Bon Iver - Pure klasse mag op zich laten wachten
Ruim drie jaar. Dat is het verschil tussen de start van de ticketverkoop en het effectief plaatsvinden van het optreden van Bon Iver in het Sportpaleis.
Origineel zou het optreden in teken gestaan hebben van het album ‘I, I’, de opvolger van ‘22, A Million’ uit 2016, maar een virus zorgde er voor dat de opportuniteit zich aandiende om ons anno 2022, in plaats van een voorstellingsronde, een ware ‘best of’-show te serveren.
Bon Iver smeet deze tournee setlist elke avond nagenoeg volledig door elkaar. Met de voortreffelijke catalogus aan tracks is dit natuurlijk mogelijk, maar het is wel iets dat de meeste bands al snel opgeven eens ze een bepaald niveau bereiken zowel uit gemak als uit praktische overwegingen.
In Antwerpen kregen we zo meteen een publieksliefhebber te horen, “Perth”. Meteen werd ons duidelijk dat - in tegenstelling tot wat we al eens ‘het bunkersyndroom van het Sportpaleis’ noemen, dit optreden het geluid voortreffelijk in orde was.
Ook visueel werd het publiek op haar wenken bediend. We konden namelijk genieten van een futuristisch, niet-bombastisch podium met opvallend veel, boeiend, gevarieerd lichtspel. Op de momenten waar de muziek dreigde te vervliegen in de mensenzee, zorgde de effecten voor stevige reddingssloep. Bij Bon Iver denken we echter al snel aan hun meer ingetogen kant, doch kwam de band ook geregeld krachtig uit de hoek. Met enige zin voor overdrijving zouden we bij deze momenten vergelijkingen kunnen maken met acts als Arcade Fire.
Ook niet geheel ondenkbaar, wanneer er in totaal zes muzikanten op het podium staan, waaronder twee drummers en een breed arsenaal aan synthapparatuur. Vooral wanneer die zes muzikanten meerdere instrumenten beheersen en uit diezelfde instrumenten ook vaak klanken puren die - in het nieuwere werk- doen denken aan Kanye West-creaties.
Op een kleine twee uur tijd gooide de band haar oude genrestempels meermaals te grabbel en plukte er met succes nieuwe uit.
De sterkte van dit optreden zat eigenzinnig genoeg ook niet allemaal in het slot gepropt, maar netjes verspreid in de eenentwintig tracks tellende avond. Wat zorgde voor een erg dynamische beleving. Geen enkel moment kreeg je het gevoel dat de aandachtsspanne van het publiek werd onderbroken. Bij momenten was het publiek muisstil, evenmin geen evidentie.
Justin Vernon heeft de afgelopen paar jaar geregeld tijd genomen voor een zijsprongetje met acts als Taylor Swift of The National. We zeggen niet dat er een causaal verband is, maar we merken dat de man tegenwoordig erg zelfzeker de touwtjes in handen durft te nemen. Er worden risico’s genomen en die eigenzinnigheid loont. Net als bij de eerdergenoemde acts. Een band die jaren na haar ontstaan nog stappen zet in hun performance kunnen we enkel maar toejuichen.
Voltreffers tijdens het optreden waren het magische “Blindsided”, dat heerlijk binnenkwam en voor een fonkelend ‘wow-effect’ zorgde. Het nieuwere “iMi” en “Hey, Ma” en oude gouden “Wash.” en “Woods”.
Maar neen, we vergeten ook zeker ‘s bands meest bekende nummer niet te vermelden, “Skinny Love”. De song die enorm aan aandacht won toen de toen jonge singer-songwriter Birdy er haar eigen draai aan gaf. Zoals verwacht reageerde het publiek laaiend enthousiast toen deze werd ingezet, maar zelfs een band met het statuut en de ervaring van Bon Iver kan al eens een foutje maken. Wat ook gebeurde toen Vernon het nummer niet correct inzette. Het voorvalletje was eerder een bevestiging van de man zijn de menselijkheid dan van een vorm van knulligheid. Eindigen deed de band met “RABi”, een mijmerende song dat als een dekentje het publiek comfortabel de nacht in liet afdwalen.
Wat Bon Iver in het Sportpaleis etaleerde hebben we zelden gezien voor een artiest uit het ‘rustigere muzieksegment’. Audiovisueel benaderde deze show de perfecte balans en kwaliteit. Met een eigenzinnige setlist het gros van het publiek tevreden stellen, moet ook al geleden zijn van Radiohead op Best Kept Secret.
Deze show zal de geschiedenis ingaan als een van de meest uitgestelde shows (als we even Sting op Gent Jazz buiten beschouwing laten), maar we durven met zekerheid te stellen: deze show was het wachten meer dan waard.
Setlist: Perth - Heavenly Father - Towers - U (Man Like) - 666 ʇ - Blindsided - iMi - Jelmore - 33 “God” - Calgary - Flume - Wash. - 10 d E A T h b R E a s T ⚄ ⚄” - Hey, Ma - Faith ____45_____ - Skinny Love - Holocene - The Wolves (Act 1 and 2) - Woods (solo) – Rabi
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert Van de Velde - Maddy Beahen
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4470-bon-iver-3-11-2022.html?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
''Alma opent een hele nieuwe deur voor pianist Yaron Herman. Na tien albums lanceert hij zichzelf in het luchtledige en biedt hij ons voor het eerst een volledig geïmproviseerd oeuvre aan, dat tegelijk een onthutsende momentopname van het heden en een rijke spiegel van zijn verleden is.'' … Op een ingetogen, begeesterde wijze horen we een mooi klankentapijt, die rust brengen in ons jachtig leven.
“Playground” en “Tone Field” intrigeren door mans pianospel; hij keert terug naar het rustgevende en het gemoedelijke om de jachtigheid op het achterplan te duwen en het verdriet een plaats te geven.
Soms is de sound in een verstilde sfeer, maar er is ook de groovy jazz, met o.m. het opzwepend mooie “Round Blue” of het aanstekelijke “Après un Rêve”. Verder zijn “How Dares a star” , “Rebird” en het afsluitende “Song without words” meer dan de moeite.
‘Alma' is een gevarieerde, kleurrijke plaat van 17 nummers. Hij speelt in op het buikgevoel, prikkelt de fantasie en raakt ons persoonlijk.
Tracklist: Forever Unfolding - Cards- Rituel – Magnolia - Little Melody - Tone Field - Here And Now - Ode To Nearness - Round Blue - Silver Lining - All The Things You Are - Yesh Li Sikuy – Playground - Après Un Rêve - How Dares A Star (Eich Ze Shekochav) – Rebirth - Song Without Words
De Belgische melodieuze Slaughter The Giant is al van 2018 bezig en bracht eerder een zeer goed ontvangen EP uit in eigen beheer. Ze hebben live hun stempel gedrukt op de Belgische underground binnen de death metal scene.
Tijd voor een debuut album na al die Jaren … Inderdaad, de ambitieuze band klopte aan bij het Nederlandse label Hammerheart Records. 'Depravity' is het resultaat. Gevolg: schitterende plaat!
Een aangrijpend, emotioneel beladen “Depravity” opent. Meteen zijn we overtuigd van de sound in het genre, door het sterke samenspel van de muzikanten, alsook de demonische vocals van de imposante frontman. Wat een uitstraling trouwens ook.
“World To come” is een echte mokerslag vuil, hard, meedogenloos. Het bijzonder duivelse “Ritual Abuse” overtuigt het meest, door het rituele en occulte; de fantasie wordt geprikkeld. Verder klinkt “The Undead” sterk door het melodieus klankentapijt, de verschroeiende riffs en de vocals, die je complete wegblazen. Het afsluitende “Dark Days” klinkt donker en indrukwekkend.
Slaughter The Giant slaagt in een energieke wall of sound, een ondoordringbare muur. Dit is een pareltje binnen het genre van de death metal.
Optrden? Op 12 november stelt Slaugther the Giant 'Depravity' voor in Rock Café Hell in Diest, https://www.facebook.com/events/1108304500100719 . Check hen!
Tracklist: Depravity - World To Come - Compliance - Co-ed Butcher - Ritual Abuse - Ecological Collapse - The Undead - Dark Days
Esther Lybeert en Maarten Flamand zijn de motor van The Antler King. Ze waagden hun eerste stappen met de muzikale roadmovie 'Send all your horses'. Het duo is erg goed op elkaar ingespeeld . Sing/songwriting van dromerige semi-akoestische parels en zware orkestraties . Een wisselwerking in intimiteit, sfeervolle arrangementen, harmonieën en meerstemmigheid. Doorheen de jaren is de sound veranderd, maar steeds bleef de basis overeind.
Met 'Dances' brengt The Antler King wellicht zijn meest kleurrijke plaat uit, en dit na een periode die verre van kleurrijk was voor de band…
Op “Bolero” voel je weemoed en uitbundigheid. “Dances” moet een antwoord bieden op de meest donkere gedachten, best te doen door zoveel mogelijk positieve energie uit te stralen.
Het duo vult elkander aan, ze gaan op het buikgevoel af en dat zorgt voor een emotionele trip van vreugde en verdriet. Luister maar naar het pakkende mooie “We Are Dancing”, de vocals van Esther bezorgt je koude rillingen, en er is het ritmisch, zachtmoedig getokkel. Of verderop het lichtvoetige, aanstekelijke “Cha cha bird'”.
Magische schoonheid is de rode draad. Het tekent de variatie van sfeer, ontroering en groove.
Tracklist: Bolero (4:55) - Swing448 (4:23) - Foxtrot (3:58) - We Are Dancing (3:16) - Trip the Light Fantastic (1:38) - Cha Cha Bird (4:03) - Pavement Polka (5:54) - Pet Waltz (4:29) - Slow (4:08)
Monolithe Noir, een trio, brengt een mengelmoes aan stijlen die vooral een hypnotiserende impact hebben alsook inwerken op de dansspieren. Opgelet bonkende beats hoef je niet te verwachten. Antoine Pasqualini heeft een rits rockbands doorlopen en trok de kaart van ambitieuzere en conceptuelere projecten (met name Arch Woodmann, die drie albums uitbracht); hij stelt zijn expansieve muzikaliteit in dienst van Monolithe Noir nu. Antoine's muziek is wat onvoorspelbaar.
Vierenveertig minuten lang neemt Monolithe Noir je mee naar een bevreemdend mooie wereld, met een donker kantje; er is echter een lichtje aan het einde van de tunnel, waarbij je niet verzandt in een duistere brij van depressie. Kortom, licht en duister worden tot kunstvorm verheven.
Er is ook een filmisch kader, een beeldvorming die zorgt dat het de perfecte muziek is voor films of TV series. 'Rin' biedt vreugde én pijn, terugblikkend en vooruitkijkend in het leven.
Het totaalplaatje van de plaat telt. Het klinkt avontuurlijk. Er zijn tal van onverwachte wendingen, die ons weten te verrassen. Op die manier zijn we uitermate geboeid en is dit een bijzonder kunstwerkje om te koesteren
Tracklist: Balafenn 05:35 Finvus 04:40 La Source 03:22 Brik 04:27 Morse 04:08 Askre 03:54 Rin 03:40 Barra Bouge 04:57 Landmaerck 05:56 Viellism 02:39
Elektronica
Rin
Monolithe Noir
La Chiesa dei Fiori is een 'chapel' opgericht in 2021, met drie muzikanten uit ons collectief (Notre Dame de la Colline, Peignoir Tapis & Steeve). ‘Amorevolezza’ werd afgelopen zomer opgenomen in Studioblanche (Leyr, Frankrijk), en gemasterd door Biduloscope, en komt op de markt via Wild Bless You! Records.
Deze EP bevat drie songs van intense warmte, door een eenvoudig klankentapijt. “Edellöwe” brengt je meteen in de juiste sfeer, het brengt een zekere gemoedsrust binnen een zachtmoedig kader. “Artischockenherz” heft een iets donkere walm, maar hier ook blijft die eenvoudige, gemoedelijke aanpak overeind. “Vergissmeinnicht” laat de oerkracht van de stilte horen en zien, je voelt de stilte krachtig klinken, wat een bijzondere gewaarwording is.
In die circa elf minuten krijg je het variërende muzikaal kader te horen van het project La Chiesa Dei Fiori. Met enkele visuele effecten moet dit op het podium zorgen voor een totaalbeleving. Even de harde realiteit vergeten en binnen stappen in een magische wereld van eenvoud.
Dream pop/ambient
Amorevolezza EP
La Chiesa Dei Fiori
Tracklist: Edellöwe 03:22 Artischockenherz 04:29 Vergissemeinnicht 03:21
https://www.youtube.com2/watch?v=AOaEpEYnZ8U
‘Unwanted’ is het derde studioalbum van de Engelse rockband Pale Waves. De plaat werd geproduceerd door Zakk Cervini en opgenomen in Los Angeles. Het is een gemoedelijke, frisse, zomerse plaat , weliswaar met een donker randje, die op de dansspieren durft in te werken .
Na een dipje van hun moeilijke tweede 'Who Am I' is de band er terug bij met 'Unwanted' , die lichtvoetigheid, intimiteit en extravertie samenbrengt, met een vleugje duisternis.
“Lies” is een lekkere uptempo song. “Unwanted”, “The hard way” en “Jealousy” klinken meeslepend, emotievol en zitten dus muzikaal in het verlengde; ondanks de donkerte die doorheen die nummers schuilt. Doel is kracht te putten uit hun materiaal, positieve energie dus. om de problemen aan te pakken en door te zetten. Ook knappe songs als “Without you”, “Reasons to live” en het afsluitende “So sick (of missing you) ondersteunen dit aspect.
'Unwanted' is een geslaagde return.
Tracklist: Lies 02:51 - Unwanted 02:56 - The hard way 03:26 -Jealousy 03:13v -Alone 03:14 - Clean 02:53 - Without You 03:41 - Only Problem 03:03 -You're so vain 02:43 - Reasons to live 02:47 - Numb 02:47 - Act my age 02:54 - So Sick (of missing you) 02:57
Gert, o.m. bekend onder Gert Kleinpunk, bracht in 2016 zijn debuut 'Ongepast Vrolijk ' uit. Toen al bracht jij onder verschillende namen werkjes uit.
In 2018 was er de EP 'Niets Meer, Niets Minder'. In 2020 verscheen 'Het Lijkt Wel Vrede', waar hij zijn ongezouten mening geeft.
De recensie kun je hier nog eens nalezen: https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/77904-het-lijkt-wel-vrede-ep.html
De man heeft niet stil gezeten, want nu is er 'Alles is nog niet verloren', ondanks de positieve titel, horen we de maatschappijkritische ondertoon. Dit gebeurt met de nodige humor zoals op “Blijven lachen”.
De songs hebben een folklore/punk tune. Tekstueel wil hij ons doen nadenken over ons patroon van 'werken , eten , slapen, drinken en … doodgaan na een tijdje'. Ook ‘eens uit de bocht durven gaan, daar is niets mis mee, toch?’, moet kunnen.
De coronatijden waren uiteraard een inspiratiebron voor Gert, het heeft de minder goede kantjes van de mensheid naar boven gebracht. Hij kaart het aan.
Hij laat zich omringen door muzikanten die de folkse sfeer hoog houden; de songs leven en geven ons energie om er steeds tegenaan te gaan; niet voor niks is er het nummer “Dus, daarom”.
Gert Kleinpunk is iemand die ons wil wakker schudden in deze maatschappij, een man van op de barricades . Hij geeft het weer in een rits songs die ons meer dan voldoende hebben overtuigd.
Tracklist: Stop Deze Wereld 02:18 Blijven Lachen 02:17 Solidariteit 02:20 Wees Welkom Klassenstrijd 01:09 In Slaap Gevallen 02:27 Volbloed Kapitalist 02:56 Crisis Betalen 02:36 Dolle Pret 01:46 Gestopt Met Alcohol 02:30 Alles Is Nog Niet Verloren 02:28 Normaal 02:18 Zomer Van De Vrijheid 02:06 Recht Op Roes 02:45 Waar Komen Ze Vandaan 02:40 Politie = Pollutie 03:08 Tous Ensemble Nondedju 01:49 Nestbevuilers 01:43 Dus Daarom 02:26
Punk/Kleinkunst
Alles is nog niet verloren
Gert Kleinpunk
In 2021 kwam een elpee uit ( ‘Live Happily Waiting For Death’) met oude opnames uit de eind jaren 80. Doordat het om oude her opgepoetste opnames ging was de kwaliteit nogal wisselvallig. De kwaliteit van de songs was wel aanwezig.
Voor de review van dit album zie de link Live Happily while waiting for Death (musiczine.net)
Op deze single krijgen we nieuw werk. Het euvel van de audiokwaliteit is van de baan en alles komt beter tot zijn recht. Maar ook de songs zijn erop vooruit gegaan. “Polarized” opent een beetje met beats en bassen gelieerd aan Front 242. Daarna gaat het nummer open en krijgen we zwaar overstuurde synths en huilende gitaren. Linken met The Soft Moon komen ook op.
In elk geval krijgen we hier een opzwepende track dat vrij modern klinkt. De zang blendt mooi met de rest. Het nummer zit knap in elkaar en live moet dit toch knallen.
Ik ben aangenaam verrast en fan van dit nummer. “I Loved You?!” heeft een beetje dezelfde structuur en opbouw maar klinkt iets minder donker. Er zitten meer electropop/coldwave elementen in de muziek. De synths zijn melodieuzer en op de voorgrond gemixt.
De laatste track is een Implant-mix (Glen Lemeire) van “I Loved You?!”. Deze mix giet de song in een typische club mix om de dansvloer mee onveilig te maken.
Ik zou “Polarized” wel eens willen horen in een dansmix of industrial mix. Ik denk dat het zeker zou werken op de dansvloer.
Electro/Coldwave
Polarized/I Loved You?! -single-
The Ultimate Dreamers
Met deze single hebben The Ultimate Dreamers op meerdere vlakken een stap vooruit gezet. “Polarized” is een klein pareltje.
https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/83781-live-happily-while-waiting-for-death.html
Gus Englehorn + Bat eyes - Lichtelijk gestoorde finesse
Nadat ik eerder kennismaakte met Gallus en Mystic Peach in de 4AD zag ik in Leffinge opnieuw twee groepen die hun kunnen hadden mogen bewijzen op Left Of The Dial, een driedaags festival voor opkomende alternatieve bands in Rotterdam. Bat Eyes en Gus Englehorn hadden elkaar daar zelfs tegen het lijf gelopen en ontmoetten elkaar nu opnieuw in een mooi gevuld café De Zwerver.
Het Gentse Bat Eyes mocht deze mooie double bill openen en deden dat met een tomeloos enthousiasme. Met een aanstekelijke gretigheid loodste Koen Wijnants, voorheen actief bij Arquettes, zijn groep door een bijzonder fris klinkende set waar het spelplezier van afdroop. Naast hem bedwelmde een al even stralende bassiste, Luna De Bruyne, ons af en toe met een knappe tweede stem terwijl Birger Ameys zijn gitaar liet fonkelen.
De vier weifelden tussen indierock en powerpop waarbij de balans meestal naar dat laatste door sloeg. Niet meteen mijn ding want slechts weinige groepen kunnen in dit segment van de muziek op mijn goedkeurend geknor rekenen. Toch wist Bat Eyes zich aardig uit de slag te trekken dankzij een handvol clevere songs, ik herinner me het trage "I don't mind", en de pittige gitaren, vooral wanneer die even de vrije teugel kregen.
Daarna strompelde een schlemiel het podium op. Zo leek het toch. Met zijn verwaaid kapsel, verwilderde blik en gehuld in iets dat het midden hield tussen een kimono en de regenjas van inspector Clouseau zag Gus Englehorn er niet meteen uit als een hippe rockster. Je zou het hem niet nageven maar de in Alaska geboren maar tegenwoordig in Quebec City residerende Englehorn was voor zijn muzikantenbestaan een professioneel snowboarder. Blijkbaar was niets wat het leek bij deze kerel.
Hij opende zijn set met een extreem lofi gebrachte song, gezongen met een gek stemmetje. Niet meteen een knaller en ik zag al een doemscenario opduiken waarbij het optreden verzandde in oeverloos gepingel en gepruts. Maar ook hier werd ik op het verkeerde been gezet. De nummers die erop volgden werden steeds beter terwijl een stevig drummende Estée Preda (mevrouw Englehorn) ervoor zorgde dat onze Gus down to earth bleef. De bizarre songs, waarvan het overgrote deel geplukt uit zijn tweede en laatste plaat ‘Dungeon master’, waren zowel griezelig als vertederend en nogal surrealistisch van aard en leken wel geknipt voor deze Halloweenavond.
Zijn sobere gitaarbegeleiding was inventiever dan ik eerst geneigd was te denken en vertoonde sporen uit zowel de eighties gitaarrock als de garagerock terwijl de drums van Estée, die soms voor een heerlijke tweede stem zorgde, het rock-'n-roll gehalte aanwakkerde.
Wie aanknopingspunten zoekt, kan ik verwijzen naar Jeffrey Lewis, Daniel Johnston of Adam Green terwijl ik tijdens "Exercise your demons" zelfs aan Roky Erickson moest denken en dat niet alleen door het onderwerp van de song.
Dit was de laatste dag van een zes weken durende tour maar dat was er absoluut niet aan te zien. De twee straalden een positieve energie uit waar niet aan te ontkomen viel en zorgden met een lichtelijk gestoorde set voor één van de verrassendste optredens van het jaar.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Desertfest 2022 - Een boeiende dag van stoner en doom …
Desertfest 2022
VIERNULVIER
Gent
2022-10-30
Erik Vandamme
Naast Londen, Berlijn en Antwerpen gaat er sinds 2021 ook een editie van het vermaarde Desertfest door in Gent, in VIERNULVIER, drie podia, verspreid over de grote zaal, namelijk Desert stage, theaterzaal (die omgetoverd is tot een intieme omgeving op het podium) - Vulture Stage en de zaal bovenaan, Cayon Stage. De benen worden hier aangesproken, veel trappen dus, maar gelukkig was er ook een lift die je naar de vierde verdieping bracht … Het enige minpunt aan die verschillende podia is dat je door de overlappingen niet alles kunt zien, tenzij je uiteraard van het ene naar het andere holt, en maar een deel van een concert ziet, en het andere deels mist …Wij kozen het volledige plaatje, waardoor we helaas ook keuzes moesten maken en enkele concerten moesten 'skippen'.
We starten de dag met een bijzonder griezelig optreden van Ggu:II (****), afkomstig uit Tilburg . De band brengt een brij aan zware doom, gedrenkt in duivelse ritmiek. Enige interactie met het publiek was er nauwelijks, maar de logge, hypnotiserende sounds en vocals zorgen ervoor dat je wordt meegezogen naar de meest donkere gedachten in je onderbewustzijn. Confronterend. Een intense start van het festival.
Op de Cayon Stage doet The Devil and The Almighty Blues (****) iets gelijkaardigs. De band speelt stoner en doom, iets minder zwaar, maar een intense sound van trage, verschroeiende gitaarriffs, bedwelmend, massief van aard, die tot uitbarsting konden komen, waarin het donkere geluid van Black Sabbath samengaat met bluesrock. We herkennen zelfs Pink Floyd, wat de veelzijdigheid van deze bijzondere band onderschrijft.
"De ferm zware logge sound biedt geen lichtpuntjes. Het ietwat klein beetje licht komt door de kristalheldere stem van de imposante frontman. Een intens, duister , aanstekelijk sfeertje krijgen we , uniek aan de band" , schreven we over het optreden van Pallbearer (****) op Desertfest in de Trix, Antwerpen.
De band speelde nu in de grote zaal van VIERNULVIER. Ook nu weer viel de combinatie op van aanstekelijkheid en intense duisternis op, een strijd tussen donker en licht. Alleen hadden we het gevoel dat de band het wat moeilijk had om het publiek voor zich te winnen, maar ze bleven wel strak en stevig spelen, wat sierde. Knap.
Regarde Les Hommes Tomber (*****) speelt black metal, maar dan niet snel , gedreven maar eerder traag, intens, door lang uitgesponnen riffs en opbouwende lagen . Een pulserende sound, de hel , waanzin nabij. De vervaarlijk molenwieken frontman acteert en heeft een onaardse stem. Een demonisch klankentapijt wordt gecreëerd. Indrukwekkend!
De meest pure doom werd later op de avond gebracht door het afsluitende Candlemass, maar ook Monolord (****) overweldigt door hun mooie doom; een sound die eerder aanvoelt als een deken tegen donkere gedachtenkronkels. Monolord biedt een aanstekelijk geheel, die de duisternis en de waanzin wat deugdzamer maakt.
Ook Irist (***1/2) zagen we optreden op Desertfest in Trix. We schreven daarover: ''Irist doet Vulture stage op zijn grondvesten daveren door een wall of sound van doom en metalcore. De instrumentatie als de oorverdovende stem van brulboei Rodrigo Carvalho staan in voor een overweldigende gewaarwording. Wat een mokerslagen!"
Er stond weinig publiek voor het podium, de band speelde bijna gelijktijdig met de kleppers van Celeste. Maar dat liet Irist niet aan zijn hart komen en dus zetten ze een set neer alsof ze stonden op te treden voor een laaiende menigte. Ook nu weer zijn er de imposante vocals van Rodrigo Carvalha.We werden lekker muzikaal door elkaar geschud.
Een absoluut hoogtepunt op de Deserteditie in Antwerpen was Elder (****) De band haalde ook in VIERNULVIER de ‘doom’ sloophamer boven, en ging als een wervelstorm tekeer op dat podium van de Desert stage, met hun bijzondere strakke set. Het gaspedaal werd continu ingedrukt. Weinig of geen interactie hier, Elder liet vooral de muziek voor zich spreken. waardoor je verweesd achterbleef.
Wyatt E. (*****) was eerder de vreemde eend in de bijt … hij maakt gebruik van elektronica en verschroeiende drones. De gesluierde bandleden voerden ons weg naar het Midden Oosten, ook die muziek waaide over ons heen. Hun sound wordt doorkruist met koude, donkere klanken, die de fantasie voortdurend prikkelen. Wat een intense gewaarwording creëert hij van een spookachtige waar donker en licht elkaar bestrijden .
Orange Goblin (****) wordt samen met Cathedral beschouwd als een van de belangrijkste stonerbands van Engeland. In Gent bevestigden ze. De gitaarriedels en de drumsalvo's vlogen om ons heen. De bijzondere, letterlijk zelfs, verschijning van de spraakzame frontman, molenwiekend met zijn armen, trekt de meeste aandacht naar zich toe. Zijn bulderende stem gaat door merg en been. Orange Goblin speelt stonerrock en integreert pijn, smart met een feestelijk stemming.
Wat een contrast met de donkere, mysterieuze en angstaanjagende verschijning van Coven (***1/2) die zorgde voor een fantasieprikkelende totaalbeleving. Het occultisme binnen de set, vooral visueel dan, bezorgt ons rillingen. Puur muzikaal kregen we echter een luide, monotone brij die ons niet volledig kon bekoren.
Maar het visuele en de show op het podium bleek dus een meerwaarde; je werd meegezogen naar die waanzin wekkende wereld van pure kwaadaardigheid, de meest gruwelijke beelden komen voor de voor geest, waardoor Coven in zijn opzet is geslaagd.
Het was vooral uitzien naar de hoofd act op de Desert stage Candlemass (*****) . De band is al sinds de jaren '80 actief, en uitgegroeid tot een ware Doom legende. Doorheen de jaren waren veel personeelswissels en strubbelingen, maar nu staat Candlemass weer als een huis. De legendarische band brengt binnenkort zelfs een nieuwe plaat uit 'Sweet Evil Sun', helemaal in de traditie van die typische doom waar ze zo groot zijn door geworden. Dat zet de band trouwens ook live in de verf, met een strak, aanstekelijk geluid. De riffs zijn verschroeiend en de drummer mept erop los. De beminnelijke frontman heeft een heldere stem, is een groots entertainer en omarmt voortdurend zijn publiek.
Candlemass heeft duidelijk zijn nieuwe adem gevonden op plaat maar ook op het podium. Hier heerst het spelplezier van een stel jonge wolven, die de liefhebber van het genre sterk overtuigen.
Hoe kun je een typische stoner/doom dagje het best afsluiten? … Met de grootmeester van Heavy Doom metal, Black Sabbath?!, helaas waren deze laatste niet beschikbaar … Hier werd Pink Room (****1/2) opgetrommeld. Het Gents trio vertoeft in het wereldje van noisepunk en garagerock. Ze brengen een eigenzinnige, gewaagde versie van het album 'Paranoid' van Black Sabbath.
Het valt ons trouwens op hoe tijdloos songs “Paranoid”, “War Pigs”, “Iron Man” en “Hand of Doom” toch zijn. Enkele gast vocalisten zijn van de partij , de ene wat meer overtuigender dan de andere …De nummers worden energiek gebracht , elke song brul je uitbundig mee, alsof de geest van Ozzy & Co daar ook ergens rond waaide.
Naast een subliem gebrachte “Iron Man” was “Planet Caravan” fantastisch, ingekleed met een hemelse vibrafoonsolo. Pink Room bracht de klassieker “Paranoid” met enorm respect voor het origineel; ze voegden er iets eigenzinnigs aan toe.
De set was het perfecte sluitstuk van een bijzonder boeiende dag van stoner en doom …
Organisatie: Desertfest (Belgium)
Clouseau - Jong én volwassen met ‘Jonge Wolven’
Een jaar later staan ze opnieuw in de Brielpoort: Clouseau met hun veertiende Nederlandstalige studioalbum ‘Jonge Wolven’. Ze hebben door heel Nederland en Vlaanderen getrokken, én ook Deinze mag niet ontbreken op die lijst.
In 1984 deed Clouseau al alle meisjesharten sneller slaan; zoveel jaren later slaan diezelfde harten nog steeds even snel. De tienermeisjes zijn nu volwassen geworden en brengen hun kinderen mee naar hun idool. Maar ook Clouseau is gegroeid, op muzikaal vlak dan. Hun nieuwe plaat heeft een volwassen uitstraling, maar wel met dat tikkeltje ondeugendheid van vroeger. We kennen ze in verschillende transformaties, maar hun corebusiness blijft aanslaan bij het publiek: passie voor het Nederlands met de karaktervolle stem van Koen en muzikaliteit van Kris. Samen met zeven andere muzikanten spelen ze het dak van de Brielpoort eraf.
Met de woorden “We spelen alles vanavond” start hij het optreden. Dat mag je gerust letterlijk nemen. De show legt de focus vooral op het nieuwe album ‘Jonge Wolven’ en dus wegen die recentere songs zwaarder door. Openen doet de groep met dé binnenkomer “Vonken & Vuur”. Iedereen is meteen los en ook met de drie recentere nummers die volgen, zijn de fans niet tegen te houden. Het concert is ideaal uitgebalanceerd: de nieuwere songs van ‘Jonge Wolven’ wisselen af met klassiekers zoals dus “Vonken & Vuur”, maar ook “Nobelprijs”, “Anne” en ook hun allereerste nummer “Brandweer” mogen niet ontbreken. Daarnaast volgen de uptempo en trage nummers elkaar evenwichtig op.
“Een valse noot is toegestaan”, zingt Koen Wauters tijdens het nummer “En Dans”. Maar die valse noten blijven uit, zelf een hoge uithaal tijdens “Dansen” is foutloos. Waar ook zeker aandacht aan mag gegeven worden, zijn de blazers. Zij komen impressionant uit de hoek tijdens hun solo’s, maar ze zorgen ook voor een extra laag sfeer naast de gebruikelijke instrumenten. Ook mogen we Kris Wouters niet vergeten. De ‘autodidact’, noemde Koen hem, leerde zichzelf piano aan en doorheen het concert wisselt hij zijn gitaar af en toe in voor de toetsen. Maar de broers Wauters zijn ervan overtuigd dat hun muzikanten beter zijn dan zichzelf: “We hebben de beste band van België.”
Naast alle dansbare nummers, springt “Daar Gaat Ze” eruit door de intieme setting dat er rond wordt gecreëerd. Alleen Koen en Kris Wauters staan nog op het podium met elk een spot op hen gericht. Onder pianobegeleiding van Kris hoor je de breekbare stem van Koen. Sober én fragiel. Ook zijn heel wat spots op de zaal gericht die de wiegende mensen meenemen in het verhaal. Wanneer de woorden “Loop naar de maan” weerklinken in de Brielpoort, voel je de emoties bij het publiek loskomen.
Ruim twee uur geven de mannen het beste van zichzelf. Met drie bisnummers lijkt de avond tot een einde te komen met een magisch afscheid: honderden gsmlampjes gingen de lucht in tijdens “Domino”. Maar… “Het winteruur komt er toch aan, dus het kot is van ons!”, kondigt Koen Wauters aan. Dus besluiten ze samen er nog drie nummer aan toe te voegen. Ze eindigen uiteindelijk met “Dansen”. Zo sluiten ze toch af op de klassieke wijze met een nummer om voluit mee te bewegen.
De ‘Jonge Wolven’ slagen erin om hun fans mee te nemen van hun beginjaren naar hun nieuwe volwassen tijdperk. Een goed uitgebalanceerd concert, met niet te veel extra opties.
Setlist
Vonken & Vuur – Alles Wat Samen Doen – Vage Herinnering – Tweesprong – Nobelprijs – Stil – De Perfectie – Tijdmachine – California – Eén Keer In Een Leven – Daar Gaat Ze – Altijd Heb Ik Je Lief – Vogel Voor De Kat – Zin Om Te Bewegen – Anne – Brandweer – Zij Is Mijn Waarheid – Oogcontact – Nu Gaat Het Gebeuren – Louise – Vanbinnen – Het Einde Is Nabij – De Tegenpartij / Bis: Zij Is Van Mij – En Dans – Domino (+ Ik, Jij, Hij Of Zij – Geef Het Op – Dansen)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4463-clouseau-29-10-2022.html?Itemid=0
Organisatie: VZW Miracle
Rock Werchter 2023 - 29 juni t-m 2 juli 2023 - Ook Queens of the Stone Age op Rock Werchter 2023
Rock Werchter pakt vandaag uit met een vierde topnaam. Queens of the Stone Age trakteren Werchter op de beste rock ’n roll. Donderende drums, straffe gitaarsolo’s, sexy riffs. Josh Homme en co brengen ze op zondag 2 juli naar de Main Stage. Rock Werchter 2023 vindt plaats in het Festivalpark in Werchter van donderdag 29 juni tot zondag 2 juli. Eerder aangekondigd: Stromae voor donderdag 29 juni, Muse voor zaterdag 1 juli en Arctic Monkeys voor zondag 2 juli. De ticketverkoop start op zaterdag 29 oktober om 10 uur. Wie zich net wat eerder van een festivalticket voor Rock Werchter 2023 wil verzekeren, kan zich vandaag nog registreren voor een presale via rockwerchter.be. Meer namen voor Rock Werchter worden binnenkort bekendgemaakt. Blijf up-to-date via het vernieuwde www.rockwerchter.be
Feest dit najaar bij Queens of the Stone Age. Op 20 november 1997 gaf de ‘American rockband born in the desert’ immers haar eerste concert in het OK Hotel in Seattle. Het is dan nog een losvaste alternatieve supergroep met leden van legendarische acts als Dinosaur Jr., Kyuss, Monster Magnet en Soundgarden. Een kwarteeuw later is QOTSA, met Josh Homme als spil en frontman, een vaste waarde. Queens of the Stone Age breekt in 2002 wereldwijd door met ‘Songs for the deaf’ – met daarop megahits ‘No one knows’ en ‘Go with the flow’ - dat bij de beste albums van de 21ste eeuw wordt gerekend. De lat en het tempo blijven hoog liggen. Homme houdt de zaken scherp via - soms verrassende - gastrollen. Zo doet Elton John mee op ‘… Like clockwork’ (2013) en is ‘Vilains’ (2018) geproducet door Mark Ronson. De man van ‘Uptown funk!’ laat de Queens dansen. “Queens of the Stone Age grijpt Rock Werchter bij het nekvel met heerlijke set”, kopt Het Nieuwsblad na de show op Rock Werchter 2018. Wie roept als eerste ‘the evil has landed’ volgende zomer?
Over Rock Werchter: Vier dagen, vier podia. De grootste headliners, jonge wolven, felle rockers, straffe singer-songwriters, verse ontdekkingen. Rock Werchter programmeert met grote overtuiging over alle genres heen. Het grootste muziekfestival van België vindt in 2023 plaats van donderdag 29 juni tot en met zondag 2 juli. Rock Werchter is een unieke belevenis. De line-up is steeds van wereldklasse. De omstandigheden uitmuntend. Het festivalgevoel omnipresent. Rock Werchter is een meermaals bekroonde, internationale topper. Het festival staat met stip in de agenda van elke muziekliefhebber.
Weet meer over Rock Werchter via www.rockwerchter.be
Dez Mona - Een zomers aanvoelende dansavond, met een vleugje melancholie
‘Loose Ends’ is reeds de negende langspeler van Dez Mona en komt slechts een jaar na ‘Lucy’, wat een samenwerking was met het Antwerpse Baroque Orchestration X. De huidige plaat is vrij poppy, funky en indie.
Lees gerust de recensie hier .
Er is sprake van een intense aanpak , een broeierige sound , die wat zomers klinkt en niet vies is van wat melancholie . Het kenmerkt nog steeds Dez Mona (*****), trouwens een heel bewuste keuze vertelde zanger Gregory Frateur ons in een fijn interview: ''Dat melancholische is ook gewoon Dez Mona in een notendop, het zou wat raar zijn moesten we plots lichte, vrolijke pop muziek gaan maken. Dan is het gewoonweg niet meer Dez Mona.", zegt hij.
Het volledige interview kun je hier nog eens nalezen.
Dez Mona stelde de nieuwe plaat voor in een goed gevulde HA concerts. De registers werden warm open getrokken in het eerste deel van de avond, met o.a. de aanstekelijke titelsong “Loose Ends”, die de dansspieren aansprak; er was ook ingetogenheid, waarbij Frateur zich profileert als een volleerde crooner en volksverteller, zoals op “Cops in Love”, met een treurende piano en een knetterende gitaar.
De prestatie van de charismatische frontman is al uniek, met z’n brede vocals en z’n androgyne uitstraling, maar ook van de andere leden was het meer dan de moeite, o.m. de accordeon en de bedwelmende pianotunes van Roel van Camp, de gitaarpartijen van Sjoerd Bruil en de aanstekelijke drums van Karel De Backer. Het zorgde voor een bevreemdende, sprookjesachtige totaalbeleving. Iedereen is even belangrijk bij Dez Mona.
‘Loose ends’, het is een muzikaal kunstwerk, dat vele variaties heeft. Dez Mona is en blijft een band die je 'op het podium' moet meemaken, een ‘live’ ervaren door het aanbod van uitbundige, dansbare nummers als de integere, weemoedige. Frateur is hier de spil.
Het tekent een muzikaal veelzijdige, boeiende avond, die oud en nieuw combineert.
In de bis krijgen we nog een pakkende bloedmooie “A Part of us all” en het lekker opbouwende “Suspicion”, song van tien jaar oud, waarop het gaspedaal nog eens fors wordt ingeduwd.
We waren overtuigd, dit was een zomers aanvoelende, broeierige dansavond, met een vleugje melancholie!
Setlist
The Power / Better Place / Loose Ends / All I Ever Wanted / Poppies / Fresh Water / Wicked / The Back Door / Connection / Cops in Love / Does It Make You Happy? / The One / Dynamite // A Part of Us All / Suspicion
Organisatie: Ha concerts, Gent
Nederlands 
Français 
