Tomorrowland 2011 – vrijdag 22 juli 2011
‘Yesterday is History, Today is a gift, Tomorrow is Mystery’
Voor de eerste maal in zijn korte geschiedenis, is Tomorrowland al toe aan een driedaagse. Het festival bevestigde nog maar eens zijn naam van snelst groeiend festival ter wereld. 180.000 tickets in amper 5 dagen, allemaal de deur uit! Na 3 weken hard werken, was het Recreatiedomein De Schorre omgetoverd tot een sprookjesachtig decor, geïnspireerd op het sprookje Alice in wonderland. Er waren 14 podia, ongeveer 300 dj’s passeerden de revue.
Er werd 3 dagen regen voorspeld, maar uiteindelijk (op een regenbui de zaterdagavond na) bleven de hemelsluizen gesloten. Drie dagen knalden de beats door de boxen … Tomorrowland … Het Recreatiedomein als droomweide …
De zevende editie had een rits aan headliners, dj’s en artiesten, die het beste van zichzelf gaven en het publiek in extase brachten, Faithless (Soundsystem), Swedish House Maffia, Carl Cox, Netsky, Martin Solveig, Tiësto, David Guetta, Paul Van Dyck en de 2 many DJ’s.
dag 1 – vrijdag 22 juli 2011
Na het ontcijferen van het grondplannetje, konden we onze weg uitstippelen. Fred Baker was de eerste in de rij artiesten en dj’s, de Belgische dj/producer van wiens hand het nog altijd gekende liedje “Eisbaer” komt. Dit was een hit in 1997, met meer dan 300 000 verkochte singles. Zijn dj-set was hier iets rustiger. Een matig gevulde tent voor de opener van Tomorrowland in de Trance Addict tent … Het moest allemaal nog wat op gang komen …
Dan maar richting Mainstage waar Alesso al een half uurtje het beste van zichzelf gaf. De 18-jarige jongeman, die al een aantal keer heeft samengewerkt met de leden van Swedish House Maffia, is het volk al aan het klaarstomen voor zijn vrienden die later op de avond geprogrammeerd stonden. Met zijn commerciële set kon hij het toch al talrijk opgekomen volk bekoren.
Dan een stevige wandeling om Youssef nog voor drie kwartier aan het werk te zien. Hij draait op de Carl Cox & Friends Castle. Leuke techno set in een mooie decoratie. Op deze locatie mag even later onze Belgische techno-dj Marco Bailey de draaitafel overnemen. Hij zorgt voor een opzwepend sfeertje voor het publiek. MB blijft een groot man in zijn genre! Wel jammer dat hij zo vroeg stond te spelen.
Terug naar de Mainstage, waar stilaan de grote namen kwamen. Onderweg halt gehouden bij de overdekte dansvloer van Café D’Anvers. Daar waren Seth Troxler & Bill Patrick begonnen aan hun feestje. Zij waren een hele funky soul set aan het spelen. Er hing een zeer relaxte sfeer en er werd lekker gedanst. Een echte Ibiza sfeer wel!
Bij de aankomst Mainstage was ondertussen Dirty South al begonnen. Deze man is vooral bekend als producer, maar nog meer voor zijn goede remixen. 1 van zijn laatste remixen is deze van Dirty Money Feat. Skylar Grey – “Coming Home”. Deze plaat is tijdens de driedaagse meermaals uit de boxen geknald!. Hij was voor de verrassing van de dag! Wat een sfeer wist hij te creëren met zijn set! Hij wist naadloos het ene dansbaar plaatje aan het andere te mixen. Wat hij bracht werd zeer gesmaakt en het publiek toonde dit ook, het stond in vuur en vlam! De “Heeeeey, hooooow’s” weergalmden, iedereen ging synchroon van links naar rechts, springen en dansen… Feest dus …
Daarna ging het opnieuw richting Trance Addict, waar Ferry Corsten plaats had genomen achter de draaitafels. Blijkbaar is trance muziek niet meer in. Er was weinig volk te bespeuren in de tent, dus weinig ambiance voor deze dj, die toch wereldtop was in het genre. Zijn laatste award dateert ondertussen al van 2007 (Beste Trance dj Ibiza). Zijn laatste single die de Ultratop 50 haalde was “Fire”, intussen al ruim vijf jaar oud. Persoonlijk hadden we meer verwacht van de set; hij probeerde het publiek te bespelen met zijn Vocal Trance. Enkel de ‘die hard’ fans apprecieerden het muzikale concept, maar de meeste stonden erbij en keken er naar.
De fans wilden de laatste sounds horen en een laatste glimp opvangen van Sister Bliss en Maxi Jazz als Faithless Soundsystem. Maxi Jazz predikte en Sister Bliss mixte, reeg het bekende materiaal aan elkaar . Als een “Muhammed Ali” dweepte zij van classics “Insomnia”, “Salva mae” naar “Mass destruction”, de recentste single “Not going home” tot de verhevenheden van “God is a dj” en “We come 1”. Iedereen kon lekker meeklappen, schreeuwen en dansen op die efficiënt meeneuriënde elektronicatoetsen en zalvende beats in een web van lasers, stroboscoops, vlammen en vuurwerk. Voor de laatste keer zorgden ze voor een leuk, ontspannend avondje. Heerlijk dus …
Dat web van lights en andere effecten gaf de aanzet voor dé headliner van de dag, de Swedish House Maffia. We zagen hoe de ‘nieuwe goden’ het publiek in een andere dimensie en hogere sfeer brachten. Na 10 minuten hadden we al “From Miami to Ibiza” , het officiële startschot om er een spetterend feestje van te maken. Het Zweedse dj trio, Sebastian Ingrosso, Steve Angello en Axwell, zorgden voor een overtuigende commerciële set. Daarbij hoorden we remixen van o.a. oldies REM – “Losing my religion”, RHCP – “Otherside”, sijpelde o.m. Coldplay’s – “Every teardrop is a waterfall” en Example’s “The way you kissed me” door en speelden ze de nieuwe single “Save the world”.… Schitterend gewoon! Een zeer gesmaakte set! Dit is ‘hype’n’hot’!
Het was al een pijnlijke keuze tussen SHM en Carl Cox. De lokroep van het vuurwerk bij zijn kasteel was te groot en na een uurtje SHM konden we er ons niet van weerhouden het laatste deel van zijn set bij te nemen. De Britse House-Techno dj is de grondlegger van de Jungle en drum’n’bass, die nu is versmolten met de dubstep, de hype van 2010. 3 jaar geleden stond hij hier nog op het hoofdpodium, dit jaar had hij zijn eigen stek om er samen met zijn vrienden een lap op te geven! En we waren meer dan overtuigd! Het psychedelische tintje in z’n techno set gaf kleur en vormde op die manier de ideale afsluiter van een eerste (zware) dag …
Organisatie: Tomorrowland
Bon Jovi Beach: strandfeestje met een sputterende hitjukebox
Bon Jovi supports by Billy The Kill & Arid
Zo’n 30.000 fans (velen al Bon Jovi fan van het eerste uur) vonden op weliswaar een kille maar vooral mooie en droge zomeravond de weg naar het strand van Zeebrugge voor het exclusieve concert van Bon Jovi voor de Benelux en Frankrijk. De organisatoren hadden al een ganse week gewerkt aan de opstelling van het reusachtige podium waarbij tegen eventuele stormschade men ook een dam van zo’n 400 meter moest aanleggen. Het strand waar vroeger de befaamde Beach Festivals plaatsvonden, werd voor die ene avond omgedoopt tot Bon Jovi Beach.
Bon Jovi verkocht wereldwijd al meer dan 120 miljoen albums en is ook vandaag nog steeds een grote band. Volgens Billboard magazine was hun ‘The Circle’ tour van vorig jaar dé tour die wereldwijd het meest opbracht. Financieel is de band dus zeker nog niet op zijn retour, muzikaal zeer zeker wel. Hun doortocht in ons land gebeurde dan ook zonder echt veel glans en met een te hoge voorspelbaarheidsgraad.
De band zat nog in hun privé-vliegtuig toen de eerste band al het publiek mocht opwarmen. De luisteraars van radiozender MNM kozen voor Billy The Kill, een jonge band uit het Waasland. Deze powerrock band stond al eerder in het voorprogramma van o.a. Channel Zero en mocht dus nu voor een commerciëler publiek spelen. Aardig waren hun nieuwe single “Go On” en een sterke coverversie van “Shine” ‘original by Collective Soul’.
Ruim voor op schema (zo rond 18:30) mocht dan ook nog Arid het hardrockminnende publiek toespelen. Het is niet de eerste keer dat Jasper Steverlinck en de zijnen mochten openen voor Bon Jovi. Vele toeschouwers hadden dan ook zoiets van….weeral Arid, waarom niet eens een stevige (hard)rockband?!. Een vrij ondankbare job want veel meer dan een beleefdheidsapplaus konden ze van het ongeïnteresseerde publiek niet krijgen.
Stipt op tijd begon rond 20 uur de Amerikaanse rockmachine Bon Jovi aan hun show. Wat onverwacht werd er geopend met “Happy Now” uit hun recentste album (2009) ‘The Circle’. Niet meteen een song om meteen het publiek bij de keel te grijpen. Het daaropvolgende “You Give Love A Bad Name” deed dit echter wel. Een song van in de tijd toen Lady Gaga gewoon nog Madonna was, grapte Jon. “Blood On Blood” & “We Weren’t Born To Follow” bouwden de energie verder op maar nadien sputterde de jukebox wat. Grote hits werden afgewisseld met niemendalletjes wat meer dan eens de vaart uit de set haalde. Het vaste viertal Jon Bon Jovi, Richie Sambora, David Bryan & Tico Torres werden live bijgestaan door bassist Hugh McDonald (al sinds 1994 bij de band) en een extra gitarist: Bobbie Bandiera.
Die extra gitarist bleek geen overbodige luxe want soms klonk de gitaarsound iets te dun ook al gaf mister Sambora opnieuw het beste van zichzelf. Eerder begin mei moest Richie Sambora omwille van gezondheidsredenen al eens de tour verlaten. Dat Sambora eigenlijk onmisbaar is voor deze band bewees hij tijdens “I’ll Be There For You” en even later in de finale met een verbluffende versie van “Wanted Dead Or Alive”.
Verder gebeurde er op het podium veel te weinig. De band die ook wel faam verwierf omwille van zijn gigantische stadionrockshows vol spektakel blijkt anno 2011 vooral een band die het moet hebben van zijn songs. De kolossale videoconstructie met zijn 500 videoschermen bleek het enige showelement te zijn. Bovendien konden we pas laat op de avond van de mooie videomuur genieten omwille van het lange daglicht tijdens de show. Verder had de band ook weer van die belachelijke afdakjes geplaatst op het podium om te kunnen schuilen tegen de regen (die niet kwam).
Nee, qua showgehalte is Bon Jovi zeker niet meer wat ze ooit geweest zijn. Er werd vandaag erg statisch gespeeld waarbij men slechts een fractie van het podium durfde te gebruiken. Muzikaal konden we zeker niet klagen want hoewel de set wat op en af ging, was het geluid over het ganse strand erg goed. Jon was vrij goed bij stem, de band speelde strak en het publiek maakte er toch een echt feest van. Doch na zo’n twee uur en een mooie ‘encore’ ronde met o.a. het verrassende “Never Say Goodbye” hielden de heren uit New Jersey het voor bekeken.
Tijdens het optreden in het Koning Boudewijnstadion van 2008 vertoonde de band al wat ouderdomsverschijnselen. Anno 2011 kunnen we stellen dat het ouderdomsproces zich verder heeft ontwikkeld. De band mist duidelijk frisheid! De meest gehoorde kritieken na het optreden variëren van leuk, aardig tot teleurstellend. Doch de wat sputterende Bon Jovi hitmachine gecombineerd met een grote dosis nostalgie en een mooie bloedrode ondergaande zon maakten er toch een geslaagd strandfeestje van! Meer moet dat (soms) niet zijn …
Setlist: *Happy Now *You Give Love A Bad Name *Blood On Blood *We Weren't Born To Follow *Lost Highway *Whole Lot Of Leavin' *It's My Life *The More Things Change *Raise Your Hands *Captain Crash & The Beauty Queen From Mars *Bad Medicine (/ Hot Legs) *Bed Of Roses *I'll Be There For You *Who Says You Can't Go Home *I'll Sleep When I'm Dead *Garageland *Have A Nice Day *Keep The Faith
*Wild Is The Wind *Never Say Goodbye *Wanted Dead Or Alive *Livin' On A Prayer
Neem gerust een kijkje naar de pics (onder pics festivals - Zeebruges Beach 2011)
Organisatie: Greenhouse Talent
Shadowplay Festival 2011 : vendredi 22, samedi 23 et dimanche 24 juillet - version fr
In Goth we trust
Difficile de ne pas appréhender ce type d’événement sans craindre d’être confronté à moult clichés du genre. Grand messe pour Geeks et vielles carcasses décharnées, tout festival gothique rallie immanquablement son lot d’étranges créatures qui y voient l’aubaine d’une exposition sous la lumière des projecteurs de leurs plus beaux ( ?) atours. Courtrai n’a, bien sûr, pas failli à la règle. Mais au final, de cette affiche étalée sur trois jours, peu de groupes portaient réellement l’étiquette de croque-la-mort. Oui, noir était la couleur prédominante, et oui, l’ambiance était crépusculaire. Mais au final, l’éclectisme était bel et bien de rigueur en ce week-end de fin juillet.
Alors que le temps oscillait tangiblement vers des températures plus automnales (et donc ‘halloweenesques’) qu’estivales, le public encore épars déambule sur les aires de l’immense bâtiment qui longe l’autoroute locale. Premier constat, l’endroit semble disproportionné au vu des spectateurs présents. Partagé entre deux entrepôts, ce vendredi soir, le lever de rideau n’a pas rameuté une armée entière de sombres silhouettes.
Prêtant une oreille plus que distraite aux Diary Of Dreams, dont l’artificielle parure cache mal un goût prononcé pour la tendance ‘Eurovision’ de type kitsch, mon regard balaie l’obscurité et s’attarde sur quelques créatures rescapées des rayons du soleil.
Derrière moi, dans les larges allées séparant les deux sites, flânent les esprits chagrins, au milieu d’échoppes diverses. Marchands de fringues et de disques, chapeaux hauts de forme et corsets sexy, t-shirts de groupes tailles bébé et autres accessoires sado-maso se mélangent dans un joyeux capharnaüm.
L’ambiance va s’électriser, quand monte sur les planches l’improbable Johan Van Roy, l’homme derrière Suicide Commando, groupe qui se revendique fièrement d’une Electro-Indus nationale dont les racines tortueuses étranglent sans concession les mœurs écœurantes d’un conformisme engoncé. Agitateur trublion, doublé d’un bouffon malin, le leader charismatique ne ménage pas ses peines et exalte le public au travers d’un set énergique et sans temps mort.
Imparables brûlots incendiaires, « Bend, Torture, Kill », « See you in hell » ou encore « We are the sinners” s’enchaînent avec en toile de fond les images crues et étrangement attirantes qui défilent à l’arrière du podium.
Foncièrement provocatrice et délibérément malsaine, l’imagerie SC qui entoure l’univers mutilateur de ce projet lie véritablement la musique à son propos. Et renforce sensiblement l’effet attraction-répulsion qui caractérise le tout.
L’un des moments forts de cette édition, qui pour le reste s’étendait paresseusement jusqu’à son apothéose de dimanche soir.
Ni les sets en demi-teinte (paradoxe gothique ?) de Fields of Nephilim, de Fixmer / Mc Carthy (Nitzer Ebb) ou encore la prestation tristement mollassonne des Cranes, dont l’aura se dilue comme la mémoire dans le temps, ne sont venus bouleverser mes états d’âme (maudite).
La surprise de ces trois jours a incontestablement été Clan Of Xymox, que le concert a largement sorti de l’oubli au sein duquel il était tombé depuis quelques années. On peut même affirmer que la musique du groupe n’a pas pris une ride. ‘We could be heroes, just for one day’, susurre gravement la voix de Ronny Moorings, sur le “Heroes” de Bowie. Paroles d’absolue vérité qui sied donc au combo batave.
Si auparavant, Vive La Fête avait imparablement mis le feu aux poudres, en dispensant comme d’habitude, un set puissant, énergique et bon-enfant, il semblait évident que l’événement attendu par tous était le retour de Peter Hook et ses musiciens pour cet hommage ultime (NDR : et qui d’autre de mieux que lui était le mieux placé pour le rendre ?) à Joy Division.
C’est que le retour du citoyen de Lancastre, au sein d’une formule ressassant un passé hanté par le spectre de Ian Curtis, amène fort logiquement à se poser des questions quant au bien fondé de l’entreprise.
Projet vénal ou réel désir de se faire plaisir tout en contentant deux générations orphelines d’un des plus grands groupes de l’histoire ?
Il allait nous en donner la réponse ce soir.
Peter Hook n’a rien perdu de sa hargne, de sa verve, ni de son envie d’en découdre. Lui qui assenait des coups de basses sur les coins de gueule dans l’ambiance surchauffée des salles acquises à sa cause, lui qui n’hésite pas à dégommer quelques bonnes vannes à l’encontre de ses anciens camarades de jeu, assure toujours avec autant de brio, du haut de ses cinquante-cinq ans.
Pourquoi bouder son plaisir ?
Une bonne reprise de Joy Division reste et restera toujours une reprise de Joy Division. Mais quand Hooky est derrière la basse, c’est quand même une part de l’âme de Joy Division que l’on peut tâter.
C’est vrai, New Order n’était pas avare sur ce plan. Mais ici, s’affiche la volonté de ressusciter l’espace d’un moment, l’esprit de cette époque, en piochant dans le répertoire du groupe de Manchester.
On ne reviendra jamais en arrière, et personne n’est là pour refaire l’histoire. Ce qui nous est offert ici est un instantané, dont le seul but est de rendre justice à une musique qui ne méritait pas de mourir si jeune.
En toute honnêteté, et sans artifice, Peter Hook and The Lights rejouent ce qui à nos oreilles, sonne comme un catalogue de classiques indémodables.
A l’heure ou la énième compilation des morceaux de JD (combinée à ceux de New Order) est tombée dans les bacs des disquaires, le Mancunien redonne l’illusion que l’histoire ne s’est pas arrêtée un dix-huit mai mille neuf cent quatre-vingt. Ou plutôt elle nous permet d’imaginer qu’il est possible de se replonger plus de vingt et un an en arrière.
C’est vrai que ce n’est pas Joy Division, quand Peter Hook chante, bien sûr, on ne peut s’empêcher de faire la comparaison, mais quand la basse résonne aux premières mesures de « Transmission », nul ne pourra jamais empêcher des centaines de poils de se hérisser sur la peau.
C’était écrit dans les paroles de Ian Curtis. La suite n’est qu’un vol suspendu dans l’air du temps. ‘A legacy so far removed, one day will be improved’ (extrait de “A means to an end”)
Au final, cette édition n’était peut-être pas la meilleure et le cadre peut-être pas le plus approprié, mais pour ces coups d’éclats, elle valait assurément le (large) détour.
voir site fr
http://www.musiczine.net/fr/festivals/festival/shadowplay-festival-2011-vendredi-22-samedi-23-et-dimanche-24-juillet
Organisation: Shadowplayfest ism Peek-A-Boo)
Boomtown 2011 : een kort overzicht 21 en 22 juli 2011
Boomtown heeft al een paar jaar nu z’n vaste stek gevonden op de Kouter en in de Handelsbeurs. En de formule slaat duidelijk aan. Belgisch talent en muzikale ontdekkingen luidt het credo! Regen en koude, temperaturen van maar 15° midden juli, konden de muziekliefhebbers niet deren; soms hadden we hallucinante beelden van mensen die zich goed hadden beschermd tegen de regen en zagen we een zee van opengeklapte paraplu’s. Inderdaad, Boomtown 2011 was dit jaar iets bijzonders.
We kruisten tijdens deze Gentse Feesten even Boomtown …
Even bijzonder muzikaal was De IJslandse muzikant/klankenfreak Olafur Arnolds, de ‘Residence Artist’ die drie dagen na elkaar een uur optrad. Net als Johann Johannsson fabriceert hij muzikale scheppingen en creaties. De schetsen, de uitleg, de loops en het pianospel is ‘iets bijzonders’ dus, waarbij hij alles vastlegde. Hij zal die opnames dan gebruiken als sampling in nieuwe tracks. Sterk staaltje postklassieke sounds, op zoek naar de volmaakte schoonheid …
Vóór de Bony King of Nowhere optrad, hadden we een ‘flash support’, The Rose Wall was een jonge singer/songwriter uit het Gentse die een prachtige warme stem had. Hier zullen we zeker nog meer van horen.
The Boney King Of Nowhere speelde in een volle Handelsbeurs een thuismatch. Zelf gaf de frontman Bram Vanparys toe dat hij het vreemd vond om voor zijn stadsgenoten op te treden. Een subliem optreden hoorden we van de gevoelige sing/songwriter. Knusser kon niet het in de zaal bij deze sfeervolle, intimistische pop. Piano, synths, de akoestische gitaar en bezwerend zalvende drums sierden het fijne werk op gepaste wijze. … “Maria” en “The sunset” …, Bon Iver keek om de hoek en zag wat The Bony King – Vanparys - deed, goed was.
Tu Fawning is één van de nieuwe revelatie uit Portland, Usa. Deze groep speelde eerder al een opgemerkt optreden in de Café Video in Gent. Een aparte sound en een niet voor de hand liggend instrumentarium, broeierig, spannend, spooky en onrustwekkend. Muziek met weerhaken van het echtpaar Repp/Haege, die een ontdekking waard waren op Boomtown!
Organisatie: Boomtown, Gent
Het Australische kwartet Cloud Control debuteert met een sterke plaatje in de voetsporen van Fleet Foxes, Local natives, Bon Iver en Iron & Wine. De drie heren (en 1 dame) is geen fletse formule van baarden, samenzang en houthakkershemden . Nee, ze kruiden hun americana /folkpop met de zweverige droompop van Clap your hands say yeah en The bony king of nowhere en bieden de frisheid en vrolijkheid van The Magic Numbers, The Bewitched Hands en Vampire Weekend. Op die manier heeft het viertal een gevarieerde, boeiende cd uit.
10 songs die balanceren tussen een verkwikkende blijmoedigheid en melancholie, aanstekelijk, catchy, warm en beklemmend. Het klinkt naturel, het spelplezier druipt er van af, de zangpartijen zijn heerlijk en de meerstemmige zang (man – vrouw) geeft elan en kleur . Een alles vertederende schoonheid dus … We houden er van; daarvoor zorgen o.m. “Meditation song”, “There’s nothing in the water we can’t fight”, “Ghost story”, “This is what I say”, “Just for now” en “Hollow drums”. Zonder al te veel muzikale omlijsting, kunstjes of productionele rompslomp. ‘Pur sang’ dus …
Twee jaar terug werd de Schotse band van James Allen, Glasvegas aanzien als de nieuwe hype bij de Britse pers. Bon, hun debuut was er eentje om van te snoepen met prachtsingles “Geraldine”, “It’s my own cheating heart …” en “Daddy’s gone”. De epische sound en afgelijnde aanpak binnen de wave- glamrock sierde hen, linkte aan het onvolprezen Sheila Divine, breidde Jesus & Mary Chain aan sixtiespop en zorgde ervoor dat ze plaatsje bemachtigden binnen het concept van Editors, White Lies, Interpol en The National.
Spil Allen (beetje Joe Strummer lookalike) had alvast een moeilijke periode achter de rug . Het toeren, de verslavingsproblematiek en de wisselende stemming deed de band bijna uiteenvallen, maar met een gewijzigde bezetting komt hij nu gelouterd uit deze psychische en muzikale strijd. ‘Euphoric Heartbreak’ stond onder productionele leiding van Flood en kan niet gelikter en meer uitgekristalliseerd zijn dan nu. Een beetje teveel van het goede , want de cd helt letterlijk over naar pompeuze stadion/glamwaverock, die een U2 en Coldplay overstijgen. De sound baadt letterlijk in een elektronisch tapijt van de Pet Shop Boys; meeslepende, broeierige, sfeervolle songs die op zich niet slecht zijn, met “Euphoric take my hand” als top; ze zijn behoorlijk geforceerd, klinken wat hol, maar raken minder en blijven niet hangen dan de nummers van het debuut.
Glasvegas is een heel ambitieus project, maar of ze fans zullen bijgewonnen hebben, is een andere zaak. Benieuwd hoe dit zal aflopen …
‘Nugaze’! was het credo toen het titelloos debuut van het NY-se kwartet verscheen. Op gevatte en gepaste wijze combineerden zij de ‘90s Swervedriver, My Bloody Valentine en Ride met de fuzz van Jesus & Mary Chain, ‘80’s The Smiths, de ‘90’s dromerige grungepop van Teenage Fanclub en de waverock van Editors. Onstuimige en meespelende emotionele shoegazepop van zoete popsongs onder een gruizige laag gitaren, onder de zweverige zang van Kip Berman (zang/gitaar) en Peggy Wang-East (zang/keyboards).
De tweede plaat werd onder handen genomen van Flood en Alan Moulder en dan is er net als bij Glasvegas zeer zeker een glad randje te bespeuren. Inderdaad, de songs zijn verfijnder, subtieler, braver en uitgekristalliseerd. Sfeervolle, dromerige pop, radiovriendelijk, suikerzoet en minder korzelig, rock en rauw. De zang komt op Kerman terecht en Wang’s zang is op het achterplan verdwenen. De titelsong, opener van de cd , “Even in dreams” en “My terrible friend” leunen nog het nauwst aan het debuut, maar met “Heart in your hreartbreak” is de nieuwe Pains Of Being Pure at Heart geboren …
Charmante plaat dat wel, maar de nieuwe songs beklijven minder; we hielden meer van het ruwer randje waarin de pedaaleffects eens stevig konden worden ingedrukt …
The White Stripes ! Jane’s Addiction ! Fugazi ! At The Drive In!
Zo, een beetje namedropping, gewoon om uw aandacht vast te krijgen. Weet u meteen in welke richting u het moet zoeken bij Middle Class Rut. Er zijn ergere dingen om mee vergeleken te worden, denkt u ook niet ?
Middle Class Rut is een duo uit Sacramento, Zack Lopez op gitaar en Stean Stockham op drums. Op hun debuut ‘No name no color’ gaan ze gretig aan de slag met de hierboven vermelde invloeden om tot een set uiterst energieke en soms extreem vurige songs te komen. Lopez zijn gitaar heeft zo te horen meerdere malen geflirt met het exemplaar van Jack White en zijn stem ligt bij vlagen akelig dicht bij die van Perry Farrell, er is dus wel nog wat werk aan de winkel om de grote voorbeelden iets meer op afstand te houden. Het duo slaagt er wel in om een vol en krachtig geluid te serveren. Er zijn volgens ons in de studio nogal wat keyboards en extra gitaren aan toegevoegd, benieuwd dus hoe ze hier live zullen mee wegkomen.
In ieder geval, de twee wildebrassen hebben op ‘No name no color’ een handvol verdomd snedige songs neergepoot zoals “Busy bein’ born”, “Sad to know” en een superheet “USA”.
Met onze ogen dicht dachten we nog een beetje te veel dat we naar de nieuwe Jane’s Addiction zaten te luisteren (is trouwens gepland voor september) maar er zitten tonnen potentieel in dit bandje. Dat eigen smoelwerk komt er dus nog wel, geloof ons.
Lords Of Altamont uit California staan met hun vierde plaat nog altijd garant voor vettige garage rock naar de goede geest van bands als MC 5 (de hoes liegt er niet om), The Stooges, The Nomads, The Hellacopters en The Mooney Suzuki. Er wordt meestal rechtdoor gebeukt met fuzzy gitaren, vuile orgelpartijen en roffelende drums, en dat met in motorolie gemarineerde songs als “I’m alive, “Get in the car”, “Ain’t it fun” en “Synanon kids”. Ook een aangename motherfucker van een song is het in de sixties gedrenkte psychedelische “Save me from myself”, sluimerende bass gevolgd door een vuile riff en dan die frontman Jake Cavaliere die herhaaldelijk “I’m comin’ back for more” er overheen schreeuwt. Yeah !
“Gettin high (on my mystery plane)” is misschien een beetje een te opvallende rip off van “TV Eye” van The Stooges, maar we vergeven het hen graag want dit is het soort vunzige straight forward rock die dezer dagen te weinig gemaakt wordt.
Lekker smerig, zo lusten wij onze garage rock het best.
Zo plots Channel Zero er midden jaren negentig mee ophield, zo plots herrezen ze vorig jaar uit het niets… Dat ze live nog steeds staan als een huis, konden we vorig jaar duidelijk zien op de reünieschows in de AB en in iets minder mate op Graspop...
Een heel belangrijk verschil tussen het huidige en het oude CZ is natuurlijk de exit van voormalig gitarist Xavier Carion en de intrede van diens plaatsvervanger Mike Doling (ex-Snot en ex-Soulfly)... Dat Carion een uiterst belangrijke rol speelde bij het componeren van de succesnummers, werd zeer duidelijk tijdens een (volledig aan Channel Zero gewijde) aflevering van het onvolprezen Belpop. Dat gegeven en het zeer matige nummer “Black Flower” (dat je voor een prikje kon kopen tijdens de AB-shows) deed ons allesbehalve het beste vermoeden voor de comeback-plaat van het jaar.
Met een bang hartje schoven we ‘Feed’Em With A Brick’ dus in onze platenspeler maar na een tiental luisterbeurten kunnen we het grootste deel van onze scepsis overboord gooien. De oude metalsound uit de jaren negentig werd onder aanvoering van nieuwe songsmid Doling en producer Logan Mader (ex-Machine Head) flink opgepoetst en er werd geopteerd voor een mix van moderne, heavy metal met een flinke portie trash en klein scheutje hardcore. ‘Feed’Em with A Brick’ werd daardoor een zeer stevige én fijne metalplaat die bovendien (en dat lijkt ons toch het belangrijkste) verschillende goeie nummers bevat die zich al heel vlug in je hersenpan nestelen. Opener “Hot Summer” is wat ons betreft een van de beste CZ-nummers ooit en heeft enkele strakke rifs, een ongelooflijke groove en een straffe Franky DSVD die duidelijk in topniveau is. De stem van Belgiës meest bekende brulboei klinkt trouwens de hele plaat enorm catchy en transparant en het is duidelijk dat hij met de jaren alleen maar beter is geworden. Ook “Guns Of Navarone” is een absolute voltreffer, rolt als een sneltrein door je speakers en heeft een simpel maar zeer doeltreffend refrein. Andere splinterbommen op deze plaat zijn “Electric Showdown”, “Ammunition”,“Hammerhead” en “War is hell”. Het is gegarandeerd onmogelijk om bij deze topnummers je nekspieren stil te houden. Twee absolute hoogtepunten zijn verder nog het aanstekelijke “Side Lines” en het grungy “Ocean” waarbij de band bij momenten flink wat gas terugneemt. Zoals we in het verleden al gewoon waren, betekent dit niet dat Channel Zero dan minder indrukwekkend wordt, integendeel. “The Ocean” is misschien wel het beste nummer op de plaat en kenmerkt alle ingrediënten die van dit viertal zo’n topband maakt: de ratelende drums van Phil Baheux, de funky baslagen van Olivier De Martino, de spetterende gitaren inclusief geschifte solo’s van Doling en de oerschreeuwen van de Smet van Damme.
Afwachten of ‘Feed’Em With A Brick’ dezelfde status zal verwerven als ‘Unsafe’ en ‘Black Fuel’ maar wat ons betreft is dit plaatje een kopstoot van jewelste!
Als er één band is die niet voor 1 gat te vangen is, dan is het wel Vanth. Deze drie Italianen brengen met ‘Parallel Overdrive’ een eerste ep uit in eigen beheer en lijken nogal wat te twijfelen over de muzikale richting die ze willen uitgaan. Dit mini-album bevat namelijk vijf nummers die zeer sterk afwisselen. Openingsnummer “Move” start als een elektronisch popnummer in de stijl van Shameboy waarna Vanth plots richting industrial rock uitgaat. Vanth gaat in dit nummer lekker up tempo , de lage vocalen zijn zeer meezingbaar en het lijkt alsof we naar een band als HIM beluisteren. Ook “Closed To The World” heeft een strak tempo, bevat verschillende synths en neigt naar stevig rock. “Duality” is de hardste track op het album met een prominente rol voor de gitaren, is net als de eerste twee songs vrij melodieus en best verdienstelijk. ”Come Sweepers Come” is de enige ballad op de plaat en wat ons betreft ook het sterkste nummer. Afgesloten wordt er met “Th3 Music That I N3v3R Had”, een instrumentale song die naast donkere synths ook wat drum’n bas in zich heeft. Afwisseling troef dus maar wat de vijf nummers wel gemeen hebben is een donkere, gothic ondertoon.
‘Parallel Overdrive’ is zo dus een mooi visitekaartje in de zoektocht naar een platenmaatschappij.
Het sprookje van deze nieuwe Brusselse groep begon op het Brussels Jazz Marathon in 2009 en vanaf de eerste ontmoeting werd het overduidelijk dat de Hongaarse zangeres Irène Csordas de vrouw was die deze band de nodig kleur zou bezorgen. Het is meteen een vrouw die van vele markten thuis is en dat merk je ook meteen als je deze mini-cd in je speler schuift want dit plaatje is er ééntje dat vele stijlen huisvest.
Na te hebben opgetreden op talrijke podia (groot en klein) werd het tijd om het fameuze ei te broeden en het is er meteen eentje geworden die we met liefde omarmen. Niet in het minst door opener "Back from Calcutta...with Mister Jacky" dat onmisbaar zijn basklanken gevonden heeft in die van grootmeester Jah Wobble.
Blues krijg je met "Heels", "Riding the drag" flirt met rockabilly en het mooiste nummer is zonder twijfel "Happens all the time" dat ons herinnert aan de hoogdagen van Jefferson Airplane (bij manier van spreken dan want zo oud zijn we nu ook weer niet!).
Enige misser is afsluiter "The crazy dwarf" maar daarover gaan we niet mekkeren want na het beluisteren van deze cd zijn we overtuigd dat dit niet alleen een "must hear" is, maar bovendien ook een "must see"!
Info http://www.thenarcoticdaffodils.be
De Westvlaamse Kentucky Dare Devils hebben hun rock’n’roll graag rauw en ongeschoren.
Op hun EP ‘Yes but no’ tappen ze uit een vaatje van harde en ongecompliceerde rock en hier en daar wat stonerrock. De prijs der originaliteit zullen ze er niet mee winnen, maar het geheel klinkt wel fris en spontaan. Qua straight edge rock doen ze ons wel eens denken aan die heerlijke Sore Losers (die wel nog een klasse hoger spelen), vooral de titelsong heeft diezelfde drive meegekregen. Ook “Hard to please” rolt lekker door en heeft een lichte Queens of the Stone Age toets, net als afsluiter “Shrew to tame”.
Best wel een aardig rockplaatje, dus. Gedreven, potig en rechtdoor. Nu nog wat meer aan een eigen smoel werken en het boeltje nog iets vettiger doen klinken en ze komen er wel.
Info http://www.kentuckydaredevils.com
Dourfestival, Dour 2011 - zondag 17 juli 2011
Op dag 4 Dour had de organisatie enkele loodzware bands geprogrammeerd in La Petite Maison, ideaal om de drie voorbije Dourdagen wat verteerbaarder te maken en té houden. We waren hier op post die zondagnamiddag …
Russian Circles maakt een muzikale trip binnen de postmetal/’70s hardrock, met diverse tempowisselingen, vingervlugheid en ja zelfs sober gehouden interacties. Russian Circles maakte een link naar Kylesa, die een paar dagen eerder al optrad (in deze tent). Een donker, dreigende ondertoon had het materiaal; de variatie intrigeerde en zorgde voor prikkeling.
Iets later kwam hadden we het oorverdovende Japanse Boris; ze klonken soms ook spacey en met overwaaiende zweverige vocals. Zij gingen alvast breder te werk met slepende melodieën en opbouwende ritmes in een doomsfeertje. De zang van de bassiste Takeshi vulde aan, zorgde voor verademing en bood meer ruimte voor een etherisch geluid, iets zachter en dromerig. Stevig en heavy wel, die aan Steak Number 8 en het oude Nederlandse Gore deed denken. Puik materiaal door de broeierige melodie, de tempowisselingen en de gretig ingedrukte pedaaleffects; de drums kregen nog wat elan door een gong.
De wilde bizons van Karma To Burn kon het rijtje van stevige en heavy bands besluiten. Na negen jaar stilte zijn ze er terug bij en hoe … een onverslijtbaar concept van titelloze instrumentale heavy rocksongs ergens tussen Sabbath en Kyuss. Pure brute power van de heren! Benen in spreidstand, de gitaararmen de hoogte in en spelen maar! Zij deden wat stof opwaaien met hun beukende en rammende sound, gitaarriffs en mokerslagen. Meedogenloos en compromisloos gingen de heren te werk. Indrukwekkend. Met een knipoog aan het Australische Cosmic Psychos met hun bulldozerrock, woest, strak, fel, gedreven en verbeten! Letterlijk werd je omvergeblazen… Moet er nog ‘Karma To Burn’ zand zijn? Wat een monstersound van het geweldig trio …
Intussen waren we de andere podia niet vergeten hoor …The Bewitched Hands doet die andere Franse sensatie Phoenix wat verbleken. Het sextet uit Reims brengt iets ‘niet typical’ Frans en brengt popsongs met een zekere vrolijkheid en bloemetjestapijt. Huppelende melodieën, meerstemmige zang, enthousiaste bandleden en een spring-in-‘t-veld backing vocaliste … songs met een zekere zwierigheid en een onderhuidse melancholie, o.m. met “Happy with you”, “Ah ah ah”, “Birds and drums” en “Hard to cry”. Het uitgebreide collectief pint zich aan freefolkende poppsychedelica, haalt ‘60s pop aan en refereert aan het leuke en het spelplezier van o.m. The Magic Numbers. Bij onze Franstalige vrienden zijn ze al redelijk populair, want eerder in het voorjaar overtuigden ze al in de Bota. Op Werchter had je Grouplove in deze stijl, op Dour The Bewitched Hands …
Rohff, een Frans-Comorese rapper die in Frankrijk ook wel bekend staat als lid van het rapcollectief Mafia K'1 Fry, is erg populair bij onze Franstalige vrienden wat duidelijk te zien was aan een volgestouwde Magic Soundsystem tent. Ska sijpelde door in de opzwepende ontspannende hiphopsound. In zijn teksten was er plaats voor humor en durfde hij wel eens uit te halen naar de autoriteiten. Een uur lang kregen we een Rohff te zien, lustig over het podium huppelen en die zonder enige moeite de hele tent kon boeien.
Met Metronomy kregen we een electro band uit Devon, Engeland te zien die naast het remixen van enkele singels voor U2 en Britney Spears nog niet veel op hun palmares hebben staan. De Britten van Metronomy stonden garant voor een uurtje zomerse luchtige (experimentele) elektronische indie pop rock, waarbij de keyboards een hoofdrol speelden. Een kleurrijk klankenpalet, groovy, aanstekelijk en dansbaar die het publiek in extase bracht … Met het donkere “ She Wants” trokken ze meer de kaart van de New Wave en refereerden ze aan Joy Division en The Cure. Deze band waren we dankbaar met zijn zomerse sound na dagen miezerige regen.
Heel wat interessante ‘old skool’ hip-hopbands stonden er op Dour … Public Enemy kon het rijtje besluiten. In tegenstelling tot wat hun groepsnaam doet vermoeden zijn ze zeker niet de ‘vijand van het publiek’ en konden ze de wei aardig laten vol lopen; zij waren eind de jaren ’80 één van de bepalende bands in het genre met hun ‘It takes a nation of millions to hold us back’. De kerels uit Long Islands, New York gingen er helemaal voor en huppelden zeer energiek van de ene kant naar de andere kant van het podium. Ze haalden heel wat songs uit die spraakmakende hiphopplaat. “She watch Channel Zero” kon de set in sounds en beats openen, verder hadden we “Bring the noise”, “Don’t believe the hype , “Cold lampin’…”, “Terminator x to the edge of panic” en “Fight the power”. Ook mocht de DJ zijn draai en scratch skills eens showen, naar een hoogtepunt bracht hij het met “Smells like teen spirit” van Nirvana. En dan was er nog de ‘garde civile’ van Public Enemy, maar minder in een security outfit dan vroeger. We hoorden geen songs meer in de stijl van de vurige “Black steel” of “Night of living baseheads”; ze zijn, net als wij, nu ook ruim twintig jaar verder. De ‘jus’ was een beetje verdwenen. Chuck D showde met z’n uurwerk en Flavor Flav klauterde op de boxen die aan de zijkant van het podium stonden om zo het publiek aan te porren er een dik feestje van te maken!
Voor een rock-'n-rollfeestje moest je in de Club Circuit Marquee zijn, daar stonden Laura-Mary Carter en Steven Ansell van de Blood Red Shoes. Met hun grunge, noise rock en indierock was de toon meteen gezet voor een erg strak optreden. Verwonderlijk is het hoe enkel een gitaar en een drum zo een ‘wall of sound’ kunnen produceren, ook de perfecte samenzang konden we best pruimen. De Blood Red Shoes brachten een zeer gevarieerde set, gedoseerd opgebouwd naar een climax, met nummers als “Light it up”, “Say something say anything” en “You bring me down”; een razende orkaan, die beheerst invloeden aanhaalt van een Nirvana en Sonic Youth. Na een hels uur ging de muzikale storm van de ‘hard-zacht’ dynamiek wat liggen en konden wij op adem komen. Wij zagen alweer een geslaagde set van een energiek duo, die ons steeds doet verlangen naar meer!
CocoRosie – Er was ongelofelijk veel volk opgedaagd in La Petite Maison om het kunstminnende cabaretier CocoRosie aan het werk te zien, het NY-se collectief van de zusjes Casady. Ze dompelden ons onder in hun unieke, wondere sprookjes-/droomwereld, ver weg van alle beukende gitaren, pompende beats, raps, reggae en dancehalls. Ze hebben zo hun eigen dancehall, maar tijdens deze tour werd het uiterst sober gehouden, met een soort ‘Unplugged’ tour, een pianist/beatmaker en een vrouwelijke beatboxer vulden de zusjes aan. Een verstilde sound, vol eigenaardigheden en subtiele geluidjes, gedragen door de schitterende vocals van Sierra’s operastem, die steeds dieper weet in te dringen en Bianca’s rauw raspende stem, die geëvolueerd was naar een fraaie soms emotievolle hoge zang. Tja, een weird klankenpalet van knusse, iets–niet-van-deze-wereld freefolk/elektronicableeps. ‘Knuffelrock’ gehalte hoorde ik ergens. Inderdaad tot op zekere hoogte , een schoonheid door het ingehouden geluid, de rustige sfeerschepping en de projecties op het achterplan. Als dartelende veulens huppelden de twee zussen over het podium en maakten ze talrijke regendansjes . Aangepaste, verknipte versies en flarden van oudjes hoorden we als “Werewolf”, “Promise”, “Rainbowwarriors”, “Beautiful boys” en “Japan”, die ze combineerden met de fijne ingetogen pracht van het huidige ‘Grey oceans’ als “Lemonade”, “The moon askes the crow”, “Hopscotch” en “Fairy paradise”.
De gemoedelijke, sfeervolle aanpak sierde hen. De respons was enorm en de band bedankte uitgebreid z’n publiek! Kijk, CocoRosie is en blijft iets bijzonders en magisch. Een unieke ervaring …
The Drums waren één van de afsluiters op het festival (Marquee), de Amerikaanse indie’wave’pop band onder leiding van Jonathan Pierce, die met zijn blonde haren verdacht veel aan onze Bent Van Looy doet denken, alleen dan zonder snor. Al gauw werd het duidelijk dat we de hoge verwachtingen konden opbergen, want Jonathan en de zijnen stonden zeer emotieloos te spelen, en het geheel klonk erg rommelig. Reden zal te vinden zijn in de even rommelende band en wisselende bezetting tijdens hun uitgebreide tour. Er werden enkele nieuwe nummers voorgesteld, die nog niet stekeligheid bevatten van hun debuut. De handvol hits “Let's Go Surfing" en “Forever & Ever Amen” zorgden voor wat verademing en konden op enig enthousiasme rekenen. Tegen het eind van het optreden liep de tent al behoorlijk leeg zodat Dour wat in mineur eindigde in de Marquee. Wij hopen nu maar dat The Drums zich kunnen herpakken zoniet dreigt een korte historiek …
‘Feest Feest Feest’ met de Disko Partizani, de Balkanpop van Shantel & Bucovina Club Orkestar. Het uitgebreide collectief dweept de massa op in de Dance Hall. Strijkers, blazers en een accordeonist vullen de band aan, backing vocalistes dito danseressen geven elan en de Duitser, spil Shantel, brengt met z’n bende een zotte boel. Een uitzinnige, extatische set, rondedansjes en polonaises à volonté … op het podium en in het publiek. Even vergaten we de koele avondtemperaturen en het slijk . ‘Jiehaa - Gypsy Fiest(ah)’ …
Op de Mainstage besloot het Australische Pendulum, met een uiterst opzwepende cocktail van drum’n’bass en dance-rock. Bij de jongeren ‘hip’ alvast. Pompende beats, hitsige, explosieve ritmes en bezwerende snedige rockmelodieën … Dansen en uitfreaken was de boodschap voor de vele jongeren die zich vóór het podium hadden geschaard. Een beetje glam en kitsch peperde het geheel en moest de nachtelijke kilte een paar zomerse temperaturen geven. Veel poeha van de zanger (met Belgische roots?) die er een onvergetelijk avontuur wou van maken in z’n eerste passage op het festival. De live act van Pendulum was er letterlijk één van huppelende kangoeroes … Niet direct onze ‘cup of tea’, maar de wil der jongeren is (soms) … en dit hebben we (even) ervaren en geproefd.
En daarmee zit Dour er voor ons op … Vier dagen fijne muziek, een muzikale ontdekkingstocht en windowshopping … smileys, regen , wind, zonneschijn, modder, vermoeidheid, verzuchtingen, … Exit Dour 2011. Tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Dourfestival, Dour
Nederlands 
Français 
