Wie valt er nu niet voor een oersympathieke oude zwerver als Seasick Steve. Op festivals verovert hij steevast de harten van piepjonge fans die zijn kleinkinderen konden zijn. En dat met ongekuiste primitieve blues gespeeld op verhakkelde gitaren en omgebouwde sigarendozen. Geef de man een cola blikje, een borstelsteel en de elastiek van uw versleten onderbroek, en hij maakt er wel een gitaar van waaruit hij de meest wonderlijke blues tovert.
Ook op ‘You can’t teach on old dog new tricks’ (met die titel heeft hij zijn eigen plaat in één zin besproken) bewijst hij dat hij een songwriter van het puurste soort is. Country, blues en folk zijn de ingrediënten, prachtsongs zijn het resultaat. De naakte akoestische schoonheid van opener “Treasures” is daar meteen het mooiste bewijs van.
Op zijn vetst klinkt Seasick Steve met de elektrische kopstoten als “You can’t teach an old dog new triks”, “Back in the doghouse”, “Party” en “Days gone”, maar ook als de man de banjo ter hand neemt is hij tot mooie dingen in staat als “Whiskey ballad” en “Underneath a blue and colourness sky”.
Op dit album doet Seasick Steve dus gewoon waar ie goed in is, maar dan ook verduiveld goed. Geen stijlbreuk met zijn vorige platen dus, maar dat zou pas zonde geweest zijn.
Het doet deugd te moeten vaststellen dat er nog eens een dame aan de oppervlakte komt die het niet gemunt heeft op de platte hitparade, maar die kiest voor een grillige en ijle sound die oneindig ver verwijderd is van de Lady Gaga’s, Lilly Allens en Beyonces van deze wereld. Qua geestesgenoten gaat u het best zoeken bij Patti Smith, PJ Harvey, Nico, Portishead, The Breeders, Anna Calvi en de goddelijke Kim Gordon.
Erika M. Andersen is de naam, en u zal die maar best onthouden, want het is een madam die zal blijven, haar muziek hangt aan de ribben.
Er hangt een onheilspellende mist boven deze plaat met daaronder een handvol parels die zich niet zomaar prijsgeven. Een beetje moeite is vereist, maar eens u binnen bent bieden de ruwe diamanten zich spontaan aan. Aan de prachtige akoestische eenvoud van “Anteroom” zal u na een drietal beurten zodanig verknocht zijn dat u er telkens weer als een junk zal naar teruggrijpen. In het oeuvre van PJ Harvey moet je al diep in het verleden graaien om zo een goede song te vinden.
Ook het meer dan 7 minuten durende “The grey ship” komt genadeloos onder je nagels gekropen. De song zet in als een indringende akoestisch folky mijmering en schakelt dan over naar een furieuze en dreigende elektrische stroomstoot met gekraakte violen zoals John Cale die in zijn VU periode durfde afvuren.
De grilligheid die op dit album aan de dag gelegd wordt is niet te onderschatten, venijnige niet alledaagse feedback gitaren rijten “Milkman” helemaal open en “Breakfast” is dromerige folk, maar dan met stekels. Helemaal stil worden we van de wonderlijke afsluiter “Red star” waarin EMA haar onderkoelde stem laat aanscheuren tegen heerlijk snijdende gitaren.
Een indrukwekkend debuut dat dieper gaat dan het gemiddelde boorplatform.
Het Franse Gotan Project slaagt er nog steeds om tango en elektronica op een stijlvolle manier én met gevoel voor klasse boeiend te houden. Het warme onthaal en de respons op hun sfeervolle, zwoele, innemende, aanstekelijke , groovy authentieke Argentijnse en Zuiderse sound doet deugd. Een kleine twee uur lang trotseerden zij en het publiek een kille zomeravond in het pittoreske Rivierenhof.
Het trio, dat een heuse ondersteuning heeft van een pianist, violiste/trompettiste, bandoneonist en vocaliste; wordt aangevuld met mannelijke en vrouwelijke stemmen, voicesampling en projecties, die de songs kleur en elan geven. Een gepaste outfit ontbrak niet binnen het Gotan decor …
Het recente ‘Tango 3.0’ plaatsten ze in de spotlights. De klassiekers van vroeger werk, ‘La revancha del tango’ en ‘Lunatico’ zaten mooi verdeeld in de set. Filmisch beeldrijke muziek, die loungy en lekker dansbaar kan klinken.
Een uiterst genietbare avond van wegdromende, kabbelende en heupwiegende sounds en die ergens hangt tussen jaren ’30, traditionals en moderne elektronica, met een flirt dub, disco en dance. Langzaam kwamen we in de ‘GP mood’ door “Cuesto abajo”, “Epoca” en “Tango square”, die een licht melancholische, dromerige inhoud hadden. Ook de zang injecteerde deze emotie. Specialer klonk “Rayela” van de nieuwe cd, indringend, grauw en voorzien van een lichte groove. Forsere beats sierden de song … Uitnodigend voor een danspas … op songs als “Une musica brutal hombre à hombre”, “Toda mi vida”, die met een rappende collectief (Koxmoz) op de projecties van “Mi confesion” een hoogtepunt bereikte.
Het was de aanzet om de elektronicabeats wat meer door te laten klinken, zonder echt de traditionele Argentijnse tango te verliezen . Een broeierige songkeuze volgde, “Diferente”, “La gloria”, “El mensajero” en een uitgesponnen “Panamericana”. Volledig werden we ingebed in de sound en discokitsch, scratches en resonantie schuwden de twee DJ’s niet.
De bis werd meer divers en dansbaar; dubdance haalden ze aan op “Mil millones/Queremos paz”, “Santa maria” en het gekende “Peligro”.
Een tweede keer kwamen ze nog en het gevoelige “Immigrante” kon het smaakvolle optreden overtuigend besluiten. Gevoel voor ritmiek blijft centraal in de tangopop opzet van het gezelschap … Benieuwd welk richting het nu zal uitgaan …
Ook de support El Junta Cadaveras bood de nodige swing en dynamiek en zorgde dat we op dezelfde golflengte en in de juiste stemming geraakten. De avondlijke temperatuur steeg bij deze ‘positivos’ …
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg)
Boombalfestival Lovendegem 2011 – 25 t/m 28 augustus 2011 – de traditie overheerst
Het was onze eerste kennismaking met het Boombalfestival in Lovendegem. Dit jaar konden we (spijtig genoeg) maar een glimp meepikken van dit fijne festival, die voor de 6e editie een versnelling hoger ging met namen als Isbells, The Bony King of Nowhere, Raymond, Senne Guns, Eva De Roovere en Willem Vermandere! Een programmatie … Voor elk wat wils.
Opzoekingswerk leverde op dat het festival een goede reputatie heeft opgebouwd, te danken aan de gevarieerde en uitgebalanceerde programmatie, de zorg voor het milieu en de inkleding van het terrein. Ze zoeken om het ‘gezelligste festival van het land’ te worden … de ligging is idyllisch, in het rustige Meetjesland & in de achtertuin van een mooie Bio boerderij.
Het terrein in Lovendegem was prachtig ingericht en ’s avonds werd alles feeëriek verlicht … Meipalen met linten, kleurrijke lampjes, verschillende danstenten (2), plankenvloeren zowel in als buiten de tenten, terwijl mensen zich gezellig rond vuurkorven nestelden. Iedere namiddag waren er dansinitiaties zowel voor de kinderen als voor de volwassenen. Dit jaar was de kinderanimatie uitgebreid met een heuse Tipi tent. De festivalweide werd verder doorkruist door rondlopende fanfares.
Het Boombalfestival heeft een eigen karakter, maar de link met Labadoux heerst en ruikt naar het oude Dranouter die toen folk presenteerde. Mooi.
Ondanks de fikse regenbuien pikten we op zaterdag nog volgende events mee
Raymond van Het Groenewoud – Clubtent : Een ruim gevulde sfeervolle Clubtent waar de Master Raymond aan zijn piano een jukebox versie gaf van al zijn gekende hits. Hij had er duidelijk zin in, en onder de muzikanten merkten we zijn zoon op.
Sakura – Danstempel: hier hadden we een sfeervol optreden in de typische Boombal traditie. Gezellig en nostalgisch dansten veel jonge (als oude) koppel(s)tjes op de muziek. Melancholisch als romantisch ...
Spijtig dat het Boombalfestival zoals andere festivals verdronk … Ook wij zaten bij terugkeer vast in het Lovendegemse slijk, maar … zucht … dankzij mijn zoon geraakten we er nog uit … Was de auto onherkenbaar geworden, we beleefden samen een leuk Boombalevent …
Organisatie: Boombalfestival Lovendegem
Houza Palooza Festival 2011- Potentie uit te groeien tot een groots dansevent
Een week na de tragedie op Pukkelpop stond een nieuwe trip richting Limburg op het programma. Deze keer ter gelegenheid van Houza Palooza (4e editie), een jong elektronisch festival in Bree, die duidelijk de mosterd haalde bij Tomorrowland. Het podium op de mainstage was bijna een kopie van de main op Tomorrowland. Daarnaast waren er nog twee andere tenten, de Protech tent was dé locatie voor de technoheads onder ons, en in de Breakdown tent was er drum & bass te horen.
Eens ons tentje was opgezet was het tijd om naar de festivalweide af te zakken. In de Protech tent hebben we nog het einde van Guy J zijn set kunnen horen, een ideale warming up voor 2 Duitse helden, Extrawelt! De spacey minimal die sinds vijf jaar scoort bij verschillende labels waaronder Border Community. 'Schöne Neue Extrawelt' is hun eerste album onder die naam en het minste wat je kan zeggen is dat het heel andere koek is dan hun clubhit “Soopertrack”. Alweer een vlammende set van beide heren, die met hun agressieve doch harmonieuze beats de handen van de intussen volgelopen tent op elkaar kregen.
Na Extrawelt was het tijd voor nog meer Duits geweld, Oliver Koletzki. De in Berlijn woonachtige muziekstudent Oliver Koletzki zette met zijn track “Der Mückenschwarm” in 2005 de complete wereld op zijn kop. Dit succes was mede te danken aan Sven Väth die er een re-release van uitbracht op zijn label Cocoon Recordings. Volgens de lezerspoll van het Duitse Groove Magazine was “Der Mückenschwarm” de ‘Best Track’ van het jaar 2005 en Oliver Koletzki de ‘Best Newcomer’. Na deze bliksemstart had hij verschillende releases en remixen uit op label als Kling Klong en Dance Electric. Tevens startte hij het label Stil vor Talent waarop ook zijn eerste album ‘Get Wasted’ uit is gebracht. Koletzki had voor ons een set in petto die gekenmerkt werd door psychedelische melodieën met pompende beats eronder.
Na Koletzki besloten we onze tocht verder te zetten richting de mainstage, waar op dat moment Zombie Nation was begonnen. Zombie Nation is het elektronische dansproject van de Duitser Florian Senfter, alias John Starlight. In het verleden scoorde die reeds een hitje met het trancy “Kernkraft 400”, maar dat is niet onmiddellijk de beste referentie voor wat je van Zombie Nation kan verwachten. "Cross-over elektronische muziek" zo noemen ze het zelf graag, en wij voegen daar nog aan toe: nergens echt hitgevoelig, maar toch verrassend toegankelijk. De man achter Zombie Nation is een muzikale avonturier die op basis van creatief samplen hoogst interessante en oorstrelende resultaten bereikt. Zombie Nation wist mede dankzij de “Hey Today” remix van zijn “Radio Controlled” een prima sfeer te creëren.
Een act waar ik persoonlijk meer van had verwacht was London Elektricity in de drum & bass tent. Een inspiratieloze set, zonder eigen werk, die me maar matig kon bekoren.
Gelukkig maakte de volgende act veel goed. Dub FX kwam in Bree zijn allereerste album presenteren, de beatbox-virtuoos brengt, met behulp van loopstations en effecten, zijn eigen nummers en raakt daarmee aan dubstep, drum&bass en hiphop. Dub FX bracht een relaxte liveset, die goed was om even te bekomen (voor zover dit nodig is) van al dat techno geweld.
Terug naar de Protech tent, waar we ons klaarstoomden voor mijn persoonlijke hoogtepunt van de dag, Pan-Pot! Pan-Pot, is een briljant multi-dimensionaal duo uit Berlijn die house en techno fans tot waanzin weten te drijven. In slechts een paar jaar tijd heeft Pan-Pot (Tassilo Ippenberger en Thomas Benedix) hun plek veroverd in de bovenste regionen van de elektronische dansmuziek. Deze hemelvaart lijkt erg op de stormachtige opkomst van het label waarbij ze actief zijn: Mobilee Records. Zo bleek maar weer eens bij het uitkomen van hun laatste EP 'Confronted' op Mobilee, die inmiddels is geremixt door Adam Beyer & Jesper Dahlbäck, Slam, Martin Landsky en Dapayk.
Hun bereidheid om de componenten van hun producties uit te breiden terwijl ze toch met beide benen in hun specialiteit blijven staan - kolossale en onvergetelijke techno tracks met een overvloed aan noise en stuwende basslijnen - is dit maar een gedeelte van wat Pan-Pot onderscheidt van de hordes andere techno producers die momenteel actief zijn. Ze mogen zich dan vernoemd hebben naar een simpel hulpmiddel, Pan-Pot draait om het laten bewegen van het menselijk lichaam dankzij een ongekend dynamisch aanwezigheid op de dansvloer.
Na een ‘mindblowing’ set van Pan-Pot was het tijd voor een vaste waarde binnen de techno scene. Anthony Rothers electro ("Sex With the Machines", "Simulationszeitalter", "Hacker") wordt gekarakteriseerd door repetitieve machine-achtige beats, robotische geluiden, vocoders en een futuristische sfeer en teksten. Deze gaan vaak over de gevolgen van technologische vooruitgang, de relatie tussen mensen en machine en de rol van computers in de samenleving. Persoonlijk vond ik dit een weinig creatieve set die nooit echt tot een hoogtepunt kwam, kleine teleurstelling dus.
Afsluiter in de Protech tent was The Hacker. Een Franse electro en technoproducer. Hij is vooral bekend van zijn samenwerking met Miss Kittin. Zijn stijl is beïnvloed door Kraftwerk en new wavegroepen zoals The Cure en Depeche Mode. Een stomende set van de Fransman die een perfecte balans wist te creëren tussen elektro, techno en minimal.
Hoogtepunten van de dag waren zeker en vast Extrawelt, Dub FX, Pan-Pot en The Hacker, daartegenover vond ik de prestaties van London Elektricity en Anthony Rother minder gedenkwaardig.
Houza Palooza is een festival die nog niet zo bekend is, maar zeker en vast de potentie heeft uit te groeien tot een groot evenement. Een zeer geslaagde editie waar ik volgend jaar zeker en vast opnieuw van de partij ben!
Organisatie: Hooza Palooza Festival
Joan Wasser is al toe aan haar derde plaat en begint deze uitnodigend met “I want you to fall in love with me”. De zinsnede staat garant voor uitbundigheid in woord en daad. Muzikaal houdt ze het op intens broeierige, groovy en sfeervolle soul/poprock; de songs worden bepaald door piano, toetsen en haar innemende, doorleefde stem. Blazers vullen aan .
Het zijn lange tracks die knap gearrangeerd zijn. Een gevarieerde boeiende plaat is het die de single “The magic” voorop plaatst , maar met opener “Nervous”, de snedige “Flash” en “Run for love”, sleutelcompositie “Human condition” en het uitgekristalliseerde “I was everyone” sterk voor de dag komen . Wasser is een bijzondere songschrijfster die straf uit de hoek komt!
De melancholie en de zachte soul sijpelen steevast door; de link verliest ze niet met het vroegere werk ‘Real life’ en ‘To survive’.
De plaat kwam tot stand door wisselende bandleden, die zich naar hartenlust konden uitleven. Overtuigende derde cd!
Het Malinese Tamikrest is nauw verbonden met die andere Touareg nomaden Tinariwen die vanuit de onderdrukking een soort hypnotiserende retro/world/woestijnblues pop spelen. Tamikrest is dus een belangrijke exponent van de Tamasheq muziek (Tamasheq is de taal van de Touareg, de nomadische volkeren die de Sahara bewonen). De zeven muzikanten zijn afkomstig uit de Saharagebieden van Mali, Niger en Algerije. Ze zijn een toegankelijke band die het nomadenbestaan vertolken en hun medereizigers een hart onder de riem steken in de Sahara.
Ze brengen net als hun kompanen fascinerende songs die een sterke melodielijn hebben en je in een onweerstaanbare trance brengen door de bedwelmende klanken en ritmes. De gitaargrooves, de bluesy licks, de reggae en funk inslag en de worldpop laten je niet los. Ook de gevarieerde samenzang en de hoge vrouwenstemmen zijn hiermee onmiskenbaar verbonden.
Het is heerlijk luisteren en live is dit een unieke ervaring. Geniet van de elf songs die elkaar mooi aanvullen en breed kunnen zijn qua instrumentatie. Je wordt meegevoerd naar stoffige woestijnoorden. De tweede plaat ‘Toumastin’ werd terug geproduced door Chris Eckman van Dirtmusic.
Samen met The Phoenix Foundation zorgen deze uit Auckland afkomstige The Naked & Famous voor lentekriebels en een zomers gevoel. In eigen land zijn de bands erg populair. Binnen de ‘sounds of 2011’ in Engeland vallen ze er nu ook voor . De rest van de wereld mag volgen dus. Het debuut is een sprankelende plaat binnen de indiedancepop met stampende, groovy ritmes en refreinen; electro, psychedelica en shoegaze schuifelt als een mistig gordijn over de sound; de synths en de gitaarloops kunnen fors doorklinken.
De groep refereert aan MGMT, Empire of the sun, Passion Pit en Architecture In Helsinki. “All of this”, “Frayed” en “Young blood” zijn prachtsongs binnen deze stijl. Het kwintet, gecentraliseerd rond Thom Powers en Alisa Xayalith, zorgt voor voldoende variatie en er vallen gevoelige, dromerige songs te noteren als “The sun”, “Eyes” en “Girls like you”. En met “No way” hebben ze een intrigerende, repetitief, zweverige, slepend opbouwende song klaar.
De band balanceert tussen mainstream en underground, en ze voegen er een vleugje kitsch aan toe .
Als wij u vertellen dat Kid Congo Powers in een bruin verleden deel uitmaakte van zowel The Gun Club, The Bad Seeds als The Cramps, dan zal u ook begrijpen dat de man altijd al dichter gestaan heeft bij de injectienaald dan bij de hitparade.
Met zijn band The Pink Monkeybirds blijft hij op ‘Gorilla Rose’ zweren bij een vuile garagerock sound met gruizige gitaartjes in een fuzzkleedje. Wij hadden al een boontje voor de frisse garage jungle van voorganger ‘Dracula Boots’, die lijn wordt tot ons groot genoegen op ‘Gorilla Rose’ op de alleraardigste manier gewoon doorgetrokken. Opener “Bo bo Boogaloo” is qua fungehalte de gedroomde binnenkomer en daarop gaan Congo en zijn aapvogels gezwind verder aan de slag. Aangenaam om in onder andere “Catsuit fruit”, “Hills of pills” en “Our other world” die frisse verteltoon van Kid Congo te horen op een achtergrond van fifties en sixties orgels en rammelende gitaren. Denkt u hier even aan Andre Williams, aub.
Het album wordt ook gesierd door een paar blitse instrumentals als “Lord Bloodbathington” en “Bubble trouble”, rock’n’roll met surfgitaartjes die onbevreesd tussen de haaien zwemmen.
‘Gorilla Rose’ klinkt nog het meest als een soundtrack van een film met een overdaad aan leren jekkers, lapdances, old timer cadillacs, zatte vetkuiven en overvloedig bierverbruik. Iemand moet maar eens het GSM nummer van Kid Congo Powers aan Tarantino geven.
Vet plaatje.
Pukkelpop 2011 – wat we van ons afschreven
Pukkelpop 2011 … Hier komen we nu écht woorden tekort … Verstomming … Net als bij iedereen heerst na de helse storm op die bewuste donderdagnamiddag 18 augustus 2011 18h een akelige stilte … Pukkelpop was even de hel op aarde … Onze gedachte is bij iedereen en vooral bij hen, de slachtoffers en de organisatie …
Dit verslagje hebben we toch nog voor U klaar als, noem het, therapeutisch middel … Pukkelpop biedt de mogelijkheid om in een ongedwongen kader op zoek te gaan naar talrijke ontdekkingen op de verschillende podia, comedy, dance acts en dj’s; randanimatie, comedy en kermisattracties; de immense diversiteit van eet- en drankstandjes sieren het geheel.
En het zag er opnieuw goed uit. Al een tijdje terug uitverkocht, een sterke en gevarieerde affiche met prachtnamen als Foo Fighters, Eminem en dEUS als kleppers. De jonge freaks en de doorwinterde liefhebber konden hun muzikaal hartje ophalen en hielden van de ontdekkingen en van sommige – al - gevestigde waarden.
Maar het lot, de natuur besliste er even na 18h anders over, een ‘never-seen’ hels stormweer, ondanks de zonovergoten middag en namiddag gaven ( debuterende ) bands al het beste van zichzelf … Gemotiveerd werken aan respons en belangstelling …
Een storm, met hevige wind en grote hagelbollen teisterde de wei van Kiewit. Hierdoor moest Skin van Skunk Anansie haar optreden vroegtijdig stoppen . De Chateau tent, waar net op dat moment Smith Westerns aan hun set begonnen was, werd in een mum van tijd weggeblazen. Verschrikkelijk taferelen volgden, het tentzeil reeg open, de palen vielen naar beneden. Ook wij denken liever niet meer aan het moment toen we de tent trachten en konden ontglippen ...
Verderop was de ravage enorm, bomen werden ontworteld, enkele zelfs op aanliggende tenten ..., shelters, torens en metaalconstructies omvergewaaid ... De wei was één drassige boel ... Drama ... We zijn diep bedroefd , want er vielen verschillende slachtoffers en gewonden; de materiële schade was enorm ... We zijn in diepe rouw ...
Pukkelpop wat we muzikaal zagen vóór…
Heerlijk ontspannend begon het allemaal … op de middag konden we al terecht voor Wolf Gang die al aardig wat volk op de been brachten in de Marquee . “Good morning” zei Max McElligott nog. Goed verteerbare rock, deels ingehouden , maar met het nodige speelplezier, kleurrijk en met een psychedelische tint door toetsen van deze jonge Engelsen die met “The king and all of his men” al meteen een eerste hit op zak hebben. Wolf Gang speelde poprock ‘pur sang’, die door songs als “Back to back” en “Midnight dancer” in de verf werd geplaatst; de stevige rocker “Lions in cages” besloot de fijne set van dit gewone bandje die door de gevarieerde aanpak nauw leunde aan Razorlight.
Getalenteerd bandje zijn The Sore Losers. Ze komen uit de buurt van de Pukkelpop stal, grepen net naast de Humo’s Rock Rally en hebben vinnige, levendige rock’n‘roll, die een bluesy sfeer ademt. Ze speelden een handvol stevige nummers, “Juvenile heart attack”, “Silver seas”, “Your smile” die mooi verdeeld zaten in de set op de Mainstage en de spanning behielden. Het jonge bandje profileert zich ergens tussen het werk van Jack White met z’n White Stripes en de Raconteurs en voegen er een Black Crowes sausje aan toe. De retro van The Who of The Monkees stoorde niet. Ze waren één van de gesmaakte opwarmers en speelden een erg degelijke set vóór de Foo Fighters die nog meer sterke gitaarsongs hebben en er nog meer decibels tegenaan kunnen gooien.
In de Marquee droop het zweet nog meer van ons af als we de jonge deerne Eliza Doolittle aan het werk zagen. De kleine, lieflijke, mooie, gebruinde jonge lady in ontblote schouders, de haren in vlechtjes en in korte broek, is in een adem op te noemen met de Nederlandse Caro Emerald met haar aanstekelijke, groovy, broeierige en sfeervolle jazzy pop. En zoals we haar bezig zagen, flitsten beelden van Nelly Furtado, Lily Allen en Lady Linn voor de ogen … Het jonge volkje zwaaide met de handen , maakte vingerhartjes; slaakte allerlei “I love you” kreten, zorgde voor een “singalong”, heupwiegde en zette al eens een danspas . Haar band – heren in een gelijksoortig hemd- verpakte de songs in sfeervolle arrangementen over haar fijne stemmetje heen. Ze was de onder de indruk van het sterke onthaal, zelfverzekerd dartelde ze over het podium en emotievol zong ze “Moneybox”, singles “Skinny genes” en “Pack up”. Ook Bruno Mars was tussenin te herkennen. Amy Winehouse keek over haar schouder en knikte dat het goed was …
Op de Mainstage genoten we van de frisse, meeslepende, bezwerende ‘70’s retropsychedelica van White Denim uit Austin, Texas die Led Zeppelin, Black Crowes, Black Mountain en Tame Impala close in de hand hielden. Lang uitgesponnen zweverige songs, die diverse tempowisselingen en onverwachtse wendingen ondergingen tussen avontuur en toegankelijkheid; een uitzinnig virtuoos gitaarspel dito pedaaleffects. Fijne ontdekking!
Feelgood folkpop serveert Noah & The Whale . De Britse bende van Charlie Fink is een grootse band in wording en is definitief doorgebroken met het recente ‘Last days on earth’; ze zaten in één oogwenk door hun set van 45 minuten en wisselden nogal graag van instrument. Net als een Jarvis Cocker van Pulp was Fink goed ter tale bij elk van de nummers. We neurieden “Life goes on” en “Tonight’s the kind of night”, lekker in het gehoor liggende pop door een zwierige viool of toetsen; niet enkel deze twee overtuigden, de sfeermeter van “sun & fun” ging ook in het rood op “Blue skies”, “Love on an orchestra” en “Five years time”. Samen met dat plaatje van The Naked & Famous en The Decemberists brengen de Britten iets leuk en ontspannend … en hoorden we in de verte niet de invloed van Tom Petty en Cornershop ...
Een glimp zagen we nog van het sfeervolle Destroyer in de Chateau. Geen ‘search & destroy’ feelings, maar subtiele, uitgekiende neofolkypop van het uitgebreide collectief …
Catchy en feestelijk klonk het totnutoe wel in de Marquee …The Wombats deelden in het plezier. Ze hebben al een handvol hitjes uit en gingen op even stomende wijze te werk met hun aanstekelijke, opwindende en okselfrisse indiepop, door de gitaarloops, -riedeltjes en toetsen. Vanaf de derde song “Jump into the fog” was het prijs. De eerste rijen hotsten heen en weer, “Techno fan” en “Backfire at the disco” volgden. Wat een ambiance op deze namiddag … Op het podium zagen we een hyperkinetisch drietal die zich zichtbaar amuseerde. En dan kwamen nog “anti D”, “Tokyo” en “Let’s dance to Joy Division”, die een overtuigende streep trokken van een heerlijke dansbare set …
De Schotse band van James Allen, Joe Strummer lookalike, Glasvegas, had een debuut uit om van te snoepen, wave glamrock die een drietal honneurs opleverde “Geraldine”, “It’s my own cheating heart …” en “Daddy’s gone”. De epische sound op de tweede cd werd nog pompeuzer, holler en klonk uiterst geforceerd, en daar wringt net het schoentje. Synths versmoorden het geluid. Live op de mainstage kon Glasvegas met deze sound en de nieuwe songs onvoldoende raken. Stevig wilden ze wel klinken en ook vocaal deed Allen sterk z’n best , maar je moet ook nog goede songs hebben. Buiten “Euphoric take my hand” als top van de nieuwe cd moesten eerder vernoemde oudjes het optreden redden. Het ambitieuze project Glasvegas die lichtjes op het podium deed schitteren, schitterde niet in de livegig … en op de koop toe was Allen uitermate spaarzaam in z’n woorden . Matige set dus.
Hartverscheurende keuzes in bands … The Naked & Famous (Club) en Explosions in the sky (Marquee) … Het Nieuw-Zeelandse Naked & Famous die een sprankelend debuut uithebben, ‘Passive Me, Aggressive You’, waarbij de hoes in een halve cirkel te zien was,
zagen we een klein halfuur een gevarieerde set spelen van melodieus prikkelende en sfeervolle songs … de synths en de gitaarloops kregen ruimte om door te klinken.
Explosions in the sky zit momenteel op dezelfde golflengte als geestesgenoten Mogwai op de recente cd . Het postrockvuur werd terug aangewakkerd. Een ingehouden spanningsboog en een opbouwende broeierige intensiteit noteerden we in hun instrumentale filmische postrock die af toe krachtiger klonk en durfde te exploderen zonder maar overdreven te zijn.
We zagen hen een jaar terug in het OLT Rivierenhof, waarbij het heilige postrockvuur wat was uitgeblust. Nu waren ze duidelijk overtuigender. We zijn uitermate benieuwd wat een muzikaal avontuur ze zullen brengen in het clubcircuit …
(Pieter) Op de mainstage konden we dan terecht voor een eerste topper qua naam Skunk Anansie, elkaar terug vonden een paar jaar terug … zangeres Skin was haar extravagante en energieke zelve. Ze leek er enorm veel zin in te hebben en trok stevig van leer, porde het publiek aan om even later in een dolenthousiast publiek te duiken. Tijdens eerste klepper van formaat “Because of You” begon het lichtjes te regenen, maar de dynamiek die Skin uitstraalde was ongelofelijk. Net na het magnifieke “Weak” , halverwege de set begon het hevig te regenen en kwam er een stevige rukwind opzetten. Skunk Anansie volhardde en probeerde moedig verder te spelen alsof er niks aan de hand was. Maar in een mum van tijd hadden we hier een storm, met felle regen, hevige wind en grote hagelbollen, die uitermate gevaarlijk werd en het et optreden terecht stillegde …
En dan ken je het wel wat er allemaal is gebeurd …. Zelf zat ik in de Chateau om de uit Chicago afkomstige beloftevolle Smith Westerns te zien. Spijtig genoeg was het avontuur na twee nummers afgelopen en was door het helse stormweer het tentzeil doormidden gekliefd …
De rest houden we maar voor ons … we hebben het heelhuids overleefd ...
Wij betuigen ons intens medeleven naar slachtoffers, familieleden, gewonden en aan de PP organisatie & team ... een welgemeende support & sterkte ...
... enorm veel respect ...
We nemen en namen de stilte en de tijd ter nagedachtenis
een diepgeraakt, trouwe fan ...
… We blijven Pukkelpop een warm hart toe dragen …
Sebadoh of hoe gaat de Belgische muziekscène om met wat op donderdag in Pukkelpop gebeurde" … Zucht …
Iedere (alternatieve) muziekliefhebber zal wel voor de rest van zijn leven weten waar hij/zij was op donderdag 18 augustus 2011 om 18:15. Ofwel probeerde men het vege lijf te redden tijdens een dantesk onweer in Kiewit, ofwel vroeg men zich de uren erna af wat er van zijn vrienden op Pukkelpop geworden was. Het verwerken van deze gebeurtenissen zal nog lange tijd vergen. Dit weekend waren we getuige van hoe een aantal groepen hiermee omgaan.
Vrijdag, op Brussels Summer Festival (BSF), zagen we eerst een aangeslagen The Bony King of Nowhere (TBKON). Zij moesten op donderdagavond spelen op Pukkelpop en Bram Vanparys (lead zanger) was duidelijk nog heel erg onder de indruk. Waar hij anders al geen spraakwaterval is, hield hij het bij een korte boodschap na het eerste nummer en werkte dan het mooie concert verder af.
De afsluiter vrijdag op BSF was K's Choice. Bij de start van het optreden kwamen Sarah en Gert Bettens alleen op het podium en lazen een tekst voor waarin de band en de organisatoren hun medeleven uitten met wat er op Pukkelpop gebeurd was. Er werd een indrukwekkende minuut stilte gehouden, waarna er een mooie, akoestische versie van "16" volgde. De rest van het concert was met de ganse groep en het publiek ging uit de bol.
Zaterdag speelde Sebadoh op DOK Gent (DOKstrand). De groep was voorzien om zaterdag op Pukkelpop te spelen, maar wou na de afgelasting van het festival toch iets doen voor de Belgische fans en hen een mogelijkheid geven om het gebeurde te verwerken. Het optreden was gratis (ook de groep speelde omzeggens gratis) op Dok Gent, een schitterende strandlocatie in de oude haven. Het weer was schitterend en er was geen wolkje aan de hemel. In het publiek hoorde je van verschillende mensen verhalen die erbij waren afgelopen donderdag en over hekkens hadden moeten kruipen, weg springen voor vallende videoschermen en daarna uren zoeken naar hun vrienden.
Het was een deel van het verwerkingsproces voor velen om gelijkgestemden te zien. Ook voor de band was het duidelijk speciaal want een aantal keer werd de speciale relatie met Pukkelpop aangehaald ("it's the only festival that understands our music") en werd het publiek bedankt om aanwezig te zijn. Uiteindelijk speelden ze bijna twee uur ("that's all the songs we know:). Dat gitarist en bassist om de paar nummers van instrument wisselden, kwam het ritme van het concert absoluut niet ten goede, maar het publiek maalde hier niet om, het had een goede namiddag gehad en er was een stap gezet in de verwerking van de vreselijke zaken die gebeurd waren.
Organisatie: Democrazy – DOK, Gent
Karl was a distinguished percussion player at the Dusseldorf College of Music when he was called up by Ralf Hutter and Florian Schneider to play live with Kraftwerk during their 1975 US Tour. And he ended up staying with the famous pionneer group until 1993.
During his time with Kraftwerk, Karl played on all Kw albums from Radioactivity to The Mix. He also composed Kraftwerk's most famous songs (The Model, Computer World, Technopop, Tour De France, etc...).
After quitting the Dusseldorf based band, Karl Bartos launched himself a new career and releasing several albums with Electric Musik or Electronic (with Bernard Summer from New Order).
His LIVE CINEMA show is an exhilirating hommage to cinema, the power of image and it's combination with sounds. All majors tracks he wrote are reviewed and redone in such a fashion that it feels like they were written yesterday.
A new album is planned in 2012.
Karl Bartos will play at the Sinners Day in Hasselt 30th october 2011.
Neem gerust een kijkje naar de pics onder Brussels Summer Festival
Thx to JM Lederman http://www.kollector.com
Net twee jaar terug was Sinead O’Connor te gast in het OLT Rivierenhof, Deurne, met een spaarzame begeleiding van een gitarist en een multi-instrumentalist, die de songs elan gaven door piano, toetsen, accordeon en soundscapes. De locatie vormt nog steeds de ideale plek om haar oeuvre optimaal tot z’n recht te laten komen … alleen dame O’Connor is er ouder op geworden, én haar stem durft al onvast te klinken, in die zin een lichthese stem, een valse noot en een gekuch, dat haar hemelse, indringende, emotievolle zang doorprikt. Ook was ze soms niet meer mee in de tekst of was ze woorden, zinnen vergeten. Als mens is ze duidelijk geëvolueerd, meer relativerend, berustend, goedgemutst, goedlachs, nonchalance en laconieke invallen. Nee, er is geen sprake meer van grilligheid of perfectionisme zoals in een vorig decennia. In witbroekpak, halflange zwarte haren, een bril en zelfs met lipstick kwam ze het podium op , met haar begeleiding. We waren al verbaasd op deze verschijning, maar ze is ook nog fors bijgekomen, dat al of niet te maken heeft met de problemen met één van haar jongste kinderen en haar wisselvallige stemming. Dit is Sinead O’Connor muzikaal en als mens.
Ze grossierde in haar rijkelijke oeuvre van haar succesvolle platen ‘I do not want what I haven’t got’, ‘Universal Mother’, ‘Faith & Courage’ en ze kon niet omheen haar beste plaat ooit gemaakt (zegt ze) ‘Theology’. Het debuut ‘The lion & the Cobra’, met o.m. “Troy” werd terzijde gelaten. En we konden een glimp horen van het langverwachte nieuwe werk, waar ze al enkele jaren rustigaan mee bezig is. Ze bedankte telkens haar publiek voor het warme onthaal en lachte de schoonheidsfoutjes weg …
Was het nu een goed optreden? Dit is O’Connor niet meer op het scherpst van de snede … een deel oud getrouwen zullen afhaken van ‘overbodig geworden’ en ze zal er alvast geen nieuwe fans mee bijwinnen; de nieuwe songs zijn doorsnee en raken en beklijven minder.
En Sinead en haar stem zijn onmiskenbaar aan elkaar verbonden, wat momenteel geen cohesie meer vormt … Toch slaagt ze nog erin voldoende te ontroeren door de sobere omlijsting, “Something beautiful”, “The healing room” en “The emperor’s new clothes” zetten de wisselvallige set met akoestische en elektrische gitaren in. Een krop in de keel bezorgde ze ons op “I am stretched on your grave”, acapella en een eerbetoon aan Amy Winehouse; bloedstollend mooi; het was muisstil, ondanks dat haar stem haar parten speelde. Ze kon de song niet beëindigen omdat de emotie te hoog was. Eigenaardig genoeg was ze op haar best op het directe “Whomso ever dwells” en het gevoelig pakkende “Never get old”. Het nieuwe werk van o.m “The real VIP” was breder door soundscapes en vocaal grauw, rokerig en doorleefd, tja … op zijn Marianne Faithfulls bijna. De Ierse kilte voelde je op “Very far from home”, de accordeon drong door op “Petit poulet” en een boombalswing volgde op “Red football”.
Voldoende variatie was dus te horen tijdens de bijna twee uur durende set . de intieme “3 Babies” en “Nothing compares to U”, in een ietwat gewijzigde muzikale versie (piano –akoestisch gitaargetokkel), gaven kippenvel …
Introspectie en emotionaliteit zijn nog steeds op hun plaats bij de artieste … het opbouwende “Thankyou for hearing me” uit ‘Universal Mother’ werd mooi uitgesponnen en besloot traditioneel de set.
Het warme hart van de fans tekende voor een bis van drie songs met favorieten van de ‘Theology’ plaat (2007), “The glory of Jah” (uit het boek ‘Samuel’) en “33”. “The last days of our acquaintance” was vocaal sterk en liet ruimte voor ‘oohoohs en aahaahs’ van het publiek. Intieme pracht, puur en oprecht, maar die een gevoelig, maar ietwat verwarrend, wisselvallig optreden besloten.
Een onderschat Vlaamse band is Dez Mona, de band van Gregory Frateur; vandaag was hij in sober gezelschap van de contrabassist Nicolas Rombouts. Binnenkort is hij met band en orkest te zien om het nieuwe werk ‘Saga (opera) elan te geven, o.m. in de Flagey en in de Singel. ‘Saga’ bestaat uit 14 stukken. Dez Mona zweeft ergens tussen avant garde, neoklassiek, gospel, jazz en pop en zit in het wereldje van Kurt Weill, Bertold Brecht, Beth Gibbons, Gavin Friday en Anthony & The Johnsons; de beklijvende stem werd vanavond enkel door een intrigerende contrabas begeleid, donker, dreigend, grauw en indringend; een intieme en aparte sfeer creëerde het duo, doorspekt van speelsheid en relativering. Intussen werkt Dez Mona aan de muziek voor ‘Une Estonienne à Paris’, een film van Ilmar Raag, die in het voorjaar van 2012 wordt gereleased. Bezige bijen dus …
Org: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Nadat zijn bandje The Rascals maar niet van de grond kwam maakte Miles Kane met zijn maatje Alex Turner van Arctic Monkeys onder de naam The Last Shadow Puppets het voortreffelijke plaatje ‘The age of the understatement’ dat prompt naar de hoogste regionen van de hitlijsten stootte.
Nu Turner alweer volop ondergedoken is in zijn Arctic Monkeys vond Kane de tijd rijp om The Rascals maar te laten voor wat ze zijn en bokste hij een eerste soloplaat in elkaar.
Het ding gaat zeer aardig en veelbelovend van start met het felle “Come closer”, maar al snel blijkt dat Kane na die blitse start het tempo en niveau niet kan blijven aanhouden. Het ondermeer door StuBru grijsgedraaide “Rearrange” blijven wij een zaag van een song vinden en na ettelijke beluisteringen houden we hardnekkig vast aan onze eerste indruk: foute singlekeuze. Het wordt nadien zelfs nog meliger met slappe kost als “My Fantasy”, “Counting down the days” en als pijnlijk dieptepunt de stroperige smartlap “Take the night from me”.
Pas op de tweede helft van het plaatje worden de meubelen gered met ondermeer het fleurige Britpop deuntje “Quicksand” en het wel zeer Arctic Monkeys-achtige “Inhaler”. En onze kop eraf als “Kingcrawler” geen afleggertje is van ‘The age of understatement’, maar dan wel één van het betere soort waardoor wij ons luidop zouden durven afvragen waarom zo een knappe song die plaat niet heeft gehaald. Ook “Telepathy” is een okselfrisse popsong met fijne sixties gitaartjes en “Better left invisible” rockt dankzij een ‘Cold Turkey’ riff wel echt lekker door.
Speciaal om ons te kloten sluit Kane zijn album af met “Colour of the trap”, alweer een onuitstaanbare draak van een song.
Van een tweeslachtig plaatje gesproken.
Nederlands 
Français 
