De muziek van de uit Brugge afkomstig Carneia is nauw verbonden met de progmetal rock van Tool; verder sluimert Channel Zero en de stoner van Kyuss ergens rond . Net als de groepsnaam is heel wat beeldspraak verweven en wordt er muzikaal lekker oorlog geleverd voor ‘The tongues of Babel’.
We horen die zelfde donkere slepende broeierige intensiteit , dynamiek en opwinding wat overtuigend spannend materiaal oplevert , waarbij de nummers durven te exploderen ... Lovend zijn we over de acht songs van dit tweede album.
‘Carneia’ bijt van zich af , knalt, intrigeert , overweldigt en won terecht al eens eerder een Vi.be on Air op StuBru .
Info op https://www.facebook.com/carneiaband
Forward - Jong West –Vlaams bandje uit de omgeving Avelgem – Moen geeft zich volledig met een reeks broeierige snedige en gedreven rocksongs . Ze klinken spannend en zitten melodieus goed in elkaar, wat een overtuigend geheel oplevert . In de zang dwaalt Ian Astbury van The Cult rond . De band rijpt nog, en is zoekende naar een eigen identiteit. Wordt vervolgd …
http://www.forwardmusicband.be
Het Waalse duo Renaud Versteegen en Soho Grant zijn aan hun tweede cd toe . We krijgen een mooi indiefolkend album , waarbij de sfeervol dromerige songs sober , spaarzaam kunnen zijn, het gitaarspel als rode draad , of minutieus zachter zijn uitgewerkt , verder gekenmerkt door een perfecte meerstemmigheid .
De eerste drie songs “Take me home” , “Time to gather” en “Orange sky” ondersteunen de afwisseling in melodie, instrumentatie en baden in een sfeer van melancholie .
‘Ghost’ brengt rustig voortkabbelend materiaal, en wat thuis met z’n tweeën in stijl werd uitgevoerd , wordt live met vier gestoffeerd .
Info http://www.coffeornot.be
De Gentse band Grace in the Woods heeft een aardige EP uit , ‘Dirty something’. Ze ontwikkelden eerder al een repertoire van eigen nummers en enkele covers o.m. van Feist .
We hebben hier te maken met een reeks sfeervol dromerige, broeierige luistersongs , die intiem kunnen klinken, durven breder te gaan en mooi uitgewerkt zijn .
Hun indiepop kent jazzy loops en dampend funkende ritmes, enerzijds door een spaarzame begeleiding , anderzijds meer gefundeerd en uitgebouwd . De warme vocals bieden zeggingskracht. Op die manier hebben ze een spannend afwisselende EP uit en houdt het gezelschap de aandacht met een “Nevermind”, “Now you’re gone” en de titelsong , die trouwens als single fungeert. Uiterst genietbare muziek dus.
Info http://www.graceinthewoods.be
Bij Musiczine maken we er een erezaak van om beloftevolle, nieuwe muziekbands van eigen bodem in de spotlights te plaatsen. Een nieuwe naam in dat rijtje is het Gentse Vermilion. Deze metalband is allesbehalve een groep van dertien in een dozijn.... Vermilion staat voor lang uitgesponnen, instrumentale composities waarbij diverse stijlen vakkundig worden afgewisseld. Centraal staat progressieve metal maar die wordt gevarieerd met invloeden uit hardrock , jazz-fusion, postrock, sludgemetal en zelfs ambient.
Alle nummers duren tussen de zes en acht minuten en zijn opgebouwd uit diverse, repetitieve riffs die regelmatig worden onderbroken door opvallende rustige en dikwijls akoestische passages. Met een dergelijke muzikale benadering is het niet evident om de luisteraar voortdurend geboeid te houden maar dit Gentse gezelschap slaagt daar wonderwel in... Van de vijf consistente tracks is “Nomadic” onze favoriet. De zware, jazzy begintonen doen ons denken aan Faith No More waarna trage metalriffs zich herhalen tot plots flamenco-gitaren de luisteraar op het verkeerde been zetten en de song een volledig andere wending geven!
Een knap debuut dus van een bijzondere band. Meer info vind je op https://www.facebook.com/vermilion.the.band .
Het fijne Graspop-festival ligt ondertussen al een paar weken achter ons. Heel wat bekende en minder bekende namen uit de metalwereld tekenden er acte de présence in één van de tenten of op het hoofdpodium. Voor de volgende editie kunnen we de organisatie al één naam tippen die perfect zou passen in de Metal Dome: Fat Bastard.
Dit vijftal uit Antwerpen is actief sinds 2007 en brengt met ‘Feel The Pain’ een eerste cd uit. Hoewel we weinig verwachtingen hadden (we hoorden al iets teveel debuutplaten van beginnende bands die ons amper wisten te boeien) gooien we met veel plezier onze scepsis overboord.
Fat Bastard heeft namelijk met ‘Feel The Pain’ een visitekaartje afgeleverd om U tegen te zeggen. De muziek van de Antwerpenaren is duidelijk beïnvloed door fijne bands uit de vorige eeuw. Namen die ons spontaan te binnen schieten zijn Motorhead, Metallica, Bodycount, Prong, Iron Maiden, Channel Zero en Pro Pain.…
Ondanks de inspiratiebronnen pakt de band uit met een opvallend fris en eigen geluid wat ze zelf Rawk n Roll noemen. Wat ons betreft is het een opmerkelijke mix van metal, hardrock, rock-n-roll en een streepje hardcore. Songs zoals “Instant Shame”, “Bastard”, “Burn” en “Kickoff Party” zijn opgebouwd uit stevige, repetetieve gitaarrifs, een energieke ritmesectie en passende vocalen. Frontman Jorn is geen wereldzanger maar zijn ietwat aparte strot matcht perfect bij de sound van de muzikanten.
Fat Bastard levert zo de ideale muziek waarbij ieder rechtgeaard metalhead gegarandeerd stevig uit de bol gaat. Meer info op Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. of http://www.fatbastard.be .
Mosquito, Kevin Imbrechts en Nico Kennes uit het Leuvense , hebben hun eerste full cd uit. Broeierige stevige nummers , met een donkere , duistere tune , die ergens het midden houden tussen stoner, sludge, psychedelica , postmetal en -rock .
Meteen weet het duo de aandacht te scherpen met “The fall” , “Thrice”, “Ecleptic”, “Front stage façade” en “Paradigm shift” . Ook de opbouwende felle sound van “A senseless saga for the sullen”, “Victim vs vagrant” trekken letterlijk een geluidsmuur op .
Het duo heeft zondermeer een donkere, krachtige overtuigende plaat uit!
http://mosquito.bandcamp.com
Het Nederlandse Vandel grijpt terug naar die 80s wavepop met die traag slepende melodieën, diepe bas , indringende synths en vocals . Een vertrouwd geluid , zoals we het maar al te goed kennen (en graag horen) van bands als The Cure, Joy Division , Bauhaus en Sisters. Maar in hun zes nummers sijpelt ook meer het gitaargeoriënteerde The Sound door . Vandel is op ‘Existence’ duidelijk gefocust op die eighties en zal waarschijnlijk op menig revivalparty en – event aan zijn trekken komen .
http://van-del.bandcamp.com
Een dosis gezonde rock’n’roll krijgen we te horen op de titelloze full cd van Shapeshifter . Vergewis u niet met de Nieuw-Zeelandse band. Het is een Belgisch kwartet die 90s rock speelt in de beste traditie van The Scabs, waarbij ruimte is voor snedige , vettige, boeiende soli . In sommige nummers krijgen de toetsen een prominente rol , of wordt een sax toegevoegd , wat kleur en elan geeft . Fijn rockend plaatje dus bijgevolg!
Intussen is de groepsnaam veranderd in Shapeshifted
Info
https://www.facebook.com/shapeshifted.be
http://shapeshiftedbe.com/
Celestial Wolves overtuigt met een sterk cinematografische plaat . Hun instrumentale sound , waar af en toe een voicesample is in verweven, klinkt sfeervol , ingetogen en levendig door frisse, aanstekelijke , opbouwende en exploderende gierende ritmes .
Natuurlijk kan je niet omheen de invloed van Mogwai en Godspeed , maar in de forsere aanpak heb je welige postmetal. Het vijftal wordt door het Dunk!festival ondersteund , gezien hun muzikale outfit volledig past in het plaatje van Dunk! . Boeiende plaat.
http://www.celestial-wolves.be
Op de nieuwe plaat van het Nederlandse Most Unpleasant Men is hun sfeervolle aanpak duidelijk breder geworden . We horen mooi uitgewerkte broeierige pop , die door keys en percussie kleur en drive hebben , en onderhuids niet vies zijn van een wavetune en beats . Door de dromerige zang blijft de gevoeligheid in het materiaal primeren .
Een afwisselend album en een spannende sound zorgen bij het sextet ervoor dat de plaat uitermate boeiend blijft !
http://www.mostunpleasantmen.nl
Voor wie houdt van ‘90s grungepop in de voetsporen van Nirvana , komt zeker aan z’n trekken op de EP van Mxrcxl rond een zekere Marcel . Vier snedige songs horen we, aangevuld met ‘80s keys , waarvan de eerste twee een donkere tune hebben . Niet verrassend misschien, maar de songs steken goed in elkaar , hebben armslag en weten te raken .
Nederlands 
Français 
