Everdawn - I feel we will survive on the basis that we as humans need art in order to escape the problems and pressures of our everyday lives
American Everdawn is actually pretty much the continuation of Midnight Eternal. Let me clarify. Midnight Eternal was started in 2014 and, after a self-titled EP in 2015, also provided a self-titled debut album in 2016. While working on the second full-length album, three of the five band members were unhappy with vocalist Raine Hilai's vocal input. However, she herself claimed to be taking over all social media under the name Midnight Eternal. The remaining trio - Dan Prestup (drums), Richard Fisher (guitar, vocals) and Boris Zaks (keyboards) - did not want to take any risks and decided to continue under the name Everdawn. Alina Gavrilenko, a professional opera singer (soprano), took her place behind the microphone and bassist Mike LePond is the band's most recent addition (although he was also there at the very beginning).
'Cleopatra' has eleven tracks that can be described as symphonic metal. High time to ask the band some questions about the past, the new release and their future plans. but also much more.
We had a nice talk with guitarist Richard Fisher.
EVERDAWN was originally created in March 2014 under the moniker Midnight Eterna, can you tell us more about how it all started?
Boris and I were playing in another band that had metaphorically hit a wall. Nothing was happening. We were both frustrated with the situation. Boris then asked me if I was interested in starting a new project because he had a few songs he was working at the time and wanted to release them. I said yes to his proposal. We then brought Dan Prestup into the project as our drummer because Boris had worked with him in the past and we knew he was an amazing drummer. Once we had a couple of songs ready to go, we reached out to Mike LePond about lending his bass playing prowess to the material and he accepted. Midnight Eternal was born. Fast forward, we then go on to release our debut self titled album in 2016, tour America with Queensryche (2016), and tour Europe with Therion (2018).
Fast forward to 2019, EVERDAWN welcomed talented Russian-born Canadian singer Alina Gavrilenko, Where do you found each other?
We were introduced to Alina through Mike. Mike had come to know her through a project they had done together called Diamorte. We then reached out to her about auditioning for our band. She told us she was interested and from there we sent her a couple of songs for her to learn and record to. After hearing the recordings we were impressed. Next we set up an in person audition so that we could meet and jam together. Once we did this we felt a great chemistry together. It felt as if we had known her from the very start. We then asked her to join and the rest is history.
After all these years, what are the highs and lows
I would say a low point for me would have to do with the drama created when we parted ways with our former singer. She hijacked our band Midnight Eternal's social media making it impossible to continue on under that name. Highlights for me would include touring America with Queensryche, seeing Europe for the first time on tour with Therion, and now releasing our new album "Cleopatra" for the whole world to hear.
The reason for this interview is the release of "Cleopatra" on February 7. This record was supposed to come out last year. Right?
The album from a mixing and mastering point of view was completed at the end of 2019. We signed with Sensory Records in 2020 just as the pandemic started to really take affect all over the world. Because of this the album release was delayed. The label felt that waiting till the new year (2021) would be the best option. We are so happy to finally release this album as it has been a long time in the making!
What are your personal expectations of this new release?
I hope that this album re-introduces us positively to the symphonic metal scene across the globe. We also hope that this album draws enough attention from people to where we can tour play and both festival and club gigs around the world!
To be honest, I haven't listened to the record yet. Should you want to sell it to me, tell me why I should buy this record? Feel free to use your best sales tricks
People should buy our album "Cleopatra" because I feel the album has the perfect blend of pounding double bass drums, heavy metallic guitars, epic keyboards, and soaring melodic vocals. To me, this album would be a very worthy addition to any fans record collection who enjoy Nightwish, Epica, Delain, or even Kamelot. I suggest you buy the album, put some nice headphones on, and enjoy the ride!
I have read that there is a certain story behind the single "Stranded In Bangalore" ? Is that true, please enlighten us a bit more
"Stranded In Banglore" is a mystical song that incorporates the elements of Asian culture from the Western point of view. This song is for anyone who has ever felt completely lost yet unconditionally found to feeling the mind and heart go to battle. No one is strong enough to always let the mind win. Within the lyrics, the beautiful Indian city of Bangalore serves as a global backdrop to the shared, human experience endured when we are affected, attached or in love.
Is there also a story line behind the full album actually? If so , which one?
Well to be clear, this album is not a concept album. Each song has its own story/subject matter. We named the album "Cleopatra" because we felt that song really encapsulated the sound and style the band was trying to achieve on a whole. We also felt "Cleopatra" would lend itself to some stunning visuals for the album artwork.
Like so many bands and musicians, this corona crisis was (and still is) a stretch. How did you experience this crisis as a musician, band and also as a human being ?
Well as a performing musician it's been tough. Not being able to perform live concerts, both with Everdawn as well as other projects has been frustrating as that's one of my favorite parts of being a musician. There is no other experience like performing music in front of a crowd. Another aspect that has been affected is how I teach guitar. I have had to start teaching my guitar students over the internet via Facetime and Zoom. Thankfully the process of this has gone pretty smooth and my students have been able to keep learning in this hard and troubling time. With regards to the band, we have not been able to all be in the same place because of the travel restrictions. Thankfully though, we all have our own home studios and have been able to stay creative and work on new material for our next album.
Most of my interviews, I think with many, are about this crisis. That's why this question. The culture sector is one of the most affected sectors. How do you personally think culture and music will survive this crisis?
While music and culture are in a tough predicament at the moment, I feel it will survive on the basis that we as humans need art in order to escape the problems and pressures of our everyday lives. It helps keep our sanity as a society. As long as artists keep creating and fans keep supporting them, it will continue to live on.
Live performance is not in the cards yet, are there plans to do something through live streaming?
At the moment there are no plans to do a live stream performance. This is due to the fact that our singer Alina lives in Canada and the rest of us live in the United States. Once travel restrictions between the US and Canada are lifted, we might consider doing it.
Live streaming does not replace a real concert of course, but in these times it is a welcome alternative. What is your opinion about this?
I think live concert streams are a great alternative way for bands to perform for their fans. Sure, it's not the same as actually being there in person but it gives fans the opportunity to see their favorite bands play in the safety of comfort of their own home. To me, staying safe should be a major priority for everyone during these unprecedented times.
Networking and social media are becoming increasingly important, especially in these times. What is your opinion on this statement?
I would definitely agree that networking and social media are very important for not only gaining and attracting new fans but also to keep current fans and followers in the loop as far as what is going on in terms of touring, new music, video content, etc. Social media is an absolute must for any band new or established.
Does it then still make sense to release a physical record? If so, why?
I think there will always be fans that want to buy physical products such as cds and vinyl so I feel that it still makes sense to release a physical record. This is especially true of the fans in the metal genre. Speaking for myself, I am an avid music buyer/fan. I love supporting my favorite artists by purchasing their releases on both cd and vinyl. It would be a very sad day if all physical media went away which is why I want to keep it alive!
As far as possible, what are the band's further plans?
Well our main plan is to complete the writing and demoing process of our next album. We have over 20 songs we are working on at the moment and we hope to start recording by the spring or summertime of 2021. We're also planning to film a music video sometime this year to also help promote our new album "Cleopatra".
What are the band's further ambitions? Is there also some kind of end goal or are you not consciously working on that?
Just like every aspiring band, we hope to gain a massive audience around the globe, release albums that the fans fall in love with, and play huge sold out gigs all around the world! That is our dream!
Thanks for this nice conversation, hopefully we can do this again when live performances are possible and you pass our country
Cram Ration is een gloednieuw project rond top drummer Teun Verbruggen, een man die van vele markten thuis is. Hij werkt hier samen met gitaarvirtuozen Vitja Pauwels (Bombataz, Leap/Detach) en Ceasr De Sutter-Pinoy (Peenoise, Bardo).
We citeren het bericht op de website van Sound of Ghent ter introductie: "De muziek klinkt soms luidruchtig, soms hoekig, maar altijd met oog voor dialoog en samenspel. De drums van Verbruggen vormen een stevige en daverende ruggengraat, de muzikale fantasieën en excessen van Pauwels en De Sutter-Pinoy gedragen zich als miniaturen of kleine schilderijen. Eigenzinnig, beklijvend, maar vooral ingenieus. Muziek vol innovatie en verbeeldingskracht."
Het is een energiebom die tot ontploffing komt , helaas in deze fase voor geen publiek , anders ging de temperatuur tot een kookpunt komen … Ze bieden een psychedelische trip door bedwelmende gitaarriedels en percussie . Trouwens , de percussie staat bij hen op het voorplan; een kleurrijke lichtshow maakt het plaatje compleet . Mooi.
Op ingenieus, doordachte wijze gaat men te werk. Lieflijk en bevreemdend klinkt het . En ze zijn niet vies van een vleugje experiment.
Cram Ration brengt je dus stapsgewijs in een diepe trance. Teun Verbruggen is een meesterlijk drummer, die de drumvellen streelt, en de verschroeiende riffs van het getalenteerd duo, Ceasar De Sutter-Pinoy en Vitja Pauwels palmen ons in. Het refereert aan de psychedelica rock van de jaren '70. De luisteraar wordt gehypnotiseerd en zweeft weg van deze wereld. Tja , geestverruimend alvast.
‘Muziek vol innovatie en verbeeldingskracht’, lazen we, én dat is niet uit de lucht gegrepen. Het is de rode draad in het concert.
Cram Ration zorgt een klein uur lang voor een energieboost. Zachtmoedig , bedwelmend en harder, oorverdovend. Het is een tot de verbeelding sprekende psychedelische trip , die aan de ribben kleeft . Een aangenaam , bijzonder goed concept, trouwens.
Dit smaakt naar meer, veel meer… en zeerzeker voor een live publiek in zaal om compleet uit zijn dak te gaan …
Organisatie: Handelsbeurs, Gent (ism Sound of Ghent)
De Kommeniste brengen hun legendarische album ‘1000 Titels’ opnieuw uit op vinyl. De eerste 1000 exemplaren van deze heruitgave zijn reeds verkocht, maar je kan er nog eentje bestellen als je snel bent.
Behalve het vinylalbum krijg je nog een CD met extra’s, zoals de digitale versie van het album, de EP ‘WDT’ (‘Wonder Der Techniek’), de song ‘Plant Design’ die op het verzamelalbum ‘Get Sprouts’ stond en dan nog acht onuitgegeven opnames (demo’s en repetities), waarvan er één opnieuw ingezongen is door Marcel Vanthilt. Deze extra’s maken het verhaal van de band compleet, terwijl voor velen de vinyl-reissue al zou volstaan hebben.
De Kommeniste produceerden van 1978 tot 1980 een rockgeluid dat in Vlaanderen heel nieuw en fris klonk, geïnspireerd op The Cure en Joy Division. De teksten in het Nederlands combineerden absurde humor en scherp venijn, en behandelden onderwerpen die nooit eerder in Vlaamse muziek aan bod kwamen, zoals “Geitewollesokke” en “Look”.
De debuut EP Wonder der Techniek (1979) werd geproduceerd door Marc Moulin en Dan Lacksman van Telex.
In hun korte bestaan speelden ze 75 concerten. De Kommeniste deelden het podium met o.a. The Boomtown Rats, The Cars, Wire, Kevin Coyne, The Kids en De Kreuners. Hun meest legendarische optreden was het voorprogramma van Joy Division in Antwerpen. Of ze die avond echt Joy Division naar huis gespeeld hebben, dat weten enkel diegenen die erbij waren, maar het is zeker een mooi verhaal.
Kort na dat optreden besliste de band ermee te stoppen, maar ze namen wel nog het album ‘1000 Titels’ op. Ze brachten het album ‘1000 Titels’ volledig in eigen beheer uit, helemaal in de doe-het-zelf spirit van die tijd. Speciaal voor het album kochten ze 1000 witte hoezen waarin ze met een hamer en een metalen kapvorm zelf gaten klopten. Ieder exemplaar kreeg een aparte titel. Hierdoor zijn deze originele platen uniek. Het album kreeg met de jaren een mythische status als collector’s item.
In diezelfde periode plande de toenmalige bank ASLK, onder aanvoering van Gust De Coster en Marcel Vanthilt, de uitgave van de LP ‘Get Sprouts’ als promotiegeschenk voor de klanten. De plaat wou een doorsnede van de Belgische muziekscène brengen. Uiteraard werden De Kommeniste gevraagd, maar die bestonden niet meer. Dus namen ze als The Plant met extra muzikanten voor ‘Get Sprouts’ het nummer “Plant Design” op.
De heruitgave is een knap tijdsdocument dat heel raak weergeeft hoe in die periode alternatieve muziek gemaakt werd. Een aantal songs klinken wat gedateerd, maar dat is absoluut bijzaak voor de fans (en vinylverzamelaars) die al sinds 1980 wachten op nieuwe exemplaren van ‘1000 Titels’.
Te bestellen op www.dekommeniste.be
Symfonieorkest Vlaanderen - Sound of Ghent - Voortdurend spelen met emoties
We zijn al een tijdje in de ban van Beethoven, vorig jaar werd de 250ste verjaardag van zijn geboorte gevierd. Diverse organisaties wilden het in de kijker plaatsen, maar helaas gooide de coronacrisis roet in het eten.
Festival van Vlaanderen, Gent organiseerde verschillende evenementen in teken van de negen symfonieën van Beethoven. Deze worden nu met mondjesmaat uitgezonden via streaming. We hebben al een pak concerten bijgewoond. Dit concert werd opgenomen op 27 september 2020 in het Industriemuseum in Gent .
Op 26 januari werd de 6de symfonie uitgezonden via streaming. We citeren: '' Voor de geliefde zesde symfonie, de 'Pastorale', zetten leden van Symfonieorkest Vlaanderen een septet van William Watts op de lessenaar. Net als bij de vierde bestaat de bezetting uit een strijksextet met de toevoeging van een dwarsfluit, die een heel nieuw palet aan kleuren mogelijk maakt.''
Wat de rode draad is in de composities van Beethoven, is de wijze waarop de man, subtiel of niet, allerlei emoties bespeelt. Het aandoenlijke spel van dwarsfluit, viool en dubbel bas van de muzikanten bij het Symfonieorkest Vlaanderen toont het aan. In een concept van vreugdekreten, weemoed en melancholie word je een klein uurtje lang meegevoerd. We horen een speelsheid van dwarsfluit , viool en dubbele bas, die elkaar kruisen. Het doet allerhande emoties opborrelen. Vreugde en verdriet wordt voortdurend aangevoeld.
Elke compositie van Beethoven via deze streaming benadert dit gevoel. Symfonieorkest Vlaanderen weet tijdens de intieme voorstelling van “Pastorale”, één van de mooiste composities van de grootmeester , op uitgekiende wijze te ontroeren.
De instrumenten beheersen ze enorm. Ze leveren geen routineuze set af, maar weten met hart en ziel een sterke symfonie te spelen. Tonnen spelplezier zien we. Kortom , een spel van emoties en vooral ontroering horen we van het gezelschap . Overtuigend en Sjiek
Line-up: Caroline Peeters - dwarsfluit / Amanda Favier - viool / Cudrun Verbanck - viool / Kris Hellemans - viool/ Bieke Jacobus - viool / Renaat Ackaert - cello / Koenraad hofman - dubbel bas.
Organisatie: Festival van Vlaanderen, Gent
Martin Gore kennen we vooral als componist, muzikant en tweede zanger van Depeche Mode. Hij is minder bekend als solo-artiest dan DM-frontman Dave Gahan. Gore’s solo-werk wordt dan wel de hoogte ingeprezen, echt bekend is hij er niet mee geworden. Daar zal ‘The Third Chimpanzee’ waarschijnlijk niet veel verandering in brengen. Deze EP ligt grotendeels in het verlengde van ‘MG’, zijn instrumentale album uit 2015. De albumtitel van deze nieuwe EP en enkele songtitels verwijzen naar een boek van Jared Diamond, maar dat moet je niet gelezen hebben om deze EP te beluisteren (of om ‘mee te zijn’).
‘The Third Chimpanzee’ omvat vijf tracks met experimentele elektronische muziek met nog vaag de industrial-feel die je kent van Depeche Mode. Een heleboel ritmes, beats, soundbites en melodietjes worden door elkaar gehusseld. Die structuur die overblijft is flinterdun. Meestal klinkt het wat speels, soms wordt het een klein beetje dreigend. Het is intrigerend, knisperend fris en verrassend, zeker voor iemand die al zolang met muziek bezig is. Deze Brit is duidelijk nog niet vastgeroest of aan het teren op zijn succes.
Gore kan op ‘The Third Chimpanzee’ niet verstoppen dat hij de belangrijkste muzikant en componist is van Depeche Mode. Wie hun hele oeuvre integraal kent, en vooral wie hun meest recente albums weet te smaken, zal vast ook wel mee zijn met deze EP. Wie Depeche Mode enkel kent van hun hits uit de jaren ’80 zal het in Keulen horen donderen.
Elektro/Dance
The Third Chimpanzee EP
Martin Gore
Meskerem Mees is hot. Sinds ze aantraden op de eerste ronde van Humo’s Rock Rally zit het duo op een rollercoaster die steeds hogere loopings maakt. Alle radio- en tv-zenders houden van hen en alle socials hebben Meskerem aan de borst gedrukt. De hype is helemaal terecht. Wat de dames brengen is ontwapenend mooi, kwetsbaar en puur. Op een bepaalde manier is het ook gedurfd, zo minimaal en klein in een tijd waar elk arrangement of productionele toevoeging zo uit de laptop rolt . Het siert producer Koen Gisen (An Pierlé, …) dat hij de teugels zo strak houdt. Het is een aanpak die ervoor zorgt dat België al snel te klein zal zijn voor Meskerem Mees.
“Seasons Shift” twinkelt maar slechts een klein beetje minder hard dan “Joe”, de debuutsingle die vol in de roos schoot. Hij heeft wel het voordeel dat we inmiddels, nu we ook al de samenzang met Mooneye en hun Engelstalige versie van Gorki’s “Mia” gehoord hebben, weten waar we ons aan kunnen verwachten. En die verwachtingen lost deze tweede single helemaal in.
“Seasons Shift” was het eerste nummer dat Meskerem Mees bracht op hun set op die eerste ronde van Humo’s Rock Rally. Het stemtimbre is anders, en de vergelijking gaat zeker niet helemaal op, maar mij katapulteert Meskerem Mees zo terug naar het moment dat Tracy Chapman eind jaren ’80 het Wembley-stadion stil kreeg met enkel haar stem en haar gitaar, met “Talkin’ ‘bout A Revolution”. De eerste singles van Meskerem Mees zullen niet de impact hebben van “Talkin’ ‘bout A Revolution” of “Fast Car”, maar dit duo kan op hun eigen manier de stem van hun generatie worden.
Meskerem Mees - Seasons Shift - YouTube
Whispering Sons heeft van de lockdown gebruik gemaakt om een nieuw album op te nemen. Dat komt binnenkort uit en het aperitiefje is de single “Surface”. Zelf zeggen ze dat ze het beste van hun vorige singles en albums in dit nummer gebundeld hebben en dat lijkt te kloppen.
“Surface” heeft alles wat “Hollow” en “Alone” deden schitteren op het album ‘Image’. In hedendaagse postpunk zweeft Whispering Sons op eenzame hoogte. Het is bezwerend, aangrijpend en catchy (op een postpunk-manier dan).
Voor de heel snelle beslissers was er ook een 7”-single met ‘Blank’ als B-kantje.
https://www.youtube.com/watch?v=XkKJvDBbKn0
‘Medicine At Midnight’ is geen lockdownalbum. Het album was al klaar voordat de viruscrisis uitbrak. Het moest een party-album zijn, want de band zou zijn 25ste verjaardag en zijn tiende album gaan vieren met een uitgebreide wereldtournee en daar hoort voor Dave Grohl party-rock bij.
‘Medicine At Midnight’ is dan ook veel vrolijker en feestelijker dan heel wat albums die onder de lockdown opgenomen zijn. Maar misschien is dat onbezoedelde optimisme wel net wat we nodig hebben?
Al bij al is het een braaf album geworden. De momenten waarop deze rockmachine met het mes tussen de tanden rechtdoor ramt, zijn schaarser dan op eerdere albums. Ze kunnen het wel, zoals “No Son Of Mine”, “Holding Poison” en “Love Dies Young”. Voor wie zat te wachten op loeiharde gitaren, zijn dat de hoogtepunten van het album.
In “Waiting On A War” is het inderdaad lang wachten tot de oorlog losbarst. Hetzelfde met “Cloudsplatter”. Ook daar is het – als bij een diesel - wachten tot de band helemaal warmgelopen is, en dan is het einde van de song reeds in zicht.
Titeltrack “Medicine At Midnight” begint zelfs met een funky loopje en moet het daarna hebben van zeemzoete ‘Ooh Ooh’-koortjes en een blueslick van dertien in een dozijn. “Making A Fire” heeft dan weer een ‘Na-na-na-na’ die je vooral in kampvuur-riedels wil horen en “Chasing Birds” is een slaapverwekkend slaapliedje. “Shame Shame” heeft zelfs afgelikte violen in het arrangement. Zoveel pretentieloosheid zijn we niet gewoon van de Foo Fighters.
‘Medicine At Midnight’ is een moeilijke om te beoordelen. Met de singles van dit album hebben de Foo Fighters nog niet echt een vuist kunnen maken en dat vat dit album misschien nog het beste samen: bij momenten heel degelijk en zelfs verrassend, maar niet meteen onvergetelijk.
Tindersticks verrast op ’Distractions’. Terwijl ‘No Treasure But Hope’ uit 2019 nog enigzins aansloot op hun oudere werk, klinkt ‘Distractions’ eerder als een band die zichzelf heruitvindt. Voor frontman Stuart Staples is dit geen lockdownalbum, toch is de invloed van de viruscrisis sterk aanwezig in de meer experimentele benadering van het songschrijven.
Op dit nieuwe album pakken ze hun songschrijven aan op een nieuwe manier, terwijl de band-dynamiek behouden bleef. De uiteindelijke vorm is anders, maar je herkent wel duidelijk de Tindersticks-elementen. Maar niet iedereen zal de experimentele en soms minimalistische aanpak kunnen smaken.
Opener “Man Alone (Can’t Stop the Fadin’)” is niet veel meer dan een baslijn met Staples’ zang erover. Het is een beetje plagerig, op een manier dat er te weinig gebeurt om echt zo lang (11 minuten) te duren. Een beetje verder in het album volgen een reeks covers, al is dat misschien niet de juiste benaming. Interpretaties is wellicht beter, want Tindersticks zetten deze niet-zelfgeschreven songs helemaal naar hun hand: “A Man Needs a Maid” van Neil Young, “The Lady With The Braid” van Dory Previn en “You’ll Have to Scream Louder” van Television. En dan nog twee songs met sterke referenties naar ander werk. Mooi en misschien wat onverwacht.
Op het volledig originele/eigen Tindersticks-werk horen we dan wel flitsen van talent. Zoals op het in het Frans gezongen “Tue-Moi”, een reeks bedenkingen van Staples over de terreuraanslag op de Bataclan in Parijs. Pijnlijk prachtig.
Afsluiter “The Bough Bends” is in een paar opzichten het broertje van de openingstrack.
Ook als ze alle zekerheden overboord gooien, maken ze bij Tinderssticks nog steeds beklijvend mooie albums.
Peenoise, de broertjes Pinoy en vrienden, zijn terug. Hun EP ‘Headwalking’ volgt op hun goed onthaalde debuut ‘Forevergem’. Een aantal zaken zijn hetzelfde gebleven: Peenoise staat nog steeds voor mysterieuze avantpop, waarbij cathyness afgewisseld wordt met ongebreidelde experimenteerdrift. Het klanklandschap wordt gevormd door vooral synths en soundbites, drums en vocalen.
“Again” sluit van de vier tracks op ‘Headwalking’ nog het meeste aan op wat we doorgaans een conventionele popsong noemen. Deze “Again” kan zich meten met “The Core”, de single uit ‘Forevergem’. Een beetje de lofi-aanpak van een Sleath, maar dan met synths. Ook King Dick is een referentie die – toch voor mij – een paar keer langskomt op deze EP.
“Can I Disagree” is veel experimenteler en refereert aan het begin van de jaren ’80, toen in ons land en o.m. ook in Duitsland volop de grenzen verkend werden van de synthmuziek, een genre waarvoor nieuwe songstructuren uitgevonden werden en dat lijkt ook de missie van Peenoise. Deze combinatie met de harmonieuze en melancholische vocalen intrigeert.
“The Party” opent met speelse, vervormde stemgeluiden (het was een gok bij de eerste luisterbeurt, geef ik toe). Pas halfweg komen er ‘gewone’ vocalen en nog meer geluidjes bij, maar het opzet van de song ontgaat mij. De luisteraar wordt uitgedaagd om op zoek te gaan naar de inhoudelijke en muzikale betekenis, als die er al is. Zelf schuiven ze een uitleg naar voren over een zatte nonkel in een parochiezaal … Dan is “Requiem For A Milkman” muzikaal iets makkelijker te behappen, dankzij o.m. een houterige gitaarlick en (opnieuw) sferische koortjes. Inhoudelijk is er opnieuw heel weinig houvast, maar melancholie voert wel de boventoon.
Geen hapklare brok, deze ‘Headwalking’ van Peenoise, maar voor wie van experiment houdt, hangt hier veel vlees aan het been.
https://www.youtube.com/watch?v=a6MeLIOudKM
Raven Invicta heeft een verleden in de metal. Toch zal je op haar album ‘Sidequests’ geen scheurende gitaren of blastbeats horen. Wel perfect gecomponeerde instrumentale filmmuziek die je meteen associeert met avontuur en games.
De songtitels geven aan dat ze met elke pijl op haar boog mikt op epic fantasy games en blockbuster-avonturenfilms. Met “Don’t Get Lost In The Enchanted Forest”, “Sneak Through The Graveyard At Midnight” of “Defeat Captain Capslock” geeft Raven Invicta al een welgemikte voorzet waarna de luisteraar zelf zijn verhaal of gevecht kan bedenken.
De meeste songs zwellen al snel aan naar epische en bombastische proporties, maar net zo goed drukt ze in “Get Some Sleep At The Inn” vol op de pauzetoets. De arrangementen zijn netjes tot in het detail uitgewerkt en de songs hebben genoeg elan om ook zonder vocalen te boeien. Er is met liefst 13 songs ook meer dan genoeg variatie op het album.
Dergelijke cinematografische muziek krijgt vaak opmerkingen als ‘dat zou een goede intro zijn voor ons album’, ‘doe er nog maar een gitaarsolo bij’ of ‘met vocalen erbij heb je een perfecte progsong’. Raven Invicta bewijst op ‘Sidequests’ hoe irrelevant deze opmerkingen kunnen zijn. Deze composities blijven elk individueel en als album overeind als een oninneembaar fort, om een beetje in de sfeer te blijven. Niets kan je hier nog aan toevoegen in een poging het nog beter te maken. Dit album is een beetje een opgestoken middelvinger naar de (metal)bands die dit louter als intro aanzien.
Mijn persoonlijke favorieten zijn “Celebrate The Earth Festival With The Local Tribe” en “Survive The Siege”. Enkel op “Escape The Domain Of The Fire Elemental” voel je een heel tastbare metal-invloed en daardoor past deze track wat minder in het geheel. Anderzijds is het een aanpak die een andere componist net zo goed zou kunnen proberen, maar dan minder goed.
De composities van Raven Invicta op ‘Sidequests’ zijn bedoeld voor games, maar ook wie een hart heeft voor filmmuziek heeft hier een vette kluif aan.
Debauchery is een Duitse deathmetalband die al meer dan 20 jaar aan de weg timmert. Hun vorige album dateert van 2018 en dat was een split-album met Balgeroth. Het album daarvoor was een split-album met Blood God. Het album dat straks (in mei) uitkomt, wordt een split-album van Debauchery met zowel Balgeroth als Blood God. Zo is de Drievuldigheid van de ‘blood metal’ verenigd.
Van die drie eigent Debauchery zich nu de titel van ‘Bloodking’ toe met de gelijknamige single en afgaand op deze ijzersterke track is dat misschien niet geheel onterecht. De Duitsers hebben niet veel meer nodig dan één steengoede agressieve gitaarriff om een beukende song op te bouwen en vooral het refrein (“Hail The Bloodking”) is – zeker naar de normen van de deathmetal – catchy, direct meebrulbaar en onmiddellijk in het geheugen gebeiteld. Als kers op de taart komt Tim Ripper Owens nog eens meezingen, maar wij waren zo ook al verkocht.
Het is al ruim 10 jaar geleden dat Tom Smith van Editors en Andy Burrows van Razorlight onze harten verwarmden als Smith & Burrows met de kerstsingle “When The Thames Froze” en het album ‘Funny Looking Angels’. De twee hebben elkaar opnieuw gevonden. De nieuwe single “Old TV Shows” heeft vorig jaar – onterecht - weinig teweeg gebracht, maar “All The Best Moves” was er een met een gouden randje.
Het album ‘Only Smith & Burrows Is Good Enough’ is een ode aan het metier van het songschrijven. Het is een beetje een klassiek poprock-album met als belangrijkste ambitie het combineren van de talenten van Smith & Burrows. Pretentieloos en met niet teveel belangrijke boodschappen, zoals op ‘Funny Looking Angels’.
Heel wat songs van ‘Only Smith …’ komen voorbij zonder slachtoffers te maken. Niet memorabel, maar ook te goed om zomaar door te spoelen. “Parliament Hill” heeft dan wel wat drama en pathos en is toch voor ruim de helft geboetseerd naar het model van “When The Thames Froze”. Een paar tracks zijn gesneden koek voor Radio 1: “Too Late” en “Straight Up Like A Mohican”.
Smith & Burrows hebben een verdienstelijk album opgenomen. Pretentieloos en met veel liefde voor de muziek. Hun onmiskenbare talent komt als vanzelf naar boven in de songs.
Als elk van hun duo-albums een hit bevat als “When The Thames Froze” en “All The Best Moves” dan moeten de heren misschien eens vaker samen de studio induiken.
His Trust Fund - Ik hoop dat deze plaat een begin is om ook de trouwe volgers te vinden die ons blijven koesteren
His Trust Fund is het geesteskind van songwriter Philippe François. De man is al ruimschoots 18 jaar met muziek bezig en speelde bij verschillende bandjes waaronder The Bony King Of Nowhere. His Trust Fund’s eerste EP kwam in het najaar 2018 uit en de band stelde deze voor in De Studio (Antwerpen), Het Bos (Antwerpen) en Cactus Club (Brugge).
Eind januari brengt His Trust Fund een gloednieuwe schijf uit ‘The Free Market Love You’. Een plaat waar Philippe zijn adoratie voor zijn helden uit de doeken doet, en die bedekt met de nodige melancholie.
We hadden hierover een fijn gesprek met Philippe , en uiteraard werden ook de toekomstplannen uitgerold.
His Trust Fund bestaat al enkele jaren en heeft o.a. een EP uitgebracht. Hoe is alles begonnen?
Het is eigenlijk begonnen toen ikzelf een gitaar heb opgepakt circa 18 jaar geleden. Ik heb toen bij verschillende bandjes gespeeld waaronder The Bony King Of Nowhere helemaal in het begin. Door die ervaring is de interesse beginnen groeien om zelf een band op te richten. Dat is ondertussen tien jaar geleden. En dan ben ik met de gitarist Menno, die nog steeds in de band zit, begonnen met ‘His Trust Fund’.
Wat waren de hoogtepunten tot nu toe?
Ons release concert in De Studio vond ik zeer fijn. Eigenlijk hoop ik dat deze plaat die we nu uitbrengen een hoogtepunt mag worden, daar gaan we voor.
Je laat je omringen door top muzikanten, hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Dat was een proces van lange adem. De gitarist heb ik meer dan tien jaar geleden al gevonden. Dan zijn er twee andere contrabas spelers geweest voor ik bij de huidige ben terecht gekomen. Het is allemaal verlopen via vrienden die ik ondertussen al had binnen de muziekwereld.
Ik heb gelezen dat met de release van ‘The Free Market Loves You’ een jongensdroom in vervulling gaat
Misschien dan eerder een tienerjongensdroom, doordat ik op mijn 15ste weinig zin vond in het leven, maar wel veel zin vond in het luisteren naar artiesten als Bob Dylan, Neil Young, Creedence Clearwater Revival en dergelijke. De muziek van mijn vader eigenlijk. Allemaal gitaar gebaseerde muziek. Ik heb hiervoor dan ook een enorme adoratie opgebouwd door de jaren heen. Sindsdien is die wens er altijd geweest om dit soort album te kunnen uitbrengen.
‘The Free Market Loves You’ is ook een eerbetoon van een idealistische romanticus aan de liberale meritocratie die je grootgebracht heeft, lees ik in de biografie. Kun je daar meer over vertellen?
‘Meritocratie’ is een samenleving waar mensen worden beloond naar gelang hun kunde en vaardigheden. Ik heb het altijd een beetje moeilijk gehad hoe de wereld gestructureerd is geweest. Ik ben op dat vlak een idealist, je kunt je ertegen verzetten maar je kunt je niet buiten die wereld denken. De titel van de plaat is dan ook enerzijds oprecht, anderzijds ook sarcastisch. Ik ben bijvoorbeeld zeer blij met de kansen die ik krijg, dat is niet altijd evident. Maar tegelijkertijd stel ik me daar heel veel vragen bij.
Betreft kansen krijgen , zou het niet gemakkelijker zijn om in de UK of Amerika te wonen i.p.v. in België om deze plaat aan de man te brengen? Vooral wat het financiële plaatje betreft?
Ja, maar tegelijkertijd is er daar dan ook veel meer concurrentie. En het is ook vaak lastiger leven in die landen denk ik, vooral als je naar onze sociale zekerheid kijkt , die vind je nergens anders. Daar heeft de lagere klasse het veel slechter dan bij ons. Net door die sociale zekerheid die je daar niet hebt. Of heel weinig. Ik hoop dat mijn muziek echter internationaal genoeg zou moeten zijn om ook daar via ons land voet aan de bodem te krijgen.
In je nummers gedenk je de oeuvres van Paul Simon, Bob Dylan, Nina Simone, Caetano Veloso, … artiesten van een vervlogen periode, die jou nog steeds het meest naar de keel grijpen. Waar komt de adoratie voor deze artiesten vandaan?
Die adoratie komt inderdaad vanuit de platenkast van mijn vader. En ook van mijn moeder, al was dat daar dan de zachtere kant. Als 15-jarige prikkelde me dat enorm, en nu nog steeds eigenlijk. Je krijgt een vakmanschap bij die artiesten dat je nu minder ziet; om een voorbeeld te geven Bob Dylan was een folk zanger die later meer pop muziek is beginnen brengen. Het heeft er ook voor gezorgd dat roots muziek geen echte roots meer is, alles is globaal geworden. Het is ook iets dat niet meer echt mogelijk is , en net dat verleden toen het wel mogelijk was , sprak en spreekt me nog steeds aan dus.
Ik vind het wel opmerkelijk dat je naar de platenkast van je ouders teruggrijpt, ik herinner me als ik 15 was dat ik me eerder daar tegen afzette door bijvoorbeeld punk te luisteren?
Dat heeft ook een grappige voetnoot, want toen zei mijn vader ook ‘’zet die muziek eens af’’ (haha) Ik luisterde ook naar andere dingen zoals bijvoorbeeld Rage Against The Machine, Nirvana en zo. Maar ik las ook in interviews dat Kurt Cobain bijvoorbeeld fan was van Neil Young tot David Bowie. Om maar te zeggen dat het bij mij ook zoiets is.
Wat me opvalt, ik hoor een vleugje Leonard Cohen en Jeff Buckley, vol weemoed die mijn hart intens verwarmt. Zoals enkel artiesten van dat kaliber dat kunnen. Bewuste keuze?
Leonard Cohen is zeker mijn held, ik vind hem één van de grootste dichters van de vorige eeuw.. Ik vind dat ook een heel aimabele mens , of hij dat is geweest voor zijn omgeving laat ik in het midden. Maar zijn interviews zijn zeer inspirerend. Zijn muziek en teksten leunen ook dicht aan bij zichzelf. Iets heel persoonlijk, en dat spreekt me enorm aan. En dat is het bij mij ook, een heel persoonlijk verhaal eigenlijk.
Er schuilt eveneens een verdoken melancholie in de muziek vind ik
Dat is gewoon een gevoel dat nauw aansluit bij wie ik ben. Ik ben zeer melancholisch van aard, zonder meer. Ik denk graag na, soms teveel zelfs. Ik ben ook iemand die daar soms moedeloos door word. Dat is dus eigenlijk gewoon wie ik ben. Ook al geef ik die indruk niet direct, dat is wat zich afspeelt in mijn onderbewustzijn.
Heb je al reacties gekregen van mensen die al iets hebben gehoord van de plaat eigenlijk?
Buiten mijn vriendenkring niet veel eigenlijk, de plaat is wel verstuurd naar verschillende journalisten. Wat ik dan hoor via het promotiekantoor is dat het wel goed ontvangen wordt. De laatste concerten die we hebben gespeeld , kwamen veel van die nieuwe nummers in voor, en die werden toen ook goed ontvangen dus ja.
Wat zijn uw persoonlijke verwachtingen eigenlijk?
Ik hoop toch vooral op een groter bereik met deze plaat dan met ons vorige album. We hebben ook meerdere singles uitgebracht, we worden ook soms gedraaid op Radio 1 op een programma ‘Belpop late night’. Het is al beter dan niets. Ik hoop dat het vooral een navolging heeft. Om maar te zeggen, als je kijkt naar het oeuvre van bijvoorbeeld Tom Waits. Dat zijn niet echt hit machines maar die hebben hun vaste fan base die hen trouw volgt, ik hoop dat deze plaat een begin is om ook de trouwe volgers te vinden die ons blijven koesteren. En een eigen fan base te kweken.
Wat zijn, naast de release van dit debuut de eventuele plannen voor 2021?
We hebben een live stream in Trix om onze plaat voor te stellen, op 17 februari: https://www.facebook.com/events/noordersingel-28-2140-antwerpen-belgi%C3%AB/live-stream-his-trust-fund-trix-club/173332161205039/ . De rest is allemaal koffiedik kijken dit jaar, het is moeilijk om echt iets te plannen zoals het er nu naar uitziet. De meeste dingen die we hadden zijn afgelast.
Subtiel heb ik het dus al even over de coronacrisis gehad, want ‘eventueel’ , maar zijn er plannen in het water gevallen eigenlijk?
Normaal gesproken speelden we in de Handelsbeurs, Gent, en ook dat is nu niet mogelijk. We hadden ook graag in De Studio een release concert gehad, maar dat valt allemaal niet te regelen nu. We weten niet wanneer alles weer van start gaat.
Om op die streaming verder te gaan, ‘het nieuwe normaal’? Hoe sta je er tegenover?
Het is een oplossing, maar het nieuwe normaal liever niet. Ik zou dat dus heel jammer vinden. Het is een wederzijdse kruisbestuiving, publiek is een essentieel onderdeel van optredens. Je hebt die nodig. Om maar te zeggen je hebt een publiek van 600 mensen, tijdens een streaming concert weet je gewoon niet of die er zijn. Je mist gewoon de fysieke aanwezigheid van die mensen. Ook als publiek, je moet wachten en wat weet ik veel. Er is gewoon iets uniek van een concert beleving dat je nooit via streaming kunt creëren.
De impact van die streaming, ook van Spotify en sociale media is steeds groter. Heeft het dan eigenlijk nog zin om platen uit te brengen denk je?
Ja, mijn muziek staat ook op spotify. Maar ik heb nog altijd iets in handen, een plaat die je moet omdraaien en zo. Ook het geluid is toch heel anders dan via streaming. Ik denk dat er toch nog een behoefte bestaat bij mensen.
Sommigen zeggen dat het zorgt voor een rust moment waardoor ze meer beginnen muziek schrijven? En hoe zit dat bij jou?
Misschien zorgt het wel bij sommigen voor een zeker rustpunt, minder chaotisch en hectisch doordat ze meer tijd hebben, maar ook daar valt een kanttekening bij te plaatsen eigenlijk.
Hoe denk je persoonlijk dat de muziek en cultuur deze crisis zal overleven?
Ik kan me moeilijk voorstellen dat kunstbeleving niet zal zijn zoals het was. Het zou wel eens de onderlaag van de cultuursector zwaar kunnen aantasten. Het is erg moeilijk daar de vinger op te leggen. Ik vermoed dat er in de zomer een versoepeling van de maatregelen zal zijn, zoals vorig jaar, maar dat de grote evenementen pas in de zomer van 2022 van start zullen kunnen gaan.
Om af te sluiten. Wat zijn je verdere ambities als muzikant en als band? Heb je een soort doel dat je wil bereiken?
Vooral zie ik al uit naar het uitbrengen van een tweede plaat eigenlijk. Een akoestische plaat eventueel, en ja… moest het weer mogelijk zijn terug kunnen toeren. Dat is al een ambitie op zich tegenwoordig.
Is er nog een opmerking naar de wereld toe?
Vooral dat mensen minder angstig zouden mogen zijn, er is een zeker angstklimaat. Je moet voorzichtig zijn met mensen die het moeilijk hebben. Het is ook niet niets uiteraard, er wordt ons iets essentieel menselijk afgenomen: het gewoon elkaar ontmoeten. Maar angst is geen goede raadgever.
Pics homepag @Dries Segers
Dankjewel voor het fijne gesprek. Hopelijk tot binnenkort, echt live ?
Nederlands 
Français 
