In 2006 zetten de mensen van Ansatz der Maschine een nieuwe standard neer in de Belgische pop met indietronica en de schitterende plaat ‘The Postman Is A Girl’. De opvolger ‘Painting Bad Weather On her Body’ is terug een geslaagd project. Mathijs Bertel bewijst met zijn tweede soloplaat dat er groei zit in de band. Zowel in het studio werk als op de live performances, horen we de subtiele elektronica, evenwichtig vermengd met akoestische viool, blazers, drums, elektrische gitaar en zang. Het resultaat is een warme mengelmoes van goeie songteksten, productie en muzikaliteit.
Op het nieuwe album is de live band nu volledig geïntegreerd. De leuke visuals maken het live werk nog exceptioneler. Kortom Ansatz der Maschine klinkt fantastisch op cd en is live een geheel omvattende belevenis.
Bandleden : Mathijs Bertel; Bram De Vreese, Jan Dhaene, Ruben Vercaemer
Info op http://www.myspace.com/ansatzdermachine
Het Leuvense The Neon Judgement is terug onder ons … Sinds begin jaren tachtig waren zij een vertrouwde naam in de alternatieve electro/waverock scène in ons landje, maar ook ver daar buiten. De primair machinale beats in een mix van snokkende gitaarrifs van TB en de ruw-analoge synthesizer klanken van Da Davo zijn iets unieks, én toch zo herkenbaar.
‘Smack’ is hun eerste studio-cd sinds ‘Dazsoo’ (1998); The Neon Judgement bewijst nog steeds niets aan relevantie te hebben ingeboet. Nummers als “The Great Consumer”, “Leash”, en “We Are Confused” doen terecht vermoeden dat het bloed nog steeds kookt en hun songs nog altijd eigentijds, hard en compromisloos zijn. Binnen de heropleving van de ‘80’s wave en electro lijkt het erop alsof ze nooit zijn weggeweest! Uit deze plaat zijn de singles “The Great Consumer” en “Leash” de voortrekkers van de full cd.
Info op http://www.theneonjudgement.com of http://www.myspace.com/theneonjudgement
Achter Elvy schuilt Lionel Vanhaute uit Namen. Deze do-it-all deed beroep op leden van Flexo Lyndo om de z’n intieme, sfeervolle songs meer elan te geven. De sobere, spaarzame begeleiding biedt zeven dromerige opbouwende songs, waarbij de factor emotionaliteit goed bewaard blijft! De warme zang omfloerst de ingetogen nummers.
Met dit muzikaal project ging alvast voor deze talentrijke singer/songwriter een droom in vervulling. Geniet mee van zijn droom met enkele fijne popsongs als “Devotion”, “Gone” “Icarus mother” en de titelsong.
Info op http://www.myspace.com/elvymusic.be
Uit de omgeving van Bergen komt Bubble Trap. Ze debuteerden in 2004 met de demo ‘Soap for memories’ en na singles “Jay” en “I am nothing” van een paar jaar terug is het langverwachte debuut ‘Compromise’ uit.
De groep brengt broeierige, dromerige gitaarpop, die door toetsen psychedelisch worden gekleurd. Een link naar ‘70’s Pink Floyd en ‘80’s Alan Parsons is daarmee gelegd. De vocals van toetsenist Sébastien Boutry refereren soms aan Anthony Kiedis en Ed Kowalczyck. Ze hebben aardig wat nummers op zak, die door een directe rockaanpak wat krachtiger durven klinken. “You keep silent” is alvast een goede single als uitgangsbord om de groep meer airplay te geven.
Info op http://www.myspace.com/bubbletrap
Na zijn debuut ‘Lemon Tea’(Hue 2006) volgt een melodieuze opvolger ‘Cats and Babies’. Een tamelijk toegankelijk en onschuldig album! Het grote verschil met zijn debuut is dat de songs door een meer natuurlijke beat werden ondersteund ipv programming. Vooral de piano geeft een breekbaar geheel en zorgt voor een portie gevoeligheid. Zelf zegt Nomad, alias Ruben Kindermans, dat de teksten zeer persoonlijk zijn: “Op mijn 27ste wordt verondersteld dat mijn jeugd over is en ik nu volwassen moet worden…” aldus Kindermans.
De songs zijn inderdaad een nostalgische trip, een ode aan de kindertijd en jeugd van de man. De sound mag worden gelinkt aan een jonge Neil Young, vooral dan “Little Man”, “Shaping The Clouds” en “The Lake”.
Het album vormt de ideale achtergrond om op een zomerse zondagavond met een lekker gekoeld drankje te mijmeren over vervlogen (gelukkiger) tijden.
Info op http://www.myspace.com/homesicknomad
Volgens sommige bronnen is dit ‘Queens Of The Stone Age in het Brussels’. Komaan zeg, wat meer respect voor de Queens hé! Groot was mijn ontgoocheling want dit is de zoveelste dialect plaat uit arm Vlaanderen.
Volgens hun bio starten de gebroeders Jeroen en Sybren Camerlynk een zijproject. Ze wouden rustige liedjes schrijven die ze niet kwijt konden in hun toenmalige metalband. Er werd nog een drummer gezocht: Tom Ramboer en een extra gitarist: Sam Janssens (Toendra,Trezmil,..). Na drie maanden repeteren startten ze al met de Vlaamse podia af te schuimen. In 2005 waren ze zelfs geselecteerd voor de Nekkawedstrijd,waar ze verrassend de finale halen. Verder hebben ze verschillende Vlaamse rockers als Gorki,’t Hof van Commerce en Raymond verblijd met een voorprogramma. In 2007 verscheen dan hun eerste single “Adieu” (opgenomen in de MM studio, met producer ward Neirynck (Stash, Tom Helsen, …)). In 2008 wonnen ze ook de Nederpopprijs.
Wat mij betreft waren er maar twee nummers die konden bekoren, “Armand Pien” en de bonustrack en remix van hun single “Adieu”. Verder vind ik het album even ranzig als de fotomodellen op hun cd-hoes, maar de Vlaamse kleinkunst en rockwereldje zien het wel zitten met De Fanfaar …
Om te kunnen tippen aan Gorki, ‘t Hof van Commerce, Raymond, De Nieuwe Snaar of Hugo Matthijsen mankeren ze nog veel Ballen… Maar over smaak mag men niet redetwisten.
Meer info bij volgende links: http://www.defanfaar.be of http://www.myspace.com/defanfaar
Team William …Wapenfeiten: derde op Humo’s Rock Rally 2008, derde Oost-Vlaams Rockconcours, winnaar Battle of de lage landen, winnaar Fnac Unsigned Music
’The Most-Overestimated Band of Western Europe’, zo noemen ze zichzelf. Producer van hun debuut, Mario Goossens (Triggerfinger, Black Box Revelation)!
Het kwartet heeft twee jaar aan de weg getimmerd en heeft een uiterst geslaagde cd uit. Team William heeft zich ontpopt als een aanstormend talent met catchy broeierige, intense en energieke indiepop, met invloeden van Arcade Fire en Inspiral Carpets op keys. Op Dour vorig jaar werden ze al beloftevol onthaald en speelden ze een fris aanstekelijk en luchtig setje. De groep heeft met “You have my heart, okay”, “Lord of the dogs”, “First snow”, “70%”, “Hotel” en de afsluitend tracks “You look familiar” en “Peptalk” aardig frisse songs op zak; binnen zijn genre van fijne pop brengen ze voldoende variaties aan door de broeierige spanning, opbouw, groove en toetsen. Af en toe nemen ze wat gas terug. Ook in het sfeervolle materiaal boeien ze, “Judo kid” en “Last man on the moon”.
Team William deed aan ‘real teamwork’ om met zo’n plaat te overtuigen. Band met een grootse Toekomst. Gegund!
Info op http://www.myspace.com/teamwilliam
Keefman brengt lekker in het gehoor liggende Nederlandstalige poprock. Drie songs vinden we terug van de band uit Duffel rond singer/songwriter Tom Kets. Op opener “Magere meisjes” biedt de band een oversneden rocksong. “Hier in dit Nederland” klinkt sfeervoller en is innemend en tot slot “Mooie verleizers” wordt kleurrijker door de keys.
De EP biedt aangename, avontuurlijke en gevarieerde pop. De band viel (verdiend) in de prijzen door de Nederpopprijs naar zich toe te trekken.
Ze kregen alvast de support van Gert Bettens, wat een belangvolle bijdrage betekende tot dit spannend Nederlandstalig poprockEP’tje! Dit smaakt naar meer …
Info op http://www.myspace.com/keefmanmusic
Airport City Express is een band ut Luik. Ze behaalden in 2007 al een finaleplaats van het Waalse Pure Demo; bij onze Franstalige vrienden is dit alvast een puik resultaat. Hun vijf indiepop songs refereren aan het te vroeg heen gegane Orange Black en Grandaddy door de psychedelica toets en Girls In Hawaii door de lichthese zang. De groep zweert trouw aan een lofi Pavement aanpak. Dromerige, broeierige, aanstekelijk en frisse pop, die intrigeert en overtuigt. Ze debuteerden op het Jaune Orange Records
Info op http://www.collectiefjauneorange.net
Met hun vijfde album ‘Clair obscur’ heeft het Belgische trio Hitch een opmerkelijke opname afgeleverd. Dit full album werd gemixt door niemand minder dan John Congleton (Explosions in the sky, Black Moutain, The paper Chase).
Met hun eigenzinnige en vlijmscherpe indie/ post-hardcore sound doen ze ongeveer al vijftien jaar hun eigen ding. Hun energieke live optredens zijn daar de beste bewijzen van.
Deze fijne underground band heeft al heel wat ervaring in de wereld, Europa, drie maal de States en Zuid-Afrika. Zij hebben onder andere voorprogramma’s gedaan van Girls Against Boys; Trams Am; At the Drive –In, Mudhoney en ga zo maar door.
Na de uitgave van hun vierde album in 2006, ‘We are electric’ welke was opgenomen live in Zagreb Kroatië, hebben ze ook nog recent een 7inch opgenomen met hun vrienden van Amenra bij de studio’s van Vlas Vegas. In juni 2008 hebben ze dan hun vijfde plaat opgenomen die nu in februari bij Vlas Vegas is uitgebracht. Dit gebeurde samen met Hein Devos (eigenlijk zo een beetje het vierde lid van de band) en het vakkundige producers werk van John Congleton. Voor de mastering van het album zorgde niemand minder dan Alan Douches (West West Side Music, o.a. Radiohead staat op zijn palmares).
Op het album ‘Claire obscure’ vertrok het gezelschap terug naar hun basis van invloeden van My Bloody Valentine; Jesus And The Mary Chain alsook de San Diego Golf van de jaren negentig bands als Drive Like Jehu; Swings Kids enz.
Het klinkt echter niet achterhaald, integendeel ik vind het alvast fris en puur. Bijvoorbeeld de vierde track op het album, ”Choking on air “ heeft de pure energie zoals post indie rock moet klinken: verrassend, energetisch en intiem tegelijkertijd.
Ook de grafiek van het album is prachtig het weerspiegelt gewoon de sfeer van het album. Puurheid; less is more! Deze werden verzorgd door de Franse graficus Knapfla.
Te koesteren plaatje….
Meer info over Hitch : http://www.myspace.com/hitchrocks en hun label www.vlasvegas.be
In ons landje bezitten we al enkele opmerkelijke potige rock ’n’ roll bandjes als Triggerfinger, Black Box Revelation en The Rones. Het West-Vlaamse trio Novac kan meedingen in dit genre, maar koos voor de meer subtielere, broeierige rockaanpak; de rauwe, ongepolijste , rommelige kantjes horen we eerder in het begin van de cd met “Led letter”, “Fontanella” en “Titled”. “Daylight savings”, “Either way” en de titelsong onderstrepen de catchy poprock. Op “Tainted” dwepen ze zelfs met trompetjes. De zang van Tom Vanlaere heeft veel mee van het plaatselijke Basics uit Tielt, maar valt soms wat te hoog uit, wat het rock’n’roll gehalte wat te braafjes maakt. Maar de band kan aardig doorgaan en heeft de kunst van het songschrijven onder de knie.
Info op http://www.novac.be
Man van alle kunstjes binnen de muziekindustrie is Gert Keunen. Hij heeft met z’n project Brsiskey een nieuwe plaat uit. De derde trouwens na ‘Cucumber Lodge’(klemtoon op jazz/elektronica), ‘Scarlett Road-House’ (zwoel, sensueel, groovy, een fusion van jazz, bigband/blazers en latino).
’Before-During-After’ leidt het soundtracksfeertje van vroeger al ten dele in, want de cd lijkt een sferisch samenbrengen van ‘Goldfinger’ (Shirley Bassey) vs ‘Twin Peaks’ vs ‘Once Upon a time in America’ vs David Lynch en Ennio Morricone. Het onderstreept de muzikale kunde van Briskey in verschillende gedaantes. Een donker, traag slepend jazzy trippopgeluid, dat op de lange nummers “Spellbound” en “The man with an oiled mustache …” tot z’n recht komt. De vocals van Lady Linn en Dorona Alberts (ook al op de vorige plaat terug te vinden) passen ideaal binnen het Briskey decor, luister maar eens naar de adembenemende versies “Ossessione” en “After hours”.
Briskey leverde opnieuw puik werk af en gaat van een bigband filosofie naar een kortfilmproductie.
Info op http://www.briskey.be
Nederlands 
Français 
