Je kan als band de tijd te ver vooruit zijn: Yeasayer’s mix van psychedelische pop en electronica is pas de laatste jaren doorgebroken naar de mainstream zodat Tame Impala, Unknown Mortal Orchestra en Alt-J de grote festivals headlinen. Yeasayer, generatiegenoten van MGMT, zijn een beetje blijven steken, en de nieuwe plaat ‘Amen & Goodbye’ zal daar wellicht niet veel aan veranderen want ze werd door veel critici maar matig onthaald. Geen uitverkochte AB of Vorst Nationaal dus, maar de Handelsbeurs zodat Yeasayer al de vierde maal in Gent kwam optreden, waar de band best tevreden over was. Yeasayer speelde vanavond een straf concert bijeen, dat niet onderdeed voor die meer populaire bands, en de nieuwe nummers uit ‘Amen & Goodbye’ stonden een stuk steviger dan de bordkartonnen pop-art podiumrequisieten die als belichting dienst deden.
Met “Half asleep” begon het concert in Oosterse sferen, met gitarist Anand Wilder in een glansrol. Die nam, afwisselend met toetsenman Chris Keating, afwisselend de zang voor zijn rekening, waarbij de falsetstem voor die laatste was. “Gerson’s whistle” was elektronische psychedelica met stadionambities. Toch viel het op hoeveel nieuwe nummers toch op gitaarklanken gebouwd zijn, zij het dan sterk vervormde klanken.
Het grootste deel van de set kwam uit de nieuwe plaat, maar toch was de band niet te beroerd om zelfs uit hun debuut ‘All hour cymbals’ te putten: “2080” met Afrikaanse gitaar, klonk nog altijd even fris als in 2007: Talking Heads met een twist.
Het eerste meezingmoment kwam er met “Madder red”, euforisch en ijskoel tegelijkertijd, je moet het maar doen. Na dit eerste hoogtepunt, was het behoudens een dipje van één nummer, enkel maar in stijgende lijn naar de bisnummers: “Sunrise” uit ‘All hour cymbals’ schitterde even mooi als “I am chemistry” uit de nieuwe plaat.
De bis begon zonder drummer met “UMA”, kende een typisch rustpunt met “Silly me” om dan naar een absolute hoogtepunt te gaan met de topsingles uit ‘Odd blood’: “Ambling Alp” met zijn vervormde gitaar en “O.N.E” , die het dak van de Handelsbeurs er deed af gaan.
Voorlopig staat Yeasayer nog niet op een Belgisch festival, niet twijfelen Pukkelpop, dit gaat zóó goed werken in de Marquee of de Dancehall.
Setlist: Half asleep-Gerson’s whistle-Henrietta-2080-Cold night-madder red-tightrope-divine simulacrum-dead sea scrolls-Sunrise- I am chemistry
Bis: UMA-Silly me-Ambling alp-One
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent
Explosions In The Sky kunnen op vandaag nog steeds gelden als één van de belangrijkste pioniers van de post-rock. Hun meesterwerk ‘The Earth Is Not A Cold Dead Place” uit 2003 is een mijlpaal in het genre en staat bij ons hoog aangeschreven in ons uiterst selectieve lijstje van Classic Albums.
Om te blijven boeien in een genre die zich uit in voornamelijk lange instrumentale nummers, gelaagde songstructuren en gitaarsalvo’s die naar de sterren reiken is het belangrijk dat men naar vernieuwing blijft zoeken. Explosions In The Sky heeft het met de nieuwe plaat ‘The Wilderness’ gedaan via een avontuurlijker geluid dat het experiment niet schuwt maar zich blijft richten op atmosferische klanken die de luisteraar langzaam in trance brengen. De songs op ‘The Wilderness’ zijn wel een stuk korter dan we van de band gewoon zijn en er is wat elektronica naar binnen geslopen, maar de Texanen weten ons nog steeds richting hogere oorden te doen wegdromen.
Om die hogere oorden te bereiken duurde het in de AB ook al niet te lang. “The Wilderness” zorgde al meteen voor de nodige sfeerschepping en “Catastrophe and The Cure” en “The Birth And Death Of The Day” brachten de extatische gitaarklanken van vroeger naar boven. Een bekoorlijk lichtspel zorgde voor nog wat extra atmosfeer, bij momenten leek het alsof de band achter een nevelig lichtgordijn stond te spelen.
De nieuwe songs bleken perfect te werken omdat die gedurende de set uitgewaaierd werden over een stel klassiekers, zo creëerde men een aangename symbiose tussen de aangrijpende soundscapes van het nieuwe album en het originele gloedvolle postrock-geluid van wonderlijke platen als ‘The Earth Is Not A Cold Dead Place’, ‘Suddenly I Miss Everyone’ en ‘Those Who Tell The Truth Shall Die, Those Who Tell The Truth Shall Live Forever’. Een nieuwe song als “Disintegration Anxiety” had zich bijvoorbeeld netjes genesteld als ideale overgang tussen de twee magistrale krakers “Your Hand In Mine” en “The Only Moment We Were Alone”, wat op het einde van de set zorgde voor een uitmuntend trio.
Als geen ander zijn Explosions In The Sky meesters in het opeenstapelen van glooiende en aanwakkerende gitaren om dan ten gepaste tijde fel uit te barsten. Misschien hadden er van die uitbarstingen iets meer mogen zijn, maar dit is dan zowat de enige detailkritiek die wij konden bedenken bij een concert die zich onderscheidde in atmosfeer, schoonheid, melodie en een gloed van wonderlijke gitaren.
Tot slot nog dit : Op tijd komen was een must vanavond, want als opwarmer van dienst kregen we één van de best bewaarde geheimen van de Belgische rock, The Germans, een eigenwijze band die hun prachtplaatje ‘Are Animals Different’ (eigenlijk één song) hier een overtuigende en bezwerende live vertolking meegaf. Hun geluid is zo apart en divers dat het in geen woorden te omschrijven valt en juist daarom volstrekt uniek is. Ware het niet dat we de plaat al hadden, we zouden ze direct gekocht hebben.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/explosions-in-the-sky-07-06-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-germans-07-06-2016/
Organisatie: Toutpartout + Ancienne Belgique, Brussel
Binnen de rootsamericana dwingt Bonnie Raitt , inmiddels 66 , niks anders dan respect en waardering af , een toonbeeld in het genre, samen met o.m. een Emmylou Harris, Lucinda Williams en Dolly Parton. ‘Don’t shoot me’, maar het is voor mij van ‘91 geleden , dat ik de dame zelf nog aan het werk zag . Trouwens in die periode was er de verdiende doorbraak naar Europa toe. Vijfentwintig jaar later is dit een nostalgisch moment, en draag ik haar nog steeds een warm hart toe .
Bijna twee uur lang werden we ondergedompeld in een muzikale wereld van intense , broeierige , emotievolle rootsamericana , waarin blues , jazz, funk zijn verweven. Intussen heeft ze al bijna twintig albums uit , komt er met regelmaat van de klok een nieuw album en wordt daaraan een tour gekoppeld. Met een begeleidingsband van rasmuzikanten op de leest van Neil Youngs Crazy Horse spreken hier de instrumenten.
Raitt verkreeg vier jaar terug nog een tiende grammy award , met de comebackplaat ‘Slipstream’. Een nieuwe plaat heeft ze nu uit , ‘Dig in deep’, met daar de opvallende cover van Inxs’ “Need you tonight” in een opgepoetst frisse bluesrock versie, gedragen door haar kenmerkend bezield bluesy slide gitaarspel en haar doorleefde , slijtvaste, indringende zangstem.
De eeuwig jongvoelende rosse speelt met haar vier muzikanten een ongedwongen set van uptempo’s en ballads , joviaal , energiek en speels, in haar rijkelijk gevulde oeuvre , met veel covers en eerbetoons . Uit de recente cd kregen we een sfeervol broeierige “I knew” en een fel gekruid “Shakin’ shakin’ shakes” , origineel van Los Lobos. In “Used to rule the world” klinkt dan dampende funk en 70s keys door. Of op “Undone” , die haar fingerpicking spel voorop plaatst .
Je merkt meteen die fijne subtiliteit, intensiteit en variatie . Telkens werd ze warm onthaald en dat deed haar deugd . Ze heeft veel te vertellen en graaft diep in het verleden met ervaringen, samenwerkingen met andere muzikanten . Haar afkeer aan het adres van Trump , viel hier onverwachts door een bezoeker in het verkeerde keelgat; hij ageerde fors en verliet de zaal. Haar stadswandeling in Brussel beviel haar , de zaal bood iets harmonieus en ga zo maar door …. Magie ging in de lucht , het geeft die rootsmuziek een verhoogde emotionele waarde en iets betoverends. “Round & round”, een J.B. Lenoir nummer, grijpt terug naar de wortels van de blues, naar een New Orleans/Mississippi delta blues sfeertje . Met “I feel the same” gaat ze wel veertig jaar terug in de tijd . Heerlijk dat zoiets moeiteloos in elkaar vloeit . “Hear me lord” is meer gospel en is overtuigend door de aanstekelijke groove . Haar klassiekers “Something to talk about” en “I can’t make you love me” konden op heel wat (h)erkenning rekenen . “The comin’ round is going through” rockt en wordt afgewisseld met het aangrijpende , sobere “Angel from Montgomery” . Sterk wat we allemaal horen . Toetsenist Mike Finnegan eert , diep betreurd, op z’n beurt BB King , een ongeëvenaarde virtuositeit op z’n Hammond keys kregen we op een song als “Don’t answer the door” . Op piano zien we Raitt zelf met het rootspoppy “What are you doin’ to me “ , die de set besluit .
In de bis komen herinneringen naar boven met de samenwerkingen van Fabulous Thunderbirds , Bryan Adams , Bruce Hornsby , Jackson Browne en David Byrne . En hop, we krijgen een adembenemende versie van “Burning down the house” , net als “Crazy love” van Van ‘The Man’ Morrison , een duet die werd aangegaan met support Mark Cohn , die we kennen van het nummer “Walking in Memphis”.
Goede wijn behoeft geen krans . Roots ten top. Een dikke streep trekken we onder dit aangename, prachtige concert, perfect gebalanceerd en mooi uitgebouwd van een enthousiasmerende Raitt!
Organisatie: Live Nation
Het heeft wat aarde aan de dijk gebracht, maar met veel vijven en zessen kon ik met ondersteuning van onze eeuwige sympathieke lads Alexander, Claryssee Leon en en Berre van Goose genieten met de nodige volle teugen van The Melvins. Zoals gewoonlijk wisten we niet wat we echt konden verwachten, behalve dat de muziek klopt als een Turk op een Griek en dat we gestoomd gingen worden.
Het parate publiek zag een Lou Reeds gewijze zanger Buzz grotendeels met zijn rug naar het publiek niet communiceren met het publiek. Laat de muziek maar spreken, zal de knorpot gedacht hebben. En dat gebeurde dus ook. Ondergetekende en vrienden konden getuigen van een van de betere no nonsense Melvinsconcerten. Geen pauze tussen de tracks, ga maar mee in de trance. D
ie gasten geven een lel van jewelste en drummer Dale Crover moet wel een van de beste rock/metal/drummers zijn. Niet dezelfde muziek als onze eeuwige gegrilde scampo Iggy Pop, maar toch: De batterijen zijn weer opgeladen.
The Melvins vatten, wat ons betreft (lees Goose guy Berre , funky guy Piet, alternative guy Alexander, and old fashinated Lou guy Lode) , perfect klassieke rock , psychedelica, riffs, metal en proto-grunge samen. I rest my Case.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-melvins-05-06-2015/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Eén van de beste platen van 2014 was ‘July’ van Marissa Nadler: akoestische gitaarfolk die prachtig samensmolt met de etherische stem van Nadler. Twee jaar later is er nu ‘Strangers’, een plaat die meer de elektrische toer op gaat. In de Cactus Club kwam Nadler die nieuwe plaat voorstellen. De eerst vier nummers bracht Nadler solo; op elektrische gitaar, waarbij de kraakheldere gitaarklank mooi harmonieerde met Nadler’s smachtende stem, het ‘Twin Peaks’ gevoel was nooit ver weg, bijvoorbeeld in het uit ‘July’ geplukte “Firecrackers”.
Na deze introductie, kwam de band, die samengesteld was uit leden van haar voorprogramma, Wrekmeister Harmonies, haar vervoegen. Die band, is een experimentele groep rond J.R. Robinson die lang uitgesponnen, gothische, drone-achtige composities maken. Op hun laatste album, ‘Night of your ascention’ werkte Nadler mee, naast onder meer Alexander Hacke van Einsturzende Neubauten. Niet dat het optreden vanavond daardoor transformeerde in een gothische metalset, nee, deze experimentele muzikanten bewezen dat ze ook een traditionele rockgeluid kunnen neerzetten dat verdacht in de buurt kwam van Sharon Van Etten, wat wij altijd een compliment vinden. Nadler zette veel effect op haar gitaar, en ook de keyboardspeelster/violiste had haar viool op een effectpedaal aangesloten, zodat je ergens bij het vioolgeluid van een Godspeed uit kwam, maar dit alles binnen de rustige vaarwaters van folk en rock. In “Waking” ontbond Nadler haar duivels, en werden we getrakteerd op een stevige gitaaruitbarsting en dito solo in de stijl van Neil Young: traag maar majestueus. Ook in het daaropvolgende “Skyscraper” werd flink van jetje gegeven. Voor de finale van de avond, verliet de band opnieuw het podium, en speelde Nadler elektrisch onder meer een nummer uit haar eerste plaat en een cover van Townes Van Zandt, “Tecumseh Valley”.
Marissa Nadler trok live het geluid van haar jongste plaat door, meer richting rock, ergens tussen etherisch en majestueus. Tussen de nummers kwam ze heel bedeesd over, maar haar nummers bracht ze met veel vertrouwen, logisch ook als je al je tiende plaat uitbrengt.
Setlist
Solo: Drive- Dissolve –Firecrackers-We are coming back
Met band: Strangers-nothing feels the same-hungry-Are the colours-waking-skyscraper-katie-divers
Bis: Tecumseh Valley (Townes Van Zandt cover)
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Een uitverkocht huis voor Ty Segall & The Muggers, die hun nieuwe album ‘Emotional Mugger’ kwamen voorstellen. Deze 28-jarige Californiër heeft als muzikant en producer een hele scene rond zich opgebouwd met naast zijn eigen band ook bands als Fuzz, Wand, Meatbodies en The Oh Sees die allemaal grossieren in sixties en seventies garagerock, psychedelische rock en hardrock.
Daar waar de vorige , trouwens heel goede plaat, ‘Manipulator’ heel sterk de geest van de seventies uitstraalde met een geluid dat glamrock, psychedelische pop en rock en klassieke hardrock getrouw benaderde en eerde, is ‘Emotional Mugger’ een plaat die daar van weg muteert, omdat ze smeriger, atonaler, chaotischer en minder hapklaar is.
Dit werd doorgetrokken op het podium vanavond, het gros van de set (toch 10 nummers) werd uit ‘Emotional Mugger’ gepuurd, en verder kregen we ook nog een aantal nummers uit ‘Manipulator’ (2014) en ‘Twins’ (2012).
Het eerste nummer, “Squealer”, zette meteen de toon: Segall had een kale man masker opgezet, met griezelig realistische oren, de keyboards waren heel bepalend voor de sound van de band: schurend, atonaal, chaotisch en bijtend. Paranoia en ongerijmdheid die sterk refereerden naar David Lynch zijn ‘Lost Highway’: er is iets verschrikkelijk mis met de alledaagsheid, maar je kan er geen vinger op leggen, dat gevoel. Na het eerste nummer ging het masker af, maar de rock bleef overstuurd, maar wel met heel veel gitaarsolo’s door de drie gitaristen van de zeskoppige band.
Ontspoorde rock was dit, ver weg van rechttoe-rechtaan garagerock, dit had veel meer raakpunten met The Butthole Surfers en onze Belgische trots in de chaos, Evil Superstars. Enig punt van verschil misschien met deze chaoten waren de songteksten, die geen klinkklare onzin waren zoals bij de Superstars. Segall jutte het publiek op, “Let’s riot” de betogingen indachtig. Dat publiek ging er gretig op in, verschillende mannen beklommen het podium, en vooral de man die on stage zijn broek liet zakken en de zaal zicht gaf op twee halve manen en een klokkenspel deed iedereen inclusief Segall zelf grijnzen. The Stooges indachtig had een nummer een uit de kluiten gewassen saxofoon, en naast de onophoudelijke gitaarsolo’s en loodzware riffs, zat er ook een rustpunt in de set, met een opbouwend nummer dat de meeste ijle, zweverige kant van de psychedelische rock eer aan deed.
Beste nummers vanavond: de melodieuze meezinger “Candy Sam” uit de nieuwe plaat, “Thank God for the sinners” uit ‘Twins’ en “Manipulator”, met zijn repeterend gitaarlick en orgeltje wel heel erg schatplichtig aan The Who.
Ty Segall en The Muggers waren smerig, overstuurd, dikwijls chaotisch, maar toch met veel respect voor zijn publiek en net dat maakte het interessant omdat ze zo bewezen dat ze veel meer zijn dan een retro-band met een seventies fixatie.
Setlist: Squealer-California Hills-Emotional mugger/ Leopard Priestess-Diversion (The Equals cover)-Breakfast eggs-Baby big man (I want a mommy)-Mandy cream-Candy Sam-Squealer two-The magazine- Thank God for sinners-They told me too-You’re the doctor-Spiders- Manipulator- Feel
Bis: Finger- the Feels
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ty-segall-01-06-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/la-jungle-01-06-2016/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Andy Shauf bracht kalmte op een regenachtige dag met zonnige tunes en tegelijk donkere teksten. Met een vierkoppige band nam hij het voortouw en speelde afwisselend elektrisch als akoestisch op zijn gitaar . Hij bepaalde het tempo, de band volgde als makke hondjes en speelde een subtiele achtergrondrol. Toch was die rol erg belangrijk in de kamerpop op het lijf van Andy Shauf. De band bracht kleine extra’s aan waardoor er telkens een nieuw element opdook en de verveling net niet opkwam.
Andy Shauf is een Canadese singer-songwriter uit het kleine dorpje Saskatchewan. Zijn vierde plaat ‘The Party’ kwam op 20 mei 2016 uit, tevens zijn debuut op Anti Records (het label waar onder meer Tom Waits opzit). De vergelijkingen met Elliott Smith, Sufjan Stevens en Neil Young zijn bij deze jongeman uit Canada nooit ver weg. Hij brengt in La Péniche zachte folkrock met een grote melodiewaarde.
Met een rustige compositie en simpele gitaarakkoorden begint Shauf aan zijn set. De spitsvondigheid van de drums springt er meteen uit. De drummer zit op de achtergrond en maakt nooit echt luide geluiden op zijn drumstel maar laat toch telkens een subtiele percussie horen om het tempo te bepalen.
Bij “Quite Like You” en “Jenny Come Home” brengt Shauf de zon op het podium. De vrolijke deuntjes wanen het publiek op een afgelegen strand met niemand in de buurt. Het brengt rust en laat je dromen van betere tijden.
Een ander instrument dat zich subtiel op de achtergrond bevindt , is de piano. Soms komen er zoals bij “Twist Your Ankle” en “Alexander All Alone” kleine pianopartijen bij die een vrolijke lo-fi sfeer brengen. Het zorgt ervoor dat het publiek meteen terug naar de seventies wordt gekatapulteerd.
In het middendeel gebruikt Shauf veelal dezelfde opbouw. Toch is deze dromerige muziek nooit slaapwekkend omdat er telkens een nieuw, klein element inkomt. Zo speelt Shauf eens een gitaarsolo, brengt hij duistere lyrics en zijn de noten altijd anders te horen.
Uiteindelijk gaat Shauf naar het einde toe de donkere kanten van zijn muziek tonen zoals bij “Martha Sways”. Zo zingt hij over de dood en ouderdom maar is de bijhorende muziek minimalistisch dat het bijna lijkt alsof hij uitkijkt naar de dood. Bij het bisnummer komt Andy Shauf helemaal alleen het podium op. Zonder muzikale begeleiding van de drie anderen, klinkt hij erg somber. De muzikanten brengen een vrolijke noot bij en dat was doorheen het volledige concert nodig.
Andy Shauf is een artiest die echte luistermuziek brengt die veel op elkaar gelijkt en toch boordevol subtiele arrangementen zit.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Yak bracht zijn bulldozer mee naar La Péniche en besloot er grondige verbouwingen door te voeren. Met de rommelige wagen werden de verbouwingen erg robuust uitgevoerd. Yak brak figuurlijk de boot volledig af , liet de brokstukken liggen , en gooide ze daarna lekker in het rond . Het publiek bleek dit allemaal niet erg te vinden en smeet zich volledig bij iedere diepe bas, zware riff of luide drum . Yak zette aan tot totale vernietiging …
Yak is een Britse rockband uit Londen; een trio, Oliver Burslem, Andy Jones en Elliot Rawson. Hun debuutplaat kwam uit op 13 mei 2016 en dat is meteen de perfecte reden om een tour te ondernemen. In hun eigen land worden ze omschreven als een van de beste nieuwe livebands; die reputatie bleken ze alvast waar te maken.
Een psychedelisch getokkel op een orgelachtig instrument maakt het publiek warm voor de band die niet veel later het podium opkomt. De diepe basgitaar en de luide drums maken meteen duidelijk dat Yak geen band is voor zachtaardige mensen. “Harbour The Feeling” klinkt live stukken harder en luider dan op de cd. Dit geldt trouwens voor alle nummers. Ze worden veel langer gespeeld en er is ruimte voor de solo’s dito gitaarriffs. De band geeft een vuile , robuuste indruk. Gierende gitaren dus! “Hungry Heart” is er eentje die een ongelofelijke energie uitstraalt. En het gaat alleen maar luider en de muziek klinkt steeds strakker.
“Smile” vormt een aangenaam, rustig intermezzo. De lichte gitaren en de donkere stem van zanger Oli Burslem doen wat denken aan The Doors. Toch duurt het niet lang vooraleer ze hier alles in de strijd gooien. Bluesy gitaren die wat aan Jack White doen denken en een bescheiden orgel maken dit nummer een unicum binnen de set. Met “Alas Salvation” moet alles weer kapot en gieren de gitaren zoals nooit te voren.
Alle nummers spint de band zo hard uit dat de muzikaliteit centraal staat. Hoe meer gitaren en hoe luider ze kunnen spelen, hoe beter.
Bij “Victorius (National Anthem)” schreeuwt de zanger alles bijeen en maken de instrumenten een pijnlijke indruk. Alles is zeer luid, zonder goeie oordopjes komt het publiek hier doof buiten. Toch is dit iets dat bij de muziek past. Naarmate de set vordert, blijft de band steviger spelen en gaat alles zeer snel vooruit. Het publiek danst ook telkens meer en meer mee waardoor de boot begint te trillen en hij wel kan zinken. Bij “Use Somebody” zingt de band samen. Met een bombastisch einde waarin ze nog eens alles in mootjes hakken, verlaat Yak het podium.
Met deze energie en instrumentaliteit is Yak live een unieke ervaring die hun gitaren als geweer gebruikt en iedereen neerschiet met vette riffs.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Bleached , een interessant opkomend bandje uit de Usa is in de buurt …ze brachten hun springerige garagerock op 24 mei in de l’Aéronef , Lille en iets later kwamen ze in Het Bos, A’pen (28 mei).
Het begon met een valse noot waarbij de gitaren niet meewilden, maar het ging snel over in een vrolijk geheel van lekkere rauwe gitaarriffs en drums. De blauwe, roze en bruine haren van de drie vrouwen waren een kleurrijk geheel in combinatie met de muziek. Heel wat beweging op en rond het podium, maar pas bij de bisnummers gaat het publiek pas echt wild en breekt het de zaal figuurlijk af.
Moshpits en dansmoves zijn de balans van een avond boordevol vuile gitaren en opgewekte melodieën.
Bleached komt uit LA en speelt surfrock die de stad aan de zee kenmerkt. Het viertal bestaat uit de zusjes Jennifer en Jessie Clavin, bassiste Micayla Grace en drummer Nick Pillot. Hun debuutplaat kwam in 2013 uit en in 2016 kwamen ze met ‘Welcome The Worms’. Een goede reden om een tour te ondernemen! Het geluid op de nieuwe plaat is wat voller en live wordt er mooi afgewisseld tussen het oude en nieuwe werk.
Het kwartet begint eraan met de recente, bescheiden radiohit “Keep on Keepin’ On”, die ze halfweg terug moesten beginnen door de gitaarproblemen. Het publiek maalt er niet om en roept luid mee met de vrolijke deuntjes van de begintunes. Met “Sleepwalking” gaat alles een versnelling hoger en nemen de strakke gitaren de bovenhand. Het klinkt allemaal iets meer rock’n’roll en beduidend luider. “Wednesday Night Melody” is de volgende single van de nieuwe plaat, hierbij komt de samenzang tussen de twee andere gitaristen, Micayla Grace en Jessie Clavin sterk naar voor, een zoet sausje op de robuuste stem van frontvrouw Jennifer Clavin.
Een concert in sneltempo dus, en al gauw zit de band aan het zevende nummer “Try To Lose Myself Again”. Jennifer Clavin is een erg uitbundige op het podium en als ze haar gitaar loslaat , is ze nog heftiger !
De oude nummers zoals “Searching Through The Past” en “Love Spells” klinken veel robuuster dan de nieuwe. Ze eindigen met “Dead In Your Head”, een rustige ballad. Ze spinnen dit op het eind zo uitbundig uit dat het volledige publiek wild gaat. De dames kruipen op de versterkers, springen in het publiek en wisselen van instrument. De drummer gaat hier zelfs plots gitaar spelen.
Toch is het nog niet gedaan. De band brengt nog vier bisnummers waarbij het publiek pas echt uit zijn bol gaat. Ze springen, smijten al hun drank in de lucht en dansen tot het zweet op de grond druipt. De bisnummers worden meteen de stevigste. Goed gevonden van de dames. “Next Stop” en “Looking For A Fight” zijn niet voor niets oude nummers die live een echte energiebom zijn.
Een gemolesteerde zaal is het resultaat van Bleached’s werk … ze laten het publiek verweesd achter …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de gig in Het Bos, Antwerpen (28 mei 2016) (België) met volgende supports
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bleached-28-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dead-high-wire-28-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/moar-28-05-2016/
Organisatie: Aéronef, Lille (+ Het Bos, Antwerpen)
AC/DC – AC/DC en Axl DC - For Those About To Rock! (we salute you)
AC/DC
Festivalterrein
Werchter
2016-05-16
Frederik Lambrecht
Het nieuws sloeg in als een bom…Brian Johnson moest forfait geven voor de geplande optredens van AC/DC wegens gehoorschade. Neen,niet opgelopen van het jarenlange toeren, maar door te staan kijken naar autocross nog wel…tss, de ironie ervan is ver te zoeken, maar soit, het probleem was er dus wel. En jawel, toen ik vernam dat Axl Rose verkozen werd om de microfoon over te nemen tijdens de huidige toer (want jawel, ik heb nog kleine hoop dat we Johnson terug zullen horen in de toekomst) was ik, om het lichtjes te zeggen ,‘not amused’.
88 EUR voor een ticket was er op dat moment toch een beetje teveel aan,met als gevolg dat een 7000-tal fans besloten eieren voor hun geld te kiezen en hun ticket terug te laten omruilen in valuta. Een terechte keuze? Dat wordt verder duidelijk in mijn verslag…
Het publiek werd opgewarmd met support acts Black Box Revelation en Tyler Bryant and the Shakedown en rond 21u was het moment gekomen voor het ‘vernieuwde’ AC/DC. Aftrappen deden we met “Rock or Bust” en toen werd al duidelijk dat de bandleden er dikke zin in hadden. Axl Rose zat weliswaar vastgepind aan zijn troon wegens een beenbreuk, maar verdorie wat was zijn stem van een enorm niveau! De eerste verrassing was een feit, en Angus Young trippelde rond in zijn schooluniform wetende dat hij zijn gelijk ging halen met het verder zetten van deze tour zonder de vaste waarden. “Shoot to Thrill” ging verder op het elan en het publiek begon zich wat losser te gedragen. De bekende en verwachtte hits passeerden de revue en met “Dirty Deeds Done Dirt Cheap”, “Back in Black”, “Hells Bells” en “You Shook me All Night Long” werd het festivalterrein in Werchter in lichterlaaie gezet. De grinta van de bandleden werden overgezet naar het feestvierende publiek en de uitmuntende stem van Axl Rose veegde alle vraagtekens weg.
“Thunderstruck” werd strak neergezet en drummer Chris Slade ontpopte zich tot een oorlogsmachine met zijn hevige uithalen. Duizenden enthousiastelingen overstegen het lawaai van de donder en lieten de bliksem uit hun lichaam vlammen! De sfeer was optimaal, en opnieuw presenteerde zich een verrassing want nummer “If You Want Blood (you’ve got it)” stond op de setlist. Naar mijn weten was dit toch al enige tijd geleden dat dit live werd gebracht. Ander uitschieter was voor mij persoonlijk dan weer “Have A Drink on Me” en “Shot Down in Flames”. Als er dan toch wat kritiek mag zijn dan was het vooral het feit dat AC/DC leep genoeg was om op de gepaste momenten de backing vocals luider te laten klinken dan Axl Rose zijn stem tijdens moeilijkere stukken van nummers. Hierbij denk ik dan vooral aan de nummers “Rock & Roll Train” en “High Voltage” waar Axl Rose af en toe eens naar adem moest happen. Tijdens “Highway to Hell” waren wij getuige van een mirakel, want Axl was verrezen uit zijn troon en kon het volhouden om het gehele nummer recht te staan en de mensenmassa in de ogen te kijken! Tijdens “Sin City” hanteerde Angus zijn das om zijn snaren te bespelen en de reuzengrote pop tijdens “Whole Lotta Rosie” maakte ook haar intrede. Angus straalde tijdens zijn solomoment bij “Let There Be Rock” maar verloor volgens mij de tijd uit het oog want het duurde toch wel heel lang mijn inziens. De kanonschoten bij “For Those About To Rock (We Salute You)” sloten een heel goede show af en gaven alle criticasters een geweldige middenvinger. AC/DC was zoals het zou moeten zijn, strak, zuiver en vooral LUID ;-)
Om te concluderen kan ik dus wel stellen dat de mensen die hun ticket hadden ingeruild of doorverkocht hun golden ticket beter hadden gehouden, want het was meer dan de moeite waard EN Axl Rose was heel goed van stem…zelfs Brian Johnson zal dit ongetwijfeld beamen!! Het was twee uur en een half Bedlam in Belgium J
Setlist: Rock or Bust, Shoot to Thrill, Hell Ain’t a Bad Place to Be, Back in Black, Got Some Rock & Roll Thunder, Dirty Deeds Done Dirt Cheap, Rock ‘n Roll Damnation, Thunderstruck, High Voltage, Rock ‘n Roll Train, Hells Bells, Give the Dog a Bone, If You Want Blood (you’ve got it), Sin City, You Shook me All Night Long, Shot Down in Flames, Have a Drink on Me, T.N.T., Whole Lotta Rosie, Let There Be Rock, Highway To Hell, Riff Raff, For Those About to Rock (We Salute You)
Organisatie: Live Nation
Flat Earth Society ft Mauro Pawlowski - Ham sessions - 'Terms of Embarrassment’
Flat Earth Society
Gentse binnenstad
Gent
2016-05-16
Bob De Rijcke
Niet de ‘wonderbaarlijke’ combinatie AC/DC met Axl Rose, maar wel het veel aantrekkelijker team van Flat Earth Society met Mauro Pawlowski lokte ons op een welverdiende congé pinkstermaandag uit onze luie zetel! De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we eigenlijk al heel goed wisten wat deze combinatie te bieden had. Pakweg twee jaar geleden bracht Flat Earth Society, het 15-koppige collectief rond Peter Vermeersch, samen met onze sympathieke Limburger en duiveltje-doet-het-al, Mauro Pawlowski reeds voor de eerste keer hun ‘Terms of Embarrassment’ op de planken. Dit 'project' was hun gezamenlijke hommage aan wijlen nonkel vlees, Frank Zappa. Niet verwonderlijk, gezien de muzikale output -laat het ons gemakshalve 'jazz' noemen, maar het gaat VEEL verder dan dat- van zowel de Society als voorganger X-Legged Sally (90’s) altijd al heel gevaarlijk dicht in de buurt van planeet Zappa vertoefde, en dat ook de heer Pawlowski zijn lichte adoratie voor De Snor der snorren nooit onder stoelen of banken heeft gestoken. We zagen de big band twee jaar terug niet minder dan 3 keer met hun ‘Terms of Embarrassment’ project en waren er elke keer iets meer van onder de indruk.
2015 spendeerde het gezelschap grotendeels aan ‘Revue Ravage’, een samenwerking met o.a. Tom Lanoye & Josse De Pauw, maar groot was het enthousiasme, toen we hoorden dat het ‘Terms’ project dit voorjaar alsnog tot een CD release leidde en dat het gezelschap, inclusief Mauro terug op de hort ging voor een aantal optredens ter promotie hiervan. Een eerste CD release show was maart ll. in de Bozar, en op Pinkstermaandag was centrum Gent de plaats van afspraak : ‘En petit commité’ op het gezellige Gentse binnenstad jazz festivalletje ‘Ham Sessions’. Het sfeervolle decor voor de sessies was de achtertuin van een Gentse stadswoning, ten huize van Michel Mast, FES saxofonist en tevens organisator van wat toch al de 11e editie blijkt van dit kleinschalig jazzgebeuren.
De 'Terms of Embarrassment’ is een hommage aan Zappa! Enkele covers, maar verder vooral eigen composities, geschreven in de geest van wijlen nonkel Frank en met een vettige knipoog naar diens meer jazzy output (Voor de kenners : lees “Hot Rats”, “Waka-Jawaka”, of grote en kleine “Wazoo” toestanden). Een halve minuut ver in opener “Me standard, you poor” wisten we alweer waar FES voor staat : Een perfecte en goed geoliede machine die ons trakteert op een stomende cocktail van opzwepende blazers, kronkelende gitaren en inventieve percussie, doorspekt met een gezonde dosis humor en enkel voorzien van de nodige vocale omlijsting wanneer de muziek erom vraagt ! Gelegenheidsvocalist Mauro mocht zich bewijzen in “Take your clothes off when you dance” en kon zich vooral ten volle uitleven in een knettergek “City of tiny lites”, beide FZ covers, maar welig gedrenkt in die typische FES marinade en met VEEL ruimte voor Zappa styled gitaarsolo's van zowel Mauro en vaste FES gitarist Pierre Vervloesem. “Solitude” was dan weer een ‘nieuwe’ FZ song : Geschreven door het muzikale genie zelf, maar geen cover, wegens nooit door hem zelf opgenomen. Een rustpunt in de set bleek het : geen weirde jazzy toestanden hier, maar een vrij rustig duetje tussen Mauro en FES ‘tubaiste’ Berlinde Deman. De song illustreert duidelijk ‘s mans voorliefde voor 50’s doowop en vintage R’n’B, destijds een soort rode draad doorheen Zappa’s platen.
Flat Earth Society aanschouwen blijft vooral uitermate spannend : Zowel voor wie de band al enige tijd volgt, als voor wie een eerste keer het FES fenomeen meemaakt, geldt steeds ‘Expect the Unexpected’! FES staat voor een uitbundig muzikaal spektakel dat bol staat van de onverwachte wendingen en instrumentaal vernuft. 'Abracadabra' was zo een grillig huzarenstukje, een opeenvolging van muzikele capriolen, nooit wetende wat een volgende passage zal brengen, maar toch resulterend een prachtige coherente ‘song’. In “Random riffs” werd gepoogd om enkele tientallen FZ gitaar & brass 'riffs' in één 4 minutensong te proppen. Laten we het geen medley noemen, maar veeleer een 'compact carrièreoverzicht', een waar feest van (h)erkenning voor de Zappa fans en bovenal een uitdaging om uit te vissen wat er allemaal de revue passeert.
Het grotendeels ingetogen (op de 5 minuten middenin na!) “Ahmad & Juan” is het pareltje in de 'Terms' set. Pet af voor drummer Teun Verbruggen die dit meesterwerkje met subtiel drumspel gaandeweg naar een hogere dimensie tilt. Gestaag opbouwen naar een climax, met blazers en gitaar, en dan even gestaag terug afbouwen naar een geruisloze finale. Subliem! Daar lijnrecht tegenover stond afsluiter “Rescue shuffle” : Een instrumentale en vocale (Mauro & percussionist Tom Wouters!) apocalyps! Denk aan wat Mauro deed met zijn eigen Gruppo Pawlowski : Hier met een exploderende 'Full throttle' big band in plaats van een klassieke bas-gitaar-drums rockband, maar qua intensiteit en kracht : Hetzelfde of zelfs nog heviger !!!
Missie alweer geslaagd. Rest mij nog één ding te melden : 10 juli, Bijloke, Gent Jazz, Mainstage : Mis ze niet !
Setlist : Me Standard, You Poor - Random Riffs - Chrimatistikology - Graveyard Scuba - Take Your Clothes Off When You Dance - Abracadabra - Drstikova Polevka - Ahmad & Juan - City of Tiny Lites - Rescue Shuffle
Org: Ham sessions
Saddle For Sale, een kwartet uit Oostende, waarvan de leden gezegend zijn met welluidende namen als Slim Fab Schweiger (gitaar), KK Country Louis (bas), Jailbird Gene (drums en een met allerhande belletjes uitgerust washboard) en Damn Damn Vandam (gitaar/vocals), had de eer de avond te mogen openen. Ik werd aangenaam verrast door hun broeierige mix van roots en zwalpende country waarin de sterke zang van Damn Damn en de twangende gitaar van Schweiger het meest opvielen. Een cover van Hank Williams (“Mind your own business”) kon uiteraard niet ontbreken en ook “16 tons” (Tennessee Ernie Ford) was niet geheel onvoorspelbaar, maar je hoort mij niet klagen. Hank Williams kan trouwens nooit genoeg gecoverd worden terwijl eigen nummers als “Death row” en “Ol’ no 7” absoluut niet verbleekten naast die monumenten.
Leo ‘Bud’ Welch is een geval apart, dat is wel het minste wat je van de man kan zeggen. Hij debuteerde twee maanden voor zijn 82ste verjaardag met ‘Sabougla voices’. Een jaar later volgde reeds een tweede plaat (‘I don’t prefer no blues’) en nu was hij, na een eerste keer in 2014, opnieuw in Europa, dit keer mét een stop in België. Het heeft dus even geduurd maar nu heeft hij alle remmen los gegooid. Die hoge leeftijd lijkt hem daarbij niet te hinderen want hij oogde verrassend vitaal in de 4AD.
Na een uitgebreide aankondiging door zijn manager, Vencie Varnado, schuifelde hij, al spelend op zijn gitaar, het podium over om aan de andere kant zijn stoel te vinden. Meteen volgde één van de hoogtepunten van de avond : “Praise his name”, een als een opzwepende mantra klinkende gospel waarin Varnado, die het ganse optreden het vuur uit de sloffen zou lopen voor Leo, voor de tweede stem zorgde. Na dit kippenvelmoment liet hij de gospel links liggen en koos resoluut voor de blues. Mooi maar de songkeuze met enkele te vaak gehoorde klassiekers als “I got my mojo working” en “Sweet home Chicago” was niet altijd even gelukkig. Maar laat ik vooral daarover niet zeuren want dit was zo authentiek, eerlijk, recht uit het hart en ook wel uniek. Want dit zou wel eens de laatste van de Mississippi Delta bluesmannen kunnen zijn. De kans dat je er ginds nu nog eentje ontdekt, spelend op een porch, lijkt me vrijwel onbestaande. Maar goed, hier zat er nog één op het podium, die trouwens uitstekend werd bijgestaan door de charmante Dixie Street op drums en dat moesten we koesteren.
Hij leek wel onvermoeibaar, presteerde het zelfs om een dansje te maken met Vencie Vernado (dat is ook de man die hem introduceerde bij ‘Big Legal Mess Records’) en nam zeer ruim de tijd om kennis te maken met het publiek, zowel tijdens de pauze als na het concert. Het bleef nagelbijtend wachten tot helemaal op het einde vooraleer hij de twee beste nummers uit zijn laatste plaat, “Girl in the holler” en “I don’t know her name” prijsgaf. Na die mooie finale wou hij toch nog eindigen met een sereen slot waarvoor hij teruggreep naar zijn gospelperiode met een verfijnd “A long journey”.
Zat er dan helemaal geen sleet op deze 84-jarige knar? Toch een beetje. Zo had hij wat problemen om zijn gitaar gestemd te krijgen en “I woke up” zong hij zowel voor als na de pauze. Maar niemand die zich daaraan een buil viel.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Nederlands 
Français 
