Cram Ration is een gloednieuw  project rond  top drummer Teun Verbruggen, een man die van vele markten thuis is. Hij werkt hier samen met gitaarvirtuozen Vitja Pauwels (Bombataz, Leap/Detach) en Ceasr De Sutter-Pinoy (Peenoise, Bardo).
We citeren het bericht op de website van Sound of Ghent ter introductie: "De muziek klinkt soms luidruchtig, soms hoekig, maar altijd met oog voor dialoog en samenspel. De drums van Verbruggen vormen een stevige en daverende ruggengraat, de muzikale fantasieën en excessen van Pauwels en De Sutter-Pinoy gedragen zich als miniaturen of kleine schilderijen. Eigenzinnig, beklijvend, maar vooral ingenieus. Muziek vol innovatie en verbeeldingskracht."

Het is een energiebom die tot ontploffing komt , helaas in deze fase voor geen publiek , anders ging de temperatuur tot een kookpunt komen … Ze bieden een psychedelische trip door bedwelmende gitaarriedels en percussie . Trouwens , de percussie staat bij hen op het voorplan; een kleurrijke lichtshow maakt het plaatje compleet . Mooi.
Op ingenieus, doordachte wijze gaat men te werk. Lieflijk en bevreemdend klinkt het . En ze zijn niet vies van een vleugje experiment.
Cram Ration brengt je dus stapsgewijs in een diepe trance. Teun Verbruggen is een meesterlijk drummer, die de drumvellen streelt, en de verschroeiende riffs van het getalenteerd duo, Ceasar De Sutter-Pinoy en Vitja Pauwels palmen ons in. Het refereert aan de psychedelica rock van de jaren '70. De luisteraar wordt gehypnotiseerd en zweeft weg van deze wereld. Tja , geestverruimend alvast.
‘Muziek vol innovatie en verbeeldingskracht’, lazen we, én dat is niet uit de lucht gegrepen. Het is de rode draad in het concert.

Cram Ration zorgt een klein uur lang voor een energieboost. Zachtmoedig , bedwelmend en harder, oorverdovend. Het is een tot de verbeelding sprekende psychedelische trip , die aan de ribben kleeft . Een aangenaam , bijzonder goed concept, trouwens.
Dit smaakt naar meer, veel meer… en zeerzeker voor een live publiek in zaal om compleet uit zijn dak te gaan …

Organisatie: Handelsbeurs, Gent (ism Sound of Ghent)

Symfonieorkest Vlaanderen - Sound of Ghent - Voortdurend spelen met emoties

We zijn al een tijdje in de ban van Beethoven, vorig jaar werd de 250ste verjaardag van zijn geboorte gevierd. Diverse organisaties wilden het in de kijker plaatsen, maar helaas gooide de coronacrisis roet in het eten.
Festival van Vlaanderen, Gent organiseerde verschillende evenementen in teken van de negen symfonieën van Beethoven. Deze worden nu met mondjesmaat uitgezonden via streaming. We hebben al een pak concerten bijgewoond. Dit concert werd opgenomen op 27 september 2020 in het Industriemuseum in Gent .
Op 26 januari werd de 6de symfonie uitgezonden via streaming. We citeren: '' Voor de geliefde zesde symfonie, de 'Pastorale', zetten leden van Symfonieorkest Vlaanderen een septet van William Watts op de lessenaar. Net als bij de vierde bestaat de bezetting uit een strijksextet met de toevoeging van een dwarsfluit, die een heel nieuw palet aan kleuren mogelijk maakt.''

Wat de rode draad is in de composities van Beethoven,  is de wijze waarop de man, subtiel of niet, allerlei emoties bespeelt. Het aandoenlijke spel van dwarsfluit, viool en dubbel bas van de muzikanten bij het Symfonieorkest Vlaanderen toont het aan. In een concept van vreugdekreten, weemoed en melancholie word je een klein uurtje lang meegevoerd. We horen een speelsheid van dwarsfluit , viool en dubbele bas, die elkaar kruisen. Het doet allerhande emoties opborrelen. Vreugde en verdriet wordt voortdurend aangevoeld.
Elke compositie van Beethoven via deze streaming benadert dit gevoel. Symfonieorkest Vlaanderen weet tijdens de intieme voorstelling van “Pastorale”, één van de mooiste composities van de grootmeester , op uitgekiende wijze te ontroeren.

De instrumenten beheersen ze enorm. Ze leveren geen routineuze set af, maar weten met hart en ziel een sterke symfonie te spelen. Tonnen spelplezier zien we. Kortom , een spel van emoties en vooral ontroering horen we van het gezelschap . Overtuigend en Sjiek

Line-up: Caroline Peeters - dwarsfluit / Amanda Favier - viool / Cudrun Verbanck - viool / Kris Hellemans - viool/ Bieke Jacobus - viool / Renaat Ackaert - cello / Koenraad hofman - dubbel bas.

Organisatie: Festival van Vlaanderen, Gent

Nick Cave ‘Alone at Alexandra Palace’ is een concertfilm en live-album van de Australische muzikant. Het werd wereldwijd gestreamd op 23 juli 2020 ll. Het werd gefilmd door cameraman Robbie Ryan en hij toont Cave solo op piano in ‘Alexandra Palace’ in Londen. Het resultaat 'Idiot Prayer' brengt uiteenlopende reacties.

Onze recensent schreef reeds een mooi artikel over het concert zelf
http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79153-nick-cave-idiot-prayer-live-at-alexandra-palace-londen.html  

Wij namen de ingetogen schijf even onder de loep … Over de hele lijn grijpt Nick Cave je bij de keel, als een eerste klasse crooner die met pakkende songs je volledig stil krijgt . Hij brengt een gemoedsrust in ons hart.
Hij bewandelt met je een intens pad en overtuigt met zijn bijzonder gedreven vocals,  waardoor hij je weet te hypnotiseren. Maar bij sommige songs missen we ‘the good old Nick’, o.m. op “The mercy seat” , sterk weliswaar, maar het schoentje knelt in de aanhoudende zachtmoedigheid .
Het is niet de vuilbekkende Cave die wild om zich heen stampt op ‘Idiot prayer’, het is de Cave die elke gevoelige snaar raakt , waardoor het stil wordt vanbinnen. Een poëet als Leonard Cohen deed dit ook , net als een Mark Lanegan.
Cave gaat uiterst ingetogen te werk aan z’n piano; broos en breekbaar klinkt het materiaal , maar het staat als een huis, krachtig.  Het voelt alleen raar aan om songs als een “Papa Won't leave you, Henry” of  die “Mercy seat”, die energiek zijn nu ingehouden, zeemzoet klinken.
Ondanks dit feit weet Cave ons steeds opnieuw te raken. “Into My arms” bezorgt je een krop in de keel en “Higgs Boson Blues” verdooft je compleet. En op die manier kunnen we nog even doorgaan …

Wie fan is van de Cave die zijn gal uitspuwt en op  rauwe wijze te werk gaat, is er aan voor de moeite. Wie houdt van de zeemzoetige kant zal zich in deze parel vinden. Persoonlijk zit ik er ergens tussenin. Met zijn warme stem omarmt hij je , en dwalen we even weg in melancholie en weemoed .
Maar toegegeven, we missen hem in die zin dat hij je op verschroeiende wijze door elkaar schudt tot je ziel brandt …

Tracklist: Spinning Song 01:48 - Idiot Prayer 03:09 - Sad Waters 03:44 - Brompton Oratory 03:22 - Palaces Of Montezuma 03:44 - Girl In Amber 04:32 - Man In The Moon 03:04 - Nobody's Baby Now 03:57 - (Are You) The One That I've Been Waiting For? 04:30 - Waiting For You 03:03 - The Mercy Seat 04:55 - Euthanasia 02:59 - Jubilee Street 04:32 - Far From Me 04:14- He Wants You 02:53 - Higgs Boson Blues 07:00 - Stranger Than Kindness 03:34 - Into My Arms 04:53 - The Ship Song 03:08 - Papa Won't Leave You, Henry 04:31 - Black Hair 03:03 - Galleon Ship

Ansatz Der Maschine - Al de dingen die we nu doen, kunnen blijven doen na deze crisis  is mijn voornaamste ambitie

De West-Vlaamse band Ansatz Der Maschine brengt een soort meditatieve ambient met een klassieke, theatrale inbreng. Vier jaar na 'Tattooed Body Blues' bracht Ansatz Der Machine met 'Burial Songs' begin 2020 een album uit , opgebouwd als een klassiek requiem. 'Burial Songs' is niet meteen de meest opgewekte naam voor een album en toch is het geen gitzwart album geworden. Ook al is het thema ‘omgaan met verlies, dood en verdriet’. Je hoort en ziet veel lichtjes aan het einde van die tunnel.
Door de corona crisis zag de band hun release tour in het water vallen. Ook al waren er wat coronaproof concerten later in 2020. Onlangs speelde Ansatz Der Maschine een streaming concert in de Vooruit Gent, een organisatie van Sound of Ghent, wij waren er als de kippen bij.
Ons verslag kun je hier nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80627-ansatz-der-maschine-sound-of-ghent-intensiteit-in-het-kwadraat.html
We hadden een fijn gesprek met bezieler Mathijs Bertel.

Ansatz Der Maschine is eigenlijk begonnen als een eenmalig project van jou en Alexander, heb ik gelezen. Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Dan spreek je al van iets van zestien of zeventien jaar geleden eigenlijk. We zaten samen met elkaar op school. We speelden toen ook al bij enkele bands en werden wel eens gevraagd voor theaterfestivals of zo. Er werd gevraagd om eens iets samen te doen, en van het één kwam het ander. We hebben, ik en Alexander, eigenlijk enkele maanden intensief daar aan gewerkt, als 18 jarige terwijl we veel andere dingen konden doen (haha). Ik had dat opgestuurd voor een soort wedstrijd van KBC. We hebben die prijs gewonnen en dat zorgde voor wat feedback op de radio en zo, dus dachten we daar toch wat meer mee te doen. Wat dus in eerste instantie niet de bedoeling was , maar het winnen van die wedstrijd en alles daaromheen was een echte boost om dat net wel te doen. Alexander zat toen in Australië, en die moest dan bellen, een afstand die we moeilijk konden overbruggen maar het lukte toch. Alexander is er na zijn reis naar Australië wel vrij vlug uitgestapt, omdat hij er geen zin meer mee had, en het moeilijk kon combineren met andere activiteiten. Hij was er eigenlijk enkel het eerste jaar bij, maar alle credit naar hem toe, want we hebben de band samen gesticht dat is toch wel belangrijk om te vermelden.

Uiteindelijk is de band beginnen uitgroeien tot een achtkoppige collectief, ook nu weer hoe is dat proces ontstaan?
Het is pas sinds zeer recent een vaste line-up. We hebben heel wat formaties gehad, en veel gast muzikanten. Ik ken er nogal vrij veel, dat scheelt. In het begin was het enkel ik en Alexander, en van mijn standpunt uit zocht ik naar manieren om die Elektronica live toch uit te breiden. Daarvoor ben ik gaan zoeken naar muzikanten die perfect binnen dat plaatje passen. Energie geven naar het publiek toe, is voor mij het enige dat van belang is. Daarin wil ik groeien en voortdurend veranderen. Daardoor hebben we op elke plaat wel met andere muzikanten gewerkt, in oogpunt van het verhaal dat ik wilde vertellen. Al heb ik nu wel het gevoel dat we onze draai gevonden hebben, waardoor er dus toch een eerder vaste line up is ontstaan na al die jaren.

Wat zijn tot nu toe de hoogtepunten, het debuut ‘The Postman is a Girl’ was alvast een schot in de roos. Vertel ons wat meer?
Hoogtepunten? Het is doorheen de jaren altijd een beetje een hobbelig parcours van diepte- en hoogtepunten. Maar zo een hoogtepunt dat erboven uitsteekt was toch ons optreden in Koeweit. Dat was op vraag van de Belgische Ambassade. We zijn ook op TV geweest toen, het was dan ook niet zo evident om daar terecht te komen. Ook in de studio en zo, hoe ze de bandnaam in het Arabisch uitspreken en zo. We speelden ook in een zaal met een video wall  zoals bijvoorbeeld Massive Attack, allemaal zeer overweldigend. Dat was dus een heel unieke belevenis .Voor de rest? We hebben ooit eens de Gentse Feesten op Sint-Jacobs afgesloten, het regende pijpenstelen voor het concert, en dat plein stond overvol tot ver naar achter. Een prachtig beeld.

Waren de nummers op jullie EP en eerste twee albums zo goed als instrumentaal? (correct me when i’m wrong) . Waarom de omslag naar zang (wat mij betreft een schot in de roos)?
Dat heeft gewoon te maken met het centrale gevoel waar ik naar op zoek ben als ik een plaat maak. En dan zoek ik de middelen die daarbij passen, op een bepaalde moment was dat een zangstem. En zo is dat geleidelijk gegroeid. Pas op, ik vind  pure Instrumentale muziek op zich nog steeds heel leuk om te doen. Wat ik ook een beetje heb als componist, ik ben een heel onrustige ziel. Dat kan voor de muzikanten rondom mij een zegen of een vloek zijn. Ik hou van enorm veel afwisseling, ik kan na een minuut al weer met een ander idee voor de proppen komen. Daardoor gaat de muziek dus uit van elektronica naar prompt indie folk toestanden of zo.

Ik heb jullie eigenlijk via dat album ‘Heat’ leren kennen in 2012. Heeft die plaat bepaalde deuren geopend?
We kregen door die plaat wel iets meer airplay op de radio. Wat ook mooi vind ik, is dat we als band in dat typische club circuit kunnen spelen, en worden gevraagd. Dat is op zich niet zo evident. Maar daarin zijn we toch geslaagd. Met de vorige plaat was dat ook al een beetje, maar dankzij ‘Heat’ werden we toch wel iets meer een vaste waarde binnen dat typische club circuit, en daardoor is die plaat toch een springplank gebleken. Die kleine clubs waar je met honderd man of zo staat, die doe ik eigenlijk zelf het liefst. En dat is een voordeel , ook voor ons, dat we in ons land een fantastisch club circuit hebben.

Er werkten toen  ook verschillende gastvocalisten mee aan deze plaat. Wanneer is Sophia (in zoverre dat klopt) uitgegroeid tot een vaste waarde?
Sophia heeft op ‘Heat’ een nummer mee gespeeld. Het werd nogal vrij vlug duidelijk dat zij vocaal perfect paste binnen het concept. Ik zocht eigenlijk ook een nieuwe zangeres, en in de zoektocht kwam ik toch bij Sophia terecht. Ik had in eerste instantie verschillende vocalisten, maar het moest nog live gebracht worden ook. Ik heb Sophia leren kennen via haar band Little dots , maar ze zit in veel andere projecten zoals STIL.. Zeker checken.

Eén van de redenen van dit interview is de release van ‘‘Burial Songs’ begin vorig jaar. Een filmische plaat met toch ook een persoonlijk en droevig verhaal?
Eigenlijk los van een verdriet dat we te verwerken hadden, is die plaat er gekomen, vanuit het idee ‘wanneer breng je de beste platen uit’, als je emotioneel op een punt zit dat je uw verdriet, pijn tot vreugde ergens kwijt moet kunnen. En dit was gewoon zo een moment om daarmee om te gaan, en dat een plaats te geven. Eigenlijk los van dat persoonlijke verdriet. Gewoon dus de aanvaarding en het verwerkingsproces. Er zijn wel bepaalde dingen gebeurd in die periode, maar eigenlijk hebben die daar dus rechtstreeks niet zoveel mee te maken. Het was pijnlijk, maar dat zijn dingen die iedereen wel eens meemaakt. Dus kon ik dat vrij snel een plaats geven. Maar het proces van die aanvaarding en verwerking vond ik wel een interessant concept om uit te werken.

Toch heb ik de indruk dat er telkens een zon schijnt achter de donkere wolken, het omgaan met verdriet en pijn is enorm vertegenwoordigd? Je mening?
Mooi dat je dit zegt, want dat is net het gevoel dat ik er wilde insteken eigenlijk. Wanneer maak je iets nostalgisch weemoedig of melancholisch als er een stukje zon in voor komt. Bij ieder nummer is dat ook heel anders. Die warmte en dat toch melancholisch donker, moet toch ook altijd een beetje positiviteit bevatten , vind ik.

Voor deze plaat is samengewerkt met een man waarvoor ik enorm veel bewondering heb, Amenra-frontman Colin H. Van Eeckhout. Hoe hij omgaat met het gegeven verdriet, dat is ware kunst. Hoe is die samenwerking ontstaan? En in hoeverre drukt hij zijn stempel op die plaat?
Onze eerste platen zijn gereleaset op Vlas Vegas label, dat komt van een cd winkel die op de Vlasmarkt in Kortrijk gelegen was . Er was de Band Hitch uit Kortrijk , die hadden dat label. En we speelden op de Label Night in  De Kreun in Kortrijk. Daar heb ik ook Colin leren kennen. Nu de muziek van Amenra is echt overweldigend, je ontsnapt er niet aan als je een optreden van hen meemaakt. Ik was op zoek naar een spoken word inbreng, en kwam op die manier bij Colin terecht, ik stuurde hem de tekst door en hij was er direct mee weg. Colin is naast een heel begenadigd artiest gewoon een zeer beminnelijk mens. We hebben eigenlijk zeer goed samengewerkt om er een zeer mooie tekst van te maken. We hebben dan ook een clip opgenomen in IJsland , weer zo een andere mijlpaal.

Jullie hebben ook samengewerkt met Valgeir Sigurðsson? In sommige interviews lees ik dat je een enorme adoratie hebt voor IJsland, of bands als Sigur Ros en MUM? Heb ik het juist, waar komt die adoratie vandaan?
Die bands zitten een beetje in dezelfde lijn wat het soort melancholie betreft waarmee ik zelf mijn muziek naar voor breng. MUM was dat meer in de begin periode.
Wat Valgeir betreft , een zeer kalme mens om mee samen te werken.
Wat IJsland betreft, ik was daar eens geweest met mijn vriendin. De natuur is daar baas, dat spreekt me enorm aan. Die sfeer daar.

Het zijn bijzonder vreemde tijden… Jullie speelden een streaming concert in Gent. Vertel je ervaring hierover?
Ik heb getwijfeld om het te doen, omdat we niet alles konden opstellen dat we gewoonlijk doen. Normaal zitten we met meer visuele effecten bezig en boxen achteraan. Dat kon nu niet omdat er geen publiek in de zaal was. Dus daarom twijfelde ik wel even, omdat we maar 30% brachten van wat we normaal doen. Het draait om energie overbrengen naar je publiek, en dat is via live streaming toch niet zo evident om te doen. We hebben ook maar de helft van de set gespeeld dan we normaal spelen, en er de beste nummers proberen uit te kiezen. En ook onze structuur aangepast, en gewoon doorgespeeld.

Ik was vooral onder de indruk hoe jullie experimenteren – als het ware – met emoties, en dan die stem van Sophia als kers op de taart , om je compleet weg te voeren.  Dat jullie het  via streaming konden verwezenlijken, was opmerkelijk. Je mening?
Die samenwerking met Sophia is zeker een mijlpaal. Ik krijg echt het gevoel dat ze perfect past binnen het concept, de manier waarop ze haar nummers brengt en ze bewijst dat. We proberen ook altijd een collage te doen, microscopische muziek , zegt onze gitarist Gianni Marzo er soms over. En dan is het belangrijk dat elk puzzelstukje perfect past binnen het geheel. Dat is op plaat zo, ook live proberen we dat te doen. Maar dan moet je de muzikant binnen de band zijn eigen ding kunnen laten doen. En dat is toch gelukt dus, daar ben ik wel blij om want het was een moeizaam proces zonder publiek.

Hoe voelt het om voor een lege zaal te spelen (weet wel dat het publiek thuis genoot)?
Een beetje eng, en ook meer stresserend dan een gewoon optreden. Wat dus niet is veranderd, we spelen al onze nummers gewoon aan elkaar en nemen geen pauze daartussen. Dat hebben we nu ook gedaan. Dat is belangrijk om de magie niet te doorbreken. Je hebt echter geen idee hoe het publiek reageert daarop via streaming. Ik moet wel zeggen , we hebben in september /oktober wel enkele optredens gespeeld binnen coronaproof met mondmaskers en regels van binnen en buiten komen. We merkten toen al dat het een minder boeiende sfeer was, net daardoor. En na de show is het ook de zaal of club zo snel mogelijk verlaten, dus ergens was dat al een beetje een oefening hoe het bij die streaming aan toe gaat. Maar we zijn natuurlijk ook gewoon blij dat we hebben kunnen optreden, ook al was het op deze wijze.

Ik vind dat bij jullie muziek het applaus ook niet hoort tijdens de set, maar pas daarna, net omdat die magie anders verloren zou gaan. Je mening?
Onze muziek kun je ook een beetje vergelijken hoe je naar een film zit te kijken. Net doordat het verhaal zo uiteenlopend is, het ene nummer is Elektronica , het ander folk en zo verder. Ik wil die trip dan ook bewust een uur laten duren, zodat de mensen hun verbeelding wordt geprikkeld. Dat is een verschil met een singer-songwriter, wat ook schitterend klinkt uiteraard alle respect daarvoor, die een persoonlijk verhaal vertelt in een soort proces. Bij ons is dat dus duidelijk in een filmisch geheel, waardoor dat applaus inderdaad best pas achteraf gebeurt. Om inderdaad die magie waarover ik het had, niet verloren te laten gaan.

Over het filmisch geheel, heb je dan geen interesse om muziek te maken voor film of series bijvoorbeeld?
Jawel, we hebben wel wat gedaan voor theater en dans. En de laatste plaat is wel wat gebruikt voor TV programma’s. VRT doet dat soms wel. Moest dat dus op ons afkomen, zie ik dat zeker zitten. Maar eerlijk? Het enige wat ik echt graag doe is live gaan optreden. En dat heb je niet bij film muziek dus ja…

Hoe heb je als muzikant en mens de coronaperiode doorstaan?
Onze Release show was voorzien op 12 maart 2020, en net voordien hebben ze alles dicht gegooid dat was toch confronterend. Je moet weten, we hebben toch een kleine drie jaar daar aan gewerkt en dan plots boeken toe en gedaan. Dat hakt er zeker in. Het voelt als een topsporter die traint voor een bepaalde grote wedstrijd, en dan plots is er niets… dat is echt onwezenlijk. Je zakt dan toch in een soort manie-depressieve toestand als het ware. We hebben dat echter ook snel gerelativeerd. Met alle begrip voor de situatie, het moet gewoon. We zijn ook een band die ook niet echt buiten kan spelen, en eerder voor binnen clubs geschikt is , dat maakte het in de zomer met die corona proof concerten buiten dan weer moeilijk. Ook omdat veel organisatoren, helemaal terecht, op veilig speelden.
In augustus kwamen er dan plots wat meer mogelijkheden, maar dat duurde weer niet lang. Ik dacht ook nu van in februari of maart terug te kunnen gaan spelen, maar ook dat zit er toch precies niet in. Dus ja het is een beetje een manie-depressief proces als het ware , dat je doormaakt als muzikant en als mens eigenlijk. Nu, er zijn mensen die in veel grotere miserie zitten uiteraard. 

Hoe denk je dat cultuursector en andere zwaar getroffen sectoren als de horeca deze crisis zal overleven?
Ik vind nu wel dat de culturele sector door middel van die livestream of bijvoorbeeld Podium 19 daar zeer interactief mee is omgesprongen. Dat is toch een voorbeeld van hoe mensen  positief daarmee omgaan, waar de overheid hopelijk ook lessen uit trekt.
Voor de coronacrisis werden we door sommige toch een beetje als een paria bekeken,  had ik de indruk, door o.a. de besparingen die eraan zouden komen. Ik hoop dus vooral dat de mensen die de cultuur niet zo goed genegen zijn, nu toch beseffen dat de cultuur daar dus zeer braaf en dus ook zeer interactief is mee om gesprongen met deze crisis, en dat dit wat ogen opent bij diezelfde mensen.

Wat zijn - als het weer mag - de verdere plannen voor de toekomst?
Ja, zoals ik had gezegd , ik had gehoopt nu toch in februari of maart terug te kunnen optreden. Het is dus moeilijk om echt iets te gaan plannen op deze wijze. Ik was ook bezig aan een theater productie, maar die valt nu ook in het water. Dus ja het is gewoon allemaal koffiedik kijken en hopen dat we in de loop van het jaar een paar shows kunnen spelen.. Ik denk dat als we eerlijk moeten zijn , dat we ons moeten focussen op 2022…

Wat me opvalt nu is dat de grotere bands amper iets hebben uitgebracht eigenlijk?
Die grotere bands zijn ook te groot voor het club circuit geworden, die hebben die grote podia als Sportpaleis en zo nodig, en kunnen zeker niets doen nu. Wij kunnen dat bijvoorbeeld wel, eens in de Kreun gaan spelen of zo, maar zij dus niet meer eigenlijk. En ja , dan valt er heel wat weg voor die grotere bands.

Zijn er na al die jaren (je zit toch al circa twintig jaar in de business) nog ambities of doelstellingen die je wil bereiken of ben je daar niet bewust mee bezig?
Ik ben niet echt mee bezig met een doelstelling, je mag ambitieus zijn natuurlijk maar het is niet dat ik nu bijvoorbeeld honderdduizend cd’s wil verkopen of in het Sportpaleis staan. Als er een grote ambitie is? Dat we in het clubcircuit waar we nu zitten, onze stempel kunnen blijven drukken. Dus gewoon de dingen die we nu doen, kunnen blijven doen na deze crisis, is mijn voornaamste ambitie.

Heel veel succes en hopelijk komt er voor jullie - en de hele sector - eindelijk een perspectief om terug op de podia te staan voor een publiek

His Trust Fund - Ik hoop dat deze plaat een begin is om ook de trouwe volgers te vinden die ons blijven koesteren

His Trust Fund is het geesteskind van songwriter Philippe François. De man is al ruimschoots 18 jaar met muziek bezig en speelde bij verschillende bandjes waaronder The Bony King Of Nowhere. His Trust Fund’s eerste EP kwam in het najaar 2018 uit en de band stelde deze voor in De Studio (Antwerpen), Het Bos (Antwerpen) en Cactus Club (Brugge).
Eind januari brengt His Trust Fund een gloednieuwe schijf uit ‘The Free Market Love You’. Een plaat waar Philippe zijn adoratie voor zijn helden uit de doeken doet, en die bedekt met de nodige melancholie.
We hadden hierover een fijn gesprek met Philippe , en uiteraard werden ook de toekomstplannen uitgerold.

His Trust Fund bestaat al enkele jaren en heeft o.a. een EP uitgebracht. Hoe is alles begonnen?
Het is eigenlijk begonnen toen ikzelf een gitaar heb opgepakt circa 18 jaar geleden. Ik heb toen bij verschillende bandjes gespeeld waaronder The Bony King Of Nowhere helemaal in het begin. Door die ervaring is de interesse beginnen groeien om zelf een band op te richten. Dat is ondertussen tien jaar geleden. En dan ben ik met de gitarist Menno, die nog steeds in de band zit, begonnen met ‘His Trust Fund’.

Wat waren de hoogtepunten tot nu toe?
Ons release concert in De Studio vond ik zeer fijn. Eigenlijk hoop ik dat deze plaat die we nu uitbrengen een hoogtepunt mag worden, daar gaan we voor.

Je laat je omringen door top muzikanten, hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Dat was een proces van lange adem. De gitarist heb ik meer dan tien jaar geleden al gevonden. Dan zijn er twee andere contrabas spelers geweest voor ik bij de huidige ben terecht gekomen. Het is allemaal verlopen via vrienden die ik ondertussen al had binnen de muziekwereld.

Ik heb gelezen dat met de release van ‘The Free Market Loves You’ een jongensdroom in vervulling gaat
Misschien dan eerder een tienerjongensdroom, doordat ik op mijn 15ste weinig zin vond in het leven, maar wel veel zin vond in het luisteren naar artiesten als Bob Dylan, Neil Young, Creedence Clearwater Revival en dergelijke. De muziek van mijn vader eigenlijk. Allemaal gitaar gebaseerde muziek.  Ik heb hiervoor dan ook een enorme adoratie opgebouwd door de jaren heen. Sindsdien is die wens er altijd geweest om dit soort album te kunnen uitbrengen.

‘The Free Market Loves You’ is ook een eerbetoon van een idealistische romanticus aan de liberale meritocratie die je  grootgebracht heeft, lees ik in de biografie. Kun je daar meer over vertellen?
‘Meritocratie’ is een samenleving waar mensen worden beloond naar gelang hun kunde en vaardigheden. Ik heb het altijd een beetje moeilijk gehad hoe de wereld gestructureerd is geweest. Ik ben op dat vlak een idealist, je kunt je ertegen verzetten maar je kunt je niet buiten die wereld denken. De titel van de plaat is dan ook enerzijds oprecht, anderzijds ook sarcastisch. Ik ben bijvoorbeeld zeer blij met de kansen die ik krijg, dat is niet altijd evident. Maar tegelijkertijd stel ik me daar heel veel vragen bij.

Betreft kansen krijgen , zou het niet gemakkelijker zijn om in de UK of Amerika te wonen i.p.v. in België om deze plaat aan de man te brengen? Vooral wat het financiële plaatje betreft?
Ja, maar tegelijkertijd is er daar dan ook veel meer concurrentie. En het is ook vaak lastiger leven in die landen denk ik, vooral als je naar onze sociale zekerheid kijkt , die vind je nergens anders. Daar heeft de lagere klasse het veel slechter dan bij ons. Net door die sociale zekerheid die je daar niet hebt. Of heel weinig. Ik hoop dat mijn muziek echter internationaal genoeg zou moeten zijn om ook daar via ons land voet aan de bodem te krijgen.

In je  nummers gedenk je de oeuvres van Paul Simon, Bob Dylan, Nina Simone, Caetano Veloso, … artiesten van een vervlogen periode, die jou nog steeds het meest naar de keel grijpen. Waar komt de adoratie voor deze artiesten vandaan?
Die adoratie komt inderdaad vanuit de platenkast van mijn vader. En ook van mijn moeder, al was dat daar dan de zachtere kant. Als 15-jarige prikkelde me dat enorm, en nu nog steeds eigenlijk. Je krijgt een vakmanschap bij die artiesten dat je nu minder ziet; om een voorbeeld te geven Bob Dylan was een folk zanger die later meer pop muziek is beginnen brengen. Het heeft er ook voor gezorgd dat roots muziek geen echte roots meer is, alles is globaal geworden. Het is ook iets dat niet meer echt mogelijk is , en net dat verleden toen het wel mogelijk was , sprak en spreekt me nog steeds aan dus.

Ik vind het wel opmerkelijk dat je naar de platenkast van je ouders teruggrijpt, ik herinner me als ik 15 was dat ik me eerder daar tegen afzette door bijvoorbeeld punk te luisteren?
Dat heeft ook een grappige voetnoot, want toen zei mijn vader ook ‘’zet die muziek eens af’’ (haha) Ik luisterde ook naar andere dingen zoals bijvoorbeeld Rage Against The Machine, Nirvana en zo. Maar ik las ook in interviews dat Kurt Cobain bijvoorbeeld fan was van Neil Young tot David Bowie. Om maar te zeggen dat het bij mij ook zoiets is.

Wat me opvalt, ik hoor een vleugje Leonard Cohen en Jeff Buckley, vol weemoed die mijn hart intens verwarmt. Zoals enkel artiesten van dat kaliber dat kunnen. Bewuste keuze?
Leonard Cohen is zeker mijn held, ik vind hem één van de grootste dichters van de vorige eeuw.. Ik vind dat ook een heel aimabele mens , of hij dat is geweest voor zijn omgeving laat ik in het midden. Maar zijn interviews zijn zeer inspirerend. Zijn muziek en teksten leunen ook dicht aan bij zichzelf. Iets heel persoonlijk, en dat spreekt me enorm aan. En dat is het bij mij ook, een heel persoonlijk verhaal eigenlijk.

Er schuilt eveneens een verdoken melancholie in de muziek vind ik
Dat is gewoon een gevoel dat nauw aansluit bij wie ik ben. Ik ben zeer melancholisch van aard, zonder meer. Ik denk graag na, soms teveel zelfs. Ik ben ook iemand die daar soms moedeloos door word. Dat is dus eigenlijk gewoon wie ik ben. Ook al geef ik die indruk niet direct, dat is wat zich afspeelt in mijn onderbewustzijn.

Heb je al reacties gekregen van mensen die al iets hebben gehoord van de plaat eigenlijk?
Buiten mijn vriendenkring niet veel eigenlijk, de plaat is wel verstuurd naar verschillende journalisten. Wat ik dan hoor via het promotiekantoor is dat het wel goed ontvangen wordt. De laatste concerten die we hebben gespeeld , kwamen veel van die nieuwe nummers in voor, en die werden toen ook goed ontvangen dus ja.

Wat zijn uw persoonlijke verwachtingen eigenlijk?
Ik hoop toch vooral op een groter bereik met deze plaat dan met ons vorige album. We hebben ook meerdere singles uitgebracht, we worden ook soms gedraaid op Radio 1 op een programma ‘Belpop late night’. Het is al beter dan niets. Ik hoop dat het vooral een navolging heeft. Om maar te zeggen, als je kijkt naar het oeuvre van bijvoorbeeld Tom Waits. Dat zijn niet echt hit machines maar die hebben hun vaste fan base die hen trouw volgt, ik hoop dat deze plaat  een begin is om ook de trouwe volgers te vinden die ons blijven koesteren. En een eigen fan base te kweken.

Wat zijn, naast de release van dit debuut de eventuele plannen voor 2021?
We hebben een live stream in Trix om onze plaat voor te stellen, op 17 februari: https://www.facebook.com/events/noordersingel-28-2140-antwerpen-belgi%C3%AB/live-stream-his-trust-fund-trix-club/173332161205039/ .  De rest is allemaal koffiedik kijken dit jaar, het is moeilijk om echt iets te plannen zoals het er nu naar uitziet. De meeste dingen die we hadden zijn afgelast.

Subtiel heb ik het dus al even over de coronacrisis gehad, want ‘eventueel’ , maar zijn er plannen in het water gevallen eigenlijk?
Normaal gesproken speelden we in de Handelsbeurs, Gent, en ook dat is nu niet mogelijk. We hadden ook graag in De Studio een release concert gehad, maar dat valt allemaal niet te regelen nu. We weten niet wanneer alles weer van start gaat.

Om op die streaming verder te gaan, ‘het nieuwe normaal’? Hoe sta je er tegenover?
Het is een oplossing, maar het nieuwe normaal liever niet. Ik zou dat dus heel jammer vinden. Het is een wederzijdse kruisbestuiving, publiek is een essentieel onderdeel van optredens. Je hebt die nodig. Om maar te zeggen je hebt een publiek van 600 mensen, tijdens een streaming concert weet je gewoon niet of die er zijn. Je mist gewoon de fysieke aanwezigheid van die mensen. Ook als publiek, je moet wachten en wat weet ik veel. Er is gewoon iets uniek van een concert beleving dat je nooit via streaming kunt creëren.

De impact van die streaming, ook van Spotify en sociale media is steeds groter. Heeft het dan eigenlijk nog zin om platen uit te brengen denk je?
Ja, mijn muziek staat ook op spotify. Maar ik heb nog altijd iets in handen, een plaat die je moet omdraaien en zo. Ook het geluid is toch heel anders dan via streaming. Ik denk dat er toch nog een behoefte bestaat bij mensen.

Sommigen zeggen dat het zorgt voor een rust moment waardoor ze meer beginnen muziek schrijven? En hoe zit dat bij jou?
Misschien zorgt het wel bij sommigen voor een zeker rustpunt, minder chaotisch en hectisch doordat ze meer tijd hebben, maar ook daar valt een kanttekening bij te plaatsen eigenlijk.

Hoe denk je persoonlijk dat de muziek en cultuur deze crisis zal overleven?
Ik kan me moeilijk voorstellen dat kunstbeleving niet zal zijn zoals het was. Het zou wel eens de onderlaag van de cultuursector zwaar kunnen aantasten. Het is erg moeilijk daar de vinger op te leggen. Ik vermoed dat er in de zomer een versoepeling van de maatregelen zal zijn, zoals vorig jaar, maar dat de grote evenementen pas in de zomer van 2022 van start zullen kunnen gaan. 

Om af te sluiten. Wat zijn je verdere ambities als muzikant en als band? Heb je een soort doel dat je wil bereiken?
Vooral zie ik al uit naar het uitbrengen van een tweede plaat eigenlijk. Een akoestische plaat eventueel, en ja… moest het weer mogelijk zijn terug kunnen toeren. Dat is al een ambitie op zich tegenwoordig.

Is er nog een opmerking naar de wereld toe?
Vooral dat mensen minder angstig zouden mogen zijn, er is een zeker angstklimaat. Je moet voorzichtig zijn met mensen die het moeilijk hebben. Het is ook niet niets uiteraard, er wordt ons iets essentieel menselijk afgenomen: het gewoon elkaar ontmoeten. Maar angst is geen goede raadgever.

Pics homepag @Dries Segers

Dankjewel voor het fijne gesprek. Hopelijk tot binnenkort, echt live ?

Use Knife & Saif Al-Qaissy - livestream - Een culturele kruisbestuiving!

Ter introductie citeren we even: ''Use Knife is het alter ego van Stef Heeren en Kwinten Mordijck van Kiss The Anus Of A Black Cat. Beide heren delen een liefde voor analoge modulaire synthesizers en elektronische outsider muziek. In maart 2020 bracht de band een eerste EP 'Tropentarn' uit bij het Engelse 'House Of Mythology' (Current 93, Zu) en het Gentse 'Wool-E Discs'. Postpunk, experimentele pop en newer new beat smelten samen tot een uniek geheel. Afgelopen zomer ontmoetten Heeren en Mordijck de Iraakse muzikant Saif Al-Qaissy tijdens audities voor een nieuwe dansvoorstelling van Seppe Baeyens en Ultima Vez. Saif speelt onder meer darboeka en en is tevens lid van Babylon Trio en Nawaris. Hij kwam na tal van omzwervingen in België terecht.''
(Bron: https://www.n9.be/nl/concerten/concert/use-knife-saif-al-qaissy )

Deze samenwerking biedt een experimentele trip die je doet zweven in een walm van Oosterse percussie. De drie muzikanten zijn meesters in experimenteren, het tot kunst verheffen, gedrenkt in een Oosters badje. Een totaalbeleving, een culturele kruisbestuiving van de Westerse en Oosterse cultuur!
Als je elektronisch vernuft, postpunk en die Oosterse elementen vermengt, krijg je een kleurrijk allegaartje van alle klanken en beats. In een overvolle N9 zouden we een kolkend dansfeestje hebben. Thuis ervaren we een wereldlijk gevoel,  een genieten van een intrigerend experimentele kruisbestuiving van de Westerse en Oosterse cultuur , die elkaar de hand reiken. Je krijgt een vrij uniek concept van culturen die perfect met elkaar worden verbonden .

Use Knife & Saif Al-Qaissy (****)  stralen tonnen spelplezier uit; alsof er een publiek in de N9 staat , dat kan genieten, dansen en springen; ze spreken hun publiek online aan. Mooi .
De culturele kruisbestuiving was een uiterst overtuigende live ervaring , een duizend-en-één-nacht sprookje. Sjiek!

Organisatie: N9 + Soundstorm

Ansatz Der Maschine - Sound of Ghent - Intensiteit in het kwadraat

De West-Vlaamse band Ansatz Der Maschine (*****)  brengt een soort meditatieve ambient met een klassieke, theatrale inbreng. Vier jaar na 'Tattooed Body Blues' bracht  Ansatz Der Machine met 'Burial Songs' begin 2020 een album uit , opgebouwd als een klassiek requiem. 'Burial Songs' is niet meteen de meest opgewekte naam voor een album en toch is het geen gitzwart album geworden. Ook al is het thema ‘omgaan met verlies, dood en verdriet’. Je hoort en ziet veel lichtjes aan het einde van die tunnel.
De recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77847-burial-songs.html  
Ook live blijft dat bevreemdend en intens mooi gevoel overeind staan. Een eerste verslag kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79598-ansatz-der-maschine-de-ideale-soundtrack.html  
Ondertussen is live optreden niet meer mogelijk. Maar via Sound Of Ghent kreeg de band de mogelijkheid van een streaming concert . Wij waren er bij om deze bijzondere band live aan het werk te zien.

Ons verslag
Sfeerschepping is bij Ansatz Der Maschine zeer belangrijk, daarvoor heb je toch een publiek nodig , liet bezieler Mathijs Bertel in een interview vooraf optekenen. De blijdschap om , ondanks alles, te mogen optreden was uiteraard ook groot. Vanuit de huiskamer luisterden we naar de sprankelende elektronische kunstwerkjes die ze tentoon spreidden. De muzikanten zijn virtuozen in het klankenspectrum; de sound is zo intens mooi dat ik er stil van werd en een traan wegpinkte. We zijn er zeker van dat iedere luisteraar met ditzelfde gevoel achterbleef. En het tempo kon soms subtiel de hoogte ingaan. Mooi.
De indrukwekkende , intens mooie , kristalheldere stem van zangeres Sophia Ammann wist je letterlijk te hypnotiseren . Ze kon je op afstand die langverwachte,  innige knuffel geven Sophia is ook zangeres en muzikante van het project 'Sophia Ammann plays Leonard Cohen'. Cohen’s unieke stem en talent om de songs zo mooi te laten klinken, vind je ook in de uitstraling en stem van Sophia.

Intensiteit in het kwadraat is de rode draad  in de korte set, een set die een diepe indruk naliet. Om de sfeer te creëren hoorden we sprankelende gitaarriedels, piano, harp , viool en percussie die ons wist te raken. Alles zit perfect in elkaar bij Ansatz Der Maschine.
Die perfectie zorgt niet voor een routineuze inkleding, nee , dit is warm en doorleefd. Het materiaal van Ansatz Der Maschine is een filmische verhaallijn, een trip die je in een soort diepe trance doet belanden. Een magisch mooi geheel.
De klankentapijtjes verwarmen je, breekbaar als porselein en krachtig als het sterkste staal. Ansatz Der Maschine is onder deze noemer te plaatsen , in al zijn intense pracht, praal en schoonheid.

Organisatie: Vooruit, Gent (ism Sound of Ghent)

Karen Willems - Sound of Ghent -  Wat een klankenbord binnen een kleurrijk kader!

Wij houden van muzikanten die niet enkel hun muziekinstrument bespelen, maar klankentovenaars zijn , die durven grenzen te verleggen. Wat drum en percussie betreft behoort Karen Willems (*****) zeker tot deze categorie. Wat een virtuoze. We citeren: 'Gefascineerd door harmonie en saxofoon maakt  Karen Willems composities geïnspireerd door prachtige natuur en lange wandelingen. Het verkennen van een kleurrijke wereld aan mogelijkheden. ‘Terre Sol Four’ is een nieuw avontuur die Willems aangaat samen met de uitmuntende saxofonisten Marc De Maeseneer, John Snauwaert en Vincent Brijs.'
Via ‘Sound of Ghent’ stelde het kwartet dit voor in Handelsbeurs, Gent. Het werd een uur lang genieten van wat de natuur te bieden heeft, vanuit het oogpunt van iemand die niet alleen kijkt met het oog, maar vooral ook met het hart …

Die uiteenlopende geluiden die je in de natuur tegenkomt , kunnen je tot rust brengen, of  ze slaken van bewondering een zucht van opluchting. De natuur kan ook zeer onstuimig zijn, met onverwachte wervelstormen of donderslagen bij heldere hemel. De natuur is voor de mens echter nog steeds een ongrijpbaar , onbereikbaar fenomeen.
Al die aspecten worden uit de doeken gedaan door dit talentvol kwartet. Een snerpende saxofoon, waarbij Karen haar stem fragiel klinkt of  waarbij ze haar onmacht uitschreeuwt, worden gecombineerd met intieme , intense momenten; op een bevreemdende wijze word je tot rust gebracht door de uiteenlopende saxklanken en drumvellen van Karen . Trouwens, ze is ook een percussie tovenares.
De drie saxofonisten Marc De Maeseneer, John Snauwaert en Vincent Brijs ondersteunen haar en samen verleggen ze grenzen in die sound , die de oorschelpen doen trillen.
Het kwartet gaat  in uiteenlopende lagen te werk, wat wordt  omgevormd en zelfs vervormd tot een kleurrijk geheel
Elke laag is een onderdeel van de chaos die je dus ook terugvindt in de natuur, zoals de kleuren van de bladeren , die elk seizoen veranderen. Of zoals bij een roofdier dat zijn slachtoffer verscheurt … En er is meer om het je maar voor te stellen, de kleuren van de regenboog , die schitteren als regenwolken, verbonden met de brandende zon. De verschroeiende kracht van een orkaan en het ruisen van de wind door de vallende bladeren in de herfst.
Het komt allemaal terug in het  klankenbord van  Karen Willems en de drie saxofonisten. Ze stelt een energiek kader voor, waarbij een orkaanuitbarsting zorgt voor vernietigende tsunami's. Of  zoals het water van de zee , dat zachtjes tegen de kaai aanduwt. Een helse intensiteit! En zo kunnen we nog even doorgaan …

Een heel uur lang blijven we intens genieten van de veelzijdige aanpak van de percussie en de  drums van virtuoze Karen Willems. Karen  laat zich naar goede gewoonte omringen door muzikanten met dezelfde ingesteldheid.
Wat een klankentapijt biedt men , laagje na laagje. Het kwartet beklemtoont de natuurpracht, tijdens een wandeling in een donker bos. We zijn diep onder de indruk van de  muzikale, kleurrijke veelzijdigheid, die Karen en C° aanbiedt. We doken dus met plezier in een droom  van pracht en praal …

Organisatie: Handelsbeurs, Gent (ism Sound of Ghent)

Brussels Jazz Festival 2021 - Ontelbare klanktapijtjes in een gevarieerde omkadering
Brussels Jazz Festival 2021
Flagey
Brussel
2021-01-16
Erik Vandamme

Door de coronacrisis viel, op uitzondering van enkele coronaproof concerten in de zomer en in het vroege najaar, het hele jaar 2020 in het water. Sommige organisaties werkten creatieve ideeën uit , o.m. een 'drive-in' festival, of een heuse online streaming festival.
Onder de noemer Bel Jazz Fest staken verschillende organisaties en promotors de koppen bij elkaar om een weekend te organiseren in het teken van de Belgische jazz. Zoals iedereen ondertussen weet, is die scene heel levendig. De ontelbare releases, bands en projecten schoten als paddenstoelen uit de grond.
Bel Jazz Fest vond plaats op verschillende locaties in de Flagey , Brussel, ja zelfs tot op het dak van het gebouw, op 29 en 30 mei 2020. Wij waren er uiteraard ook bij.  Ons verslag kun je hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/78615-bel-jazz-fest-2020-zwoele-jazz-magie-die-in-alle-kleuren-van-de-regenboog-de-huiskamer-binnen-waait.html   
In navolging daarvan bleef één van de mede organisatoren niet bij de pakken zitten; in 2021 koos de Flagey voor een streaming editie van het Brussels Jazz Festival op zaterdag 16 januari ; we citeren even:  ''De zevende editie van het Brussels Jazz Festival wordt dit jaar omgetoverd tot een speciale streaming edition. De uitmuntende beeld- en geluidskwaliteit zorgen voor een optimale beleving en in de chatroom kan je afspreken met vrienden en je favoriete artiest aanmoedigen. Net zoals de voorbije seizoenen zet het Brussels Jazz Festival zowel jong talent als (inter-)nationaal gevestigde waarden uit de hedendaagse jazzscene in de schijnwerpers. Geniet tijdens dit online festival van vier jazzgroepen en één DJ die het beste van zichzelf geven voor een heerlijke avond voor de buis."
Met deze top affiche bezorg je de jazz liefhebber dan ook het ene na het andere oorgasme,  zoveel is zeker, wij genoten in elk geval  met volle teugen van die ontelbare klankentapijtjes die werden uitgespreid.

Ons verslag
Naima Joris (*****) - Naima Joris  heeft als artieste en muzikante al heel wat watertjes doorzwommen. Ze werkte nauw samen met haar vader, jazz virtuoos Chris Joris, en zoals dat vaak gaat , valt de appel nooit ver van de boom. In het verleden verleende ze haar medewerking aan o.a. Isbells en Raymond van het Groenewoud. In 2020 kwam ze op onder haar eigen naam, om o.m. het overlijden van haar  zus een plaats te geven. Ze bracht een single uit "Bellybutton", een song van haar zus zelf.
Naima zette tijdens de lockdown ook filmpjes online. Ze kwam die songs live voorstellen. Naima stond op vrijdag avond 24 juli 2020, volledig corona proof uiteraard, te spelen in Baracita , Gent, voor een publiek van circa 200 bezoekers. Wij waren er ook bij, het verslag kun je  hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79136-naima-joris-positieve-energie-in-zwaarmoedige-tijden.html   
Op Brussels Jazz Festival zagen we een artieste, en een band - die stonden nu meer dan ooit tevoren in de schijnwerpers. Ze is gegroeid in haar kunnen. Niet alleen werpt Naima haar bijzonder breekbare, soulvolle stem in de strijd, ook als multi-instrumentaliste speelt ze piano, saxofoon en gitaar alsof die instrumenten samen een onderdeel vormen van haar stem en uitstraling, wat zeer uitzonderlijk en opmerkelijk is.
Het grote verschil met die set in Gent? De band die nog meer dan voordien naar voor treedt, wat eigenlijk ook de bedoeling is,  dat liet Naima in een interview aan ons vorige zomer optekenen.
We waren bijzonder onder de indruk van het samenspel tussen Naima en gitarist Vitja, waarbij een magie ontstond , die onaards van oorsprong was. O.a. toen ze beiden een soort 'gevecht' aangingen  tussen sax en het gitaarspel. Indrukwekkend! Of de kruisbestuiving van het betoverende contrabasspel van Lara Rosseel met de blaasinstrumenten van Niels Van Heertum , die eufonium en trompet zo intensief mooi kan spelen. En verder de perfecte drum solo van Tijl Piryns die zijn drumvellen beroert op een integere en gedreven wijze.
Naima zelf klinkt weemoedig enerzijds, anderzijds doet ze vuurwerk ontstaan in je hart. Dat ze haar publiek thuis aanspreekt, is duidelijk een meerwaarde.
Dit was vooral een bijzonder emotioneel beladen optreden vol kippenvelmomenten; je komt echt in een tranendal. Na de gig in Gent toen, blijkt dit nu ook het geval, maw het is een soort weemoedigheid die als een warm dekentje je koude hart verwarmt. Dit is geen jazz meer, dit is pure wereldklasse binnen een veelzijdig en emotioneel mooie  omkadering.
Line-up:  Naima Joris, zang, saxofoon, piano - Niels Van Heertum, eufonium, trompet - Vitja Pauwels, gitaar - Lara Rosseel, contrabas - Tijl Piryns, drums

Alex Koo - Ralph Alessi - Attila Gyárfás  (*****) - De Belgisch-Japanse pianist Alex Koo werkte op zijn laatste cd 'Appleblueseagreen' (2019) met Amerikaanse grootheden Ralph Alessi en Mark Turner. Een diepe indruk liet de muziek na binnen de jazz en aanverwante stijlen. De man is een piano virtuoos, hij ontleedt dat instrument en haalt er klanken uit waarvan we het bestaan niet kennen. Bovendien maakt hij gebruik van computer technieken die het piano spel futuristisch en buitenaards doen klinken.
Ralph Alessi van zijn kant is een trompettist , die aantoont dat de appel niet ver van de boom valt, gezien zijn vader de klassieke top trompetspeler Joe Alessi was, en zijn moeder ooit zangeres was van de vermaarde Metropolitan Opera Compagny. Zelf is hij uitgegroeid tot een vaste waarde binnen de New Yorkse jazz scene.
Attila Gyarfas is een jazz drummer van wereldniveau, die zijn stempel heeft gedrukt op de scene.  
Improvisatie staat bij elk van hen heel hoog in het vaandel. Met Ralph Alessi, Alex Koo en Attila Gyarfas staat dus een trio op het podium van pure wereldklasse. Het trio bewijst het op uitmuntende wijze.
Alex Koo en co stellen in de Flagey in Brussel hun nieuwste meesterwerk ' Indentified Flying Object' voor. Een plaat die goed werd onthaald. Ze onderstrepen dat ze ‘meesters in improvisatie technieken' zijn , door die futuristische trip in het heelal; maw klanktapijtjes binnen een veelzijdige omkadering.
Alex start op piano, drummer Atilla streelt op oogstrelende wijze zijn drumvellen. De  trompet vormt de kers op de taart; een magie ontstaat tussen de drie en wordt tot kunst verheven in improviseren tot het oneindige.
Die kruisbestuiving tussen de drie tenoren biedt een magisch klankentapijt, dat onaards mooi is.
Ook nu weer spreekt Alex zijn publiek verschillende keren  aan, een opmerkelijk gegeven gezien hij spreekt voor een publiek dat hij niet ziet, wat toch een beetje onwennig moet aanvoelen.
Het trio kon zich er gemakkelijk vanaf maken en een pure routineklus spelen,  maar dat doen ze net niet. Ralp, Alex en Attila stralen tonnen spelplezier uit op dat podium. De piano aanslag, de drum partij en de trompet samen, die zijn verdomd zo goed uitgedacht. Sjiek, een groovy jazz sound, die ons lekker doet wegzweven  …
Alex Koo, Attilla Gyarfas en Ralph Alessi ontpoppen zich op het Brussels Jazz Festival tot muzikale tovenaars. Het voelt onaards aan door het uiteenlopend klankentapijt en hun improvisaties . Indrukwekkend!
Line up: Alex Koo, comp., piano - Attila Gyárfás, drum - Ralph Alessi, trompet

Catherine - Loueke - Moustapha (*****) - De Belgische gitaar-grootheid Philip Catherine, wordt vergezeld door Angelo Moustapha, het percussiefenomeen uit Benin, en diens landgenoot en gitaarvirtuoos Lionel Loueke . Ze zijn hier het  'gelegenheidstrio' voor het festival.
Mooi, als je de status van elk bekijkt … Philip ontpopt zich al vanaf de introductie tot een groots entertainer. Hij stelt zijn (mede)muzikanten op gezapige wijze voor, en brengt je prompt in een feestelijke stemming in een warm, groovy kader. 
Dat blijkt al uit de eerste song, een aanstekelijke samensmelting van gitaarriedels en meesterlijke percussie, die uit de boxen loeit. Van innerlijk geluk verschijnt er een glimlach op het gezicht , evenals een traan , die vloeit over de wangen.  
Het spelplezier op elke song zorgt voor adrenalinestoten. De heren spelen de nummers met zoveel liefde voor de muziek, alsof er honderden mensen in de zaal staan mee te wiegen op hun klankenwereld. Hun bescheidenheid, hun diep respect naar elkaar en het publiek toe, siert hen.
Deze top muzikanten profileren zich als jonge wolven in het vak, die met  grote gretigheid hun publiek murw wil slaan en daar slagen ze ‘en brio’ in.
Lionel Loueke blijkt trouwens niet enkel een gitaarvirtuoos te zijn, met zijn bijzonder warme stem , geeft hij kleur aan de set. De gezapige verhalen en de bindteksten zijn binnen deze context een meerwaarde. De songs zijn een ode aan de vele vrouwen die ze hebben gekend of kennen. Trouwens , de vrouw wordt algemeen tijdens de set op meesterlijke wijze in de schijnwerpers geplaatst.
Een klein uur lang worden we onder hypnose gebracht door dit wondere trio,  die perfect weet hoe ze een publiek, thuis, moeten bespelen . Het is optimaal genieten van deze bijzonder aanstekelijke , groovy trip . Een gevoel van  gelukzaligheid wordt door dit talentvolle verwezenlijkt.
Philip Catherine, gitaar - Lionel Loueke, gitaar, zang - Angelo Moustapha, percussie

The Gallands (*****) - The Gallands is een project rond vader Stéphane Galland (Aka Moon, Ibrahim Maalouf,…) en Elvin Galland (Mustii, Juicy, Damso, Le 77, Noé Preszow). Hun repertoire: trippy , groovende akkoordprogressies, een mix van akoestische,  elektronische klanken en vlammende, pittige, energieke ritmes in een filmische sfeertje.
Het resultaat is een mix van twee grote, brede , rijke muziekwerelden , die versmelten tot een unieke sound van hiphop, jazz, r&b, electro, pop, breakbeat en funk.
Voor deze gelegenheid zijn ze op het podium vergezeld door de Belgische basgitarist Nicolas Fiszman. Het is pas hun tweede concert samen, en het leuke is dat de set wordt geopend met applaus - op een bandje weliswaar, maar zeer goed gevonden - .
Het duo dompelt ons onder in een feestelijke stemming van die uiteenlopende muziekstijlen, die perfect met elkaar worden verbonden.
Niet alleen profileren ze zich dus apart als topmuzikanten. Het unieke is het samenbrengen van generaties muzikanten, een kruisbestuiving tussen levenservaring en jong geweld , dat magie veroorzaakt, wat zeerzeker het geval is van deze vader/zoon band .
Met z’n drieën zorgen ze voor een groovy aanvoelend totaalbeleven. De ingetogen en energieke aanpak, binnen  een gevarieerd kader, biedt  een feestelijke stemming in de huiskamer; de dansspieren worden aangesproken en geprikkeld.  
We horen een schitterende wisselwerking van vader/zoon; ze spelen in een golvend tempo; elektronische beats en verbluffende drum salvo’s vinden elkaar. Nicolas’ baslijnen zijn een toegevoegde waarde. Wat een variaties en kleurrijk geheel. We kregen dus van dit trio een stomend feestje … in huiselijke kring!
Line Up: Stéphane Galland, drums - Elvin Galland, keyboard - Nicolas Fiszman, basgitaar

DJ Dick D'Alaise (****) - 'We sluiten af met een Feestje … Ter introductie van DJ Dick D'Alaise citeren we even uit de biografie: ''Met meer dan dertig jaar ervaring is Dick d'Alaise 'your not so typical DJ'. Vijfentwintig jaar geleden begon hij aan zijn vinyl verzameling vol aantrekkelijke, bezielde muziek. Tijdens zijn sets draait hij uitsluitend vinyl en weet hij als geen ander de stijlgrooves aan elkaar te rijgen . De hoes van zijn vinylplaten plaatst hij vooraan.”
We sluiten de avond dan ook af met een kleurrijk, groovy klankentapijt . De dansspieren worden aangesproken . DJ Dick D'Alaise is dus op die manier een perfecte afsluiter.


Dit was een heel mooi georganiseerd festival, van wie houdt van jazz en aanverwante stijlen, grensverleggend dus, werd ruim vier uur op z’n wenken bediend. Wat een oorgasme! Missie geslaagd.

Neem gerust een kijkje naar de pics @ Olivier Lestoquoit
http://musiczine.net/nl/foto-s/festival/brussels-jazz-festival-2021.html

Organisatie: Flagey, Brussel (+ Brussels Jazz Festival)

Hydrogen Sea - In deze tijden kan muziek meer dan ooit een verbindende rol spelen

Hydrogen Sea is het project van het Brusselse duo Pieterjan Seaux (die je kent van o.a. Zwangere Guy, Selah Sue, Sioen en een hoop andere bands) en Birsen Uçar. Na hun debuutplaat ‘In Dreams (2016)’ gooiden de twee voor de nieuwe plaat ‘Automata’ het over een andere boeg. Met Patricia Vanneste (ex-Balthazar), Joris Caluwaerts en Steven Van Gelder hesen ze drie absolute topmuzikanten aan boord en verlieten ze doelbewust het pad van digitale elektronica.
Door de corona crisis was Hydrogen Sea verplicht weer als duo naar voor te treden. De band is niet bij de pakken blijven zitten en brengt eind januari een gloednieuwe EP op de markt ‘Symbiosis’. Ze  staan ook in de schijnwerpers door “End Up” die als titelsong werd gekozen voor de populaire serie ‘Black Out’ , op VRT  uitgezonden.
We hadden een fijn interview met Birsen Uçar en Pieterjan Seaux die naast een positieve boodschap, ook de verdere toekomstplannen van de band uit de doeken deden.

Mogen we even terugkeren in de tijd? De band bestaat ondertussen (dacht ik) sinds 2012. Ik heb jullie  live gezien in 2015 op Rock Herk, een concert dat me is bijgebleven. Wat waren voor jullie de hoogtepunten voorlopig?
Pj Seaux: Dat is toch vooral in bepaalde periodes zo. In het begin voor onze eerste plaat was het leuk om samen met The Bony King of Nowhere op tour te gaan. Het was ook heel leuk om in Japan te mogen spelen. Dat was ook rond 2015, en dus zeker een mijlpaal. Ik heb ook genoten van het creatieproces met de band in De Singel in najaar van 2017. Dat zijn zo wat momenten die spontaan naar boven komen.

Jullie debuut ‘In Dreams’ uit 2016, was wat mij betreft een mijlpaal binnen de Belgische muziek. Hoe waren de reacties daarop? En heeft het deuren geopend?
PJ Seaux: De reacties op dat debuut waren heel goed. Daardoor kregen we toch meer kansen om in voorprogramma’s en zo te spelen. Dus op dat vlak heeft dat zeker deuren geopend. We werden wel groter uiteindelijk , maar stelden toch vast dat we aan kwantiteit moesten inboeten na een tijdje, dat was op zich toch een grappige vaststelling ergens. Maar toch zijn we heel blij met die plaat, we werden op de radio gedraaid en zo, maar vonden het ook tijd worden voor iets anders en uitgebreider. Maar vooral hebben we dus dankzij dat debuut geleidelijk een publiek kunnen opbouwen.

Wat me vooral opvalt aan die eerste plaat, en ook de nieuwe EP is dat er iets van een donker melancholisch en weemoedige sfeer rond jullie muziek hangt. Is dat een bewuste keuze? Waar komt die ‘donkere’ sfeer vandaan, een soort duisternis dat als een warm deken je hart verwarmt. Ik voel me bijvoorbeeld gelukkig in die soort duisternis, is dat bij jullie ook zo?
Birsen Uçar. De fascinatie voor dat donker is gegroeid door een voorliefde voor het nachtleven eigenlijk. Als het dagelijkse leven stil ligt, kom je in een soort heel andere soort parallel universum  terecht. Dat spreekt me enorm aan, vandaar dus …

Drie jaar later is er ‘Automata’ een plaat die, uiteraard door toevoeging van top muzikanten, een nog voller geluid kreeg. Hoe waren de reacties daarop?
PJ Seaux: ‘Automata’ was wellicht iets minder toegankelijk Door met meer muzikanten te spelen , hadden we een diepte die we vroeger niet hadden. Voor de fans van het eerste uur wel even schrikken, maar we kregen er toch positieve reacties op. We hebben daar een ander publiek mee bereikt dan de eerste omdat het een specifieker geluid is dan bij ons debuut. Nu zijn we - door omstandigheden weer met twee - maar het is ook gewoon leuk om de verschillende aspecten van onszelf te ontdekken en her te ontdekken.

Was het een bewuste keuze om jullie sound aan te passen of was het eerder toeval?
PJ Seaux: Dat was in die zin een bewuste keuze omdat we die laptop een beetje beu waren.

Is het niet zo dat jullie door met vijf te spelen, live ook meer interactie konden maken met het publiek? Ik heb ooit eens een review gelezen, toen jullie nog met twee waren, dat dit het enige kritieke punt was,  de te weinige interactie? Je mening graag (mij stoorde het toen totaal niet , moet ik zeggen)
PJ Seaux: Het is een andere dynamiek als je met twee of met meerdere muzikanten op dat podium staat, sowieso. Als je met meer speelt , is er meer de mogelijkheid om die verbinding te maken met het publiek. Waar we met ons twee bezig waren om alles goed te krijgen, zijn we nu bezig met gewoon te spelen en kunnen we dus wel meer daarmee bezig zijn dan vroeger.

De reden van dit interview is ’Symbiosis’. Ik heb hem een keer beluisterd en de EP bevat een kleurrijk klankentapijt in een weemoedig kader. Wat is jullie mening? En is er bewust gekozen voor die weemoed?
Birgen Uçar: Die adoratie voor de nacht, waar ik het daarna over had, keert terug. Maar ik vind ook dat er een beetje een afwisseling moet kunnen zijn tussen dat licht en donker. Door middel van soms opgewekte songs, en soms meer sombere te combineren. En dat is er  dus wel meer ingestopt in deze EP. Dat combineren van beide aspecten.

Jullie muziek is altijd zeer filmisch en fantasie prikkelend geweest, ook op deze EP; al is het deze keer binnen een wondermooie , sobere manier. Welk verhaal schuilt er achter deze EP?
Birgen Uçar: De titel is het samenzijn van twee organismen. Ze hebben beide elkaar nodig om te groeien. Ik was daar eigenlijk, zeker door die corona, toch mee bezig ; die aspecten die botsen met elkaar, maar elkander dus ook nodig hebben. Dat vind je bijvoorbeeld ook terug in de natuur. En ook de vraag hoe we de wereld kunnen redden, door ons strikter te verbinden met die natuur. 

De aanleiding voor die EP ‘Symbiosis’ was het nummer “End Up” (uit hun ‘Court The Dark’ EP) dat als titelsong gekozen werd voor de Eén serie, ‘Black-out’. Hoe is dat in zijn werk gegaan? Heeft die serie nog andere deuren open laten gaan?
PJ Seaux: Dat is inderdaad gebruikt voor de serie ‘Black Out’. De regisseur is in 2012 naar ons concert komen kijken, en was nog steeds fan. Hij wilde met dat nummer dat hij graag hoorde ooit iets doen, als soundtrack. En het paste naar zijn mening perfect bij de serie waar hij mee bezig was. Het deed ons enorm veel plezier dat hij na al die jaren ons contacteerde daarvoor. Zo zie je maar, als je een concert speelt dat het zoveel jaren later nog steeds een invloed kan hebben op mensen, dat is prachtig. Het was voor ons dan ook de ideale moment om dat nummer heruit te brengen.
Wat die deuren openen betreft? Doordat die song elke zondagavond , als openingssong voor de serie, in vele woonkamers terecht komt , leren meer en meer mensen je op die manier beter kennen. Op dat vlak opent dat dus zeker deuren. We krijgen ook reacties van mensen die zeggen ‘’elke zondagavond hoor ik dat nummer en denk ik, ik ken dat van ergens’’ het is dus bijzonder leuk…

Zijn er nog verdere plannen om jullie muziek te gebruiken voor film of series in de nabije toekomst? Welke soort films spreken jullie aan? Of geen bepaalde voorkeur?
PJ Seaux: Maak dit maar de kop van het interview. Jazeker kom maar allemaal af. (haha) Maar goed, laat het me zo stellen. Specifieke plannen om muziek te schrijven voor serie of film? Kijk als zoiets op ons afkomt  zoals nu bij ‘Black Out’, en het sluit aan bij de muziek die we willen brengen, dan willen we dat zeker doen. En ja, dan mag men ons altijd contacteren. We gaan dat echter niet teveel forceren, onze muziek maken is het belangrijkste. Als dat er als extra bij komt? Dat mag, en kan dus altijd.

Laten we het kort ook eens over de coronacrisis hebben. Hoe heb je als muzikant, band en mens die crisis voorlopig overleefd
Birsen Uçar: Wat vooral opvalt , er leeft enorm veel angst. Zowel om zelf ziek te worden, maar vooral om het door te geven aan iemand anders. Na een tijdje ging ik wel meer en meer bewust wandelingen maken in de natuur, om te kijken wat die natuur te bieden heeft.
PJ Seaux: In die periode kwamen we ook tot rust eigenlijk. Voordien was alles hectisch voor ons eigenlijk. Door die lockdown moest niets meer, de rush naar de klok viel stil. Dat bracht een gemoedsrust met zich mee. Het is zoals je even de stekker eruit trekt dus. Na een tijdje begint dat toch te kriebelen, en zijn we gaandeweg toch nieuwe muziek beginnen maken.

Missen jullie de live optredens niet?
PJ Seaux: We hebben de kans gekregen in september om bij mensen op te treden voor een soort huiskamer concertjes als het ware. En dat heeft ons wel in een versnelling gebracht om nog meer nummers af te werken. Maar voor de rest concerten? Ik ben daar niet echt mee bezig. Want eerst was het maart, dan april of mei tot juni enz... Ik heb dat uit mijn hoofd gezet, we zien wel als het terug mag, ik ben er dus niet bewust mee bezig nu. Daardoor mis ik het ook niet echt, maar als het terug mag , vliegen we er met plezier weer in.

Moesten optredens niet doorgaan, is er een mogelijkheid tot streaming concerten? Hoe sta je daar tegenover trouwens?
Dat concept zijn we aan het bekijken, om onze EP bijvoorbeeld voor te stellen via streaming. Het zou jammer zijn dat we een plaat uitbrengen, zonder te spelen. Dus we gaan dat sowieso bekijken of het dan op die manier kan. Via een streaming concert die EP voorstellen.

Moest die streaming nu de norm worden, zouden jullie dat zien zitten? Om daar beetje op door te gaan
PJ Seaux: Het is een tussenoplossing. Maar nee, het is zo bizar om een nummer te stoppen en dat publiek niet te horen. De interactie en wisselwerking is voor een band (en voor dat publiek zelf) gewoon veel te belangrijk om dit de norm te laten worden. Het publiek is gewoon belangrijk om muziek te maken. Laat het ons daar bij houden. Dus nee, mooie oplossing maar de norm? Liever niet.
Birsen Uçar: Wat de connectie tussen publiek en muzikanten betreft, er zijn onderzoeken over gedaan. En wat daar boven komt, is dat al die mensen op dat moment allemaal op dezelfde golflengte zitten als ze samen naar zo een concert staan te kijken en luisteren. En daardoor is dat ook belangrijk, die wisselwerking tussen publiek en muzikanten. Dat kan dus totaal niet of zeer moeilijk via streaming.

Wat is de rol van muziek in tijden van crisis?
Birsen Uçar: Muziek is terug, meer dan vroeger,  nodig om al die dingen terug aan elkaar te lijmen als het ware. Om maar te zeggen, er is een schrik om te dicht bij anderen te komen, ook bij mij een beetje eigenlijk. En kan muziek daarin een verbindende rol spelen als het ware.  Om toch verbonden te blijven met elkaar.

Hoe zal muziek, cultuur enz , die toch zwaar getroffen zijn tijdens deze crisis, deze overleven , denk je persoonlijk?
PJ Seaux: Het is moeilijk in te schatten, maar de muziek en cultuur heeft enorm veel veerkracht. Wat niet wil zeggen dat we ons plan trekken, maar het gaat afhangen van creatieve mensen binnen die sector om daar iets mee te doen. Maar er is een enorme veerkracht dus, en daar heb ik wel vertrouwen in dat het daardoor alsnog goed zal komen..

Iets heel anders. Jullie hebben ook samengewerkt met Geike . Hoe is die samenwerking ontstaan?
PJ Seaux: Birsen heeft teksten geschreven voor Geike. En ik ben bassist bij haar. En omdat onze genres een beetje samenvallen , konden we ook samen op tournee gaan eigenlijk.. De concertenreeks die ging doorgaan in oktober 2020, is ondertussen al enkele keren verplaatst en zal nu doorgaan in maart/april al zal het eerder april worden.. want ze zijn al bezig om die data van begin maar naar eind april te verschuiven, dus het is nog steeds koffiedik kijken.

Naast Geike , spelen jullie nog in andere projecten. Zoals girlband Oko Yono. Valt dit allemaal nog te combineren met Hydrogen Sea?
Birsen Uçar: Oko Yono ligt nu wat stil, we zijn allemaal een beetje met onze eigen projecten bezig. Het valt zeker te combineren, doordat als de ene groep iets minder is , zijn we wat meer met de andere bezig. En zo is er een vlotte wisselwerking tussen die verschillend projecten.

Waren die projecten ook inspirerend voor jullie werk bij Hydrogen Sea zelf?
Birsen Uçar: Voor mij wel eigenlijk. Wat we bij de andere projecten doen , sluit er eigenlijk wel op aan bij wat we doen met Hydrogen Sea, dus ja.

Jullie hebben ook een zeer brede interesse voor het heelal , heb ik ergens gelezen? Vertel er gerust wat meer over
Birsen Uçar: Die fascinatie voor het heelal komt eigenlijk  uit ‘Automata’, waar elke song een beetje gaat over kijken naar het universum, de sterren en planeten. En gewoon even van onze planeet stappen en kijken naar dat immense heelal, dat was het concept. Het ongrijpbare daarvan fascineert me.  En ook onze naam ‘Hydrogen Sea’ is een zee van waterstof, die je bijvoorbeeld vindt op Jupiter. Weer dus een verwijzing naar het Heelal. Ik haal dus eigenlijk mijn inspiratie uit het universum. Zowel qua teksten als sfeer .

Laten we het ook over de toekomst hebben. Wat zijn de verdere plannen voor 2021?
PJ Seaux: Ik heb eigenlijk geleerd uit 2020 om eigenlijk niet teveel te plannen op voorhand. Het enige waar ik naar uitkijk , is het einde van de winter en genieten van de lente, voor de rest weten we niet wat er gaat gebeuren en ik ben er bewust ook niet mee bezig. Dat geeft ook een gemoedsrust, we zien wel wat er op ons afkomt. Dat is niet negatief bedoeld, ik ben gewoon heel blij dat we gezond zijn. Ik zal dus gewoon blij zijn als de lente er is.
Birsen Uçar: Ik kijk vooral uit naar het moment dat ik weer iedereen kan vastpakken. Mijn ouders, de kinderen van mijn zus en zo. Dat mis ik eigenlijk wel nu.

Wat zijn de verdere ambities als muzikant en band na al die jaren?
Samen: Gewoon blijven doen wat we nu doen, en daardoor mensen blij maken of raken. Dat is ons belangrijkste doel voor de komende jaren. Als dat lukt zullen we als muzikant en mens zeer blij zijn.

Pics homepag @Alexander Popelier

Hartelijke dank voor dit fijne gesprek, hopelijk tot heel binnenkort ergens op een podium