Flagey Piano Days 2021 - livestream - Een avondje piano virtuositeit op het netvlies gebrand!
Flagey Piano Days 2021
Flagey
Brussel
Date: 2021-02-27
Erik Vandamme

Als introductie van het festival Flagey Piano Days citeren we even: '' Voor het eerst in zijn geschiedenis zullen de Flagey Pianodagen plaatsvinden als een speciale streaming editie! Geïnspireerd door de 200ste geboortedag van Gustave Flaubert, auteur van de iconische roman Madame Bovary, verkennen de Flagey Pianodagen het thema van de dromen. Elke artiest neemt je door zijn programmering, composities en improvisaties mee naar een andere wereld, ver weg van het nogal onthutsende nieuwe normaal dat we momenteel meemaken.''
Op het programma staan enkele piano virtuozen van uitzonderlijke klasse, die elk op hun eigen wijze de lat zeer hoog weten te leggen, om emoties door de typische piano klanken om te zetten in beelden …

David Kadouch (****) - Als winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd in 2010 en als artiest in residentie bij Flagey , ontpopt David Kadouch zich ondertussen  tot een graag geziene gast op nationale en internationale podia. "Hij neemt ons mee op een ontdekkingsreis in de wondere wereld van de jonge wiskundige en componist Alexey Shor, gevolgd door een interpretatie van Schumanns evocatieve pianocollectie Kinderszenen en Ravels speelse Sonatine.", lezen we in de biografie op de website; dat klinkt alvast veelbelovend.
David Kadouch combineert dat speelse met dromerige soundscapes, in de stijl van Chopin, wat zorgt voor een warme gloed . Het speelse en het weemoedige wordt kleurrijk uitgetekend. Zijn virtuositeit is grenzeloos. Het dromerige en warmhartige aspect is erg mooi. Hij spreekt zijn publiek aan door het vertellen van poëtische teksten, die perfect aansluiten bij de muziek.

Alexandre Kantorow (*****) - De jonge pianosensatie Alexandre Kantorow is de volgende. Hij was pas 22 toen hij in 2019 als eerste Fransman ooit de Eerste Prijs won van het befaamde Tsjaikovski Concours, en wordt vaak omschreven als 'reïncarnatie van Liszt’. Hij brengt in Flagey een adembenemend mooi voorproefje van zijn aanstaand album, ‘Brahms' poëtische Ballades nr. 1 en 2’, een ontluikende genegenheid van de componist aan Clara Schumann, en de grootse ‘Pianosonate nr. 3’, een meesterwerk dat hij schreef als eerbetoon aan zijn illustere voorganger Ludwig van Beethoven, lezen we in de biografie. Alexandre wordt een gouden toekomst voorspeld, net door die uitzonderlijke virtuositeit.
En wat blijkt? De man is een uniek talent , met een knipoog naar de componisten Liszt, Brahms en Beethoven. Hij steekt enorm veel gevoel in zijn spel. Het is een onaards mooie  performance, een delicatesse,  een oerkracht. Hij neemt je mee naar een sprookjesachtige wereld, van bedwelmende piano klanken, die een hypnotiserende invloed hebben op je gemoed. Hij kan het tempo opdrijven , of hij kan het zo intiem laten klinken . Wat een golvende beweging in uitersten.
Het is een pianist die prachtige klanken tovert; van een verstilde, intieme sfeer gaat het over tot een soort vulkaanuitbarsting om dan opnieuw integer te klinken.

Denis Kozhukhin (****) - We citeren: 'Verwondering ligt aan de basis van dit recital van pianist Denis Kozhukhin, winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd in 2010 en artiest in residentie bij Flagey. Hij neemt ons mee op een ontdekkingsreis in de wondere wereld van de jonge wiskundige en componist Alexey Shor, gevolgd door een interpretatie van Schumanns evocatieve pianocollectie Kinderszenen en Ravels speelse Sonatine.' . De speelsheid, gedrenkt in een mooi badje van melancholie en weemoed, vonden we al bij David Kadouch. Hij weet op dromerig, intense wijze je mee te nemen naar die sprookjesachtige , kleurrijke wereld.  Wat een magie , schoonheid horen we. Klasse!

Anthony Romaniuk (*****) - De Australisch-Belgische pianist Anthony Romaniuk is een muzikale veelvraat.  Na de intense samenwerking met violiste Patricia Kopatchinskaja, het vocaal ensemble Vox Luminis en tenor Reinoud Van Mechelen , presenteert hij nu zijn allereerste soloalbum ‘Bells’: ‘Een weerspiegeling van zijn passie voor klassieke muziek, rock en elektronische muziek, die ruimte biedt voor improvisatie. Bijna tien eeuwen muziek passeren de revue in dit fascinerend programma waarin hij muziek van Jean-Philippe Rameau en Wolfgang Amadeus Mozart moeiteloos laat contrasteren met pianowerken van George Crumb en Chick Corea.’, lezen we in de biografie.
Hij houdt van experiment en intrigeert , boeit op elk moment. Hij heeft een breed spel, om elk aspect aan bod te laten komen, van klassieke piano naar een elektronisch huzarenstuk over aanstekelijke deuntjes tot dromerige soundscapes. Een kleurrijk palet dus .
Anthony Romaniuk is een pianist die de grenzen van zijn instrument, de piano, verkent; hij brengt allerlei trucs aan zijn klavier , wat de sound uitermate spannend maakt . Op elk moment ben je verbaasd van wat hij doet . Sterk.

Eve Beuvens (*****) - De componiste/pianiste Eve Beuvens drukt haar stempel op de Belgische jazz. Ze gaat met haar piano met zoveel virtuositeit om dat je onder hypnose en diepe trance wordt gebracht. Haar optreden op Bell Jazz Fest 2020 is er een voorbeeld van. Het optreden nu is opnieuw een bijzonder intens , bedwelmend, intiem piano concert; een muzikaal avontuur in jazz en klassieke piano. Ademloos en wondermooi.
Intimiteit is ook nu weer de rode draad, en ze houdt van improvisatie en het aftasten van grenzen. Haar dromerige, zalvende, wondermooi variërende piano set brengt je tot gemoedsrust. Een uiterst geslaagde virtuositeit dus van deze componiste!

Organisatie: Flagey, Brussel

Gabriel Rios - showcase livestream ‘Flore’ - Een ultieme cultuurschok, vanuit persoonlijk en emotioneel oogpunt

Als inleiding op de showcase van  Gabriel Rios (****), zijn nieuwste album 'Flore', citeren we even: 'Na 7 jaar stilte, is Gabriel Rios terug! In februari bracht hij zijn vijfde studio album ‘Flore’ uit, een ode aan de muziek van Latijns-Amerika en de Caraïben, maar ook een ode aan zijn vader, die aan Alzheimer lijdt.’
‘Flore’ brengt een aantal Latijns-Amerikaanse klassiekers in combinatie met originele nummers van de man zelf. ‘Flore’ is een latin album geworden waarin Rio terugblikt naar zijn roots. Tijdens de livestream probeerde Rios een aantal nummers voor het eerst live uit in een akoestische setting; hij ging ook dieper in op het album; hoe het tot stand is gekomen en wat de verschillende ‘classics’ voor hem betekenden.

Uit het interview blijkt de liefde voor zijn vader en voor zijn vaderland. Hij heeft het over hoe hij omgaat met de ziekte van zijn vader, verhalen uit zijn verleden , maar ook van het verleden van zijn land.
De samenstelling van de songs geeft, naast de ode aan zijn jeugd, een mooi beeld van de Latijns Amerikaanse cultuur, die voor ons in het Westen vaak een ver-van-mijn-bed show is. Verleden en heden verbinden met elkaar in de Spaanse taal , het is de rode draad van de nieuwe plaat. Gabriel Rios weet het te vermengen met Westerse elementen, wat een interessante cultuurschok oplevert. Dat blijkt uit het handvol nummers op akoestische gitaar en uit het interview.
Na zeven jaar brengt Gabriel Rios dus één van zijn meest persoonlijke platen uit; ook de  liefde voor zijn Latijns-Amerikaanse roots nemen een belangvolle plaats in, gedragen door z’n warme , zwoele vocals.  De songs worden echter gezongen worden in de Spaanse taal.
Zelden heeft Gabriel Rios  zich zo bloot gegeven door de themata van de brug die gemaakt wordt tussen verleden en heden, de Spaans gezongen teksten en z’n persoonlijk verhaal. De warmte, de emoties, de humor en de pijn komen hier aan bod
Het is een wonderbaarlijke muzikale cultuurschok dus, gezien en beleefd door iemand die de Latijns- Amerikaanse cultuur echt kent en heeft meegemaakt; dat blijkt zowel op plaat als uit die overtuigende akoestische voorstelling van deze mooie streaming.

Organisatie: Sony Music + Gabriel Rios

Het Schotse Mogwai wordt gezien als één van de top acts van het postrock genre. Hun intensiteit is verbluffend en onaards . De band staat hoog genoteerd , samen met Explosions in the Sky, in het genre . Het is bijna een filmische sound waarmee Mogwai overtuigt; hun melodie klinkt zalvend en spookachtig in een donker sfeertje en durft naar een oorverdovende climax te gaan . Momenteel is het allemaal wat gematigder, maar ze blijven uniek in het genre.  Het was reikhalzend uitzien naar de nieuwe plaat 'As The Love Continues' … en kunnen deze postrock goden het nog steeds?!
Op “To the Bin My friend” en “Tonight we vacate Earth” wordt de toon gezet. Ellenlange soundscapes horen we via de instrumentatie; de luisteraar wordt tegen de muur geduwd. Muzikaal uitermate genietbaar.  
Mogwai verbaasde al in 95, en weet de fan van het eerste uur nog steeds te boeien met de huidige plaat. Op intrigerende, scherpe , hartverscheurend wijze bewandelt Mogwai het gekende pad . “Here we, Here we, Here we go forever” is een boodschap die duidelijk is.
Nieuwe wegen worden er dus niet echt ingeslagen. Songs als “'Dry Fantasy”, “Ritchie Sacramento” (eerste single), een ode aan overleden muzikanten, zijn emotioneel sterk.
“Ceiling Granny” is een rechttoe-rechtaan nummer.
Soms durft de band wel eens buiten zijn comfortzone te treden maar algemeen is het een Mogwai op veilige wijze. “Pat Stains” en “It's what I want to do, mum” tekenen voor de gevoelige kant van de band.

In die 25 jaar weet de band ons in het postrockgenre nog steeds te boeien . Meesters in het genre die gevoeligheid, melodie en extravertie met elkaar verweven. Het is duidelijk dat ze stevig in het zadel zitten in dit genre!

Postrock
As The Love Continues
Mogwai

Tracklist: To The Bin My Friend, Tonight We Vacate Earth 05:09 Here We, Here We, Here We Go Forever 04:45 Dry Fantasy 05:10 Ritchie Sacramento 04:12 Drive The Nail 07:14 Fuck Off Money 05:53 Ceiling Granny 03:58 Midnight Flit 06:08 Pat Stains 06:55  Supposedly, We Were Nightmares 04:36 It's What I Want To Do, Mum 07:23

Hydrogen Sea is het project van het Brusselse duo Pieterjan Seaux (die je kent van o.a. Zwangere Guy, Selah Sue, Sioen en een hoop andere bands) en Birsen Uçar. Na hun debuutplaat 'In Dreams (2016)' gooiden de twee voor de nieuwe plaat 'Automata' het over een andere boeg. Met Patricia Vanneste (ex-Balthazar), Joris Caluwaerts en Steven Van Gelder hadden ze drie absolute topmuzikanten en verlieten ze doelbewust het pad van de digitale elektronica.
Door de corona crisis was Hydrogen Sea verplicht weer als duo naar voor te treden. De band bracht eind januari een gloednieuwe EP uit op de markt, 'Symbiosis'. Ze  staan nu in de schijnwerpers door “End Up” die als titelsong werd gekozen voor de populaire serie op VRT  'Black Out' . 
We hadden eerder een fijn interview met Birsen Uçar en Pieterjan Seaux die naast een positieve boodschap, ook de toekomstplannen van de band uit de doeken deden. http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/80617-hydrogen-sea-in-deze-tijden-kan-muziek-meer-dan-ooit-een-verbindende-rol-spelen.html  

Hoog tijd om nu de EP eens onder de loep te nemen. ‘Breekbaar als porselein, krachtig als het sterkste staal’. Dat is hoe de muziek van het duo in elkaar steekt. Het komt tot uiting op “Already”, zeemzoeterig van aard met een donkere laagje.
‘De titel van de CD is het samenzijn van twee organismen. Ze hebben elkaar nodig om te groeien. Ik was daar, zeker door die corona, toch mee bezig ; aspecten die botsen met elkaar, maar elkander ook nodig hebben.'' , vertelden ze in het interview.
De filmisch getinte  EP doet een rust neerdalen. We hebben de  warme stem van Birsen die letterlijk haar arm rond je donkere ziel legt en de angst reduceert. De zalvende pianoklank van   partner Pieterjan Seaux toont muzikale sterkte; een sound waarbij het zeemzoeterige en de donkere gemoedsrust hand in hand gaan. Het wondermooie “These Days”, “Indigo World” en “End Up” passen perfect binnen dit concept .
Hydrogen Sea klinkt breekbaar en doet ons wegdromen  naar mooie landschappen. Ze  maken ook de link naar het nachtgevoel, intense rust om nieuwe energie op te doen, zodat je er weer  tegen aan kunt. Het sluitstuk op deze wondermooie EP, “The Wait is Over” leunt hier nauw aan.
De duisternis valt bij Hydrogen sea . Het duo zorgt voor gemoedsrust door hun intieme , pakkende aanpak, wat ons op die manier sterk overtuigt .

Tracklist: Already - These Days - Indigo World - End Up - The Wait Is Over

Op de bandcamp pagina van Music For Installations lezen we  ''Music For Installations gaat over beleven. Dit is de plaats waar geluid en ruimte elkaar ontmoeten! Stel je voor dat je in een donkere rechthoekige ruimte bent met luidsprekers in de vier hoeken en alleen jij als object, die het geluid absorbeert. Het opvangen van deze geluiden leidt tot sonische landschappen en actieve geluidswerelden. De muziek past perfect in lege ruimtes, donkere kamers en kan de soundtrack zijn van je artistieke installaties.''

Littl' Antenna records richt zich op het promoten van elektronische muzikanten en projecten uit eigen land. Het gaat ook steeds om live sessies, wat het project extra interessant maakt. 'Stamp & Deliver' is ondertussen het vijfde album, en kwam eigenlijk al vorig jaar uit.
Het is een uiterst genietbare plaat, een duistere, mysterieuze trip die de fantasie prikkelt. Je krijgt lichtvoetig , licht dreigende klanken, die plots, onverwachts overgaan naar een kolkende massa lava tijdens een vulkaanuitbarsting, waarbij de natuurpracht om je heen wordt verwoest. En elke song past perfect binnen het obscure en macabere dat de muziek uitstraalt . De plaat beluister je best als één geheel, het leest als een spannend boek, die bol staat van onverwachtse wendingen.
Music For Installations wil een specifieke sfeer creëren , de stilte doorbreken , een beklemmend gevoel doen opborrelen of er daalt een duisternis neer. Iets voor natuurpracht of een spannende thriller.
Het is een filmische plaat . De soundscapes zijn stilistisch mooi , boeiend en wisselend van aard . Een klankbord van zalvende , aanstekelijke en ijzige beats …  . Beklemmend zelfs in die zin dat de muziek perfect past bij spannende verhalen. Kortom , een fantasieprikkelend meesterwerk.

Ambient
Music for Installations
Stamp & Deliver

Tracklist: Jellyfishes 04:58 Yassur parle au concrète (Hommage Pierre Henry) 04:21 Synesthesia 2 05:43 Kuuri 05:58 Hirsilä (Reflection) 07:10 Fractal 10 03:50 Uus-Pukarantie 04:20 Synesthesia 5 05:44 Melancholia 07:11 Fractal 6 08:14

De Zeeuwse singer-songwriter Ellen Shae is al van haar 7de actief met muziek bezig, te beginnen met de lokale fanfare, op dwarsfluit. Ze vond haar eigen weg in de muziekwereld, waarbij haar stem en akoestische gitaar de elementen waren om de wereld te veroveren. Na het debuut 'My Widow' (2014) en de opvolger 'Clouds' (2017) was het vorig jaar tijd voor een nieuw hoofdstuk. 'Caged Bird' was het resultaat , haar indrukken en ervaringen horen we op een intiem breekbare wijze .
“Caged Bird”, de titelsong geeft al aan welke richting deze plaat uitgaat. Ellen  heeft een hartverwarmende mooie stem.  Muzikaal klinkt ze erg divers, het breekbare, broze treedt op het voorplan. De zalvende klank van celliste Sera Smolen zorgt voor een folks sfeertje . Ook de andere muzikanten hebben een sterke inbreng.
Ellen Shae raakt met haar variërende vocals. Luister maar eens naar het ontroerende “Toby”. Op subtiele wijze weet ze ook de dansspieren te prikkelen als op “Rhyme” .
Ze schittert in eenvoud. “Dive in the dark” en “Salt” zijn twee songs die overtuigen door haar loepzuivere stem . Hartenbreker “Judging” en het afsluitende “Homesick”  onderstrepen haar muzikaal talent.
Ellen Shae  staat op scherp in het betere folk/singer-songwriting. Ze laat zich omringen door muzikanten die haar muziek optillen naar het hoogste niveau. Haar warme, soulvolle stem ontroert  en biedt  een melancholisch kader, dat gemoedsrust brengt.
Een artieste om te koesteren dus.

Folk/singer-songwriter/country
Caged Bird
Ellen Shae

Tracklist: Caged Bird - Polluted Air - Open Road - Rhyme - Toby - Dive in the dark - Salt - Judging - Homesick

Splendidula is een doom/sludge/post metal band uit Temse/Genk die sinds 2008 aan de weg timmert. In 2019 bracht Splendidula een nieuwe schijf uit 'Post Mortem'.
We schreven: ''Qua intensiteit doen deze songs subtiel denken aan een band als Moonspell, die je doen wegdrijven naar verre oorden . Echter is deze band eigenlijk met geen enkele andere band of genre te vergelijken … Splendidula verlegt de grens binnen duisternis en donkere melancholie, waarbij doom en gothic elkaar vinden, - in een specifiek kader die je als luisteraar tot tranen toe beweegt. Letterlijk"  
Ondertussen deed de band ons live naar adem happen,  door die demonische kruisbestuiving van zangeres Kristien Cools en top muzikanten die je onderdompelen in een intens duister sfeertje. Vorig jaar bracht de band nog een single op de markt “Somnia”, een voorbode op wat komen zou?! … De recensie kun je nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79708-somnia-single.html
Nu kwam eindelijk de langverwachte nieuwe schijf op de markt, 'Somnus'. Een plaat die aan alle verwachtingen voldoet, ja zelfs, overschrijdt.

In een interview dat we in 2019 hadden met Kristien en partner Joachim vertelden ze ons: ''We willen vooral verder blijven evolueren, muzikale grenzen aftasten en experimenteren, zodat we niet ter plaatse blijven trappelen. Dit is voor ons heel belangrijk, aangezien dit de gemeenschappelijke visie binnen de band is. We hopen dus in de komende jaren te blijven groeien en hopen dat ons publiek daar ook in meegaat, zodat we ook op grotere podia kunnen staan.''
Dit gebeurt zeerzeker op deze nieuwe plaat. Splendidula blijft zijn doom roots trouw, maar treedt ook buiten de comfortzone. Niet enkel zijn er Nederlandstalige teksten, vooral hoor je een band waar iedereen diezelfde duistere kant uitkijkt. Intens en grauw, een focus  op het occulte en het mysterieuze.
Bij elke song worden we weer aangenaam verrast. O.m. de traag, slepende opbouw naar een verschroeiende climax toe op “Incubus”; hier valt de combinatie van de Nederlandse-Engelse taal en de vocals van Kristien en Pieter op, die elkaar perfect aanvoelen.
Of een song als “Drocht” die aan de ribben kleeft als een demonisch wezen, we voelen de donkere klauwen die de keel dichtknijpen. Een zalig gevoel. Pas bij afsluiter “When God Comes Down” wordt het even rustig in ons hoofd. De kers op de taart.
'Somnus' is een gevarieerd meesterwerk van grauwheid, verdorvenheid en donkere zachtmoedigheid, muzikaal verwezenlijkt in trage opbouwende tempo’s en wervelstormen. De band kleurt buiten de lijntjes van de doom/sludge metal. Dat bleek al uit die single vorig jaar.
Splendidula is al een tijdje aan een ware opmars bezig, zowel qua instrument , vocals en visueel. Splendidula is klaar om de donkere metal wereld te veroveren , nu zeker, gezien iedereen dezelfde richting uitkijkt . Het is een knaller van een duistere plaat, die grenzen durft te verleggen.
Kortom, voor wie houdt van een intense duisternis , zit bij Splendidula op het juiste adres.

Tracklist: Somnia 08:41 Void 05:19 Incubus 08:22 Oculus 04:23 Drocht 06:44 When God Comes Down 09:26

Doom
Somnus
Splendidula
 

Koninklijke Muziekkapel van de Gidsen - Sound of Ghent - Kleurrijke blazers zorgen voor een feestelijke stemming in de huiskamer

De symfonieën van Beethoven werden op Musiczine.net intens opgevolgd via streaming. Er is nu een einde gekomen aan de reeks met de befaamde 9de symfonie van Beethoven, uitgevoerd deze keer door Koninklijke Muziekkapel van de Gidsen.
We citeren: "Met zijn negende symfonie slaagt de onvermoeibare Beethoven er, na alle vernieuwingen die hij al had ingevoerd, nogmaals in de muziekgeschiedenis een revolutionaire draai te geven. De dimensie van het werk, en met name het spectaculaire slotdeel met de beroemde ‘Ode an die Freude’ op tekst van Schiller verzetten voorgoed de bakens van het genre."
Dit concert werd opgenomen op 25 september in de Oude Vismijn, Gent. De uitzending kon nu online bekeken worden.

Is het nu zo dat de 9de symfonie van Beethoven zijn meest toegankelijke is naar een breed publiek toe? Wellicht is dit toch wat kort door de bocht. We kregen toch een 'aha dit herken ik'- gevoel bij deze voorstelling. De blaasinstrumentatie staat hier centraal. De Koninklijke Muziekkapel van De Gidsen weet perfect de sfeer te vatten, die Beethoven wellicht ook bedoelde toen hij deze compositie schreef. Olv de dirigent ontstaat een botsing tussen verleden en heden, waaruit niet alleen blijkt dat Beethoven, met elk van zijn composities maar zeker met deze 'Ode An Die Freude', zijn tijd ver vooruit was. We sluiten de ogen en wanen ons weer in die 18de eeuw, met decadente feestjes van de hogere klasse waarbij  altijd wel een dansfestijn hoorde. 
Naast de traditionele blaasinstrumentatie wordt bovendien ook gebruik gemaakt van de bassethoorn , wat zorgt voor een zachte botsing tussen nu en toen. Een oorgasme van blazers dus, dat aanstekelijk werkt op de dansspieren of je onderdompelt in een weemoedig sfeertje. Deze symfonie straalt enorm veel positieve energie uit, wat werd overgedragen door dit gezelschap op het podium van de Oude Vismijn.

De Koninklijk Muziekkapel van de Gidsen zorgt voor een intens mooi , kleurrijk tapijt. De reeks symfonieën van Beethoven werden op die manier op een aandoenlijke wijze afgesloten binnen een feestelijke stemming.

Line Up:
Wim Vandenbossche (Fluit) // Veerle Huskens (Hobo) // Dymphna Vandenabeele (Hobo) // Eva Saliën (Klarinet) // Bart Watté (Klarinet)// Katrien Noël (Bassethoorn) //Johan Schols (Bassethoorn)// Marc Peremans (Hoorn)// Marc Weyers (Hoorn) // Thomas Gustin (Hoorn)// Peter Van Montford (Hoorn)// Gerrit Peeten (Hoorn) // Bruno Ricci (Fagot) // Jean-Francois Calier (Fagot)// Eva Bekaert (dubbel bas)

Om af te sluiten geven we nog een overzicht van de verslagen van de concertreeks 'De negen symfonieën van Beethoven'
Symfonie 1: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80375-b-rock-orchestra-sound-of-ghent-de-magische-kruisbestuiving-tussen-cello-viool-en-blaasinstrumenten.html
Symfonie 2: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80438-anima-eterna-sound-of-ghent-beethoven-wordt-ontleed-van-een-dunne-lijn-tussen-intense-stilte-en-geluidsmuren-omver-blazen.html
Symfonie 3: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80495-casco-phil-sound-of-ghent-een-opbouwende-sound-in-uiteenlopende-laagjes-binnen-een-veelkleurig-kader.html
Symfonie 4: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80542-orchestre-philharmonique-royal-de-liege-sound-of-ghent-oogstrelende-taferelen-die-vreugde-brengen-in-donkere-tijden.html
Symfonie 6: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80699-symfonieorkest-vlaanderen-sound-of-ghent-voortdurend-spelen-met-emoties.html
Symfonie 7: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80800-symfonisch-orkest-van-opera-ballet-vlaanderen-sound-of-ghent-uitbundige-klanktapijten-uit-het-leven-gegrepen.html
Symfonie 8: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80915-belgian-national-orchestra-sound-of-ghent-zorgt-voor-een-deugddoende-roes-waaruit-ontsnappen-onmogelijk-is.html

Organisatie: Festival van Vlaanderen, Gent ism Sound of Ghent

Introspection Music Experience 2021 - livestream - Klankentapijtjes die troost bieden voor kwetsbare mensen
Introspection Music Experience 2021
Museum Dr. Guislain
Gent
2021-02-25
Erik Vandamme

De Belgische vzw KAOS is één van drie partners van de 'Introspection Music Experience', een internationaal muziekproject ondersteund door het Creative Europe programma van de Europese Unie, rond het thema psychische kwetsbaarheid.
De bedoeling is een album met zestien nummers uit te brengen, gevolgd door een internationale toer van concerten in België, Griekenland en Spanje. Voor België werden Korneel Muylle, Chloë Nols en KRANKLAND geselecteerd uit vijftig inzendingen.
Op 25 februari ging een online optreden Introspection Music Experience door vanuit Museum Dr Guislain, Gent.
In een interview vertelden Korneel Muylle en Mike Michiels (KAOS) over het project en het optreden. Het interview kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/80920-kunstorganisatie-kaos-mike-michiels-kaos-en-korneel-muylle-ambitie-met-kaos-blijven-verder-werken-aan-residenties-en-andere-kunstprojecten-het-stigma-van-mensen-met-een-psychische-kwetsbaarheid-wegwerken.html

Een overzicht van het festival
In de eerste plaats willen we het even hebben over de locatie. Het ontwerp is goed gekozen alvast door het brede gamma aan foto’s aan de wand, verwant aan wat de artiesten brengen. Het draait rond emoties van kwetsbaarheid en pijn.
Beeld en klank  zijn met elkaar verbonden. Je krijgt een hartverwarmend, visueel totaalspektakel . Een intens klankentapijt in een emotioneel kader. Een avond waarbij de drie artiesten Korneel Muylle, Chloë Nols en KRANKLAND, elk op hun eigen manier een stempel drukken. Met als doel het stigma tav mensen met psychische kwetsbaarheid op deze wijze te doorbreken. De organisatie, en de artiesten zijn er met brio in geslaagd.

Chloë Nols (*****) mag de spits afbijten brengt, begeleid door een pianist die haar breekbare, bedwelmende stem perfect aanvoelt en aanvult; het zijn aangrijpende songs met een boodschap. Chloë speelt in op het thema van de avond. Dat komt tot uiting in het korte interview na haar optreden, hoe ze haar angst van haar problemen heeft overwonnen. De pijn en de vertwijfeling klinkt letterlijk uit haar stem. Alsof ze elke mens die het moeilijk heeft zichzelf uit te drukken in woorden, een hart onder de riem biedt . Dit was een hartverwarmende performance .

Korneel Muylle (****) biedt evenzeer warmte in z’n folky gedrenkte muziek. Oorspronkelijk zou hij met band optreden, nu deed hij solo zijn ding. Ook hij wil vooral de angst van mensen met psychische problemen ontkrachten door zijn muziek en teksten. Hij doet het op de wijze van een Bob Dylan. Hij raakt met zijn akoestische gitaar en natuurlijk ook met z’n aangrijpende , pakkende vocals . Korneel vertelt zijn verhaal dat je als luisteraar gaat nadenken. En zeker hoe je kijkt naar mensen (met een psychische kwetsbaarheid). Het ware gelaat tonen dus. Die naaktheid van het leven raakt. Korneel weet puur subtiel een spiegel voor te houden van jouw eigen leven. Dit maakt deze mooie performance  bijzonder en tijdloos. Het was een set van intens genieten.

KRANKLAND (*****) maakt gebruik van samples waarbij elke cassette een persoon voorstelt waarmee hij opnames maakte , opnames die hij dan ook  in zijn songs verwerkt heeft; elk krijgt een bijzondere plaats in het geheel .
Door de fantasieprikkelende klank zorgt hij voor een visuele totaalbeleving. Klank en beeld gaan hier dus samen. De samples en  vocals sluiten erop aan.
KRANKLAND verstaat die unieke kunst om binnen een bepaald concept grenzen te verleggen; als luisteraar word je onder hypnose gebracht en zweef je volledig weg van deze wereld …
Het bedroefde laat een diepe indruk na. 'We eindigen met een feestje' is wellicht een beetje kort door de bocht, maar KRANKLAND zorgt in elk geval voor een groovy, zweverig, dansbaar einde. Met als boodschap dat het, ondanks alles, altijd goed komt … We duimen ervoor …

Organisatie: Kunstorganisatie KAOS/Introspection Music Experience

His Trust Fund - livestream - Dansen door het leven, in een badje van weemoed en melancholie

His Trust Fund is het geesteskind van songwriter Philippe François. De man is al ruimschoots 18 jaar met muziek bezig en speelde bij verschillende bandjes waaronder The Bony King Of Nowhere.
His Trust Fund's eerste EP kwam in het najaar 2018 uit en de band stelde deze voor in De Studio (Antwerpen), Het Bos (Antwerpen) en Cactus Club (Brugge).

Eind januari bracht  His Trust Fund een gloednieuwe schijf uit 'The Free Market Love You'. Een plaat waar Philippe zijn adoratie voor zijn helden uit de doeken doet, en die bedekt met de nodige melancholie.  We hadden hierover een fijn gesprek met Philippe , en uiteraard werden ook de toekomstplannen uitgerold. http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/80654-his-trust-fund-ik-hoop-dat-deze-plaat-een-begin-is-om-ook-de-trouwe-volgers-te-vinden-die-ons-blijven-koesteren.html  

His Trust Fund (****) stelde deze plaat voor in Trix, Café Soirée, Antwerpen , helaas niet aan een publiek. Maar via streaming kon dit optreden wel worden gevolgd …
Nadat Philippe; helemaal alleen op het podium, de eerste song op gevoelige wijze speelde, kwamen de overige bandleden op het podium. “Love is a disease” laat al aanvoelen welke kant het zal uitgaan. Gedrenkt in een badje van melancholie en weemoed, vertelt His Trust Fund een verhaal over de dingen des leven; op een wijze zoals grootheid Leonard Cohen dat ook deed, raakt Philippe - zijn stem schippert ergens tussen Cave en Cohen in -  de gevoelige snaar.
Gerugsteund door muzikanten die hun warme klanken gemoedelijk je hart in vuur en vlam zetten. Het is een wonderbaarlijke gewaarwording die een gemoedsrust over jou doet neerdalen.
Er mag ook gedanst worden. His Trust Fund varieert in hun sound; pijn wordt omgebogen naar de geneugtes van het leven. 
Zeemzoeterigheid met een subtiel donker kantje, horen we ook op sommige nummers. De prachtige muzikale omlijsting en die warme stem van Philippe brengt je 'closer to the bone', zoals een song het zelf zegt. Indrukwekkende schoonheid die je hart doorboort.
His Trust Fund balanceert tussen twee polen  tot je helemaal zen bent, met een glimlach op de lippen en/of een traantje dat kan worden weggepinkt o.m. op “The Glory of you Body”. Aanstekelijke folk songs, met een Latijns-Amerikaans tintje, zijn omgeven van gevoelige warmte. Eindigen doen ze met een lekker aanstekelijke reggae song , die doet verlangen naar een zwoele zomeravond aan het strand. De rest kun je je wel inbeelden …
Tijdens de livestream spreekt Philippe zijn ‘afwezige’ publiek aan .Sjiek.
De dingen des levens worden  door His Trust Fund benadrukt, in een badje van weemoed en melancholie zonder al te klef te gaan klinken ; ook de dansspieren worden aangesproken. We zweven weg naar betere oorden in ons onderbewustzijn.

Op de vraag die in het interview werd gesteld, ‘is hier een publiek voor?’ Zeker en vast! Muziekliefhebbers die houden van  typisch weemoedige folk of een Latijns-Amerikaans en Reggae sfeertje , vinden zich dus terug in dit Belgisch talent! .

Organisatie: Trix, (Café Soirée), Antwerpen