Future Old People Are Wizards - Sound of Ghent - Kosmisch kerstconcert van jewelste!

YES. Eindelijk. Het is zover. De X-Mas livestream van Future Old People Are Wizards (FOPAW). Hier keek ik verdoeme hard naar uit. Voor wie FOPAW nog niet kent: deze driekoppige psychrock-/sludgeband bestaat uit de gerenomeerde muzikanten Stijn Vanmarsenill (Drums are for Parades, Elefant), Nele De Gussem (Maya’s Moving Castle) en niemand meer dan Sylvester Vanborm (Wallace Vanborn, Endlingr, Lee Anderson, Monskopoli, Alex Verdi en Ian Clement).
Ik ben al stevige fan sedert hun eerste album ‘Faux Paw’, dat ondertussen al zijn zesde verjaardag mag vieren. Doorheen hun repertoire, ‘M’ (2016) en ‘Peaces’ (2018) was ik op z’n minst getuige van zo’n dynamische, straf muzikale en eeuwig groeiende band. Petje af en leve de Gentse muziekscene!

Het concert ging van start met (bijna) alle betrokken muzikanten die gezellig een kerst-dinertje deden in het midden van de stage. Niet enkel de drie originele leden (m.u.v. Nele De Gussem), maar ook de bij gelegenheid uitgenodigde Mattias De Craene (Saxofonist), Cesar De Sutter (Basgitaar, tevens acteur!), Kris Auman (Bas, Contrabas) en Elias Devoldere (Drummer) maakten deel uit van deze magnifieke avond.
Sneeuw viel bijna letterlijk uit de lucht, het podium stond vol met kerstversiering, kerstverlichting en duizend andere dingen in kerst-thema. Hoeveel tijd moet hier trouwens in gekropen zijn?
Nu… Hier gaat het ‘m over: FOPAW startte uiteindelijk met hun beukende song “Undo The Redos”. Ik zat meteen in de sfeer en had het moeilijk om m’n kop stil te houden. Toen speelden ze meteen hun tweede nummer en publieksfavoriet “So it Goes”: BAM. Hun hit van hun laatste langspeler ‘Peaces’ (2018). Nu kwam ik letterlijk zot. Stil zitten was nu geen mogelijkheid meer.
In volle vaart ging de set door. Om één puntje van kritiek te geven: de micro van Sylvester stond niet altijd even goed afgesteld. Maar naar het einde van de set toe werd dit gecorrigeerd.
Grappig om te zien, is dat de muzikanten een beetje statisch op het podium stonden. Al voelde ik hun wil en drive om dit net niet te doen, maar door de overload aan versiering konden ze niet anders. Geniaal gewoon.
Toen kreeg de set een andere ‘draai’. Het nummer “New Man” werd in een jazzy, funky versie gebracht dankzij Elias De Voldere die het ter gelegenheid overname van Sylvester. Meteen begreep ik: die mannen hebben zoveel energie gestoken in dit concert en maken er iets unieks van! Niet alleen Elias zat op de drums, maar ook Mattias De Craene kwam ter gelegenheid blazen. De versie van dit nummer greep me muzikaal gezien gewoon bij de keel en hiermee bewees FOPAW tot hoeveel ze wel niet in staat zijn.
Stiekem wachtte ik toch een beetje op harder werk en toen kreeg volgend nummer “Eastern Sabbath” een traag maar zekere turnover tot zware bassen, ferme basdrum en was de band mij letterlijk aan het teasen. Ik voelde nervositeit in mij op komen. FOPAW zijn er naar mijn mening helden in om te flirten met de luisteraar. En dat is echt niet gegeven aan iedereen. Huge compliment, yes! “Eastern Sabbath” draaide voor mij uit tot het absolute hoogtepunt van de show. Het toont meer dan gewoon tot waarin FOPAW wel niet in staat is. Helden.
Daarna werd het donkere “Cotton Sheep” gebracht. Rust en intensiteit dualeerden in mijn hoofd. En dit was oké. Integendeel: bijzonder zelfs.
Hun voorlaatste nummer was “Tale of A Lost Boy”: dit was gewoon hypnotisch intrigrerend en zo stevig up-tempo. De band in hun driekoppige bezetting op topniveau! Wowchie!
Vooraleer drummer Vanborm het laatste nummer inzette, gaf hij nog een dankwoord aan iedereen en in het bijzonder aan alle muzikanten die deel uitmaakten van de show. Dit dwingt respect af.
En toen… Kaboem: “The Hipster’s Paradigm”: mega-sketchy vocals, naar mijn mening de coolste bas- en gitaarlijn dat FOPAW in hun repertoire schreef en in full-power met alle muzikanten van de show. Letterlijk eindigen met een atoombom-verplettende sound.

Future Old People Are Wizard, ze gaven ons een kosmisch kerstconcert van jewelste! Dankjewel! 

Organisatie: Democrazy, Gent

Sinds 1999 heeft het Brussels Jazz Orchestra zijn stempel gedrukt op de Belgische jazz. Ze heeft bovendien een indrukwekkend repertoire opgebouwd.
De band stond nu onder de noemer 'Footprint' op het podium van Muziekcentrum De Bijloke, Gent. Vooraf was er een interview met de artistieke leider van Brussels Jazz Orchestra, Frank Vanganée; hij deed er de toekomstplannen uit de doeken, en stelde ook een project voor met Osama Abdulrasol,

De man mocht trouwens deze avond op gang trekken, met een korte set. We citeren: 'In the spotlight’, Osama Abdulrasol. ‘Vlak vóór de bigband het podium opkomt, geven we een solomuzikant vrij spel’. Een kwartier lang stonden de spots op de Iraakse qanunspeler Osama Abdulrasol. Een veelzijdig man, die al samenwerkingen had met het Antwerp Symphony Orchestra, Balkan-icoon Goran Bregovic, choreograaf Sidi Larbi Cherkaoui, Brits singer-songwriter Tom Robinson en wijlen Gorki-zanger Luc De Vos. Met zijn qanun of Arabische harp neemt hij je mee op een magische reis.'
Osama Abdulrasol (****) mocht dus de spits afbijten, met een kort maar krachtige set. Helaas liet de audio het in het begin afweten, waardoor die start wat de mist in ging. Maar eens het euvel opgelost , hoor je een muzikant die zijn instrument niet zomaar bespeelt, de klanken die hij uit die ganun tovert , zorgen voor een magische sfeer die je doen wegzweven naar verre oorden . Zijn klankentapijt grijpt je bij het nekvel grijpen en eens onder hypnose, vergeten we de alledaagse zorgen. Osama speelt eigenlijk geen ganun, hij doet dat instrument op intense wijze tot leven komen. Een muzikant te koesteren!

Een aanstekelijke klankentapijt in een breed gevarieerd kader weet het Brussels Jazz Orchestra (*****) moeiteloos aan te bieden
De set start met een song “Neige” geschreven door de pianiste Nathalie Loriers . Dit collectief top muzikanten speelt dus eigen composities en het werk van anderen, van o.a. Bert Joris, die zeer sterk verbonden is met het DNA van de bigband, wat bleek uit het korte interview.
Een song werd zelfs in première voorgesteld, geschreven door trompettist Pierre Drevet.
En daar hield het niet mee op. Elke song kreeg een korte introductie. Frank spreekt zijn publiek dus ook aan en stelt zijn muzikanten één voor één voor. Sjiek om een publiek aan te spreken in een lege zaal én die je niet ziet. De fans konden het in de chat wel appreciëren.
De rode draad in de muziek van het  Brussels Jazz Orchestra zijn wellicht de blazers,  instrumenten als trombone, trompet en saxofoon. Een intens mooie , kleurrijke ritmesectie dus. Een betoverende piano en contrabas vullen aan , net als de aanstekelijke gitaarriedels en de drumpartijen die durven aan te zwellen en geluidsmuren kunnen doen trillen.
De uiteenlopende laagjes in de sound vervelen geen seconde. Het collectief brengt een gevarieerd aanbod of start met een nieuwe insteek; soms is het de piano die de toon aangeeft, anderzijds is er een drum solo die aan de ribben kleeft. Het benadert de perfectie!

Brussels Jazz Orchestra opent een bonte , kleurrijke wereld door de boeiende improvisaties, met jazz als uitgangspunt . Elk van de muzikanten bespeelt zijn instrument op technisch hoog  niveau. Het enorme spelplezier en enthousiasme dat Brussels Jazz Orchestra etaleert op het podium, zonder publiek, is hartverwarmend. Ze zijn  sterk op elkaar ingespeeld. Verrassend en Mooi. Wat een aangenaam combo!

CD's kunnen worden aangekocht via volgende link: https://bjo-store.myshopify.com/collections/cd
Check gerust de site voor meer info https://www.brusselsjazzorchestra.com/ of www.debijloke.be

Pics homepag @Brussels Jazz Orchestra FB

Organisatie: Brussel Jazz Orchestra ism De Bijloke, Gent  

Briqueville is een goed bewaard geheim in ons landje. Ze zijn getooid in opvallende maskers en lange gewaden; ze treden op in de duisternis en live doen ze onze ziel branden in de hel. Telkens als de band optreedt, ervaren we een trip naar de donkerste zijde van ons onderbewustzijn . Hun platen ademen dezelfde mysterieuze sfeer uit, donker, grauw, geënt op oorverdovende, hypnotiserende metal.
We weten nog steeds niet wie achter de maskers schuilt; op hun nieuwe schijf 'Quelle' uitgebracht via Pelagic Records, laat de band nog steeds geen tipje van de sluier los.
De volledige recensie van 'Quelle' kun je hier nog eens nalezen:  http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79967-quelle.html

Briqueville is live, nog meer dan op plaat dus, een intensere trip in de donkere krochten van de hel. Briqueville laat in de Minard, Gent, weliswaar niet voor een publiek, via de streaming, een perfecte kruisbestuiving horen van licht en duisternis, omhuld door een walm van mystiek en occultisme. Wat een intensiteit.
Een rilling loopt over onze rug als de gitaristen op ingetogen, lichtjes dreigende wijze hun riffs door de boxen laten loeien; het bezorgt ons een krop in de keel.
Registers worden open getrokken. Ook wat de lichtshow betreft. Je wordt door beeld als klank letterlijk omver geblazen.
Gehuld in het complete donker grijpt de band je al bij de eerste noot bij de lurven. Binnen een mysterieus kader, drijven ze het tempo langzaam op naar een climax waarbij je de grond onder je voeten voelt daveren.
Er is bovendien een bijzonder uitgekiende lichtshow; de kleuren gaan van wit naar groen over blauw naar paars zelfs ; alles ziet er nu even angstaanjagend uit, net als hun donker klinkende intensieve muziek.
Een vreemde uitziende man maakt vooraan het podium occulte rituelen, wat de sfeer ten goede komt. Je voelt je wegglijden naar je eigen Hel; ontsnappen is niet mogelijk. We laten ons hypnotiseren door hun voortdurend spel van licht en donker door de verschroeiende riffs die diepe groeven in het hart snijden.
De temperatuur stijgt bij elke song naar een kookpunt; walmen van occultisme voelen we in de huiskamer. Niet direct een gevoel van veiligheid dus , maar in de geborgenheid , die ze proberen aan te bieden , slaagt Briqueville erin beeld en klank op je netvlies te branden, je oorschelpen zodanig te strelen, dat het angstzweet je op de lippen staat. Het is vertoeven in de meest donkere hoek van je kamer; een donker kerstfeest buiten categorie dus.
Via deze livestream bewijst Briqueville zijn concept en zijn unieke positie in ons landje.

Het voortdurende spel van licht - duisternis, en de occulte taferelen zijn de rode draad in dit streaming concert. Een eeuwig gevecht , waarbij je als luisteraar verweesd achterblijft in de donkerste hoek van de kamer, nagenietend van de sound. Kortom, Briqueville is één van de best bewaarde Belgische geheimen.

Check https://smarturl.it/briquevilleDGTL

Organisatie: Democrazy, Gnet

Om de muziek van een grootheid als Beethoven te spelen, moet je sterk in je schoenen staan.  B'Rock Orchestra gooit bij de streaming voorstelling van ‘Beethoven Symfonie nr. 1’ laatstleden, hun jaren ervaring in de strijd om de luisteraar ademloos te laten genieten. De magische kruisbestuiving tussen die instrumentatie, binnen een gevarieerd kader, bezorgt je koude rillingen.
Nu kregen we het streaming concert te zien van ‘Beethoven Symfonie nr. 2’, deze keer voorgesteld door solisten van Anima Eterna, onder het motto 'kleine bezetting, groot effect'. Dit concert werd opgenomen op 26 september ll.

Met Jos Van Immerseel op piano, vergezeld door Anima Eterna, krijgen we een virtuoos te horen en te zien die grenzen heeft verlegd binnen de klassieke muziek. De negende symfonie van Beethoven werd dan ook uitgekleed, en in een nieuw kleedje gestopt zonder dat de uitvoerders gezichtsverlies lijden, integendeel zelfs. Een geslaagde missie dus!
Diezelfde Jos Van Immerseel mag de spits afbijten; met een indrukwekkende serenade op zijn piano dompelt hij ons onder in een adembenemend sfeertje, eigen aan Beethoven 's werk. Hij wordt bijgestaan door de cello van Mercedes Ruiz en de viool van Midori Seiler, die alle registers op intense wijze opentrekken in het tweede bedrijf. Ze tasten fijnzinnig de grens af tussen breekbaarheid, als porselein, en geluidsmuren omver blazen.
Het is een voortdurend schipperen in uitersten, altijd al de grote sterkte van een componist als Beethoven; dat wordt door deze virtuozen helemaal uit de doeken gedaan.
Op geen enkel moment valt er een speld tussen te krijgen. Deze symfonie is een meesterwerk en het wordt gevarieerd als even meesterlijk gebracht, dat de grootmeester 'himself' vermoedelijk mee geniet van wat deze topmuzikanten met zijn werk doen.

De hemelse kruisbestuiving tussen piano, cello en viool gaan alle kanten uit en kleven aan de ribben, waardoor je er stil van wordt, of zit te headbangen , alsof je op een rockconcert zit. Niet enkel de compositie nodigt je daarvoor uit , maar ook de manier waarop Anima Eterna dit aanpakt. En dat verdient zondermeer een daverend applaus.

Meer info www.soundofghent
Beethoven Symfonie nr. 3 'Eroica' met solisten van  met Casco Phil https://soundofghent.be/event/gent-festival/beethoven-3-casco-phil

Organisatie: Festival Van Vlaanderen, Gent