Walk Off The Earth - Een wervelwind vol entertainment!
Walk Off The Earth + Emmy D’ Arc
Walk Off The Earth ontstond in 2006 en ze kregen in 2012 met de cover van “Somebody That I Used to Know” (van Goteye) een hit dankzij een clipje waarbij ze het nummer met vijf muzikanten op één enkele gitaar speelden. Intussen zijn we vele albums later en na vijf jaar staan de Canadezen hier nog eens in ons landje. Opvallend is de diversiteit in het publiek: senioren, ouders met kids, twintigers, mensen met een wit hemd of een Motörhead T-shirt aan. Hun aanhang kun je blijkbaar niet in één hokje steken.
Eerst kregen we de Vlaamse Emmy D’ Arc als support. Eerlijk gezegd kende ik haar niet maar blijkbaar stond ze dit jaar zelfs op Pukkelpop. Ze heeft ook een album dat binnenkort verschijnt. Ze kwam op met alleen een akoestische gitaar. Ik moet zeggen dat ik na één nummertje al helemaal mee was en ik begreep waarom ze hier mocht openen: wat een klok van een stem heeft dat meisje zeg. En ze weet dat af te wisselen met ingetogen en uitbundige zang. Als afsluiter bracht ze “Troy” van Sinéad O’ Connor. Amai, dat was sterk en voor mij een kippenvel momentje.
Dan was het aan Walk Off The Earth. Ze kwamen op met het nummer “Red Hand”. Een start met drums en zang. Het was de start van een wervelwind van nummers en performances. Op het podium stonden zes muzikanten die elkaar regelmatig afwisselden van instrument en plaats. Met “Fire in my Soul” wakkerden ze het vuur nog wat meer aan.
Regelmatig kwam er een cover voorbij. De eerste was “Crazy” van Gnarls Barkley. Ook “What’s Love Got To Do It” was een leuke cover net als de “Dirtbag” van Wheatus. Verschillende stijlen die ze probleemloos speelden op hun eigen manier. Bij sommige van hun nummers doen ze mij een beetje aan de Black Eyed Peas denken.
Er passeerde een medley met flarden van een twintigtal Beatles nummers. De andere medley waarin nummers zoals “Africa” van Toto, “Can’t Get You Out Of My Head” van Kylie Minoque passeerden vond ik persoonlijk sterker. Het publiek kon het allebei enorm smaken. Om het nummer “Somebody That I Used…” van Goteye te brengen hadden ze een driearmige gitaar op het podium gezet waarop al de leden simultaan hun ding deden. Een mooi stukje entertainment.
Ook heel leuk was het moment waarbij hun (nog jonge) kinderen op het podium kwamen en een nummer brachten. Zingen en spelen kunnen ze ook al. Het publiek was laaiend enthousiast. Ook “Thunderstruck” van AC/DC kreeg veel bijval van het publiek. De gitaarintro werd trouwens op een ukelele gespeeld. De zang van Sarah Blackwood leek verbijsterend goed op die van Brian Johnson. Er werd finaal afgesloten met, als ik het goed voor heb, “Rule The World”.
Het concert was een wervelwind vol entertainment. Het zijn goeie muzikanten en ze brengen een heel positieve vibe over naar het publiek.
Organisatie: Live Nation
Mayorga - Een vat vol emoties
Mayorga (*****) was één van de winnaars van De Nieuwe Lichting. We zagen hen deze zomer twee keer, op Crammerock en Lokerse Feesten. Op beide festivals wist de formatie rond de spring-in-‘t-veld Helena Mayorga Paredes, ons sterk te overtuigen. Een gretige, smaakvolle, kleurrijke indierockende set speelden ze, integer, emotievol, gedreven in een overvolle AB Club, in het kader van de Coca-Cola Sessions.
Uiteraard bestond de set voornamelijk uit songs van de EP, die voldoende gevarieerd, boeiend, aanstekelijk van aard waren in songopbouw. Steeds werd het publiek betrokken, wat het enthousiasme en de respons deed stijgen. Al vrij vroeg is ze zelfs de fans gaan opzoeken, met de gitaar in aanslag. Wat een ontwapende spontaniteit en emotionaliteit.
De songs zijn gedrenkt in een badje van liefde en zorgen ervoor dat de handen een klein uur lang op elkaar gaan en het publiek moeiteloos meegaat in dit elan. Extravertie (de dansspieren aanspreken in het gedreven materiaal) en intimiteit (gevoelig, breekbaar materiaal) vinden elkaar.
De Liefde en het Leven staan centraal. De songs volgen elkaar gemoedelijk op. In de integere nummers waait Helena haar zuiderse, zachte stem over ons heen. Haar charismatische uitstraling siert. Het snedige materiaal wordt gedragen door de aanstekelijke riffs van Trui Amerlinck en Charline D'Hoore, aangepord door de drumsalvo's van Sam Enthoven. Het zorgt voor pit van deze enthousiasmerende band.
Het wondermooie “Weekend Lover” en de The Cure’s “Lovesong” intrigeren. Mayorga durft het tempo op te drijven. Mooi overtuigend allemaal.
De set is er één van een vat vol emoties. In de bisronde verschijnt Helena gewoon op de merchandiser met microfoon en gitaar, met een Nickelback T-shirt tot hilariteit van de aanwezigen … Blijkbaar hing er daar een weddenschap aan vast. Op hun “How You Remind me” kreeg ze de handen opnieuw op elkaar. Tot slot werden alle registers open getrokken op de logische afsluiter “Girlcrush”, doorbraak bij uitstek.
Mayorga is uitgegroeid tot een erg leuke band door hun wervelend emotioneel beladen show.
Dit is een bandje van jonge super enthousiaste vrouwen en ‘een lucky guy’.
Setlist: Garden//All I Wanna Do//I'll Be Here//Lovesong (The Cure-cover)//Weekend Lover//Piece of Art//High High Low Low//It Is Until It Isn't//How You Remind Me (Nickelback-cover)//Girlcrush
Rosie Stuart (****) was de support en ook zij wist zich te onderscheiden als een uitzonderlijke talent, performer en zangeres. We konden spijtig genoeg enkel de laatste song meepikken, te weinig om een volledig beeld te kunnen vormen van het optreden, maar net genoeg om vast te stellen dat ze een breed stembereik heeft en enkel met haar gitaar iedereen wist te ontroeren. Ook zij was een vat vol emoties en is interessant genoeg om in het oog te houden.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Notwist - Een perpetuum mobile van veelzijdigheid en improvisatie talent
Met wonderbaarlijke albums als ‘Shrink’ (’98) en ‘Neon Golden’ (’02) op hun kerfstok kan de invloed van het in Munchen geboren The Notwist moeilijk worden overschat. Want zeg nu zelf, zonder hun ongrijpbare spielerei in de schemerzone tussen indie, krautrock en elektronische avant-garde pop haalden de post-‘OK Computer’ releases van Thom Yorke & co beslist niet de roemrijke status die ze nu genieten.
Na een radiostilte van ruim zeven jaar en bijna twee decennia na hun voorlopig opus magnum gaven de introverte Duitsers (ja, ze bestaan echt!) met ‘Vertigo Days’ opnieuw een teken van leven dat zowaar zonder schroom naast bovengenoemde classics kan prijken.
Zoals zovele albums raakte ook ‘Vertigo Days’ in het vervloekte coronajaar 2021 een beetje ondergesneeuwd, maar toch wist het immer creatieve gezelschap het momentum enigszins vast te houden met de vorig jaar verschenen live herwerking ‘Vertigo Days - Live From The Alien Research Center’. Altijd leuk voor thuis, dat wel, maar wie afgelopen vrijdag de weg vond naar De Kreun zal volmondig beamen dat The Notwist toch vooral een band is die je moet zien, horen én voelen. Broederpaar én oerleden Markus en Micha Acher laten zich tegenwoordig vergezellen van vijf erg veelzijdige muzikanten. Het zevental is gewapend met een uitgebreid instrumentarium, gaande van een draaitafel tot een trombone; een naamswijziging in ‘The Notwist Orchestra’ zou niet eens misstaan. Aandachtige toeschouwers, en dat waren er opvallend veel in Kortrijk, kwamen dan ook ogen en oren tekort om elke muzikale nuance te kunnen volgen.
Tijdens het eerste halfuur kijken de Duitsers voornamelijk in de achteruitkijkspiegel. Indierock parels uit de 90ies (“Another Planet”), 00ies (“One For The Freaks”) en 10ies (“Kong”) worden met een stevige trap op het gaspedaal de zaal in geslingerd. Acher & co laten ze allesbehalve klinken als een nostalgische herhalingsoefening, want aan elke oude song lijken nieuwe details te zijn toegevoegd. Nooit eerder hoorden we “Kong” binnenkomen als een cross-over tussen de kille strakheid van Joy Division, de noisy rafelrandjes van Dinosaur Jr. en de zoetgevooisde pop feel van Death Cab For Cutie. Rustpuntje “Pick Up The Phone” toonde voor het eerst de breekbare kant van de band. Tegen een achtergrond van stuiterende indietronica eisten de wanhopige vocals van Markus Acher tot helemaal achterin de bar de aandacht op, il faut le faire in tijden van cognitieve overprikkeling.
Pas wanneer een paar nummers van ‘Vertigo Days’ de revue passeren valt op welke muzikale metamorfose The Notwist de laatste jaren heeft ondergaan. Door het vertrek van programmer en indietronica architect Martin Gretschmann en de komst van multi-instrumentaliste Theresa Loibl klinkt de band ineens een pak menselijker en organischer. Gewapend met basklarinet, harmonium en ouderwetse synths sloopt Loibl met sprekend gemak het glazen plafond in het voormalige mannenbastion.
De nieuwe muzikale aanpak waar ook krautpop, freejazz improvisaties en trip hop invloeden zijn binnen geslopen betekent geenszins dat er wordt ingeleverd op experimenteerdrift. “Into Love / Stars” start als een intiem en krakkemikkig electro pop liedje, maar gaat halverwege over in een repetitieve Suicide trance modus. Tijdens de vooruitgeschoven single “Ship” wordt de afwezigheid van Saya, de helft van het Japanse avant-pop duo Tenniscoats, even efficiënt als creatief opgevangen door de sample machine.
The Notwist sloten hun zoveelste triomftocht op Belgische bodem af zonder crowdpleasing concessies. Prijsbeesten “Chemicals” en “Pilot” bleven in de kast, in plaats daarvan werden met “Gloomy Planets” en “Gravity” twee vergeten parels opgevist uit het voor de rest weinig memorabele album ‘The Devil, You + Me’ (’08).
Als klap op de vuurpijl volgde ook nog een nagenoeg onherkenbare performance art interpretatie van Cypress Hill’s “Illusions” waar de leden van voorprogramma (én streekgenoten) What Are People For? de show mochten komen stelen.
Met amper of gewoonweg geen pauze tussen de nummers had dit optreden veel weg van een perpetuum mobile waar het Duitse zevental hun heden en verleden on the spot lijken te remixen. Ineens moesten we terugdenken aan de spitsvondige flard Indeep die DJ Markus Acher eerder op de avond gebruikte om twee nummers aan elkaar te lijmen: “Last night, The Notwist saved live music from becoming a boring experience”.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Exoto - Afscheid langs een Helse poort
Exoto is al van 1989 bezig en heeft al een pak jaren op de teller staan. In de jaren '90 wist Exoto zijn stempel te drukken op die typische deathmetalscene. Er waren o.m. de optredens met Morbid Angel, Loudblast, Annihilator, Malevolent Creation, Benediction, Massacra, Grave, Loudblast, Gorefest en Ancient Rites.
Ze brachten ook enkele knappe platen uit zoals 'Carnival Of Souls' (1994) -ze bewezen toen al niet te moeten onderdoen voor de grotere namen binnen de scene. De band had met veel tegenslagen af te rekenen, zoals het jammerlijke overlijden van drummer Didier in een auto ongeval. Maar ze bleven moed putten en doorgaan. In 2019 bracht Exoto nog een prachtige schijf uit ''Absolution in Death'' en zorgde live voor mokerslagen, door op klaarlichte dag de duisternis te doen neerdalen; dit is het soort Deathmetal waarvan we houden .
Exoto gooit in 2023 nu definitief de handdoek in de ring … In een recent interview deed Chris het nog eens uit de doeken, lees hier .
Exoto neemt afscheid met een tournee doorheen het land, én met hun laatste zwanenzang: '’Final Festering' waarover onze recensent schreef: 'Final Festering' is een ferme plets om je oren. Het is opnieuw strak, snel en technisch. Inzake techniciteit zijn er inmiddels genoeg bands die nog meer noten in één seconde kunnen duwen, maar bij Exoto gaat techniciteit niet ten koste van agressie en ritme.’
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen.
Wij waren er nu bij in Asgaard (Gentbrugge)
Uiteraard bracht Exoto enkele vrienden mee om dit afscheidsfeest compleet te maken in een zeer goed gevulde Asgaard.
Nocturnal Empire (****) brengt ons thrash metal met een donker kantje. In 2022 zagen we de heren twee keer live, twee keer werden we compleet on der de indruk. In Asgaard kwam ook een ander kantje van Nocturrnal Empire boven, de interactie met je publiek verbeteren door het publiek letterlijk op te zoeken. De frontman stond mooi in het midden van de zaal, zijn teksten in de oren van de fans te brullen, het zorgt altijd voor dynamiek die het publiek en band nauwer verbindt. Vlijmscherp, knallend als feestelijk van aard!
Bittere ernst met Verwilderd (****1/2) vervolgens … Ze dompelen ons onder in een intens donkere, grauwe sfeer. Met oog voor het occulte en het folkloristische. De band brengt een combinatie tussen Black Metal en Death Metal, ook wel blackened-death genoemd, en heeft ook oog voor detail. Geverfde gezichten, een tak als microfoon, en verwijzingen naar bos en wortels van bomen zorgen voor een apart sfeertje die je enkel tegen komt bij wandelingen in een donker bos, waar vreemde geluiden je geborgenheid als angst bieden, alsof demonische wezens uit het niets kunnen opduiken.
Puur muzikaal word je bedwelmd, verdoofd, ondersteund van rauwe vocals. Fantasie prikkelend. Dit was puurste duisternis, een waanzinnige trip uit een dor sprookjes bos.
Op de facebook pagina van Exoto (*****) stond het volgende te lezen: '' Omwille van praktische reden (links- rechtshandige drummers) is er beslist dat wij als derde spelen en onze makkers van A Goat As Our Shepherd de avond zullen afsluiten!'' Zonder daar al te veel woorden aan vuil te maken, verpulvert Exoto de Asgaard al vanaf de eerste tonen. De aanwezigen worden geconfronteerd met een ondoordringbare 'wall of sound' eens de poorten van de Hel achter jou zijn gesloten. We laten ons, hevig headbangend, echter gewillig meevoeren naar die oorverdovende sound van Exoto. Naast de verbluffende instrumentatie van de muzikanten, die als demonische wezens hun gitaar en drums geselen, bedwelmt de stem van zanger Chris je compleet waardoor de poorten van de Hel compleet open zwaaien. Dit is het soort Death Metal die muren doet barsten, aardverschuivingen doet ontstaan en geluidsmuren worden doorbroken.
Een emotionele agressie straalt Exoto uit, van een kaliber waarbij nog weinig plaats is voor een lichtpunt aan het einde van de tunnel … of het moeten de goedaardige bindteksten en dankwoorden zijn die Chris naar zijn fans en entourage richt.
Puur muzikaal en vocaal, dompelt Exoto je iets minder dan een uur lang onder in een poel van verderf, op een razendsnelle, snoeiharde en rauwe wijze. Met oog voor detail.
Een fan schreef ''jullie gaan er niet uit met een knal, maar met een atoombom'' . Dat is hoe we het optreden van Exoto in Asgaard kunnen omschrijven, een afscheid langs een Helse poort van waanzin, intens indrukwekkend!
Exoto kun je nog live zien: 13 oktober: Peiroanfest in Miloheem, Mol en op 16 december afscheidsoptreden met o.a. Dead Head (Nl) in Het Debuut, Westerlo.
A Goat As Our Shepherd (****) mocht de avond dus afsluiten, helaas voor een sterk uitgedund publiek, die duidelijk toch naar Asgaard was afgezakt voor dit afscheidsconcert van Exoto. De melodieuze extreme metal band ging ervoor. De imposante frontman schreeuwt, geruggesteund door een ritmesectie muzikanten die technische perfectie uit hun instrumenten bengen, een huivering doorheen je lijf.
Door hun melodielijn straalt A Goat As Our Shepherd toegankelijkheid uit naar een ruim publiek. De band balanceert moeiteloos tussen donkerte, grauwheid en een zekere lichtvoetigheid. Intrigerend. Het maakt A Goat As Our Shepherd een unieke formatie binnen dat ruime extreme metal wereldje.
Een boeiende avondwerd overtuigend afgesloten.
Organisatie: Necktwister - GRIMM, Gent ism Exoto
PIL - Muzikaal Tijdloos (K)Rakend
Public Image Ltd (PiL), The Rats
Het excentrieke enfant terrible van de 70s punk, John Lydon, weet met regelmaat de stekker in te pluggen met z’n PiL, nu na een kleine tien jaar met het onlangs verschenen ‘The end of the world’, die elegante schoonheid, grimmigheid, weemoed van het alternatieve met het luchtige verbindt. Een 45 jaar muzikale carrière, anderhalf uur geperst in een intrigerende, boeiende, ingehouden spannende set, die het roemrijke, leerrijke, creatieve, avontuurlijke linkt aan het aangename, toegankelijke met de wijsvinger vooruit en de middelvinger omhoog. Tijdloos dus, die vooral het sterke muzikale verleden naar het hier & nu brengt.
Er sijpelt dus nog af en toe werk door van PiL, het gezelschap rond John Lydon, die de Sex Pistols-punk omboog naar een avant-gardistisch (post) punkgeluid. De band opereert in z’n meest stabiele bezetting en zet zelden een roze bril op in z’n kijk op de wereld. Lydon en C° worden nog steeds sterk gewaardeerd voor hun kunde. Onlangs had hij nog het verlies van z’n vrouw Nora te verteren door de ziekte van Alzheimer.
In die bezetting van vier hebben we drummer Bruce Smith(Pop Group, Rip, Rig & Panic), Lu Edmonds (The Damned, Shriekback), Scott Firth (Little Axe, Elvis Costello) en haantje-de-voorste, Lydon, die als punknar met een weelderige bos bloemen aan z’n pak, de tekstvellen voor zich, het geheel dirigeerde en delegeerde.
De heren weten als geen ander de postpunk te combineren met dub/tribal/elektronicaritmes, in een repeterende, mooi opbouwende, toegankelijke als weirdo, grimmige, bezwerende hypnotiserende groove.
“Penge” van het recente album, opende de set en bracht ons op gemoedelijke, ontspannende wijze in die aparte, unieke PiL sfeer; een ietwat theatraal nummer, gedragen door de punky vocals en fijne samenzang. We kregen er iets later nog van “Being stupid again”, die leuk maatschappijkritisch klonk.
‘The Metal Box (second edition)’ van PiL uit 79 was er eentje om in te lijsten en hieruit kregen we drie puike, overtuigende nummers te horen . “Albatross” , ruim tien minuten lang , door die -in alle variaties -declamerende zegzang, vast en onvast, de repetitieve opbouw , de donkere groove en de adrenalinestoten, bepaald door die diepe, ronkende basstunes (als vanouds Jah Wobble!), de scherpe gitaarcapriolen en de bezwerende percussie, met een zwevende elektronicatune bovenop. Verderop “Poptunes” , die opviel met z’n kronkelende bas en gitaar, die de indiescene kon uitvinden, en in het laatste deel van de set “Memories” , eentje die ons linkt aan het TC Matic avontuur , door de messcherpe gitaar en het diep dubbend, funkend basritme. Tja ver z’n tijd vooruit waren deze songs, als je ze qua sound nu terug hoort.
Een ‘wow’ effect hadden we hier, een ‘Waardig Ouder Worden’ misschien , ook al mocht het eens kraken in ons gestel; de oude nummers hielden meer dan stand en wisten ons nog steeds te verbazen; ze mogen dan een wat slower, lomer tempo hebben , omgeven van allerhande worldgrooves zijn ze nog relevant, aangenaam , irritant, spannend; de doorbraak “This is not a love song” en “Death disco” werden aangepast in de kenmerkende stijl en muzikale ervaring van de bandleden.
Als een hogepriester stond hij te zwaaien op de muzikale experimentjes en onverwachtse wendingen van” Flowers of romance” , eentje die in de muzikale gekte past van Suicide of Swans .Wat een zondagse hoogmis beleefden we.
Ademruimte en luchtigheid was naar het eind met een “The body” en “Warrior” (van plaatwerk ‘Happy’ en ‘9’), die ergens op hun beurt de hand reikten met The Bollock Brothers van toen.
In een ‘The Young Ones’- stijl, wist Pil ons te raken , de vijftigers en zestigers als publiek , die één van hun favoriete bands en artiesten van weleer konden terugzien . Lydon en C° konden steeds rekenen op een welgemeend, beleefd applaus.
De dansspieren en de heupbewegingen werden optimaal aangesproken in de radiovriendelijke bis van “This is Pil” , “Open up” (remember Leftfield’s versie ), minder heftig, pompend, maar nu meer met een psychedelische groove en op “Rise (van ‘The album’), met een meezinggehalte door ‘anger is my energy’; iets waar Channel Zero zich later op vastpinde.
Van jeugdig idealisme naar kritisch realisme tot ‘leef zoals het komt’ … Muzikaal Tijdloos (k)rakend en Cultureel Erfgoed, die eind 70s – mid 80s toonaangevend waren, en nu zondermeer aantonen dat het oude met het nieuwe verenigbaar klinkt. ‘That was then , this is now’ … PiL …
Support was het Gentse The Rats , groepsnaam ontleend aan die garagepunk van de Amerikaanse naamgenoot uit de 70s. Die (oude) garagepunk met hun Britse postpunk en wave vindt hun weg in een handvol snedige, gebalde, gedreven , expressieve, rollende gitaarsongs, met Emile (vroegere recensent Musiczine btw!) , die met z’n indringende blik en ogen en op z’n Libertines/Doherty’, de songs vuurkracht biedt.
Ook hier maatschappijkritiek van het kwintet in nodige frustratie , die veel overlaat aan onze verbeelding. Leuk Imponerend , rake klappen uitdelend, en muzikaal als een Meltheads, gelinkt aan de huidige Britse postpunkscene.
Deze jonge gasten konden rekenen op een warme respons van het oudere publiek en hun eigen jonge fans. Het deed hen deugd en ze waren hoedanook uitermate content dat ze hier als support konden staan van één van hun idolen.
Organisatie: Democrazy, Gent
Remy Van Kesteren - Een zinnenprikkelende trip en ervaring
Remy Van Kesteren is een jonge veelzijdige harp virtuoos. Hij heeft nieuw werk uit, 'Muses'. Hij liet zich inspireren door de negen Muzen uit de oude Griekse Mythologie.
We hadden nog een fijn gesprek met Remy nav deze release, het interview kun je hier nog eens nalezen.
In een goed gevulde AB Club wist hij ons te begeesteren en te betoveren met z’n magische harp klanken, een zinnenprikkelende trip dus …
In een sobere verlichting, waarbij de harp centraal staat, neemt Remy je bij het nekvel; hij voert ons mee op een bonte reis doorheen verschillende decennia. Hij verbindt verleden, heden en toekomst met elkaar en tast de mogelijkheden van de harp eveneens tot het oneindige af, in klank en klankexperiment, vaak gecombineerd met elektronica; het is een botsing tussen klassieke muziek en (scherpe) elektronicabeats; het is een voortdurend improviseren van klanktapijtjes, waarbij de harp hier zalvend is .
De Club is voor de gelegenheid met stoeltjes uitgerust, wat de intimiteit van dit fijne concert ten goede komt, want het moet vooral een gewaarwording zijn waarbij artiest en luisteraar ook emotioneel met elkaar worden verbonden.
De muzikale veelkleurigheid krijgt elan doordat hij zijn publiek ook de gelegenheid geeft om vragen te stellen, wat de betrokkenheid vergroot. Het begint vrij schuchter, maar al gauw komen enkele interessante en fijne vragen naar voor, waardoor een antwoord wordt geboden op wat de bedoeling is van Remy.
In ons interview omschrijft hij dat mooi '' Contrasten binnen muziek is heel belangrijk. Ik wilde de grenzen daarvan dan ook aftasten. Daardoor gaat op sommige momenten alle registers echt open, of beland ik eerder in verstilde sferen." Die contrasten komen op het einde van de set nog het meest naar boven, Remy trekt alle registers open en verbindt het met intimiteit.
Het balanceren tussen uitersten, bewijst z’n veelzijdigheid als muzikant en mens. We waren sterk onder de indruk van dit soort concerten, het 1 uur 15 min optreden was in een mum van tijd gedaan. Het gaf de fans voldoende tijd om lekker te keuvelen met de artiest gezien na het optreden hij gewoon zelf zijn platen kwam verkopen en hij handtekeningen plaatste.
Remy Van Kesteren bewees in de AB Club van alle markten thuis te zijn, een volleerd klankentovenaar te zijn , die de Harp en Zijn klank in een andere dimensie stuwt door improvisatie en experiment . Een zinnenprikkelende trip en ervaring.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Holly Johnson - Tussen cheeky pop en aanstekelijke (disco) wave
Holly Johnson (*****) is Frankie Goes To Hollywood… Oeps, dat is wellicht een beetje kort door de bocht. Holly Johnson is gewoon het gezicht van de band door zijn uitstraling en zijn bijzondere stem. De muzikanten binnen deze Frankie Goes To Hollywood zijn eenvoudigweg sterke muzikanten. Ook solo wist hij al een rits hits uit te brengen.
Holly Johnson (aka Frankie Goes to Hollywood) weet met deze tour, ‘40Y Relax’ een geïnteresseerd publiek te bereiken, want al snel was de AB uitverkocht.
We kregen een gevarieerd allegaartje van zijn eigen oeuvre als dat van Franky Goes To Hollywood, geen routineklus of een set met een jukebox effect.
Nadat DJ Groove Merchant het publiek opwarmde met een smakelijk jaren '80 mix, betraden de muzikanten van Holly Johnson het podium. Al bij de intro hoorden we een speelse, avontuurlijke aanpak. Vrij theatraal kwam Holly Johnson zelf op en werd hij op luid applaus onthaald. Meteen was de aandacht gescherpt met een verbluffende “Warriors of the wasteland” en “Welcom To the Pleasuredome”, songs die het kitscherige, aanstekelijke en donkere kantje van Frankie Goes to Hollywood ondersteunen, d.i. een brug slaan tussen de cheeky pop en aanstekelijke (disco) wave. De kaart van een feestje bouwen werd getrokken.
Jeugdig enthousiasme siert de 63 jarige Holly Johnson, die vrij beweeglijk door de nummers grossiert en goed bij stem is. Hij is betrokken, deelt handtekeningen uit en spreekt zijn publiek voortdurend aan. Leuk dus.
Hij is de spil, hij staat in de spotlights en trekt dus de meeste aandacht naar zich toe op nummers als “Love Will Come”, 'Rage Hard' en de super hit “Americanos’. Ook zijn muzikanten vergeet hij niet, ze krijgen voldoende ademruimte. De sax nam een voornaam plaatsje in.
Johnson is ‘a man with an opinion’ … Op “In and Out of Love”, uit de recente 'Europe' mocht Boris Johnson en de Brexit het ontgelden. Er viel veel te beleven in de anderhalf uur durende set. De ultieme kleppers waren een must-see, “Relax” waarop Holly Johnson met een laserlamp in het publiek scheen en het weergaloze, groovy hyperkinetische “Two Tribes” , nog steeds relevant in deze tijden.
Afsluiten deed Holly Johnson met het integere, intiem prachtige “The Power Of love”, de X-Mas instant klassieker, emotioneel beladen, met een traantje wegpinken. In de AB kreeg het nog een meerwaarde door te lichten op een discobal; wat een mooie impact had dit! Emoties ten top in sound, tekst als visueel prikkelend.
Een wervelende finale, die lichtvoetigheid, intimiteit als uitbundigheid en dans in elkaar doet vloeien. Een brug tussen cheeky pop en aanstekelijke (disco) wave.
Frankie Goes To Hollywood was zondermeer een bijzondere band; na al die jaren is de spil Holly Johnson nog steeds aangenaam verrassend, speels, groovy, maatschappijkritisch, die de tand des tijds wist te overleven.
Voor wie nog wil nagenieten: https://www.youtube.com/watch?v=ikaANQXxPUU
Setlist: Warriors of the Wasteland (Frankie Goes to Hollywood-cover)//The World Is My Oyster (Frankie Goes to Hollywood-cover)//Welcome to the Pleasuredome (Frankie Goes to Hollywood-cover)//Love Will Come//Rage Hard (Frankie Goes to Hollywood-cover)//Americanos//Heaven's Here//Atomic City//In and Out of Love//Perfume//This Was Me//Love Train//Penny Arcade//Watching the Wildlife (Frankie Goes to Hollywood-cover)//Relax (Frankie Goes to Hollywood-cover)//Two Tribes (Frankie Goes to Hollywood-cover)//The Power of Love (Frankie Goes to Hollywood-cover)
Pics homepag @Karel Uyttendaele Photography (for Greenhouse Talent)
Organisatie: Greenhouse Talent
Sister May - Een ongecontroleerde sprong in de duisternis
Al een kleine tien jaar stellen we ons de vraag, toen de band voor het eerst van zich liet horen, welke muziekstijl Sister May nu eigenlijk brengt, waarop we een brede waaier van antwoorden kregen. Het gaat van alternatieve rock naar grunge tot new wave en experimentele rock. Wat een diversiteit. Intrigerend.
Toen de EP 'Ascent' in 2018 verscheen , waren we er live bij in Roeselare. Ons verslag
https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/71868-sister-may-release-ep-ascent-de-moeizaam-gewonnen-thuismatch.html
Het eerste full album 'Undecided Behaviour' werd nu voorgesteld in een zeer goed vol gelopen Kreun in Kortrijk. Duidelijk was dat net die muzikale diversiteit en avontuurlijke aanpak de grote sterkte is van Sister May.
Bij de support-act Lector (****), een Belgisch powerrocktrio, opgericht in 2020, met de ritmesectie van BØM, was er nog niet zoveel volk. Ze onderscheiden zich in stuwende baslijnen, opzwepende drums en scheurende gitaren. Resultaat: bijzonder krachtige gitaarsongs. De vrij statisch houding op het podium vangt Lector dus op met een verschroeiende ritmesectie en het opbouwen van een ondoordringbare geluidsmuur. Zanger Bart heeft een heldere, bulderende stem; hij profileert zich als een groots entertainer. Compleet geslaagd was het evenwel niet, maar toch kwam er naar het einde van de set beweging in. Fijn om hen live te zien.
Sister May (*****) kreeg een intussen volgelopen Kreun moeiteloos mee. De band breng dus een allegaartje aan stijlen, geeft er een ferme lap op en speelt met donker en licht, tussen zware riffs en lichtvoetigheid. Sister May maakt een ongecontroleerde sprong in de duisternis. 'Undecided Behaviour' is een sterk album. Live ervaren we fantasieprikkelende elementen en avontuurlijke uitspattingen in de sound.
Een goed geoliede band die de stijlvariaties en de veelzijdigheid van de nummers onder controle heeft. Het bevreemdende kantje eraan is mooi meegenomen. Opvallend ook is de opstelling van de band, de frontman/zanger Bert staat midden tussen zijn kompanen om al zijn emoties uit zijn strot te schreeuwen. Toch is er de koestering van hoop in donkere tijden.
Sister May tekende voor een uurtje genieten. Overtuigende set!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5542-sister-may-29-09-2023.html?Itemid=0
Aftermovie - We've captured this in our aftermovie, which we'd like to share with you.
https://youtu.be/3ETK-7aaH2M?si=yJK9MkJr7N-PxdgD
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk (ism Sister May)
Ironborn - Geduld werd beloond
Binnen de Belgische metal is Ironborn (****) ondertussen uitgegroeid tot een vaste waarde. Ooit begonnen als coverband, wist Ironborn vooral op de podia een stevige reputatie uit te bouwen. De muzikanten hebben een grote voorliefde voor de metalscene en bijhorende subgenres. Ze weten een breed publiek te bekoren.
Het was even wachten op een plaat met allemaal eigen nummers. In 2017 kwam een eerste EP uit, en dan was uitkijken naar het eerste full album. Door de coronapandemie werd dit uitgesteld, alsof den Duvel ermee gemoeid was; maar nu, in 2023, kan de band eindelijk hun eerste full album voorstellen aan zijn fans. 'After The Flood' is een gevarieerd plaat in het genre, die de veelzijdigheid van Ironborn onderstreept .
De eigenlijke CD werd al eerder voorgesteld door enkele shows, en nu kwam Deinze aan de beurt. In een goed vol gelopen Elpee, bewees de band dat geduld altijd wordt beloond.
In het bloedhete café was het bijzonder moeilijk om afkoeling te vinden, buiten was het al niet veel beter. Ironborn vloog er meteen in, de temperatuur steeg nog op “The cures”, tot het nakende kookpunt.
De band is live een bommetje; de songs van de nieuwe schijf komen het best tot hun recht op een podium. We kregen ferme uppercuts en werden compleet van onze sokken geblazen door de metalen muur van instrumentatie en vocaal vernuft. Wat een opbouw, intensiteit en gedrevenheid. Ironborn greep bij het nekvel. De clichés zijn niet veraf, maar het stoorde allerminst. Op “Prison Grounds” werd het refrein (“Metal Is The Law”) meegebruld, met de vuist in de lucht. Het publiek ging gretig in op wat de band presenteerde.
Wat een gebald concert. Er volgden nog enkele knappe covers als “The Wickerman” van Iron Maiden en “Creeping Death” van Metallica om de set af te sluiten met “Never Again”. Zowel de eigen nummers als de covers gingen erin als zoetenkoek, mede door de charismatische frontman, die zijn publiek voortdurend aanport. De combinatie van een cleane stem met rauwe grunts van Tom waren een meerwaarde. Songs als “Guardian Of The Scales”, “Lilith” en “Into Darkness” werden zeer goed ontvangen door het enthousiaste publiek.
Na jaren van aanmodderen is de band nu op dreef. Ironborn is er klaar voor om daverende , denderende concerten af te leveren en doen dat door de eigen nummers te combineren met enkele opmerkelijke, sterke covers. Een subliem debuut ‘After the flood’ klinkt live overtuigend. Band om in het oog te houden.
Pics homepag @Filip Van der Linden
Organisatie: Café Elpee, Deinze
Jethro Tull - Zinnenprikkelende set van een muzikaal icoon
De tournee van de 'The Prog Years' is nog maar goed verteerd vorig jaar of Ian Anderson gaat met z’n Jethro Tull terug op tournee.
Verslag van ‘The Prog Years’ hier .
Jethro Tull blijft populair en als band een bezige bij. De fans krijgen een onvergetelijke nostalgietrip en er zijn ook enkele nieuwe nummers te horen. Waaruit dan weer blijkt dat Jethro Tull (****1/2) een band is die na al die jaren, het verleden met het nu verbindt. We kunnen spreken van een zinnenprikkelende set.
“Nothing is Easy” zette de set met een knal in, een instrumentale perfectie die met allerhande beelden en oudere concertfilmpjes op het scherm werd getoond; het beeld dat Jethro Tull wil tonen is dat alles zijn makkelijk en moeilijk kantje heeft. De prikkels die we krijgen, zetten ons aan tot nadenken. Ian Anderson mag dan de meeste aandacht naar zich toetrekken, wat een charisma en uitstraling trouwens, de bandleden krijgen voldoende ademruimte (zeker de sublieme gitarist) om hun ding te doen.
Hij heeft steeds heel wat te vertellen over het materiaal en breit er een geschiedkundig verhaal aan. De man in licht gebogen kniehouding en z’n dwarsfluit staan voorop. Hij beweegt zich, lichtjes springerig, vlotjes over het podium. Het siert hem nog steeds. Vocaal ziet z’n stem deels af, maar het stoort allerminst in de algemene context. We voelen nog steeds die innemendheid en zalvende aanpak.
De show zorgt ervoor dat dit een gedenkwaardige avond is, die iedereen bereikt , van vaders en dochters, oudere koppels en jonge progressieve muziek fans.
De band gaat speels, doordacht te werk en wringt zich in alle bochten op songs als “Songs from the wood” of “Holly Herald”; een bijzonder muzikale en kleurrijke wereld.
De set bestaat uit twee delen, met een korte pauze tussenin.
De maatschappijkritiek is altijd aanwezig en op de nieuwe plaat komt dat onderwerp evenzeer aan bod. "Mrs Tibbets" verwijst naar de moeder van Paul Tibbets, de piloot van de Enola Gay die in 1945 de atoombom op Hiroshima liet vallen. Anderson brengt het met een kwinkslag en enkele sarcastische bedenkingen. Doordenkertjes sijpelen meermaals door de set heen, zowel in tekst als in de bindtekst van de songs, en worden telkens op luid applaus onthaald. Nergens valt een rustpunt te verkennen in het zinnenprikkelende materiaal.
“Dark Ages” toont wederom beelden die tot verbeelding spreken; een prachtige “Aqualung” sloot de set subliem af. Gevolgd door een “Locomotive Breath” in de bis, waarbij de keyboard speler z’n virtuositeit onderstreept. De voltallige band kon nog eens alle registers opentrekken, en Ian kon zich van zijn beste kant zien op flute.
Tijdens de staande ovatie wordt op het scherm beelden getoond van alle bandleden.
Eén ding is zeker, Jethro Tull staat er als band en heeft met Ian Anderson een gerespecteerd muzikant, zanger, criticus, kunstenaar als entertainer 'pur sang'.
Setlist: Set 1: Nothing Is Easy //With You There to Help Me //Sweet Dream //We Used to Know //Holly Herald //Hammer on Hammer //Songs From the Wood //Bourrée in E minor
(Johann Sebastian Bach cover)
Set 2: Heavy Horses //The Navigators //Warm Sporran //Mrs Tibbets //Dark Ages //Aqualung
Encore: Locomotive Breath
Organisatie: De Roma, Antwerpen (ism Greenhouse Talent)
Blink 182 - Een puberaal, doch magistraal reüniefeest
Soms zijn er van die bands die je toch minstens een keer in jouw leven wilt gezien hebben. De redenen hiervoor kunnen heel uiteenlopend zijn. Persoonlijk is Blink 182 één van die bands, want mocht je me vragen om 10 bands te noemen die mijn jeugd kleur en betekenis gaven, dan ging de Amerikaanse band zeker op het lijstje prijken. Naast de snedige punkrock die ze in mijn leven knalden, kon de rebellerende puber in me ook de luchtige anti-establishmentmentaliteit ten zeerste appreciëren.
Verheugd was ik dan ook toen ik hoorde dat na bijna tien jaar de originele Blink 182 opnieuw uit zijn as herrezen was. Ik zeg opnieuw, want de relatie die gitarist en zanger Tom DeLonge heeft met de band is al even turbulent en onstuimig als het liefdesleven van een doorwinterd soapkarakter. Vervanger Matt Skiba werd zonder pardon de deur gewezen om het enfant terrible opnieuw in de armen te sluiten en de studio in te duiken. Het resultaat is een nieuwe single, “Edging”, én de grootste wereldtournee ooit voor de band met als klinkende naam: World Tour 2023/2024.
Na Noord-Amerika was het begin september tijd voor Europa. Dit gedeelte van de tour begon wel met een domper toen de band last minute de drie eerste concerten in Ierland en het V.K. afzegde. Drummer Travis Barker moest halsoverkop naar The States terug wegens ‘an urgent family matter’. Achteraf bleek de noodsituatie een foetale ingreep van vrouwlief Kourtney Kardashian. Gelukkig kwam al snel het bericht dat de ongeboren zoon gered was en dat de tour kon worden verder gezet. Iedereen blij, en dan vooral de Belgische fans, want even leek het of het concert in het Sportpaleis ook op de schop zou gaan.
Het Amerikaanse The Story So Far mocht het Sportpaleis opwarmen. Veel werk hadden de poppunkers op dat vlak niet, want de nazomerse hittegolf sloop langzaam mee binnen met het volk. De band, die al sinds 2007 bestaat, kreeg 45 minuten speeltijd en putte uit hun vier albums. De aanstekelijke nummers werden met veel overtuiging gebracht, maar misten helaas vaak doel doordat de muziek verwaaide in het te grote Sportpaleis. Deze band zou veel beter tot zijn recht komen in een kleinere zaal, en misschien ook met een betere PA.
Blink 182 trapte klokslag 20.45 u. af met “Anthem Part Two” en “The Rock Show”, twee parels van het immens populaire album ‘Take off Your Pants and Jacket’ uit 2001. Het trio had er duidelijk zin in en probeerde iedereen een blik te gunnen vanop het eerder bescheiden, ronde podium. Onder luid applaus gingen de Amerikanen verder met het korte, maar krachtige “Family Reunion”. Het lied dat in feite een en al vuilbekkerij is, werd voor de gelegenheid ondersteund met een reeks alleszeggende pictogrammen op de led-wand die het decor vormde. Het publiek smulde en kweelde, en het blik hitjes werd verder opengetrokken met o.a. “Man Overboard” en “Reckless Abandon”.
De nieuwe single “Edging” kon uiteraard niet ontbreken op de setlist en werd goed onthaald door een ondertussen dansend Sportpaleis. Het leek wel of de band veiligheidshalve het lied tussen enkele krakers van ‘Enema of the State’ (1999) geplaatst had voor het geval het niet ging aanslaan.
Eén van die krakers was trouwens “Aliens Exist” dat eindigde met de projectie van krantenartikels waarop o.a. foto’s van Tom DeLonge te zien waren en de krantenkop: ‘He was right’. Een leuk geintje want het is algemeen geweten in het milieu dat DeLonge er rotsvast van overtuigd is dat ruimtewezens bestaan.
De eerder bescheiden Barker mocht van zanger Mark Hoppus slechts eenmaal het volk begroeten, maar bewees tijdens de set dat hij nog altijd een stevig potje kan drummen. De arme man had tijdens de set zelfs extra tape nodig om zijn vingers te sparen. Vooral zijn prestatie tijdens het versnelde “Happy Holidays, You Bastard”, dat op zich al een hels tempo heeft, is vermeldenswaardig. Verder hoedje af omdat hij ondanks de apocalyptische temperatuur zijn muts bleef dragen. Barker werd tijdens “Down” dan ook terecht de lucht in gehesen om enkele liederen te trommelen terwijl hij neerkeek op de fans.
De apotheose van de set werd ingezet met een geweldige versie van “I Miss You”, gevolgd door een emotionele Hoppus die “Adam’s Song” inzette nadat hij opbiechtte dat dit lied hem doorheen enkele moeilijke periodes sleurde, waaronder de lymfeklierkanker die hij enkele jaren geleden overwon. Oprechte woorden, die een ware verademing waren na het puberale gewauwel dat we de hele avond al voorgeschoteld kregen als bindteksten. Na “Ghost on the Dance Floo”r, dat eerlijk gezegd wat vroeger op de setlist geplaatst mocht worden, ging het dak eraf met “What’s My Age Again”, “First Date” en “All The Small Things”. Als afsluiter werd “Dammi”t letterlijk en figuurlijk op een euforisch Sportpaleis afgevuurd, zonder twijfel het nummer met het hoogste punkgehalte van de set.
Hoewel Blink 182 vocaal en muzikaal-technisch wel wat steekjes lieten vallen, kon dat eerlijk gezegd niemand deren. Al zeker niet het publiek dat op hun wenken bediend werd qua hits en puberale nostalgie. Een meer dan geslaagd reüniefeestje dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5527-blink-182-08-09-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
’t Hof Van Commerce - 25 Y ‘En in Izzegem’ - Een nostalgische West-Vlaamse trip
’t Hof Van Commerce + guests
Nelson Mandelaplein
Kortrijk
2023-09-02 + 03
Een schot in de roos voor deze unieke show van deze W-Vlaamse hiphopcrew (incluis 1 Limburger) ‘t Hof Van Commerce die de 25ste verjaardag van hun debuut ‘En in Izzegem’, hun vroegere thuishaven, vierde. Oldskool hiphop/beats in een West-Vloams dialect en instant classic rhymes, die het fundament vormde van de dialect-hiphop. Werden toegevoegd: enkele greatest hits.
Ze droegen anderhalf uur lang de vaandel van een Guldensporenslag op het Nelson Mandelaplein. Twee avonden goed voor 8500 man, die maar al te graag deze nostalgische trip onderging in entertainment die alle generaties omarmde.
‘ t Hof bracht een vijftal platen uit op het Kinky star label (tja waar is de tijd …), vier tussen 98 en 2005 en een return in 2012 met ‘Stuntman’. ‘t Hof is rond de West-Vlaamse tweevuldigheid Kowlier - Buyse en DJ 4T4, die rond de eeuwwisseling een handvol toffe meezingbare hits hadden, “Dommestik en levrancier” voorop met die binnenkopper
“Berichtje an ol de rappers van hjel België
Goe geprobééért
Zeg ne kjir oe loat’est
‘k è der gin gedag van
Zôt ol achter ntwolvn zyn
‘k è gin arloiz’an
Zyj ze were kwyt musskien
‘t goat u ginne zak an
Domistiek en Leevrancier
Buzza en Cauwelier
Vermakelijk allemaal dus door die ‘West-Vloamse’ (Izegemse) raps van de twee MC’s en de toegankelijke sound/beats/scratches van draaitafelspecialist 4T4.
‘t Hof zat al altijd goed in de lift en met 2x een uitverkocht plein, was het publiek makkelijk te vinden om er even hun W-Vlaams avondje van te maken. Dat taaltje al is op zich vermakelijk, meesterlijk; met deze twee Kowlier - Buyse, die ongelofelijk op elkaar ingespeeld blijven , kreeg dat taaltje nog meer elan en kleur op deze zonovergoten avonden.
Ze pepten het publiek op (“zie t gunner e bike zetten”) , een heupswing, een danspas volgde en de refreinen werden (liederlijk) meegezongen . Leuk allemaal. We kunnen zeggen dat ‘t Hof terug op scherp stond en met scherp schoot! De rapsalvo’s volgden op de lekker in het gehoor liggende klankenwereld van 4T4!
De twee liepen van de ene naar de andere kant en gaven hun songs nog wat meer vaart. “In den begunne”, “Izzegem”, “’t Hof van commerce” van het debuut, zetten de toon. Ze mogen er zijn, groovy, zwierig, ontspannend en leuk. En er is ruimte tussenin voor improvisatie, wat de boel nog gezelliger maakt.
“Stuntman” (hoofdrol voor 4T4), “Dikke nekke” , “Wupperbol” van het latere werk moesten niet onderdoen, toen hun debuut in de spotlights stond, tussen “Een investeern in een twad anders”, “Lang leve minzelvn” en “Zonder niet” , die tweede grote hit.
t Hof maakte er een volksfeest van, en dan kon hun “Dommestik en levrancier” niet ontbreken; het ganse plein ging er prat op, ook toen 4T4 even naar voren kwam met z’n “IV”, verder was er “Baes” , “De verefninge” en “Jaloes” die de West-Vlaamse rapsterkte onderstreepte. De hiphopsounds gingen alle kanten op , aanstekelijk, opzwepend als zalvend, hemels, groovy.
De spervuur aan raps en die sounds zijn na al die jaren nog steeds bewonderingwaardig! Met een closing final als “Zonder totetrekkerie” , “Niemand grodder” en “Kom mor ip” was het amusement en ambiance troef. Wat een ‘damuseleute’ hadden we hier allemaal.
Naast het solowerk en andere werkjes, uitstapjes is het niet slecht regelmatig stil te staan wat deze drie op Vlaamse bodem hebben verwezenlijkt. Volume ip duust! Fijn avondje nostalgie!
Het publiek werd eerder opgewarmd door Fake records met o.m. een olsan (mag met kleine letter), twee gasten die losweg pijn, schoonheid als geluk, miserie met elkaar breien en Uberdope, Gentse hiphopcrew die ook al een twintig jaar bezig zijn en die twee backing vocals meehadden; lichtvoetig, scherp, gedreven hadden ze het publiek mee om ons met een vuurpijl naar ‘t Hof te schieten …
Organisatie: Busker
Nederlands 
Français 
