zeggen dat we het nummer eerst niet op de plaat zouden zetten…
Hoe ga je te werk?
Ik zet me aan de piano of neem mijn gitaar en begin te improviseren. Ik neurie of zing en laat de woorden komen. Ik laat alle remmen los en ga erop door. Eigenlijk ga ik op zoek naar het kind in mezelf. Zo kom je op dingen die je niet met je verstand bedenkt maar met gevoelens. Ik zat eens aan de piano met mijn neefje van 3 jaar op mijn schoot. Het was verbazingwekkend hoe hij meedeed. Hij heeft nog geen enkele filter. Zoals Picasso zei: ‘Ieder kind is een kunstenaar. De moeilijkheid is er een te blijven als je groot wordt.’
Ik denk hierbij aan het nummer ‘Ier bie oes es ‘t goed’. Dat is gelijk een beeldhouwer met een stuk steen. Het zit erin, nu nog kappen. Zo kwam de zinsnede ‘Zoe ze gediend zin met een kartje?’ als een spontane vondst.
Mijn parrain heette Henri en had van die menten voor de asem. Als hij er eentje nam, kon hij die na twee uur van onder zijn tong halen. Vertel eens over jouw ‘Arrie’.
Eigenlijk heette hij ook Henri maar iedereen zei Arrie. Hij was niet mijn peter maar mijn directe buur. Wij woonden in nummer 16, hij in 14. Eigenlijk zat er nog een bewoner tussen op 15. Dat was aan de overkant. Zoals wel meer voorkwam in deze streek was Arrie vlasbewerker. Een intelligente man die niet gestudeerd had. Zeer godsvruchtig. Hij deelde in de kerk de boekjes rond en stak de kaarsen aan. Ik was de zoon die Arrie nooit gehad had. Een wijze mens. Als hij over iemand niks goed kon zeggen, dan zweeg hij er liever over.
Toen ik aan de Erasmushogeschool studeerde, werd Arrie opgenomen in de kliniek. Door mijn studies had ik niet veel tijd om afscheid te nemen. Maar ik heb een liedje voor hem geschreven dat hij nog gehoord heeft voor zijn dood.
Krieg ik nu min mente voor den asem
'k Zitte zonder van mie 't haasten.
De laatste keer ip strate a' j' mie nie herkend.
Ik zeie ‘Dag Arrie’. Gie zei ‘Wien es die vent?’
Dat lijkt me een mooi verhaal om af te ronden. Een laatste vraag: wat heb je gedaan met de twee gouden platen?
Eentje hangt boven de vier wasmanden in het waskot omdat ze past bij de kleurtinten. De andere zit nog in de verpakking.
Met nummers als ‘Naar de wuppe’, ‘Calais’ of ‘De vrede’ kan je Het Zesde Metaal een ethisch verantwoorde groep noemen. Ze staan achter het goede doel, drinken koffie van de Wereldwinkel en… douchen samen. Al was het maar voor het milieu.
Pics homepag – Pieter Verhaeghe
Het Zesde Metaal
voorprogramma: Higher Octane
vrijdag 6 juli 2018 om 20 uur
toegang € 5
info 059 27 98 71 of Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
www.gistel.be
Nederlands 
Français 
