Vive La Fête - Vive la Fête mag nooit met pensioen gaan
Vive la Fête + Baby’s Berserk
Vive la Fête is al meer dan 25 jaar één van de sterkste bandformules van Vlaanderen. De mix van electroclash met de ietwat naïeve en tegelijk licht erotische lyrics in het Frans, veroverde al zowat de hele wereld. De periode dat ze met hun singles vlot de nationale radio’s haalden is dan misschien voorbij, het publiek is hen nog lang niet vergeten. En niet enkel in Vlaanderen worden ze nog aan de borst gedrukt. Hun recente tournee bracht hen onder meer naar Nederland, Duitsland en Frankrijk. Wij gingen in de Franse stad Lille om een flinke dosis energie op te doen.
De l’Aéronef in Lille is natuurlijk ook een klein beetje Vlaams grondgebied. Voor heel wat Vlamingen is dit dankzij de E17-snelweg niet eens zo ver rijden. Er werd dus wel wat Nederlands gesproken in de zaal, hoewel het grootste deel toch uit Frankrijk leek te komen.
De programmatoren van de l’Aéronef hadden zelf het voorprogramma voor Vive la Fête gekozen en dat was het nog niet zo bekende Baby’s Berserk. Deze electroclashband komt uit Amsterdam en draait voor een deel rond frontvrouw Lieselot. Zij zingt en speelt af en toe bas en synths. Live wordt de band vervolledigd met Mano (synth/gitaar) en Eva (synth/backings). De bands kenden elkaar nog niet voor deze show, maar er zijn wel meer overeenkomsten dan de energieke electroclash die beide bands brengen. Beide bands putten bijvoorbeeld deels uit de postpunk en hebben iets met mode. Vive la Fête werd bejubeld door mode-icoon Karl Lagerfeld en heeft altijd bijzonder veel aandacht besteed aan hun looks op het podium en in het artwork van de releases. Ook de dames van Baby’s Berserk maken een statement met hun podium-outfit en hebben onder meer een coole handtas als merch.
De muziek van Baby’s Berserk wordt al eens omschreven als de discoversie van postpunk. Dan toch de 90’s Eurodisco-versie, denk ik dan. De beats pompen hard en enthousiast en de vibe is die van vrolijk en uitermate dansbaar. Lieselot is op het podium niet de uitgesproken wulpse tijger die Els van Vive la Fête is, maar haar signature dancemove wordt steevast op applaus onthaald. Het Franse publiek vindt het allemaal bijzonder leuk en op de voorste rijen wordt al na een paar nummers meegedanst. Een paar zaken heeft Lieselot misschien niet goed ingeschat. In Frankrijk spelen en je in het Engels verontschuldigen dat je kennis van het Frans niet verder gaat dan ‘bonsoir’, dat is wat flauw. En als ze tegen het einde van de set aan van het podium het publiek in wil, blijkt het hekken van de fotopit een onneembare hindernis, met haar hoge hakken en korte jurkje. Maar de Fransen waarderen het gebaar.
Muzikaal putte Baby’s Berserk in Lille vooral uit hun vorig jaar verschenen debuutalbum, met prima versies van “Eat Your Dollar”, “Rum ’n’ Kola”, “Accessoires” en setafsluiter “Dancing With The Fish”. Dat laatste klonk in de l’Aéronef echt als een anthem en zette de voorste helft van de zaal in lichterlaaie. Wie zich ook maar half overgeeft aan Baby’s Berserk, is voor goed verloren.
Een leuke, verrassende support die de zaal op temperatuur bracht, dat hadden de programmatoren van de l’Aéronef dus al goed ingeschat. Maar het enthousiasme van het Franse publiek kon nog enkele niveaus hoger. Als Vive la Fête op het podium stapt en “Nuit Blanche” inzet, gaat er een golf van enthousiasme, liefde en herkenning door het publiek. De fans zetten het spontaan op een dansen en de handen gaan meteen in de lucht. Vive la Fête heeft gekozen om te starten met een spervuur van hun hitsingles, met ook nog “Tokyo”, “Schwarzkopf”, “Hot Shot” (met een scheut “Shoot Your Shot” van Divine erin) en “Liberté”. Daarna volgen een reeks nummers die geen single geweest zijn, maar tegen dan zit het publiek al lang in de greep van deze Vlaamse band. De hele zaal danst en zingt elk woord mee.
Live is Vive la Fête een goed geoliede machine, met een fragiel evenwicht tussen elektro en rock. Iedereen is nodig voor het geheel en iedereen krijgt zijn moment de gloire, maar het is toch vooral zangeres Els die de aandacht naar zich trekt. Haar bindteksten zijn al net zo naïef en spontaan als sommige van de lyrics en de Fransen houden van dat licht exotische Vlaamse accentje in haar Frans. Ze danst sensueel alsof ze als tienermeisje alleen op haar slaapkamer staat, haar heel brede glimlach werkt aanstekelijk en je ziet aan alles dat ze gewoon heel graag op een podium staat. De liefde tussen haar en gitarist (en partner) Danny spat er ook nog steeds van af. Best opmerkelijk. Hoeveel showbizz-koppels houden het meer dan 25 jaar met elkaar vol. Bij Danny en Els zie je op het podium dat hun wederzijdse liefde niet gespeeld is (of anders kunnen ze beiden als acteurs aantreden).
Vive la Fête werkt in de l’Aéronef netjes naar een stomende en kolkende finale, met een lange versie van “Touche Pas”, “AC”, “Everybody Hates Me” en “Jaloux”. Live krijgen die allemaal een iets ruwere en uitgesponnen versie.
Na het afsluiten van de reguliere set schreeuwt de hele zaal om een bisronde en die krijgen ze, te beginnen met een doorleefde en extended versie van “Maquillage” en een hartstochtelijk “Noir Désir”. De keuze voor “Popcorn” als enige echte cover in de set/bisronde is opmerkelijk. Ze hebben die song uit 1969 helemaal naar hun hand gezet, maar Vive la Fête heeft zoveel goede covers gemaakt, die misschien nog meer verdienden om in deze ‘Greatest Hits-setlist’ te staan. We denken zo uit het hoofd aan hun versie van “Horror Movies” van de Bollock Brothers, “Devenir Gris” (hun vertaling van “Fade To Grey” van Visage), “Alexandrie, Alexandra” van Claude François, “Stroom” van Arbeid Adelt!, “Porque Te Vas” van Jeanette, “Voyage Voyage” van Desireless, “Vivre Sur Video” van Trans-X, … de lijst is lang. Maar kijk, onze gebeden werden verhoord. Als tweede bisronde kreeg Lille een lange versie van “2005” die uitmondde in een halve cover van “Psycho Killer” van de Talking Heads.
Vive la Fête verwent de fans reeds sinds 1997 met dansbare, hitsige en vrolijke elektrorock. Laat deze band nooit met pensioen gaan, want we hebben dit shot van adrenaline en positiviteit minstens één keer per jaar nodig.
Een wereld zonder Vive la Fête (en Baby’s Berserk) zou maar grijs en saai zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Vive La Fête
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5940-vive-la-fete-11-04-2024.html?Itemid=0
Baby’s Berserk
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5939-baby-s-berserk-11-04-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Aéronef, Lille
Unravel - Vijf jaar geleden hadden we nooit geloofd dat we in de Brielpoort mogen spelen
Unravel schoot als vuurwerk omhoog uit de Vlaamse underground. Na succes in tal van band battles volgen steeds meer leuke supports en concerten in steeds grotere zalen, tot straks zelfs de Brielpoort toe. Dat zijn bij mekaar genoeg redenen om deze band hier eens aan het woord te laten.
Jullie hebben Unravel op de kaart gezet via mooie resultaten in band battles. Is die fase nu voorbij of zijn er nog wedstrijden die misschien nog meer deuren kunnen openen?
Arend (gitaar): De battles hebben ons als band zeker een duw in de rug gegeven! Het moeilijke hierin is natuurlijk om te beslissen wanneer je stopt met Rock Rally’s en wedstrijden, omdat je een bepaald niveau bereikt hebt. Wij hebben nu zeker niet het gevoel dat wedstrijden op dit moment al ver beneden ons niveau zijn of zo, maar we proberen wel altijd twee keer na te denken over welke kansen we nog moeten grijpen en welke we beter laten voor wat het is.
Gilles (zang): De kansen die op ons afkomen wegen we nu meer af dan vroeger. We zouden graag overal blijven spelen, maar we hebben geleerd dat dat niet altijd het beste is voor de band.
Na jullie debuutalbum en een sterke single wachten we nu al een hele tijd op nieuwe muziek. Die komt er nu snel aan?
Arend: Momenteel zitten we nog in de schrijffase en af en toe komt er al eens een nummer bij in onze live set. De nieuwsgierigen kunnen dus zeker al een nieuw nummer meepikken op een concert. Het is zeker onze bedoeling om in 2024 de studio in te duiken!
Een volledig album zal er wellicht niet komen, omdat dit tegenwoordig niet meer zoveel return oplevert als vroeger. Met sociale media en zo is het vaak beter om elk jaar gespreid vijf songs te droppen, in plaats van om de twee jaar tien nummers uit te brengen (waarvan de helft dan niet veel aandacht krijgt of amper live wordt gespeeld).
Gilles: Momenteel zitten we nog niet bij een label maar als we de juiste match vinden staan we daar zeker voor open.
Zit er een bepaalde evolutie in het nieuwe materiaal ten opzichte van het vorige?
Arend: Zeker! We hebben allemaal heel diverse smaken en die evolueren ook constant. We proberen er vooral ons eigen ding van te maken, in plaats van steeds in dezelfde hokjes te denken en iets te maken dat al talloze keren eerder is gemaakt.
Welke bands hebben jullie zoal geïnspireerd?
Arend: Voor mij loopt dit sterk uiteen, gaande van bands als Meshuggah, Stake, Deftones… tot film- en gamemuziek, Queens Of The Stone Age en zelfs jazzbands. Uiteraard delen we ook nog veel elementen met genre-genoten als Polaris, Knocked Loose, Spiritbox… Als ik mag kiezen zou een Unravel-cover van Limp Bizkit wel cool en leuk zijn.
Enzo (bas): Ik wil wel eens een cover van Muse of The Prodigy spelen met Unravel.
Jordy (drums): Ik zou het wel cool vinden om een draai te geven aan een Nederlandstalige classic. Misschien kunnen we gewoon ‘Domino’ van Clouseau omgooien!
Waar vinden jullie inspiratie voor de lyrics en wie schrijft ze?
Arend: Het schrijven is vooral een samenwerking tussen Gilles en Gaëlle, vaak met input van onze gitarist die de nummers instrumentaal schrijft. Wat betreft inspiratie, kijken we vooral rond ons heen en wat er gebeurt in de wereld, en wat er misschien beter kan of moet.
Gilles: Ons eerste album draaide vooral rond de mentale gezondheid. Er was toen heel wat gebeurd in mijn omgeving en als ik een nummer schreef, ging ik bijna automatisch die richting uit. Het blijft een belangrijk thema. Voor ons volgende werk gaan we iets ruimer dan dat.
Gaëlle (zang): Inspiratie voor lyrics komen bij mij vaak van bands als Memphis May Fire en Polaris
Zopas speelden Unravel zijn eerste concert in Nederland. Zijn er nog buitenlandse concerten in het vooruitzicht?
Arend: Het concert in Urmond was heel leuk! Het was een vlotte avond met Dad Magic, een andere topband uit het Gentse. We hebben voorlopig nog geen nieuwe concerten in Nederland, maar als het aan ons ligt keren we zo snel mogelijk terug.
Wat is jullie meest memorabele concert tot dusver?
Arend: Het zijn er intussen al een meerdere, maar onze show met Counterparts zal mij toch wel lang bijblijven. Counterparts is een Canadese band die wij al talloze keren hebben gezien en waar we enorm fan van zijn, dus het was een beetje een droom die uitkwam toen we met hen werden geboekt in de Chinastraat in Gent. Nogmaals bedankt, Return Bookings!
Jordy: de show bij Popallure in Nazareth waar we de support speelden van Channel Zero was ook memorabel. Toen we die vraag kregen waren we super mega excited. De winnaar van beste organisatie en hospitality moet volgens ons dan wel naar Bruudruuster Rock gaan.
Binnenkort openen jullie de Miracle Metal Meeting in de Brielpoort, in jullie hometown Deinze. Vroeger hebben in de Brielpoort heel wat grote metalbands opgetreden. Wat is de laatste band die jullie daar aan het werk zagen?
Gaëlle: Wij hebben Parkway Drive daar gezien, en Motörhead, Anthrax en Janez Dedt.
Gilles: Ik was ook aanwezig bij Parkway Drive. Ik was toen vooral blij dat Northlane in het voorprogramma stond toen. Ook al was het in de periode dat ze net een nieuwe zanger hadden. Dat is een optreden die mij altijd zal bijblijven. Als je het aan mij vraagt, mogen er zeker weer wat meer concerten geboekt worden in de Brielpoort.
Live heerst er bij jullie altijd wat chaos omdat jullie energieke act te klein lijkt voor het podium. Dat zal in de Brielpoort met een heel groot podium beter zijn of hebben jullie die ‘comfortabele chaos’ nodig om als band?
Arend: Dat is een beetje dubbel: aan de ene kant geldt voor Unravel hoe groter en gekker, hoe beter! Aan de andere kant kan je de sfeer van een kleinere clubshow nooit recreëren op een groot podium, zeker niet in dit genre.
Gilles: We bewegen heel graag op het podium en soms besef ik misschien te weinig dat daar niet altijd plaats voor is. Dus ik kijk enorm uit naar wat dat zal geven in de Brielpoort. Ik kan misschien beter nog wat aan mijn conditie werken om over dat grote podium te kunnen crossen.
Gaëlle: Elke show heeft inderdaad zijn charmes, of we nu zonder podium moeten spelen of op een hoog en breed podium. Als de sfeer goed zit, maakt dat niet uit.
Na jullie speelt Objector op de Miracle Metal Meeting. Die band zat samen met jullie in de finale van de Wacken Battle en staat deze zomer op dat legendarische festival. Is het niet winnen van die wedstrijd iets waar jullie soms nog bij stilstaan?
Arend: Alhoewel we er graag ook hadden gestaan, waren we al vereerd om in de finale te spelen met zoveel topbands. We gunnen het Objector van harte dat ze destijds gewonnen hebben. De mindset na de wedstrijd was bij ons eerder ‘oké, dan zoeken we een andere manier om op Wacken te kunnen spelen’.
Gilles: Die droom om op Wacken te kunnen spelen komt af en toe wel eens terug, maar we waren enorm blij met onze prestatie toen en Objector was de terechte winnaar. We zijn zeker dat ze zullen knallen op Wacken.
Waar willen jullie binnen 5 of 10 jaar staan met Unravel?
Arend: Een festivaltour in de zomer is iets waar niemand in de band neen tegen zou zeggen, denk ik. Zelf zijn we elk jaar vaste bezoekers van Jera On Air (een beetje de Nederlandse versie van Groezrock). Daar mogen spelen is zeker één van onze goals. Maar ook Belgische festivals als Graspop en Alcatraz staan nog op ons verlanglijstje.
Gilles: Ook voor mij is Jera On Air 100% de doelstelling, Het Outbreak festival lijkt mij ook wel heel cool. Dat is hetzelfde weekend als Jera, dus dan kunnen we er meteen een festivaltour van maken.
Arend: We doen er alles aan om de band zo ver mogelijk te brengen. Als je mij 5 jaar geleden zei dat we support voor Counterparts zouden spelen en op het podium van de Brielpoort zouden belanden zou ik het moeilijk geloofd hebben. Wat de komende jaren zal brengen, is moeilijk te zeggen. De absolute droom is natuurlijk om dit als voltijdse job te kunnen doen!
Bedankt voor het interview! We duimen voor jullie op de Miracle Metal Meeting!
Dani Hart is de artiestennaam van Daniela, die je misschien eerder dit jaar hebt gezien in The Voice. Daar dwong ze in de blind auditions haar selectie af met een cover van “I See Red” van de Amerikaanse band Everybody Loves An Outlaw.
Deze Chileense studeerde in de UK, waar ze in 2017 ook haar eerste EP (‘Let The Children’) opnam. Sinds een hele tijd woont ze voor de liefde in Vlaanderen. Ze is al te horen op releases van Shrine of August, Off The Cross en Wildness en ze stond al op het podium met 10 Rogue en H.E.A.T.. Haar grote droom is om ooit op Graspop te spelen.
Dani Hart brengt in het najaar haar nieuwe EP ‘Slaying Bluebeard’ uit. Daarvoor verzamelde ze een topteam, met muzikanten van onder meer Carnation, Cardinal, Sin Savage, Off The Cross en 10 Rogue. Nog indrukwekkender is het studiopersoneel, met Anton Mergaerts en Yarne Heylen als producers en Bob Briessinck voor de mix.
Het artwork komt van Luisa Agudelo (Enforcer, Scavenger, …) en de foto’s van de master himself, Rudy De Doncker.
Dat zijn niet enkel een indrukwekkende reeks namen en referenties, het betekent ook dat er veel mensen met ervaring zijn die geloven in het talent van Dani. Toch is er geen label dat zijn schouders zet achter de aankomende EP. Nochtans laat de single “After I’m Gone” horen dat de verwachtingen hoog mogen liggen.
Vocaal doet Dani mij op deze tweetraps powerballad onmiskenbaar denken aan Heart en ook aan Bonnie Raitt, aan Marta Gabriel van Crystal Viper en aan Tine van Scavenger.
Muzikaal klinkt deze hardrockende powerballad als het beste werk van Mr. Big, Aerosmith, Juliette & The Licks, Extreme en Whitesnake.
Een beetje een ‘glad’ en gepolijste rocksound en dat zijn we niet meteen gewoon van een ‘Vlaamse’ release, maar wel super goed gedaan.
Als er op die EP straks nog meer dergelijke prijsbeesten staan, dan wordt dat iets om naar uit te kijken.
https://www.youtube.com/watch?v=metUViilgmo
In Search For Embers is het soloproject van Wim Guillemyn (Silent Presence, The Other Intern, Sygo Cries, …). De nieuwe digitale single “Don’t Give Up Now” van In Search For Embers is een instrumentale track die inzake structuur en sfeer wat in het verlengde ligt van de eerder uitgebrachte track “This Day Will Come”.
Het nieuwe nummer heeft een heel geleidelijke, gelaagde opbouw om dan na een minuut muzikaal en ritmisch open te bloeien. In de intro neemt een huilende gitaar je mee richting het refrein. Daar krijgen synths en percussie greep op het nummer.
Van In Search For Embers hebben we nu al een reeks releases gekregen, zowel op Spotify als Bandcamp, zowel volledig instrumentaal als met gastvocalen. Eén voor één weten die te intrigeren, terwijl ze niet onder één noemer te vatten zijn.
https://open.spotify.com/intl-fr/album/54Wgs4B1AoQuMdmXiVWCFk?uid=16d1260795352bb99dee&uri=spotify%3Atrack%3A1PzIspu3kDILbUTVmIUCBJ
Het Mechelse synthwave-icoon Enzo Kreft heeft een nieuwe digitale single uit. “Chains of Silence” is de eerste officiële track van het in het voorjaar van 2025 te verschijnen album ‘Dictator’.
“Chains of Silence” gaat over de onderdrukking van de vrije meningsuiting en de verstikkende controle van een dictatuur over communicatie. Je moet geen genie zijn om hier een sneer in te zien naar een Russische president, maar dezelfde gedachte en kritiek gaat net zo goed op voor andere regeringsleiders en andere dictaturen die een loopje nemen met de vrije meningsuiting.
Thematisch sluit deze nieuwe single naadloos aan op de thema’s van het album ‘Shelter’ uit 2023 en ook muzikaal ligt deze toptrack netjes in het verlengde van de albums ‘Control’, ‘Different World’ en ‘Shelter’; met knisperende, dansbare en catchy synthwave.
Naar goede traditie heeft Enzo Kreft alles zelf gecomponeerd en ingespeeld en ook de mix en de productie neemt hij voor zijn rekening. Het is mooi dat deze prima single ook eigen artwork kreeg.
‘Dictator’ wordt een album om naar uit te kijken. En in de aanloop daar naar toe, verwachten nog een paar singles die net zo sterk zijn als deze “Chains of Silence”.
https://enzokreft.bandcamp.com/track/chains-of-silence
De Belgische metalband Cobra The Impaler brengt op 31 mei zijn tweede album ‘Karma Collission’ uit bij Listenable Records.
De eerste single van dat album is voor “The Message”.
Cobra The Impaler kreeg in 2022 heel wat lovende reviews voor hun album ‘Colossal Gods’. Dat album bracht hen naar festivals als onder meer Alcatraz, Lokerse Feesten, Dynamo Metal Fest, Bloodstock, ArcTanGent, Summer Breeze, Brutal Assault, MetalDays, HellFest, Into The Grave en Helldorado, en naar tal van clubs in binnen- en buitenland.
Op “The Message” denkt de band na over de toestand van de maatschappij en de ellende die we momenteel ervaren. Het is een oproep om op te komen tegen alles wat verkeerd gaat op onze planeet. Deze thema’s vormen de rode draad doorheen het hele album. Ook muzikaal klinkt deze single heel militant en zit er zelfs in het ritme een zekere sense of urgency.
Cobra The Impaler staat deze zomer opnieuw op Alcatraz in Kortrijk. Eerst is er nog de releaseshow voor ‘Karma Collision’ op vrijdag 7 juni in de AB in Brussel. Daar worden ze vergezeld door Hippotraktor, die ook een nieuw album te vieren hebben.
https://www.youtube.com/watch?v=WTXRiERk9Ws
Carbon Decoy komt uit motorcity Detroit en is opgetrokken uit dezelfde vettige klei waaruit The Stooges en MC5 zijn ontsproten. Ze brouwen uit die Detroitse grond een gruizige psych-stonersound en trekken er een smerige garage mee binnen. Het situeert zich ergens tussen de meest gemene versie van The Wytches en de gore metal van pakweg Witchsnake of Satan’s Satyrs. Dit is het soort dirty hard rock die Osees ook wel eens weten te brengen als ze goesting hebben in een vuil en heavy trashpotje.
“Out Of Control” is spacerock getrokken uit hetzelfde olievat waar ook Ecstatic Vision uit tapt. “Heavy Dagger” is een gemeen sluipend monster met een gitaar die tergend tegen de muren swaffelt. Ook “Snake Eyes” is zo een slepende gluiperd die aan een dreigend slowmotiontempo de gitaar laat gieren en openscheuren. Met het ultrasmerige “Like a Witch” worden de rioolsluizen nog wat meer opengezet met een riff die door de modder is gesleurd en feedback gitaren die wild om zich heen zwaaien.
Zo is het ganse album een sidderende cocktail van garage, stoner en olievette hardrock. Smaakt naar meer.
YEAHRS is een Duitse band maar ze klinken Britser dan een bolhoed in een rode dubbeldekker.
YEAHRS dompelt zichzelf volledig in een oerBritse shoegaze-sound, alsof het genre in 30 jaar geen evoluties heeft ondergaan. In tegenstelling tot nieuwe groepjes als bdrmm en Just Mustard, die met shoegaze aan de slag gaan en van daaruit nieuwe paden verkennen, doet YEAHRS geen greintje moeite om aan de originele sound van pakweg Ride, Slowdive en Drop Nineteens iets toe te voegen.
Ze stappen schaamteloos 3 decennia jaar terug in de tijd, bouwen een onderlaag van ruisende echo-gitaren en draperen er dromerige vocals overheen, het traditionele shoegaze recept, zeg maar. Eén keer verlaten ze het geëffende pad, dit met de onvervalste punknoise-song “It Never Leaves Me”, hier vliegen de gitaren nog eens echt uit de bocht, dit had iets meer mogen gebeuren naar ons gedacht.
Maar het moet gezegd, YEAHRS hebben het shoegaze-genre goed onder de knie en ze zorgen hier ook voor een paar stomende songs, met “Rebounds” en “Raindrops” op kop. Ze hebben dus wel degelijk bestaansrecht, maar de originaliteit is ver te zoeken.
USA Nails uit Londen beukt de voordeur in met de gemene oplawaai “Cathartic Entertainment”, mept vervolgens het hele kot aan flarden met een resem verpletterende noise-punk kopstoten, om tenslotte amper een klein half uurtje later de achterdeur keihard aan diggelen te slaan met “I Love It When You Succeed”.
We zijn compleet murw geslagen door zoveel intense pokkenherrie. Denk aan even verzengende bands als Metz, Pissed Jeans en Part Chimp, hier komt niemand ongeschonden uit.
Drilboorpunk van het betere soort.
BRDCST 2024 - dag 3 – BRDCST Totaalbeleving en feestje op Afrikaanse wijze
BRDCST 2024
Ancienne Belgique
Brussel
2024-04-07
Erik Vandamme
We starten de derde festival dag met een bezoek aan de Cinema Palace, vlak rechtover de AB. Daar werd het 'Nosferatu project (1922): Live Score' voorgesteld.
We citeren uit Wikepedia ''Nosferatu: A Symphony of Horror (Duits: Nosferatu - Eine Symphonie des Grauens) is een stomme Duitse expressionistische vampierfilm uit 1922 geregisseerd door F. W. Murnau met Max Schreck in de hoofdrol als graaf Orlok, een vampier die aast op de vrouw(Greta Schröder) van zijn makelaar(Gustav von Wangenheim) en de pest naar hun stad brengt.''
Deze film wordt vocaal aangevuld door Attila Csihar (*****) . Toen we hem op zaterdag solo aan het werk zagen hadden we het gevoel 'dit is zeer intens, maar er ontbreekt iets' …Dat ontbrekende stuk waren dus de beelden op het scherm, van een film die ons nooit echt angst heeft ingeboezemd, eerder verwondering om de verhaallijn, vooral op dat moment waar het monster wordt verslagen doordat de jonge bruid zich opoffert. De intense vocals van Attila zorgen voor emoties en rillingen. Wat een combinatie van beeld en vocals. Het maakte bovendien het plaatje van die solo voorstelling van Attila Csibar op zaterdag meer dan compleet. Een intrigerend, indrukwekkend concept.
Om te bekomen van al die emoties, begaven we ons naar de Club voor een leuk feestje met Lenhart Tapes (****) die opzwepende 'tape' muziek bracht, gecombineerd met vocals, die wat doet denken aan een zangeres als Siouxsie, die de jaren '80 stijl doet heropleven, en die muziek van toen in een eigen kleedje stopt, alsof hij die muziekstijl ter plaatse heruitvindt … Een erg leuke performance dus, maar we besloten vroegtijdig de Club te verlaten … om te gaan biechten in de kerk, want daar speelt Florina Ying Wong (****1/2). Haar snaarinstrument wordt subtiel aangepakt, zonder haar publiek ook maar een blik te gunnen; bevreemdend mooie elektronica wordt toegevoegd. Florina Ying Wong verstaat die unieke kunst van duister en licht; het klinkt soms lichtjes dreigend en zalvend. Het contrast met die sacrale omgeving, met Jezus die vanop zijn kruis toekijkt, voelt dan ook enorm aan. Wat een intense gewaarwording. Florina Ying Wong bood ons een bijzondere trip naar het Vagevuur aan.
Slauson Malone I (****) is het performance-project van kunstenaar en muzikant Jaspar Marsalis, waarmee hij zich begeeft op de intersectie van populaire muziek en performance-kunst. De man is een begenadigd gitarist, en bewoog zich in Flex dan ook in alle bochten met zijn instrument. Hij ging zelfs het publiek letterlijk opzoeken om zijn virtuositeit te bewijzen. De man speelt niet zomaar gitaar, hij vindt er klanken op uit … Het was een beetje teruggrijpen naar unieke gitaristen als Jimi Hendrix die met zijn gitaarspel onevenaarbaar klinkt. Ook deze Slauson Malone I is dus een uniek gitarist die de grenzen aftast en zijn publiek weet te betrekken. Hij is geruggesteund door een contrabasspeler die hem puur muzikaal perfect aanvult; de dansspieren werden aangesproken en er ontstond een aanstekelijk feestje.
De hoogtepunten volgden elkaar ,vooral in het begin van de avond. We waren nog maar net bekomen van het gitaar fenomeen Slauson Malone I of in de Kerk deden we een volgende ontdekking met zangeres Niecy Blues (*****). Met haar hoge, soulvolle stem deed ze de Hemelpoort compleet open zwaaien. Een badje weemoed hoorden we, een reiniging van de donkere ziel door die sprookjesachtige, sprankelende sound en performance.
Holy Tongue (****) is het project rond Drumster Valentina Magaletti , gitarist Susumu Mukai en klankentovenaar Al Wootton die op bijzondere integere wijze een macaber potje openbraken, in een donkere, bevreemdend aanvoelende omgeving. Soms beetje demonisch, maar ook die op de dansspieren inwerk. Het zijn bedwelmende, hypnotiserende klankentapijtjes van het trio; een overtuigende, duistere trip.
In de Club stond het duo Pruillip (****), het project van drumster/zangeres Annelies Van Dinter en gitaarvirtuoos Louis Evrar. Ook al leken er wat technische problemen met de drums (net als bij Holy Tongue net voordien), werd hier ook de donkerte bekrachtigd. Pruillip voegt er zang aan toe…. Resultaat een sludge gerelateerde brij, onder de intense vocals van Annelies, die je ziel doormidden scheurt.
Pruillip dompelde de Club onder in een walm van oorverdovende duisternis …
Moin (*****) in de AB Flex was voor ons, eerlijk, een nobele onbekende. Maar ze bliezen ons compleet omver. En hoe! Een uur lang puur genieten. Binnen de set waren de gitaar en de keys en de hemelse percussie belangvol. Ze overtuigden door de uitgesponnen instrumentalia en tastten hun eigen mogelijkheden voortdurend af. Het geheel is pittig gekruid. In de final horen we er eentje van circa tien minuten. Moin bleek dan ook één van dé grote ontdekkingen op BRDCST door die beklijvende en waanzinnig klinkende instrumentatie.
Het Afrikaanse gezelschap BCUC (****) was ook erg interessant, maar hier minder volk, omdat ze moesten opboksen tegen de postpunk formatie Chalk, die quasi gelijktijdig in de Club stond. BCUC trok een kenmerkend Afrikaans feestje op gang en liet het publiek zingen, dansen en springen.
Het contrast met die eerdere donkere trips kon niet groter zijn. Uitzinnig gingen ze te werk en sloot deze unieke, aparte driedaagse af met een spetterend feestje af.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
BRDCST 2024 - dag 1 – Een avond vol prikkeling, aanbod van sprookjes, Schotse folklore en ietwat controverse
BRDCST 2024
Ancienne Belgique
Brussel
2024-04-05
Erik Vandamme
Tijdens de drie dagen BRDCST in Brussel vroegen we ons af waarom sommige muzikanten en kunstenaars hun inspiratie vinden in deze stad. Na deze drie dagen hadden we een antwoord van 'De overvloed aan diversiteit toont zoveel mooie en minder mooie kantjes van Brussel. Dat is nu net hoe we BRDCST beleven.
De eerste festival dag stond in het teken van Tirzah, die carte-blanche kreeg om de eerste avond te cureren. In 2022 werden we reeds omver geblazen op BRDCST, doordat ze erin slaagde om de grenzen van de R&B stijl af te tasten en te verleggen. "We kregen een zachtmoedige botsing tussen diverse stijlen in pop en experiment. Naast de kenmerkende r&b horen we spooky elementen. Een bijzonder iemand." schreven we over haar performance: lees hier .
We starten de avond Mica Levi (***1/2) die enkel een gitaar, sober, beklijvend ons rock hart deed sneller slaan. Het rauwe randje aan de muziek en de stem, zorgt zelfs voor een eerste adrenalinestoot en opwinding. Mooi.
Er werd geflirt met geluidsnormen bij Meril Wubslin (****). Toonaangevende elementen binnen de set waren percussie en zang. Deze Meril Wubslin is een trio die een boeiend verhaal vertelt. Muzikaal worden de lagen opgebouwd naar een climax. Bevreemdend allemaal , maar het prikkelde de fantasie.
Nog spannender dan hun voorganger klonk Coby Sey (*****) die door een opzwepende, energieke sound, een donkere kant laat zien. In het begin moest de band wat warm draaien, en leek alles wat monotoon, maar eens alle registers open getrokken, zeker in een oorverdovende finale, kon men lekker loos gaan. De muzikale prikkeling sprak tot de verbeelding. Klasse!
Na deze wervelstorm kwamen we even tot rust bij Brighde Chaimbeul (****) die met doedelzak die kenmerkende Keltische sound biedt die ons naar de Schotse vlaktes brengt. Muzikaal mooi, ook de beelden op het scherm waren meer dan de moeite De folk uit Schotland en het magische landschap ermee verbonden komt door die bedwelmende, sprookjesachtige combinatie van klank en beeld. Brighde Chaimbeul klonk uitermate gevoelig en wist te raken.
Lorain James (***) wist door oorverdovende drones en soundscape van drum-'n-bass de trommelvliezen onder spanning te brengen. De monotone aanpak, weinig plaats voor variatie, zorgt er echter voor dat de aandacht gauw verslapt. Wie zich laat onderdompelen in die beats en klanken, durft binnen te stappen in haar muzikale wereld, wordt als het ware potdoof. We maakten even kennis met deze sound …
Een monotoon geluid vind je ook terug bij Tirzah (*****), maar intrigeert door een warm soulvol geluid en even warme vocals. Tirzah bedwelmt ons moeiteloos. We worden meegevoerd naar een sprookjesachtige wereld. We hebben steeds dezelfde beat, het gaat naar een gevarieerde aanpak, en doet ons letterlijk wegzweven.
Tirzah wist ons reeds in 2022 te bekoren , met die grensverleggende aanpak; ook nu terug overtuigt ze sterk als afsluitende act in een overvolle AB-Flex.
In de Club stond nog het duo LIONSTORM (***). Ze stampten wild om zich heen te, vuil- en ruig-gewijs. Toen we de dames vorig jaar zagen in de Bonnefooi schreven we: ''We zagen twee dames die hun gal uitspuwden en lekker om zich heen trapten. Een dosis humor was niet veraf. Het werd een knallend hiphop feestje. We lieten ons gewillig meevoeren naar die lekker ruige, vieze wereld van LIONSTORM. Sterk.''
In de AB Club werden spraakmakende beelden getoond. De dames gingen geen controverse uit de weg. Een knetterende, leuke afsluiter van de eerste avond.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
BRDCST 2024 - dag 2 – Battle tussen Duisternis en Licht
BRDCST 2024
Ancienne Belgique
Brussel
2024-04-06
Erik Vandamme
Na een deugddoende nachtrust, stevig ontbijt en een stevige wandeling doorheen de Brusselse straten, waren de batterijen opgeladen voor een tweede avond BRDCST. Dat was nodig want het beloofde een top avond te worden vol ontdekkingen met o.a. de Japanse formatie Goat, Black Metal grootheid Attila Csihar en de veelzijdige entertainer Alabaster Deplume.
De eerste ontdekking kwam al heel vroeg. Amaro Freitas (*****) is één van die artiesten die in z’n klankenspectrum letterlijk het instrument tot leven brengt. De Braziliaanse pianist Amaro Freitas bouwt zijn piano om alsof het percussie is; hij voegt er wat folklore aan toe. In het tweede deel van zijn set brengt hij bijna letterlijk het Amazone woud tot leven , met alle geluiden eraan verbonden. Ook in zijn 'gewone' piano spel verlegt hij grenzen. De klanken worden met elkaar verbonden; het maakt hem en zijn pianospel uniek.
The Necks (****) zijn een Australische band met reeds 35 jaar ervaring, ze brengen een mix van uiteenlopende stijlen. De sound is algemeen repetitief, monotoon, met weinig beweging. Toch klinkt het niet vervelend door de intense, hypnotiserende ‘zen’ aanpak. Een vorm van improvisatie, entertainment, speelsheid verbonden aan hun ervaring en virtuositeit. The Necks overtuigen met deze muzikale staalkaart.
Naast concerten in de AB Club en in de Flex gaan er ook optredens door in de kerk ‘Notre Dame aux Riches Claires’ op tweehonderd meter van de AB. Daar gingen we even de rust opzoeken bij klankentovenaar Adriaan De Roover (****). Zijn monotone sounds hebben een lichtjes dreigende ondertoon en zorgen voor een muzikale spanning. Een afwisseling van intieme momenten en de muren in de kerk die durfen te trillen. Mooi.
Eén van de publiekstrekkers op BRDCST 2024 is zonder meer Attila Csihar (*****), een Hongaars black metal zanger, vooral bekend van zijn werk met de Noorse black metalband Mayhem en de Amerikaanse drone-doomband Sunn O))).
Voor deze gelegenheid trad hij solo op, met een allesomvattende stem . Vooraan het podium zijn er enkele brandende kaarsen. Het voedt de donkerte en de duisternis. We zagen velen de zaal verlaten, wijzelf beleefden echter een directe confrontatie met onze donkerste kant, door de hypnotiserende, bezwerende aanpak van Attila. Eén moment voelden we de meest verderfelijke demonen in onze gedachtewereld … We zochten dan verlichtende oorden op om weer balans te vinden tussen donker en licht.
Wat een intense inwerking heeft de man op ons gehad. Kers op de taart op de performance was op zondag, met een filmvoorstelling in de namiddag …
Alles terug in balans in de kerk met Youmna Saba (*****) die bezwerend te werk ging met haat engelachtige stem. Een goed weerwerk tegen die donkere gedachten. Youmna Saba combineert rustgevende elektronische muziek in haar Arabische teksten; een unieke beleving. Attila Csihar en Youmna Saba liggen ver uit elkaar , een battle van duisternis vs licht, demonen en engelen , maar in hun intensiteit vullen ze elkaar perfect aan. Een schizofreen dubbele trip ...
De Japanse formatie Goat (*****) was het volgend hoogtepunt, met een overvloed aan instrumenten en percussie, verbonden aan de Japanse Cultuur. Goat verkent diverse muzikale stijlen en klinkt grensverleggend. Ze drijven het tempo op naar ongekende hoogtes, een brede, uiteenlopende muzikale cultuur dus. De variatie intrigeerde , zondermeer verbluffend in z’n totaliteit. Wat een indrukwekkende gewaarwording …
We gingen nog even in de Club waar het duo H31R (***1/2) op een eerder onbeholpen wijze een leuke, ordinaire R&B/hip hop set speelde. Het klonk gezapig interessant, maar niks meer, niks minder … Afwachten wat de toekomst brengt …
Alabastar Deplume (*****) is niet alleen een uitzonderlijk saxofoon virtuoos, hij is een charismatische duizendpoot en klasse entertainer, die zijn publiek aanhoudend boeit. In het verleden hadden we nog langgerekte bindteksten, een hele grabbelton aan kwinkslagen en humor. In de AB hadden we nog die laatste aspecten, maar hij laat vooral de muziek voor zich spreken. Hij gaat zelfs nog een klein half uur door na de reguliere tijd, met z’n diverse aanpak en verhalen vertellen, wat een ‘zen’ gevoel oplevert.
Alabastar Deplume zette een overvolle zaal in vuur en vlam. Hij intrigeerde met even virtuoos solerende muzikanten, met als gevolg een gevarieerd feestelijk, gevarieerd slot van deze avond.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
Thundercat - Virtuoos soleren, charismatisch imponeren
Thundercat is al lang geen onbekende meer, ook niet voor een Belgisch publiek. De wereldster en meester van de unieke blend van soul, funk, en r&b werd een viertal jaar geleden beloond voor z’n ‘It Is What It Is’ (2020), maar toch zit hij niet stil. Stephen Bruner verkende intussen andere muzikale pistes samen met Steve Lacy, Tame Impala, Gorillaz, Kamasi Washington, Kendrick Lamar en een hele rits andere artiesten. Een uitverkochte Ancienne Belgique was dan niet meer dan normaal.
Onder de priemende blik van een gigantische kat op de achtergrond was het vanavond te doen. Na de lange intro "The End of Evangelion" was de spanning al goed de hoogte in gegaan om plaats te maken voor korte opener "Great Scott". "Interstellar Love" gold als een eerste - en zeker niet de laatste - lang uitgespannen typische tune van de charismatische Thundercat. Hij etaleerde zijn virtuositeit op bas en liet ook ruimte aan zijn toetsenist Dennis Hamm en drummer Justin Brown om al eens te imponeren. Slechts drie op het podium maar zo rijk van sound dat we soms niet weten naar wie we moeten kijken! Niet alleen in zijn bindteksten, al vroeg in de set, maar ook de Brusselse kwinkslag in "Overseas" deden het publiek al kieren van plezier.
Terwijl de kat op de achtergrond al eens knipoogde, bezong Thundercat in "A Fan's Mail (Tron Song Suite II)" zijn liefde voor de pluizige viervoeter. Het publiek nam maar al te graag de meow, meow's vocaal over. Verrassen deden ze met nieuwkomer "Dance With Me" en "ADD Through The Roof" waar de virtuositeit opnieuw van afspatte. Halfweg de set nam Thundercat uitvoerig de tijd om de Braziliaanse jazzgitarist Pedro Martins aan het publiek voor te stellen, waarna zelf "Isn't it Strange" als cover bracht. Ook zijn liefde voor Dragonball en de Dragonball schepper Akira Toriyama smeerde hij breed uit met een speech en het betrekkelijk gelaagde "A Message for Austin (Tribute to Akira Toriyama)".
Nog meer wendingen waren er naar het einde toe van de set. Zo leidde hij het feestje ‘alsof het zaterdagavond was’ in met het strakke, golvende "Dragonball Durag", het zeemzoete "Jethro" of nog het "Walking on the Moon" dat ons even in de ruimte deed zweven. Strakker kon het niet, of toch wel want "Funny Things" en "Them Changes" werkten enorm opzwepend met handgeklap en kreten als gevolg. De encore met "Show You the Way" en uiteraard de laatste single "No More Lies" maakten het feestje compleet.
Setlist
Great Scott - Interstellar Love - How Sway / Uh Uh - Overseas - Daylight- A Fan’s Mail (Tron Song Suite II) - Dance With Me - ADD Through The Roof - Isn’t It Strange (Pedro Martin’s cover) - A Message for Austin - Thousand Knives - Dragonball Durag - Jethro - Candlelight - Walking On the Moon - Funny Thing - Them Changes — Show You The Way - No More Lies
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Thundercat
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5928-thundercat-09-04-2024.html?Itemid=0
Andy 4000
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5927-andy-4000-09-04-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Greenhouse Talent (ism Ancienne Belgique, Brussel)
Marika Hackman - Grote zucht van ontlading
Vier lange jaren heeft het voor Marika Hackman geduurd om een nieuwe plaat de wereld in te sturen. Na een periode van de gedwongen lockdown, rauw hartzeer en persoonlijke duisternis, zag ‘Big Sigh’ begin dit jaar het levenslicht. Het werk van 10 nummers klinkt introspectiever, intiemer en gelaagder dan haar eerdere folk songs op ‘We Slept At Last’ (2015) of haar flirt met Britpop op ‘I’m Not Your Man’ (2017) en ‘Any Human Friend’ (2019). Het leent zich dus ideaal voor de Botanique's mooiste zaal, de Rotonde.
Met de donkere opener “The Ground” op tape was meteen de sfeer van het concert gezet en werden we meteen op scherp gezet. Met een schuchter lachje zette Marika en haar band het geweldig nieuwe “No Caffeine” in. Toepasselijke binnenkomer ook nadat ze met weinige slaap als gevolg van autopech er het beste van moesten maken. Daarvan was met de leuke hook en de complexe zang in “I’m not where you are” nog weinig van te merken. Even terugplooien deed ze met “Ophelia” om voor de eerste keer haar krakende akoestische gitaar te beroeren.
De titeltrack van haar laatste plaat ‘Big Sigh’ liet ze ietwat aarzelend en met indringende blik los op het publiek. Veel had ze niet te vrezen, want het publiek hing aan haar lippen en de repliek van de toehoorders beroerde haar duidelijk. Ook bij het perfect gebrachte “Hanging” was er dezelfde reactie, waarbij ze ondanks wat technische strubbelingen de knetterende outro met gemak deed rollen.
De muzikale en emotionele kracht van Hackman kwam pas echt duidelijk naar voren toen ze even solo verder ging met een drieluikje. “Claude’s World” klonk dan wel net als haar eerdere werk, maar toch sloot het door de tekst (die gaat over een liefdevolle relatie die omslaat) naadloos aan bij haar recente nummers. Ondanks dat ze tijdens het concert af en toe teksten vergat, bracht ze een prachtige, foutloze cover van Elliott Smith's “Between the Bars”.
Op hetzelfde donkere elan ging ze voor fans van het eerste uur voort met oude nummers “Let Me In” en “Before I Sleep”, die nog steeds fris klonken. ‘Big Sigh’ werd al uitgebreid behandeld, maar de lugubere en meeslepende “Blood” en het strakke, dreigende “Slime” waren nog steeds hoogtepunten. Verder ging het meer uptempo en net iets ruwer, vooral met “Hand” en “Boyfriend”, beide met een heerlijke solo als outro, als afsluiter van de set.
Hoewel ze meer dan terecht rust hadden verdiend, kwamen ze nog even terug om eerst het ingetogen “The Yellow Mile” te brengen, compleet met die heerlijke samenzang. Om dit alles met een heerlijk overweldigend stuk af te sluiten, persten ze “Any Human Friend” er met volle overgave uit. Een overgave die door het genietende publiek overweldigend werd ontvangen. Ondanks de vermoeidheid en de hele rits aan nieuwe diepere songs, slaakte ook Marika Hackman een overtuigende zucht van ontlading.
Setlist
No Caffeine - I'm Not Where You Are - Ophelia - Big Sigh - Gina's World - Hanging - Claude's Girl (solo) - Cigarette (solo) - Between the Bars (cover van Elliott Smith) (solo) - Before I Sleep - Let Me In - Blood - Slime - Conventional Ride - Hand Solo - Boyfriend — The Yellow Mile - Any Human Friend
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
