Heeft de wereld nood aan een nieuwe Nickelback? We hopen voor de mensheid dat dit niet het geval is en eigenlijk zou u bij het lezen van deze introductievraag reeds aan de volgende review moeten zitten.
Hier zijn de heren van dit Engels viertal nog volslagen onbekend maar omdat ze reeds op het podium gestaan hebben van het Britse Readingfestival of het Amerikaanse CMJ Music-festival denkt men dat de tijd hier ook rijp is dat wij voor hun post-grunge zullen vallen.
Volgens één of ander Brits tijdschrift is Bloom best te vergelijken met een hybride van Pearl Jam en Kings Of Leon, behalve de (veel te gepolijste) hardrockstem van Andy Race is er ons hier nochtans geen enkele gelijkenis opgevallen.
’All that is’ bevat bovendien grotendeels poprockballads waarvan je hoopte dat ze nooit meer gemaakt werden. De persbrief maakte nog eventjes vermelding van Live als referentie en daarmee is wel alles gezegd : absoluut te mijden!
Info www.myspace.com/bloomonline
Een duo, nog maar eens. Koppeltje uit Gent, vrouwtje drumt en zingt, mannetje speelt gitaar en zingt. We gaan u niet meer lastigvallen met de voor de hand liggende vergelijkingen met u weet wel wie.
Lo fi, zegt u ? Ze doen het in een gammel repetitiehok, Thomas Werbrouck’s gitaar is niet altijd even zuiver gestemd en Eline Adam zou naar verluidt geen echt drumstel beroeren maar wel een simpele houten kist (nee, geen Dash ton, klinkt nochtans wel zo) die ze met flamencoschoenen bewerkt. Lo fi it is.
Het is meer indie dan blues en het rammelt nogal, zullen we het maar voor het gemak garage-indie noemen. Het heeft wel iets, een soort primitieve energie bijvoorbeeld die we ook kennen van prille Pixies. In de beste gevallen komen daar een paar spetterende songs uit (“Cool kids”, “90’s dream”, “She made me”) maar daartegenover staat dat bepaalde tracks gebouwd zijn op een paar halve ideeën en wat krakkemikkige akkoorden waardoor ze te mager uitvallen, hoewel ze spontaan en sympathiek klinken.
Leuk debuut, maar om er in dit genre boven uit te steken zal er toch nog wat meer vet in de soep mogen.
Info op http://www.myspace.com/bostonteapartytheband
Het debuutalbum van het Gentse Kapitan Korsakow is niet echt geschikt -en we drukken ons nog zeer voorzichtig uit- om op een zondagmorgen zachtjes te ontwaken. Uw ochtendlijke boterkoek zou wel eens in uw keel kunnen blijven steken, want dit is een hardnekkige brok noise waarbij een gezonde mens meermaals naar adem moet happen.
Voor zij die iets van Mc Lusky in hun platenkast staan hebben, dit is misschien iets voor u. Voor alle anderen, eerst uw oren oefenen ! Dit is hoegenaamd geen toegankelijke pop, op de radio zal je dit niet horen.
De gitaren piepen, kraken, scheuren en knarsen dat het een lust is.
Enkele rake neurotische kopstoten als “Sinksleeping” (stonerrock in een bad salpeterzuur), “Wild smile” (Nirvana op zijn vuilst), “Cozy bleeders” (Black Sabbath en Killing Joke samen in de kelders van Cockerill-sambre) razen door uw brein, hard, schreeuwerig, gemeen en tamelijk verschroeiend. Onze favoriet is “The looder”, de meest gruizige stoner die we in jaren gehoord hebben.
Afsluitstuk “Sheep dip” -we spreken van stuk omdat je dit bezwaarlijk een song kan noemen- is een klomp herrie van 48 minuten (u leest het goed, 48 !) vol met gestoorde noise en totaal ontspoorde gitaren. Als u dat ding volledig kan uitzitten, krijgt u van ons een fles vodka. In één keer uitdrinken en ontdek op die manier de ware betekenis van het Korsakow syndroom. Moet u beslist eens proberen.
Info op http://www.myspace.com/kapiteinkorsakov
Je moet al niet een echt een genie zijn om te raden waar de groepsnaam Ostend Powers op slaat en inderdaad dit zijn Oostendenaars die er tegen aan gaan. Echt nieuw in de scene zijn ze niet want in hun bijna tienjarig bestaan brachten ze in 2003 hun debuut ‘Lost Power’ uit op Sony maar omdat tijden veranderen en we niet meer op labels moeten rekenen als het op niet alledaagse muziek aankomt werd deze cd in Eigen Beheer opgenomen.
Meteen een pluim voor het zeer verzorgde hoesje waarop een aartslelijke clown zich een weg baant doorheen een bloemenpad met zijn driewieler.
Clowns? Doet je dat niet denken aan Slipknot? Inderdaad, maar gelukkig voor mijn oren is het enkel tot de clowns beperkt gebleven want ook al hoor je hier nu metal invloeden (vooral Papa Roach) is dit vooral donkere alternatieve hard rock die neigt naar wat Mike Patton ooit deed met Faith No More.
Zoiets impliceert natuurlijk ook dat Ostend Power niks nieuws te bieden heeft maar dat is nu net het sterke van deze cd: ouderwetse rock waar geen plaats is voor innovaties omdat het oude recept nog steeds het best smaakt.
Qua metal valt er in ons landje maar heel weinig te beleven. Het is veelzeggend als de reanimatie van Channel Zero zowat het belangrijkste metal feit is van het laatste jaar.
Het is aan bands als Trafficjam om daar verandering in te brengen. Zelf noemen ze hun muziek ‘ alternative hardness’, het kind moet een naam hebben. Wij horen vooral stampende metal die dicht aanleunt bij Machine Head, maar dan met een hoop samples, keyboards en synths tussen gewrongen. De ene keer zijn die keyboards een meerwaarde, elders zitten ze dan weer hevig in de weg.
Het geheel klinkt best wel stevig en er staan handenvol snedige en harde riffs op dit album, maar onvergetelijke songs hebben we niet ontdekt. Wel een potige sound.
Info op http://www.trafficjam.be
De mensen van Democrazy omschreven het zelf als hun eigen dolle week en het was inderdaad zo dat je de afgelopen week iedere dag op één of meerdere concerten in de Gentse binnenstad kon rekenen. Soms met grote kanonnen zoals afgelopen zondag met Tindersticks maar vandaag was het tijd voor wat nieuw talent die we als vanouds in de Charlatan mochten verwelkomen.
Meteen talent om je vingers bij af te likken want wie de Antwerpse Blackie & The Oohoos eerder aan het werk zag, wist meteen dat deze twee zwartharige zusjes geen afgeroomd radiovoer leveren ook al ligt het woord pop nooit ver buiten hun handbereik. Hun debuutalbum deed al het beste vermoeden en dat werd gisteren in een aardig volgelopen Charlatan bewezen.
Van podiumvrees hebben de zusjes Maieu al lang geen last meer en hun zeemzoete stemmen vormen de ideale basis voor muziek die het midden houdt tussen 60’s kitsch, western, shoegaze en het betere chanson. Omwille van de ontelbare muzikale attributen durft een mensen wel eens een groep als Nouvelle Vague of Broadcast mijmeren en na een uurtje wisten we wat reeds een lange tijd in ons achterhoofd hangt: met Blackie & The Oohoos heeft de Vlaamse alternatieve muziekscene er meer dan een pareltje bijgekregen.
Misschien tijd voor een pareltje uit New York Beach Fossils … In het indiewereldje zijn deze jonge snaken al een tijdje de nieuwe Benjamins en daar zal hun prachtig debuut op het Captured Tracks-label wel voor veel tussen zitten. Waren we met onze Belgische zusjes in de jaren ’60 gekatapulteerd, dan gingen we met Dustin Payseur terug de jaren ’80 in maar dan wel met het Flying Nun-geluid van groepen als The Chills of gewoon die andere legende: The Feelies.
Hun zonovergoten indiepop deed je al de huidige drama’s uit deze wereld vergeten en voor je het wist stond je te swingen dat het geen naam had en dat deed ook het publiek die het deze jongelingen vergaf dat zij door hun enthousiasme heen wel eens de bal verkeerd sloegen.
Twee ontdekkingen voor een klein prijsje kunnen we alleen maar samenvatten met deze woorden: een dikke proficiat aan de Demo-bende en hopen dat ze deze mooie weg nog lang mogen volgen.
Organisatie: Democrazy, Gent
De dertigjarige E. Nathaniel Dawkins debuteert met een puike retrosoulplaat. ‘Good things’ van Aloe Blacc is meteen een schot in de roos. Een ‘One Hundred & Eighty’ score door de aanstekelijke single “I need a dollar”, die door smachtende rock, een swingende groove en dampende funkbeats inwerkt op de dansspieren.
Hij haalt de mosterd bij artiesten als Sam Cooke, Bill Withers, Marvin Gaye, Stevie Wonder en Isaac Hayes en plaatst zich met de plaat probleemloos naast Jose James en Jamie Lidell. De ‘70s toetsen klinken fors door en de songs kunnen breder omlijst worden door blazers en vioolpartijen. Een gevarieerd overtuigend resultaat in z’n geheel.
We vinden alvast nog zo’n paar leuke nummers als “Green lights”, “Miss Fortune”, “Life so hard” en “Loving you is killing me”. Ook de VU cover “Femme fatale” brengt hij er goed van af. Songs als “Take me back” en de titelsong verbazen door een repetitieve toets en gitaarloop. Ook het ingetogener werk valt in de smaak.
‘Good things’ is ‘a real good thing’, die de dollars gaan doen rollen …
Het is mij toch wat met die Britten en hun oneindige fascinatie voor The Beatles. Terwijl de huidige muzikale generatie volop terug grijpt naar de jaren ’80 is er alweer een nieuwe golf van talent die het licht heeft gezien in de golden sixties.
Je kan er best veel geld op verwedden dat er ooit terug een Britpoprevival zal zijn en ik denk zelfs niet dat dit zo lang op zich zal laten wachten. Misschien is het nu wat te vroeg maar als het van deze Britse groep uit Woking afhangt mag deze wederopstanding vandaag reeds beginnen want op deze cd tovert meesterbrein Michael Gagliano de meest theatrale sixtiesnummers uit zijn mouw die je alleen maar kon verwachten bij The Kinks.
Een nummer als “The man who broke in half” is net alsof The Verve bezoek kreeg van de geest van George Harrison zelve en ze zijn er zelfs niet te beroerd voor om het orgeltje van “Strawberry Fields Forever” in één van hun nummers te brengen, om maar van het Byrdsgitaartje uit “Here comes the winter” of The Tremeloes-sfeer van “Liar”niet te spreken.
Deze release, die de adem van Bond Street in de nek heeft, is nog maar eens een bewijs dat echte Britpop nooit van deze aardbol zal verdwijnen en geen mens die daar treurig om zal zijn. Tip!
Info www.myspace.com/thesails
Sommige zullen misschien zeggen dat het de verstand van jaren zijn die komen, wat dat ook mogen betekenen. In ieder geval zullen de fans van Tobias Heiland raar opkijken indien ze zijn nieuw werk te horen krijgen.
Ook al weet geen mens hier wie of wat die Tobias is, toch is hij in het hardcoremilieu wat men noemt iemand van aanzien. Deze mens die vroeger bij A Sailor’s Grave en Proud Youth speelde, heeft zich echter met zijn alter ego Ghost OF A Chance ‘bekeert’ tot de wereld van de alternatieve folk.
Heiland heeft misschien wel geleerd hoe de hardcoregitaartjes aan de muur te hangen maar ze hebben hem er blijkbaar niet bij verteld dat je in het folkwereldje enkel iets kan betekenen als je daadwerkelijk iets origineels te schrijven hebt.
Het is net daar waar het schoentje wringt want Ghost of A Chance bezit alle ingrediënten om een kwaliteitsvolle plaat af te leveren want jammer genoeg blijft het bij wat aanmodderen terwijl je hoort dat er heel wat meer potentieels in deze plaat zat.
Politici mogen het dan wel van de daken staan schreeuwen dat Europa één is, maar dit vertaalt zich geenszins op cultureel vlak tenzij u één Sloveense band kan citeren (en neen, Laibach telt niet mee).
Tide is zo’n Sloveense groep die er van droomt om buiten de grenzen heen hun stadionrock te verkondigen maar ergens voor hun vrezen we dat dit eeuwige wishful thinking zal blijven, en dat kunnen ze misschien in de eerste plaats aan zichzelf wijten.
Niet dat Tide zo slecht zou zijn maar hun geluid grijpt teveel terug naar dat van pompeuze 80’s rock waarbij we wel eens durven lonken naar het latere (lees inferieure) werk van Simple Minds wat in Tide’s geval vaak nog voorzien wordt van niet al te intelligente teksten.
De huidige muziek heeft eenvoud nodig en wanneer zangers zich opwerpen als een soort van Messias werkt dit anno 2010 enkel averechts.
Moest deze plaat zo’n tien jaar geleden uitgebracht zijn, konden we het nog met de nodige mantel der liefde bedekken maar we vrezen dat dit vandaag de dag enkel als “voorbijgestreefd” kan worden bestempeld. Jammer, maar zo gelden nu eenmaal de wetten in muziekland.
De Zweedse troubadour Kristian Matsson ontpopt zich als een kleinzoon van Bob Dylan, een zoon van Bonnie Prince Billy, een broer van Bon Iver en een jonge Nick Drake. Hij komt er alvast glansrijk mee weg. Een singer/songwriter ‘pur sang’ die z’n songs uitermate boeiend houdt met z’n akoestische gitaar, het - getokkel en z’n bezielde, emotievolle stem. Gekluisterd worden we aan de melancholisch dromerige, gevoelige akoestische bluesy, folky gitaarsongs, de ene wat soberder, intenser en ingetogener, de andere wat sneller gespeeld.
Het afsluitende “Kids on the run” is het enige op piano, maar we likkebaarden op de ingehouden “Burden of tomorrow”, “Troubles will be gone” en de titelsong naar de forsere “You ‘re going back”, “The driving of the lawns” en “King of Spain” tot de elegantie van “Love is all” en “A lion’s heart”.
De folkysing/songwriterpop van tien nummers zijn subtiel, doordacht en intrigerend mooi. Terecht werd de jonge gast op Pukkelpop warm onthaald!
Uit Noorwegen komen verfrissende synthdiscohouse tunes aandraven. Inderdaad, elektronica/ knoppendraaier Lindstrom deed ‘losvast’ beroep op de zwoele, sexy fluisterstem van Christabelle en we horen broeierige en vrolijke, zomerse, hippe jaren ’70 en ‘80’s spul dansmuziek met een zeker kitschgehalte, ja, met een knipoog naar de Jackson 5 en Donna Summer zoals op “Baby can’t stop”, “Let’s practise” en “High & love”. Erg overtuigend is de single “Lovesick” met die opvallende lome electro swingbeats.
Aanstekelijk zijn de tranceritmes, de repeterende grooves en de sfeervolle, dromerige, zalvende en vette beats. Het is in die stijl best een boeiende plaat geworden, door een goede dosis hitgevoeligheid en gestructureerde chaos én de toevoeging van spacey synthlijntjes en funky gitaarriffs. De dansmuziek werd aardig verknipt in de elektronicatrommel met een positief resultaat als gevolg …
Eind dit jaar zou wijlen ‘Nonkel Vlees’ 70 geworden zijn ! Frank Zappa, de muzikale duizendpoot, het virtuoze genie dat ons bij leven en welzijn, verraste met zijn volstrekt unieke muzikale aanpak, waarin hij geen enkel genre schuwde: rock, jazz, avant-garde, doowop, blues, funk, klassiek, heavy rock, reggae ... Alles kon en alles mocht, en alles passeerde dan ook de revue bij FZ, getuige daarvan zijn muzikale output van om en bij de 60 platen in amper 30 jaar tijd (1966-1993!). Platen die stuk voor stuk weer verrasten, intrigeerden, shockeerden, boeiden (muzikaal EN tekstueel !!) en uiterst verslavend werkten voor diegenen die vielen voor ’s mans werk (de Zappa ‘freaks’).
Sinds ’93 moeten we het echter stellen zonder ‘Uncle Meat’, en hebben we het gissen naar wat de man anders nog meer voor ons in petto had. FZ had tijdens zijn carrière ook de gewoonte om ALLE concerten op te nemen. Vele van die tapes verwerkte hij eind jaren 80 zelf in de ronduit magistrale CD uitgaves ‘You can’t do that on stage anymore’, een reeks van niet minder dan 6 dubbel CD’s met uitsluitend onuitgebracht live werk !
Inmiddels zijn we 17 jaar verder en de muziek van FZ leeft (nog)! Joe Travers, ‘de officiële archiefmeester’ van de ‘Zappa Family Trust’ is belast met de taak om het omvangrijke archief van FZ uit te spitten om ons regelmatig nog te verrassen met onuitgebracht werk of alternatieve versie en dies meer. Daarnaast is ‘vaultmaster’ Travers ook nog actief als drummer bij ‘Zappa Plays Zappa’, de -als we het zo mogen noemen- tribute band waarmee Dweezil Zappa sinds enkele jaren de hort op trekt, als eerbetoon aan zijn vader.
ZPZ is echter veel meer dan een tribute band! In het verleden dikwijls met voormalig FZ muzikanten op de planken, zo waren Napoleon Murphy Brock, Ray White, Steve Vai, Terry Bozzio en anderen reeds van de partij, dit jaar echter zonder voormalige ‘Mothers’, maar met een schitterende jonge band.
Spilfiguur is Dweezil zelf, een eveneens geniale gitarist die het werk van vader Frank op een schitterende manier vertolkt. De 8 koppige band opende de 2 uur durende set in het Depot te Leuven, al meteen met een klassieker van formaat: “The Gumbo Variations” uit de legendarische jazz rock LP ‘Hot Rats’ (1969), naar verluidt de eerste jazz rock plaat ooit). Een instrumentale kraker die ons ook al direct kennis liet maken met verbluffend sax werk van Scheila Gonzales. Miss Gonzalez zou immers de hele avond lang voor vuurwerk zorgen, zowel op sax, dwarsfluit, keyboards en met de nodige vocale bijstand!
Voor de huidige tournee werd een integrale versie van “Apostrophe” (1974) aangekondigd, en na de fabuleuze instrumentale opener was het meteen de beurt aan zanger Ben Thomas om zich te bewijzen. Voor Thomas was immers de meest ondankbare taak weggelegd om ons deze avond een waardig alternatief te bieden voor de originele unieke vocale aanpak van de meester zelf en zijn toenmalige kornuiten (deze keer geen voormalige FZ vocalisten te gast!). Thomas kweet zich echter meer dan voortreffelijk van zijn taak in de openingstrits van deze LP: “Don’t eat the Yellow Snow”, “Nanook Rubs it”, “St. Alphonzo’s Pancake Breakfast” en “Father O’Blivion”, vocaal (en instrumentaal) niet meteen de gemakkelijkste stukken uit FZ’s oeuvre.
Ook onthouden we een sublieme versie van “Stinkfoot” (wie anders dan Zappa schreef ooit een song over ‘zweetvoeten’ ?) en de stevige rock van titelsong “Apostrophe”, waarin een glansrol was weggelegd voor bassist Pete Griffin, die met veel overtuiging de baslijnen bracht zoals Jack Bruce (Cream) die destijds op de originele LP neerpootte! Voor “Cosmik Debris” werd Zappa sr. er op het grote scherm zelf bijgehaald: de grootmeester zong en soleerde als vanouds terwijl de band bleef instaan voor de muzikale omlijsting. Dit werd later in de show nog overgedaan tijdens o.a. “Montana” en “Inca roads”. Vooral die laatste bleek terug een knaller van formaat! Net zoals het halverwege de jaren 70 jarenlang een sleutelstuk was in Zappa’s live set, met toendertijd funk-pionier George Duke als zanger, was het ook deze avond een absoluut hoogtepunt.
Toetsenist Chris Norton, het groentje van de band (er pas bij sinds mei dit jaar), nam op een perfecte manier Duke’s zangpartij voor zijn rekening, daarbij knap aangevuld door een terug schitterende Miss Gonzalez, en ook percussionist Billy Holting kon zich in deze prachtsong helemaal uitleven.
De sfeer zat er intussen goed in en Leuven bleef maar verwend worden: “Peaches en Regalia” (eveneens uit ‘Hot Rats’), het minder bekende “RDNZL”, een schitterend instrumentaal stuk uit midden jaren ’70 dat voor het eerst het licht zag op ‘Studio Tan’ (de ‘overschotjes’ LP uit 1978), en tot slot “I promise not to come in your mouth”: een lang uitgesponnen en perfect gebracht meesterwerk (uit ‘Zappa in New York’ - 1978) met misschien wel de meest vunzige titel ooit! Of hoe een instrumental zelfs het label ‘explicit lyrics’ kan opgekleefd krijgen, typisch FZ!
”Baby Snakes”, dat pas sinds deze tournee in de ZPZ live set zit, opende de bisronde, gevolgd door alweer eentje om vingers en duimen bij af te likken: “Titties ’n Beer”, met Ben Thomas en tweede gitarist Jamie Kime respectievelijk in de rollen van FZ en de duivel, voor de legendarische passage zoals die in 76’ op grandioze wijze werd neergezet door FZ en Terry Bozzio (ref. alweer die schitterende live dubbelaar ‘Zappa in NY’).
De avond werd afgesloten met een grandioos “Muffin man” uit de plaat ‘Bongo fury’ die FZ in ‘75 opnam met zielsverwant en vriend Captain Beefheart. Een prachtige finale van een prachtig avondje - vooral ‘seventies’ - Zappa nostalgie.
Moge Dweezil deze traditie nog lange tijd voortzetten, want er rest materiaal genoeg om nog een halve eeuw door te gaan! Volgens de geruchten op het net zit het er zelfs dik in dat ie volgend jaar Flo & Eddie er bij haalt (= Mark Volman en Howard Kaylan), die twee van The Turtles (“Happy Together” !) die begin jaren 70 op hun eigen unieke manier het mooie weer maakten als frontmannen van The Mothers. Dus alvast weer iets om naar uit te kijken ! Zappa rules !
Organisatie: Depot, Leuven
Op een kille zondagavond hadden we dringend nood aan wat extra warmte en met die ingesteldheid trokken we richting Muziekcentrum Track in Kortrijk om ons te laten warmen aan de muziek van The Bony King of Nowhere. De groep rond Bram Vanparys, een aanstormende Gentse singer-songwriter, bracht vorig jaar zijn debuutalbum ‘Alas My Love’ uit. Dit album werd door velen met tonnen liefde omarmd. Vanparys componeerde en schreef zelf de nummers op ‘Alas My Love’ in een tijdspanne van ongeveer twee jaar. Voor de opnames ervan kon hij rekenen op de steun van mentor, producer en muzikant Koen Gisen (onder andere bekend als producer van An Pierlé). Het resultaat was een onvoorstelbaar sterk debuut dat het begin van een veelbelovend verhaal inluidde.
Vanparys kwam alleen het podium op rond 20h45 om solo “Across the River” en “Night of Longing” op het talrijk opgekomen publiek los te laten. De spaarzame maar inventieve neofolk gekoppeld aan ’s mans fluweelzachte tenor klonk nooit minder dan hemels. Toen was het tijd om de andere leden van de band erbij te halen. Eén voor één rasmuzikanten: Cleo Janse (keyboards, gitaar), Gerben Hemelsoen (gitaar), Jan Dhaene (drums) en Stijn Tondeleir (bas). “Eleonore2” werd ingezet, gevolgd door “Everything I like”, “There I am” en “Say no more”: één voor één muzikale warmtebronnen die de innerlijke mens deden gloeien.
Met “22 mei” konden we getuige zijn dat Vanparys niet alleen sterk is als singer-songwriter maar dat hij ook in staat is om prachtige filmmuziek te componeren. Het is namelijk de titelsong van de nieuwste film van Koen Mortier (Ex-Drummer), die tijdens het Filmfestival van Gent in première ging. Dat Vanparys ook een goeie smaak heeft, getuigde de magistrale cover van de Bob Dylan-song “If not for you” uit het in 1970 uitgebrachte album ‘New Morning’. Wat volgde was dé song van zijn debuutalbum: “Favourite” (ook ons favorietje en dat van journaliste Indra De Witte: hij kwam hierdoor zelfs in de Zevende Dag). Een meesterlijk stukje muziek zoals er slechts weinigen kunnen componeren. Kippenvel!
Er volgden nog enkele songs uit zijn debuutalbum en er was ook nog een extra solomoment met “Travelling man”, waar de andere groepsleden een kleine break kregen om dan de finale in te zetten met “Sleeping Miners”, “Taxidream”, “Eleonore 1” en “Mother”.
Het publiek kreeg er niet genoeg van en was hongerig naar nog meer schoonheid in muziekvorm. En het werd op zijn wenken bediend met een cover van de legendarische Canadees-Amerikaanse rockgroep The Band, nl. “The Weight” uit hun debuutalbum ‘Music for the big pink’ uit 1968. Afsluiter van de avond was “Maria” dat ons als een soort zoetgevooisde soundscape bleef achtervolgen en ons vergezelde tijdens de autorit huiswaarts.
The Bony King of Nowhere is klasse die ten allen tijde zal blijven bovendrijven, daar zijn we sinds zondag zeker van. Meer van dat!
Organisatie: Ck* , Muziekcentrum Track (ism De Kreun), Kortrijk
Nederlands 
Français 
