Stormzy, ook bekend als Big Mike en Wicked Skengman, is dé Grime artiest van het jaar. Zelf ziet hij zichzelf als 'a child of grime' maar sommigen vinden dat hij zijn mede-Grime artiesten (waaronder Skepta en Wiley) van hun troon heeft geblazen. Zijn hit “Shut Up” heeft de hele UK kunnen bekoren en na zijn debuut album 'Gang Sings & Prayers' was ook Europa, Noord-Amerika en Oceanië aan de beurt.
Na een hele uitverkochte Europese tour, met maar liefst 11 stops was het eindelijk tijd om in de Ancienne Belgique in Brussel op te treden. Ook hier was het uitverkocht en het Belgische publiek had er duidelijk zin in.

Niet 1 maar 2 support acts die het publiek opwarmden voor de show van Stormzy. Cherrie is een Zweedse zangeres die in het begin van haar set redelijk ingetogen was. Naarmate de set vorderde, werd ze minder verlegen en kwam haar show volledig tot zijn plooi. Al haar liedjes werden in het Zweeds gezongen waardoor het soms moeilijk was voor het publiek om zich in te leven. Afsluiten deed deze Zweedse met de eerste moshpit van de avond.

Lethal Bizzle heeft, in tegenstelling tot Cherrie, het publiek wel helemaal ingepalmd vanaf de eerste minuut. Iedereen ging helemaal los wanneer hij zijn liedjes “POW”, “Rari WorkOut” en “I Win”, zijn feature met Skepta “I win” performde. Het publiek heeft Bizzl zo hard overtuigd dat hij de AB vertelde dat hij zijn manager ging opbellen voor een Belgische datum tijdens zijn opkomende Europese tour.

Stormzy's DJ speelde eerst een paar grime-klassiekers waaronder JME, Skepta en Wiley als introductie tot Big Mike. Na een paar liedjes kwam Stormzy eindelijk tevoorschijn op de beat van “First Things First”. Zijn 'moshpit crew' en 'energy crew' gingen helemaal los en zette de show vanaf de eerste noot goed in.
Rustmomentjes laste de grime koning in met “Cold” en “WickedSkengMan4” waardoor het publiek even kon rusten. Dit ook met “Velvet” en “Cigarettes & Cush”, dat Stormzy volledig opdroeg aan ‘the ladies’ in het publiek. Tijdens dat laatste nummer vroeg hij ook aan het publiek om met lampjes te schijnen omdat hij beeldmateriaal wou voor zijn volgende videoclip. Het publiek ging hier uiteraard met enthousiasme op in.
Na de portie rust tijdens de show was het eindelijk tijd voor weer wat up-tempo nummers zoals “Return of the Rucksack”, “Bad Boys” en “Scary”. Het publiek brulde elke strofe mee en ging volledig uit de bol. Laat ons zeggen dat de AB aan het einde van de show van Stormzy geen dak meer had.
Ook “Shape Of You”, zijn samenwerking met Ed Sheeran kwam aan bod tijdens de show. De reacties waren verdeeld. Sommigen vonden het oké, anderen zongen mee en sommigen bleven stil staan en vonden het maar niks. Stormzy had dit blijkbaar ook vrij snel door en besloot hierdoor het nummer in te korten. Het publiek was uiteindelijk niet naar de AB gekomen om Ed Sheeran te horen want dat konden ze vorige maand ook in het Sportpaleis doen.

Aan het einde van zijn set speelde Stormzy één van de hits waar hij doorbrak in Europa, namelijk “Big For Your Boots” en hierbij vroeg hij om de grootste moshpit ooit te maken. Het publiek van de AB slaagde hier met glans in. Stormzy eindigde zijn show met “Shut Up” waar iedereen nogmaals van A tot Z mee brulde.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Föllakzoid - Een broeierig avondje!
Föllakzoid – The Blind Shake
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
Wim Guillemyn

Föllakzoid – The Blind Shake: Een broeierig avondje!

Aan het volk dat was binnengekomen was al te merken dat het een wat tegendraadse avond zou worden. Een biotoop waar ik mij wel goed in voel …

The Blind Shake mocht de broeierige avond (o.a. vanwege het weer) openen. Deze punkrock band rond de broertjes Blaha is een trio dat toch al enige jaren het mooie weer maakt. En het was duidelijk dat een deel van het publiek speciaal voor hen waren afgezakt. Het drumstel van Dave Roper stond centraal met errond Mike op zijn bariton gitaar (waarmee hij voornamelijk de baslijnen speelde) en zanger/gitarist Jim. The Blind Shake speelt punkrock zoals het hoort: ongepolijst en rechtdoor. De drummer sloeg hard op zijn vellen. Niet verwonderlijk dat hij nu en dan een nieuwe drumstok nodig had. Ze maken het soort muziek waarvan je denkt bij jezelf: met wat oefening kan ik dat ook. Het was dus niet altijd even verfijnd maar het was wel één brok energie en het was naast punk ook wel soms catchy. We kregen een diverse set te horen die werd gesmaakt. In elk geval kregen we tussen het publiek wat springers en dansers te zien. Zo werd het ook binnen broeierig.

Föllakzoid was daarna aan de beurt. Deze Chileense band werd aangekondigd als een krautrock band. Maar de term ‘cosmic trance music’ lijkt mij beter te passen voor hen. Ook een trio waar een deel van het volk speciaal voor naar de AB Club was afgezakt. En ook wel een heel andere aanpak dan de vorige band van de avond.
De belichting was heel statisch met blauw en witte stilstaande spots. Ze openden met een heel lange intro. De songs duurden tot wel vijftien minuten en klonken als één langgerekte groove waarop er nu en dan met de gitaar wat versieringen werden aangebracht. Dit zorgde voor een sfeer van trance. Het deed mij bij momenten een beetje denken aan de lange intro’s van The Stone Roses of Primal Scream. Voor de rest weinig vergelijkingspunten met andere bands.
Het showelement was voornamelijk de gitarist, met roze fluo gitaarkabel, die nu en dan het publiek wat ophitste. Gekleed in een nauwe pull met kraag en lange mouwen, korte retro sportbroek en zonnebril. De bassist/zanger stond eerder op de achtergrond. E
en mooie set en dito muziek waarvan ik het na een uurtje weliswaar een beetje had gehad wegens teveel van hetzelfde (muziek en pose).

Een broeierige avond met een uitstekende The Blind Shake en een fijne Föllakzoid.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Preoccupations is het vroegere Viet Cong die z’n politieke geladenheid in de groepsnaam liet vallen en muzikaal manifesteert in donker dreigende postpunk/indiewave rock . Een goed uur lang worden de twee platen samengeperst door het kwartet van de Canadese bassist/zanger Matt Flegel . Wat een intensiteit! Niet voor niks waren zij curator al van het Wilde Westen georganiseerde Sonic City !

Op Preoccupations komen een pak bands tesamen als Wire, Girls Against Boys, Interpol , Shellac en Savages. Preoccupations rammelt , garagerockt , postpunt; songstructuur , donkerte en sfeer zijn er in een aanhoudend intens broeierige spanning,  door rauwe, hoekige, strakke, metaal klinkende en galmende echoënde gitaardwarrels , de overheersende, dreunende , repetitieve , grauwe basstunes , de stuwende , opzwepende drums en de zalvende elektronicariedels, die 60s psychedelica over enkele nummers doet waaien. De diepe stem van Flegel beklemtoont dat gitzwart opgetrokken universum .
De eerste twee “Anxiety”, “Memory” , van de nieuwe titelloze plaat , voeren , slepen ons stap per stap mee , durven te ontsporen en baden in een waas van noise en galm . Weinig ademruimte ervaren we tussen de handvol nummers , die een unieke sfeer creëren,  opbouwen, van zich afbijten en zich nestelen tussen onze oren .
Furieus gedreven klinkt  Preoccupations dus. Het oudje “Select your drone” , van de EP ‘Cassette’ uit 2014 , is een aanstekelijke smaakmaker die het combi live niet vergeet . Preoccupations is messcherp , bruist, sprankelt en zorgt voor afkoeling tijdens deze warme dagen. Ze klinken tegendraads, complex als toegankelijk , poppy , zonder dat de donkere dreiging vervaagt . “Bunker buster” en favorieten “March of progress” , “Death” worden tot op het bot uitgediept, heerlijk vertier is het door de slepende , driftige,  gierende ritmes en de effects , die een A place to bury strangers onder druk zet . 

Verdwaasd worden we achtergelaten . Preoccupations zorgt voor allerlei stemmingen, die een duistere ondertoon hebben. We vertoefden een uur lang in die verzwelgende sound. Sterk staaltje dus!

Twee bands waren meegereisd Lab Coast en Cindy Lee , die ook uit het gerespecteerde Canada afkomstig zijn .
Lab Coast spelen warme , aangename , frisse, broeierige , sfeervolle poprock. De zweverige zangpartijen zorgen voor emotionaliteit en intensiteit . Ze waren alvast de meest poppy band vanavond.
Iets later kregen we Cindy Lee , een duo van een transgender lookalike en een  multi-instrumentaliste , die een David Lynch sfeertje creëren. Een sensueel prikkelende sound , die cinematografie en cabaret op z’n Residents linkt, sfeervol geschift is , en dromerig als apocalyptisch klinkt door de toegankelijke, ontspoorde ritmes en de ijzige, hoog uithalende vocals en vocoderpartijen . Ongrijpbaar gek!

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

Kraftwerk – One of these shows – The Mix
Kraftwerk
Koingin Elisabethzaal
Antwerpen
2017-05-23
Didier Becu

‘The robots are coming to Antwerp’, en dat zullen we geweten hebben! Het was wel te verwachten, maar door de acht aangekondigde shows in de Koningin Elisabethzaal (die al even kil als de band lijkt) werd op de sociale media iedereen wel een beetje een robot. Ook zij die er niet waren, want iedereen had wel zijn zegje over hoe relevant Kraftwerk wel is. Laat ons daar eerlijk en wel over wezen: meer relevant dan wie ook. De vraag was alleen of de Duitse elektropioniers de hoge verwachtingen in muzikale daden konden omzetten.

Laten we eerst maar met de minpuntjes starten, kwestie van de azijnpissers ook hun jolijt te gunnen. In Antwerpen stond niet Kraftwerk op het podium, wel Ralf Hütter, de enige van de huidige vier die de iconische songs meeschreef. Alle anderen hebben ondertussen hun robotpak opgeborgen, of toeren de wereld rond zodat de fans niet vergeten dat ook zij tot het baanbrekende West-Duitse collectief behoorden (Wolfgang Flür of Karl Bartos). Tweede minpuntje, nou ja, ten minste voor zij die acht tickets op zak hadden: de acht shows verschilden niet zo veel van elkaar.

Wij kozen voor ‘The Mix’. Een veredelde compilatie-album uit 1991 die vooral opviel door zijn grondig herwerkte versie van ‘Radioactivity’, en gewoon omdat het één van de weinige shows was waar je na een minuut nog een ticket voor kon bemachtigen. Om in computertaaltaal te blijven: niet meer dan een random-keuze…
Een show in 3D dus. Bij aanvang kreeg iedereen een kartonnen brilletje in de handen gestopt. Ideaal om het ding uit te testen voor de nodige selfie. Niet dat daar veel tijd was, want met een Duitse Pünktlichkeit betraden de vier de scène. Moest ook, want drie uur later moesten ze alweer klaar staan voor een tweede show, of hoe routineus het leven van een robot wel kan zijn…
Eventjes dachten we dat we de elf songs op ‘The Mix’ in volgorde zouden horen, maar de intro van “Numbers” besliste daar snel anders over. Het was eventjes wennen aan het soms te doffe geluid. Blijkbaar zat de mix niet altijd even goed bij ‘The Mix’, kwestie van grappig te blijven. Maar ook dat was niet meer dan een minpuntje. Meteen werd je meegezongen door de ijskoude elektronische klanken die voor iedereen wel iets betekende. Kraftwerk mag dan wel een commerciële fabriek geworden zijn, het zijn en blijven de uitvinders van de elektronische klanken. Vraag het desnoods eens aan Soulwax…
Op naar “Computer World”. Een vriend maakte me achteraf de opmerking wat voor een visionairs Kraftwerk wel waren. Was er iemand in 1981 die het album ‘Computer World’ kocht die ooit gedacht zou hebben dat we decennia later zouden worden overgenomen door de computers? Neen dus, en die Commodore (of welk merk het ook was) die met behulp van een 3D-brilletje op je netvlies werd afgevuurd, leek plots een kleine vijand.
“It’s More Fun To Compute”, “Home Computer” en “Computer Love” waren de volgende. Hadden we ons niet van dag vergist? Zaten we wel bij ‘The Mix’, en waren we per abuis niet bij de show van ‘Computer World’? Juist, geen azijngepis, want de versies waren onverwoestbaar en ‘subliem’, het enig te gebruiken adjectief. En, it’s more fun to compute, zeker met Kraftwerk!
Kraftwerk had altijd een Vorsprung durch Technik, en het in 1975 uitgebrachte ‘Radio-Activity’-album was de gedroomde mix van Krautrock en elektronica. De titeltrack, voorafgegaan door “Geigerzähler”, werd in de versie van ‘The Mix’ gebracht. Het enige verschil met de versie uit 1991 is dat men Fukushima aan het lijstje van Tsjernobyl en Sellafield heeft moeten toevoegen. De soundtrack van een planeet die zichzelf opblaast. Waarom denken we aan het orkest dat bleef spelen op die bekende boot die in aanvaring kwam met een ijsberg en drie uur later naar de bodem zonk? Zo lang we maar blijven fahren auf der Autobahn! Een versie van meer dan vijftien minuten. We begrepen de kerel naast ons die met zijn handen een denkbeeldig stuur in handen had. Kraftwerk sleurt je inderdaad mee de autobaan op, en de autootjes die je ook op de hoes zag, en je ook op het 3D-scherm kruisten, maakten deze trip een melancholische belevenis waar niemand onberoerd van kan blijven. Hebben we het woord ‘subliem’ al gebruikt in deze recensie?
Het volgende hoogtepunt (voor ondergetekende hét hoogtepunt): “Spacelab”. De visuals toonden je vanuit de ruimte de aarde. Eventjes leek je of je in Kubricks 2001 zat: de satellieten vlogen zo op je af. De technopopsoundtrack ervan kon niet grandiozer…
“Das Modell”, dan. Onze pocket calculator berekent dat de song net geen veertig jaar oud is, maar de track is nog geen sikkepit verouderd. Het geheim? Het kunnen schrijven van de perfecte pophit, meer niet!
Wie er vijftien jaar geleden reeds bij was in de Vooruit (waar is de tijd?), wist al jarenlang dat “The Man Machine” steeds gepaard gaat met indrukwekkende visuals die de song extra leven inblazen. Zelfs haters van het kartonnen brilletje moesten nadien toegeven dat die 3D wel degelijk voor meerwaarde zorgt. Ja, laten we het gewoon maar over de visuals hebben, wie moet er nog van overtuigd worden dat ‘The Man Machine’ één van de meest imponerende electrotracks aller tijden is?
Net bekomen van het ‘halber-Mensch, halber-Machine’-verhaal, word je nadien een kwartier lang ondergedompeld in de wereld van “Tour De France”. Was dat niet Eddy Merckx of Fausto Coppi die op weg was naar Alpe d’Huez? Heroïsche beelden die perfect passen bij de Kling Klang-klanken van het kwartet. Van de fiets naar de trein, met de “Trans-Europe Express” van de Champs Elysées naar een koffiebar in Wenen. Neen, geen verrassingen, maar niemand die dat ook verwacht. Het is en blijft Kraftwerk, of als je het toch absoluut juist geschreven wil zien…drie techneuten onder leiding van maestro Ralf Hütter.
We worden naar huis gestuurd bij “Metal On Metal”. Of toch niet, hoe kun je richting huis vertrekken zonder de dummies tijdens “The Robots” aan het werk te zien? Met muziek heeft dit nog weinig te maken. Alles is voorgeprogrammeerd, dat weet je, desalniettemin als totaalspektakel of gewoon als staalkaart van technisch kunnen eenzaam aan de top.
En dan is het nog niet voorbij, Kraftwerk wil nog eens tonen dat ze op het einde van de jaren 80 ook nog iets in de pap te brokken hadden. Ze hadden het toen wel een pak moeilijker, gewoonweg omdat toen zowat alle elektro-acts hun geluid hadden gekopieerd. Songs als “Musique Non Stop”, “Techno Pop” of “Boing Boom Tschak “ raken niet aan de knie van de klassiekers uit de jaren 70, maar het blijven topsongs.

Het doek valt, de security is al volop in de weer om de uitverkochte zaal naar de kelders van de Koningin Elisabethzaal te loodsen. Aan de ingang staat immers een andere meute te wachten voor de volgende show. Poenpakkerij? Geen mens die daar aan twijfelt. Genialiteit? Vooral dat…

Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com

Organisatie: Live Nation