Syd is een rijzende ster in de VS. Het debuut van deze zangeres en producer werd in 2017 op veel applaus onthaald, ze deed al mee in een video van Drake en ze schreef al een nummer voor Beyonce. Om maar de grootste overwinningen op te sommen.
Syd heeft een nieuw album klaar dat later dit jaar uitkomt. In de aanloop daarnaar brengt ze “Missing Out” uit als single. Die kondigt ze aan als een anti-Valentijn-track. Dat kan best zijn. Echt vrolijk of romantisch klinkt het nummer inderdaad niet. Wel krijgen we opnieuw de zoete, zwoele stem van Syd (de low key-versie van Lauryn Hill van the Fugees), wavy synths en een kale, slome R&B-beat met wat crunch. Er komt zelfs een metallofoon (glockenspiel) aan te pas, maar laat je daardoor niet afschrikken.
https://www.youtube.com/watch?v=bGLrGx0HV-o
Inside Jazz 2021 - MiXMONK + Too Noisy Fish - Een filmische trip in klank en beeld
Inside Jazz 2021
Inside Jazz
Gent
2021-02-08
Erik Vandamme
In kader van 'De Week van de Belgische Muziek', van 8 februari tot 14 februari, organiseert Inside Jazz streaming concerten, die te volgen zijn via hun facebook. Je kan dus een resem Belgische jazz parels ontdekken …
We legden ons oor te luister bij deze twee kleppers, MiXMONK, het project rond twee Belgische top muzikanten, die hun instrument op buitengewone wijze beheersen. We hebben het over saxofonist Robin Verheyen en pianist Bram De Looze. Voor dit project gaan ze een samenwerking aan met een drum grootmeester, Joey Baron. Vuurwerk verzekerd.
Too Noisy Fish is een legendarisch jazz collectief die hun 10de verjaardag vierde. In een interview zei Inside Jazz bezieler Jens Tytgat over deze band 'Veel mensen kennen het als een gevestigde waarde. Dat is ook zo, maar deze muzikanten zitten niet zo op sociale media en dergelijk meer. Maar bij elk optreden, als de mensen uit de zaal komen - zowel op nationale als internationale concerten - zijn die vol bewondering voor de intensieve totaalbeleving van een concert van hen."
Superlatieven genoeg voor deze twee, in het teken van De Week van de Belgische Muziek'.
‘de magie die ontstaat als uitzonderlijke virtuozen elkaar ontmoeten'
De uitzending van MiXMONK (*****) is al van 2018 toen het trio op Jazz Middelheim een ode bracht aan de muziek van piano god Thelonious Monk. De drie tenoren Bram De Looze, Robin Verheyen en Joey Baron hebben samen een tomeloze inzet en virtuositeit; wat een uitzonderlijk talent, een uniek kaliber.
Elk apart zijn het muzikanten die hun instrument perfect beheersen, en er daadwerkelijk klanken uit kunnen toveren. Wat een magie ... Elke keer opnieuw weten ze ons te verbazen met verrassende wendingen. Een unieke samensmelting die zorgt voor een intensieve totaalbeleving, die de fantasie prikkelt en beelden oproept van stille wateren, mooie landschappen en verre oorden. Een visueel totaalbeleven dus.
Het extra leuke aan deze opname van Jazz Middelheim 2018 is ook nog de aanwezigheid van een enthousiast publiek dat, mooi op elkaar gepakt , staat te genieten … Bijna een nostalgisch beeld in deze coronatijd …
‘een ode aan de nacht'
Too Noisy Fish (*****) gaat dieper in op dat visuele aspect van daarjuist. Ze brengen met Trisha De Cuyper/Jan Lapeire (Videografen) en Dimitri Verhulst (schrijver) een drie-dimensionele expositie van 'Nightwatch'. De verhalenverteller van dienst - Dimitri Verhulst - brengt de teksten op poëtische wijze, terwijl de jazz muzikanten een intens groovy klankentapijt creëren.
Een donker beeld wordt geschapen met een bevreemdend, licht erotisch tintje , de rode draad van dit visuele aspect. De beelden zijn één met de muzikale en vocale omlijsting. Het zijn beelden die een ode brengen aan de nacht en alle aspecten daarmee verbonden, vanuit het oogpunt van een nachtwaker, een moeder en een dochter. De nachtwaker , de moeder en dochter zien elkaar niet, maar ze zijn op de een of andere wijze wel met elkaar verbonden, net door die aspecten van de nacht.
De fantasie wordt duidelijk geprikkeld , iets wat je ook terugvindt bij een Einstürzende Neubauten , een interessante referentie voor Too Noisy Fish. Too Noisy Fish verbindt avant-garde met aanstekelijke jazz. Klank en beeld komen letterlijk tot leven, gezien de muzikanten perfect aanvoelen hoe ze die visuele kant kunnen uitbeelden in geluid.
Een uniek totaalbeleven dus, die aan het netvlies blijft kleven. Ademloos blijf je aan het scherm, luisterend naar de poëtische teksten en genietend van die (jazz) klank … tot je zelf één bent met … dé nacht.
Bezetting Dimitri Verhulst: tekst, spoken word, zang en dans - Peter Vandenberghe: composities, piano en keyboards - Kristof Roseeuw: contrabas - Teun Verbruggen: drums en percussie
Wat kregen een mooie, intense filmische trip van deze twee, MiXMONK en Too Noisy Fish.
Meer Inside Jazz concerten tijdens 'De Week van de Belgische Muziek' vind je via de facebook link: https://www.facebook.com/events/490999121886741
Organisatie: Inside Jazz ism VI.BE
Inside Jazz - Jens Tytgat - Met de mensen met wie ik samenwerk, samen kunnen blijven groeien; blijven kunnen doen voor een nog heel lange tijd, dat is het voornaamste doel op zich
Jazz leeft in ons land, er is een ware scene ontstaan rond die stijl. Jazz is geëvolueerd naar een groot publiek toe. Veel organisaties hebben gezorgd dat dit genre in de schijnwerpers is komen te staan. Eén daarvan is Inside Jazz , die al sinds 2006 veel top muzikanten onder zijn vleugels heeft genomen, o.m. Bram De Looze, Teun Verbruggen, Julien Tassin, Naima Joris, Lara Rosseel en nog zoveel andere.
Check ze gerust uit op de website
https://www.insidejazz.be/
In kader van ‘De Week van de Belgische Muziek’, van 8 februari tot 14 februari, organiseert Inside Jazz streaming concerten, die te volgen zijn via facebook. Belgische jazz parels worden in de kijker geplaatst.
We hadden een lang en fijn gesprek met bezieler Jens Tytgat. Het werd een leuke ontbijt babbel in een ZOOM gesprek , waarbij de koffie en de koffiekoeken helaas ontbraken. Het was een intens gesprek , dat bleef overeind staan. We kregen ook een primeurtje van één van hun grote beloftes voor 2021, Naima Joris. Ook daarover lees je meer in dit artikel.
Voor onze lezers die Inside Jazz niet moesten kennen. Hoe is alles begonnen? Wie/wat is Inside Jazz?
Dat is begonnen circa 15 jaar geleden ongeveer. Ik zat met een maat in de huiskamer een wijntje te drinken, en had wat jazz muziek opgelegd. Je moet weten, ik zat toen een beetje in de rock en metal wereld. Ik had jazz ontdekt rond mijn 15/16. Toen ik dat oplegde bij mijn maat, was ik ondertussen wel al 23 a 24 jaar jong. Ik heb dus circa tien jaar jazz beluisterd op mijn eentje als het ware. Ik sprak hem aan over het feit dat ik zeer graag eens muzikanten in huis zou willen zien optreden. Je moet weten huiskamer concerten was toen niet zo echt ingeburgerd, of toch niet volledig.
Na nog een paar flessen wijn besloten we daar daadwerkelijk iets mee te doen. De locatie was een oude schuur als eindlocatie waar alle groepen samenkwamen op het einde , die we volledig hadden schoon gemaakt, en 4 verschillende huiskamers. En we hadden vijf groepen gecontacteerd. We hadden gewoon via de lokale bakker en o.a. Facebook dat net aan het opkomen was in die periode, een bericht gelanceerd daarover. Dat was niet met op voorhand inschrijven, maar de dag toekomen en we zien wel wat er gebeurt. We hadden het plan opgevat dat de ene groep van de ene naar de andere huiskamer zou gaan, tot de laatste kamer. We hadden gezien dat er ongeveer dertig tot veertig man kon meedoen. Tot onze verbazing stonden er 250 mensen. We hebben besloten om die groep in vier te snijden als het ware, waardoor elke groep kon doorschuiven. Daardoor werd prompt het huiskamer concert in de jazz uitgevonden. Daar waren trouwens heel wat programmatoren bij van culturele centra die dit mee volgden.
We hadden ontdekt dat er in Mechelen wel iets werd georganiseerd maar zij deden dat in fabrieken, musea en dergelijke, maar dit concept ‘jazz in de huiskamer’ was toch heel uniek. Dat concept is een beetje zijn eigen leven beginnen leiden, en is blijven lopen tot circa 2013. Dat begon zelfs groot te worden, we hebben in Gent nog dingen gedaan in die zin voor 600 tot 800 man. Zo ben ik ook in die jazz sector gerold eigenlijk. Er werd me door muzikanten en zo gevraagd of ik het zag zitten om daar iets mee te doen. Ik combineerde dit met mijn opleiding als leraar, ik ben dus ook leraar van beroep. We kregen ook een soort subsidies , en zo is Inside Jazz uitgegroeid tot een volwaardig management rond jazz. En zijn we ondertussen ook uitgegroeid tot een belangrijke speler in de jazz sector.
Jij hebt dus het concept ‘huiskamer concerten’ uitgevonden?
Althans binnen de jazz denk ik, we hadden toen verschillende interviews. Bijvoorbeeld bij Klara, nergens kenden ze dat toen. Men zei me dat er wel locatie concerten zijn rond jazz, zoals in Mechelen dus, rond musea en dergelijke meer. Maar huiskamerconcerten hadden ze nog nooit over gehoord.
De vraag ‘waar staat Inside Jazz voor’ is bij deze beantwoord dan?
Die vraag is inderdaad hierboven beantwoord ‘in uw huis’ dat is uiteindelijk gewoon een zeer mooie naam geworden om te omschrijven hoe wij jazz bij mensen binnen brengen. Daar komt het op neer. Ondertussen is dat echter ook alles wat door elkaar, en niet halsstarrig vasthouden aan het oude swing, dat kan ook uiteraard. Maar ook Elektronica fusions en zo. Maar ook rock, pop toestanden verbonden aan jazz.
Waar komt de interesse voor jazz toch vandaan?
Rond die periode dat ik veertien of vijftien was download ik veel muziek, er werd toen veel muziek gedownload via Napster. Ik had toen nog niet echt geld om cd’s te kopen. Meestal download ik die en beluisterde ze, vooraleer eventueel aan te kopen. Zo was ik tijdens het downloaden, op zoek naar een drum ‘n bass plaat, terecht gekomen bij Art Blakey & the jazz Messengers. Toen ik naar die plaat zat te luisteren was ik daarvan diep onder de indruk.
Ik ben dan nog meer in die richting gaan zoeken en toen kwam ik bij Coltrane en Miles Davis terecht en is er dus een heel andere wereld open gegaan. Miles Davis ging trouwens over van oude Bop naar Elektronische fusion alsof dat de normaalste zaak was. Ik begon gaandeweg dit ook wat breder en breder te bekijken en ondervond dat elk genre dat ik tot op heden leuk vond, terug te vinden was in jazz. Ik hou ook van muziek met heel veel opbouw, heel veel kleur. Een pop of rock nummer dat wat aanmodderde, waar ook niets mis mee is, spreekt me gewoon niet aan. Dat vond ik ook terug in de metal scene, en dat is bij jazz heel veel het geval. Ook niet altijd, maar toch.
Wat is Jazz anno 2021 voor je? Is dat meer improviseren dan vroeger?
Ik krijg het gevoel dat we daar een opsplitsing beginnen te krijgen. Je hebt daar eigenlijk twee generaties in. De generatie die aanleunt bij de veertig tot vijftig en die vind je bij de jazz die aanleunt bij de jaren ’90. Heel mooie jazz, waarbij je soms eens aangenaam wordt verrast. Wat ik nu wel merk bij muzikanten als Lara Rosseel of Julien Tassin en Bram De Looze. Die hebben geleerd van diezelfde mensen, maar zetten dit zodanig naar hun hand dat je je afvraagt is het nu jazz? Blues? Of Americana? En dan verlaat je eigenlijk het pad van dat puur improvisatorisch. Improviseren is voor mij op het podium dat niet perfect naspelen van partituren, zoals in rock of pop nummers. Experimenteel is meer wat ze doen in de niche van de jazz. Dat improviseren wordt nog gedaan, maar tegenwoordig kiezen ze meer voor een vorm die aanleunt bij rock, pop of elektronica binnen die jazz of de pure jazz. Ze willen daarom niet te ver gaan wat dat improviseren betreft.
Het valt me ook op dat er veel jonge mensen op een jazz concert aanwezig zijn, maar ook de muzikanten , die zelf erg jong zijn. Ligt de verklaring bij die uiteenzetting?
Veel jongeren, niet allemaal, kennen doorgaans enkele nummers omdat ze zeer pragmatisch naar luisteren. Dat is meestal de categorie onder de veertig. Ouderen luisteren gemakkelijker naar een volledig album. En die doen daar ook langer mee, voor ze iets nieuws willen leren kennen. Het tweede verschil, veel jongeren willen voortdurend geprikkeld worden. En als je kijkt naar de jazz waar veel jongeren naartoe gaan, die bands en artiesten leunen heel dicht aan bij het geven van prikkels. Vroeger was jazz ook niet echt sexy, nu is dat toch meer interessant gemaakt doordat we in België ook een zeer sterke jazz scene hebben momenteel. Daardoor kiezen ook veel meer programmatoren voor jazz, ook zalen en dergelijke als AB die dat vroeger nooit deden, maken de overstap naar jazz. Het aanbod jazz is door die prikkels ook meer uitgebreider dan vroeger. En daar spelen dus ook bijvoorbeeld Handelsbeurs, of Bijloke en Flagey of Bozar in Brussel gretig op in. Dat was vroeger toch allemaal minder het geval. Door het aanbieden van die bredere omkadering, spreekt jazz trouwens ook meer en meer jongeren aan. En dat verklaart zo een beetje alles.
Tot daar de uiteenzetting van het begrip jazz. Over Inside Jazz - Wat zijn de hoogte- en eventuele dieptepunten tot nu toe?
Een eerste dieptepunt was de moeilijke beslissing om geen huiskamerconcerten meer te doen. Ik kon dat steeds minder combineren met voltijds in het onderwijs staan. En het daarbovenop voltijds begeleiden van muzikanten. Dus moest ik een keuze maken. Langs een kant wel jammer dat ik dit moest opgeven, maar het heeft me de kans gegeven om Inside Jazz meer uit te bouwen zoals het nu is.
Het tweede dieptepunt is wel degelijk de corona tijden waarin we nu leven. Meer dan driehonderd concerten die we moesten annuleren en opnieuw boeken. Dat was jammer, maar het pijnlijke is dat je de muzikanten voortdurend moet teleurstellen. Tenslotte doe ik deze job binnen Inside Jazz nog altijd voor de muzikanten. Als je naast het financiële plaatje, die mensen moet ontgoochelen en dat concerten blijvend worden uitgesteld. Dan weet je dat het bijna niet meer te recupereren valt. Als je dan hoort dat er muzikanten zijn die hun instrument moeten verkopen om rond te geraken en zo, ja dan voelt dit moment wel aan als een groot dieptepunt.
De hoogtepunten? Toch hun succesverhaal , met al die mensen waar ik mee heb samen gewerkt zoals een Bram De Looze die keer op keer een succes was in al zijn projecten, zowel op als naast het podium. Hij treedt ook als trio aan in de Bijloke op 12 februari trouwens .https://soundofghent.be/event/debijloke/bram-de-looze-trio De voorbereiding lopen vlot, dat is weer iets om enorm naar uit te zien. Ook de samenwerking met Stéphane Galland en nu recent Naima Joris en Teun Verbruggen zijn toch hoogtepunten te noemen. Ik durf met mijn hand op het hart zeggen dat er niet alleen Belgische, maar ook Europese toppers zitten bij Inside Jazz en dat is zeker het voornaamste hoogtepunt, om het vertrouwen te krijgen om meer dan tien jaar met sommige van hen te mogen samenwerken.
Wat die artiesten betreft , neem nu Bram De Looze; moest die een Amerikaan zijn, was die in mijn ogen wereldberoemd, hij heeft een uitzonderlijk talent als pianist die je niet elke dag tegen komt
Met Mixmonk, één van zijn projecten met Joey Baron en Robin Verheyen, stonden we in Bozar. Een heel sterke formatie, we gaan trouwens een nieuwe plaat opnemen in 2022. En daarmee ook toeren. Om verder te gaan over die avond in Bozar. Dat was op dezelfde dag dat John Zorn daar ook aanwezig was. Die was enorm onder de indruk van Bram zijn performance in Bozar. Hij wou hem prompt contacteren voor een samenwerking. Bram heeft een artikel mogen schrijven in Zorn zijn boek. Bram mag ondertussen ook samen spelen met enkele grote artiesten binnen de scene zoals Joey Baron . Hij speelt ook bij grote namen als Mark Feldman en dergelijke. De crème de la crème van de huidige jazz eigenlijk. Absolute wereldtop. En allemaal zijn ze diep onder de indruk. Bram blijft daar opvallend ‘down to earth’ bij en dat is meteen zijn grote sterkte. Moest hij nu een Amerikaan zijn , zou het misschien vlotter zijn gegaan, maar zou hij misschien ook bezweken zijn aan de druk door de grote concurrentie, het is dus een beetje dubbel.
Een ontdekking vorige zomer was Naima Joris, ik zag ze ook live (via streaming) op het festival Brussels Jazz Festival. Ze heeft enorm veel potentieel, de enige opmerking die ik kreeg van mensen is dat ze enkel een beetje onzeker op het podium staat
Die onzekerheid is niet zo verwonderlijk, je moet weten , ze is 39 en buiten dat ze met haar vader sporadisch op het podium stond , heeft ze nooit in de schijnwerpers gestaan, en nu plots wel. Ik geef een voorbeeld, ik leer u kennen als een talentvolle poëet die zijn poëzie enkel heeft gedaan in zijn eigen kamer, en plots neem ik u mee om op te treden in een uitverkochte Democrazy of Singel. En er zitten plots honderden mensen voor je, en je mag geen fouten maken want het is voor een zeer professioneel publiek van kenners. Dan kun je je wel voorstellen hoe confronterend dat moet zijn. En dat is bij Naima ook het geval nu, maar ze is zeker aan het groeien en blijft groeien. Ik maak me sterk als haar release van haar EP, die in mei uitkomt, voor de deur staat dat ze nog veel verder zal staan. Stress zal er zeker zijn, maar ze zal dat meer kunnen kanaliseren denk ik. Ik denk zelfs als al die concerten en zo voorbij zijn, na de zomer dat die onzekerheid volledig weg zal zijn. Zeker weten. Ze is zich daar zeker van bewust , ze heeft dat aspect onzekerheid trouwens zelf aangekaart onlangs in een project ‘De wereld staat stil’ in Berchem. Ze heeft daar een nummer gespeeld met Tom Pintens. En heeft dat daar zelf aangegeven.
De reden van dit interview is ‘de Week van de Belgische muziek’ waar ook Inside Jazz iets aan toevoegt. Waar mogen we ons aan verwachten? En hoe gaat het in zijn werk?
Twee jaar geleden was er een Belgium Jazz meeting en we hebben daar club Telex afgehuurd en hebben daar zelf na de uren van de gewone show case, verdere avonden georganiseerd. Dat sloeg enorm aan en het plan was om dat opnieuw te doen, en dus de Belgische jazz in de kijker zetten. We waren van plan om daarrond vorig jaar iets te doen, wegens het welslagen van dat concept en de laaiend enthousiaste reacties in binnen- en buitenland. Ondertussen werden we geconfronteerd met Corona en werden de plannen in de koelkast gestopt. In augustus kwam dat plan weer naar boven, en toen in oktober de tweede lockdown eraan kwam, kwamen we te weten dat er in het teken van ‘De Week van de Belgische Muziek’ wel dingen stonden te gebeuren. Toen waren er nog geen gesprekken geweest met United Jazz. Toen zijn we gaandeweg er beginnen aan bouwen. We wilden vooral iets doen rond die muzikanten die door die corona een heel jaar niet konden spelen. En opeens waren er nog andere muzikanten en organisaties die ons wezen op concerten die werkelijk zo subliem waren dat ze zeker aan dat project mochten worden toegevoegd. Zoals bijvoorbeeld Pentadox op Gent Jazz. Of het optreden van MiXMONK.
Aangezien die concerten toch wel ergens op de websites staan besloten we die ook in dit project in te calculeren. Samen met United Jazz zijn we gaan bekijken wat kan en zo. En zo is dan het plan verder uitgewerkt. Er zitten ook wel enkele verrassingen in zoals de nieuwe single van Naima en zo, enkele belangrijke nieuwigheden die belangrijk zijn voor ons. Op die manier kunnen we de bands die hun toer in het water zagen vallen in beeld brengen, en dat combineren met andere zaken. Door een programma samen te stellen van wat nog moet uitkomen en filmpjes. Het event is via facebook, maar de bedoeling is wel dat er youtube en andere links tussen zitten. Maar allemaal via het event op facebook dus. https://www.facebook.com/events/490999121886741/
Streaming is een alternatieve oplossing in deze tijden, staan er naast deze in kader van ‘de Week van de Belgische Muziek’ nog streaming concerten op de planning?
Ja; die zijn er zeker nog maar enkel als blijkt dat er nog geen live publiek is toegelaten. Dan zouden we die streaming eventueel kunnen gebruiken om een bepaalde band of release daardoor te kunnen promoten. Vooral ook omdat het zo hartverscheurend is om al het werk dat de muzikanten hebben gedaan te moeten verschuiven en blijven verschuiven. Daarom is die streaming een eventuele oplossing om hen een podium plaats te geven. Maar wat er ook gebeurt, met of zonder publiek, elk project wordt sowieso gelanceerd, dat is sowieso onze insteek.
Wat is je mening over streaming feitelijk? Het nieuwe normaal, of liever niet?
Wat dat betreft ga ik een voorbeeld geven. We hadden een reeks van vijftien concerten met Donder op de planning staan. En heel veel organisaties uit verschillende landen belden me op en zeiden me, we kunnen het niet doen zoals gepland met publiek maar willen het wel via live streaming doen. Als ge dat voor een gehele toer moet doen, ligt dat zeer moeilijk. Voor één concert is dat echter wel doenbaar. Maar voor de volledige toer dat doen is gewoon niet interessant omdat als je in Moskou, Gent of New York woont, je kunt sowieso die live stream volgen. Dus heeft het weinig zin dat meerdere keren te doen. En ook , sommige muziek moet je voelen. Plus de interactie met het publiek achteraf is zeer belangrijk. Maar ook wat platenverkoop en zo betreft. Dat heb je allemaal niet met live streaming.
Wat het bekijken en luisteren betreft, ikzelf heb een perfecte installatie in huis waardoor ik op dezelfde manier kan luisteren en kijken alsof ik zelf in de zaal zit. Maar, en daar hebben ze een onderzoek over gedaan, de meeste mensen doen dat gewoon via de boxen van hun computer. En dat is toch niet hetzelfde geluid als in een zaal. Ook daar knelt het schoentje. Maar als alternatief in deze tijden is het natuurlijk een perfecte oplossing, zonder meer. Maar dan eerder dus voor een eenmalige streaming van dat bepaald concert.
Om terug te keren naar Inside Jazz . Welke bands of artiesten moeten we in het oog houden de komende tijden. Geef gerust enkele tips?
Wat wel belangrijk is, ik werk niet echt met bands maar met muzikanten. Om maar te zeggen ik werk bijvoorbeeld met Bram De Looze, en al zijn verschillende projecten. Of Lara Rosseel, en haar uiteenlopende projecten. En zo kan ik doorgaan. Maar het draait dus om die muzikant. Als ik dan zeg ‘ik kan u die aanraden met dit of dat project’ is heel anders dan ‘ik kan u die aanraden’.
Wat 2022 betreft ga je sowieso veel horen over Lara Rosseel. En zeker Julien Tassin. Wat die laatste betreft, het is altijd moeilijk om een Franstalige Vlaamse artiest in onze Vlaamse regionen voet aan de grond te krijgen. De man is nochtans zeer veelzijdig. Een knappe solo coronaplaat gemaakt, een prima trio plaat. Hij heeft toekomst plannen met een Amerikaanse trompetspeler Ron Miles. Het interessante aan Julie Tassin, zijn familie komt uit de Blues traditie en hij gebruikt die informatie om Blues, jazz en Americana te verwerken tot een heel bijzonder geheel. Maar echt zodanig dat je zult weggeblazen worden.
En om nog even terug te komen op Lara Rosseel. Ze heeft een prachtige plaat uitgebracht, ‘De Grote Vrouw’. Het verwonderlijke, die plaat is ondanks dat ze die door corona niet echt goed kon voorstellen, zo goed als uitverkocht. Die is ook op de radio en zo opgepikt. Haar muziek is ook ongelofelijk mooi en uniek. Dat zijn persoonlijk de twee die er bovenuit steken. En ook het tien jaar bestaan van Too Noisy Fish. Veel mensen kennen dat wel als een gevestigde waarde. Dat is ook zo, maar deze muzikanten zitten niet zo op sociale media en dergelijke meer. Maar bij elk optreden, als de mensen uit de zaal komen – zowel op nationale als internationale concerten – zijn die vol bewondering voor de intense totaalbeleving van een concert van hen. En ik denk dat veel mensen na corona daar echt nood zullen aan hebben. Dat kunnen ze dus vinden bij deze Too Noisy Fish. Over Bram hebben we het gehad.
Ook iets waar ik naar uitkijk, is een project van Teun Verbruggen. ,een project samen met Bram De Looze Bling IO met Ikue Mori & Chris Speed, gaat op tour in Mei (16/5 tem 21/5). En natuurlijk de toekomstplannen met Naima Joris, We hebben namelijk zeer goed nieuws te melden wat Naima betreft. Ze is verkozen tot Belpop belofte voor 2021 op Radio 1, dat is een beetje hetzelfde als de Nieuwe Lichting op Studio Brussel. Dat is alvast goed nieuws voor Naima wiens toekomst er in het nieuw jaar veelbelovend uitziet. Ook is het uitkijken naar de release van haar EP.
We hadden het terloops al even over corona, hoe heb je als organisatie (en ook als mens) deze crisis doorstaan?
Als mens ben ik er redelijk ‘zen’ in , moet ik toegeven. Maar de job als management is dat ik als bemiddelaar tussen alle partijen kom te staan; ik hoor dus de bekommernissen vanuit de zaal, de labels, de artiesten .
En ik heb ook mijn eigen frustratie wegens annulaties en dergelijke meer. Bij de eerste lockdown kon ik dat allemaal nogal redelijk goed plaatsen. Maar nu sinds de laatste weken, nadat ik weer die klap heb gehad om alles af te lassen voor maart/april begint het wat zwaar wegen. Het komt zelfs harder binnen dan ik had gedacht.
Wat ik me wel kan inbeelden, als we hier gaan uitkomen dat we er sterker gaan uitkomen dan voordien. Langs de andere kant zal het moeilijk worden om korte tijd weer te komen op een punt waar we voordien stonden. We waren heel hard aan het groeien, 2020/2021 zouden top jaren zijn geweest voor Inside Jazz. En daar had ik het dus wel even moeilijk mee. Maar ik ben ook iemand die dat snel weer kan plaatsen. Ik had het gisteren even moeilijk, kruip in mijn bed en sta met volle moed terug op.
Hoe denk je persoonlijk dat de cultuur en muziek deze crisis zal overleven?
De bestaande instanties en de mensen die onder de subsidieregeling vielen zullen dit denk ik wel overleven. Maar velen zullen daar toch heel anders uit komen dan voordien. Als je ziet dat veel boekers naar Busker zijn gegaan, wat op zich een zeer goede set is omdat het goed samen werken is met Busker. En ook zal het voor velen uitkomen, als je mag blijven werken, dat samenwerken beter is. Maar langs de andere kant is het een kind dat je opgeeft. Ook al zijn de perspectieven mooier. Als ik door omstandigheden Inside Jazz moet opgeven om net hetzelfde te doen bij een andere organisatie, doe ik wellicht nog steeds hetzelfde als nu. Maar je geeft wel iets op waar je zoveel jaren je hart in hebt gestoken. Je zal die verandering niet direct merken, maar ook al is morgen alles gedaan , je zult er toch nog een jaar of drie mee zitten met die gevolgen, zonder meer.
Wat zijn de verdere toekomstplannen, in zoverre dat mogelijk is?
We waren enorm druk bezig met Internationaliseren van onze projecten. Er waren al internationale organisaties die met ons wilden samen werken. Door niet naar internationale beurzen te kunnen gaan en dergelijke nu, is dat nu toch mijn doel geworden zo snel als mogelijk die projecten dus verder internationaal verder uit te bouwen.
Naast de recente toekomstplannen, is er een soort einddoel? Of ben je daar niet mee bezig?
Nee, mijn enig doel is balans tussen mijn privé en mijn werk bij Inside Jazz. Waardoor ik dit nog veel jaren kan blijven doen. Dat is zeer belangrijk En ook dat ik met de mensen wie ik samenwerk, samen kan blijven groeien. En dat kunnen blijven doen voor een nog een heel lange tijd, dat is het voornaamste doel op zich. Een einddoel is dat niet, want ik zal toch nog een jaar of dertig minstens moeten kunnen doorgaan..
Laten we het daarbij houden ? hopelijk doen we dit gesprek spoedig over tijdens een kop koffie in een bar of wat weet ik veel…
Q-some BigBand - Een intens totaalbeleven - Uiteenlopende emoties door een magisch samenspel
We citeren: 'Dreamin'' is het debuutalbum van Q-Some Big Band met origineel werk uit eigen rangen: Manten Van Gils, Gabriele di Franco, Robbe Willems en Pierre-Antoine Savoyat; de Q- Some Composer Hub. Het 18-koppige jazzorkest is sinds 2020 officiële kunstenpartner van de stad Mechelen en wil met deze plaat een eerste stevige stap zetten als hedendaags ensemble.'
Het volledige nieuws artikel kun je hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/news/item/80721-even-voorstellen-q-some-big-band-release-dreamin.html .
Laten we de clichés rondom big bands maar overboord gooien. Momenteel weten zij elkaar te ontmoeten vanuit uiteenlopende stijlen en genres om zo muziek te brengen binnen een erg breed kader. Jazz overheerst bij Q-some BigBand (*****) . De band stelde zijn debuut 'Dreaming' voor in Bijloke, Gent Wij genoten met volle teugen van het magisch samenspel en de prachtige klankenwereld. Een intens totaalbeleven!
Het extra mooie aan deze streaming is dat de band in een kring zit, een soort verbintenis met elkaar , zeker nu , in tijden dat 'afstand houden' de regel is. Die afstand tussen band en publiek wordt trouwens ook kleiner door Manten Van Gils, niet alleen een virtuoos trombone speler, iemand die zich ontpopt als een ware entertainer naar zijn publiek.
In elke song toont de band perfect aan hoe ze door het divers klankentapijt uiteenlopende emoties losweken. We krijgen koude rillingen als de sax van Marjan Van Rompay in een intens mooi intermezzo door de boxen loeit. Verder weten de muzikanten laag per laag die emoties te doen oplaaien , tot je tot tranen toe wordt bedwongen.
Neem nu die wondermooie song “For Klaus”, een pakkende compositie van Pierre Antoine Savoyat, over een dakloze uit zijn geboortestad; hij ontroert door zijn bedwelmend trompet geschal, zonder afbreuk te doen aan de overige trompettisten , saxofonisten en trombone spelers; elke schakel in het blazers ensemble en zelfs de volledige band is even belangrijk om de intensiteit en uitbundigheid te doen opborrelen.
De sprankelende gitaarriedels van Gabriel die Franco, in de compositie “Blues in F” brengen jazz en blues samen. Ook drummer Brecht Adrianssens toont zijn drum skills en mag op het einde van de set een mooie solo uitvoeren. Trouwens , de soli van de muzikanten zijn adembenemend …
Telkens worden we verrast. De veelzijdigheid van dit ensemble kunnen we maar onderstrepen; ze pinnen zich niet vast op één muziekstijl. Een totaalbeleven en een mooi klankentapijt door het diverse spel en genre, die ons doen wegdromen, en ingetogen- en uitbundigheid doen versmelten
Het publiek thuis heeft ervan genoten , zoveel is zeker, en het voelt onwezenlijk aan dat na elke magische song hier , applaus uitblijft . In de streaming applaudisseerden we maar al te graag.
Q-some BigBand heeft met zijn debuut 'Dreamin' alvast een plaat uitgebracht, die de jazz in een breed kader brengt ; de grens doet vervagen en andere stijlen aanspreekt .
Op basis van deze streaming zien we een big band met enorm veel potentieel. Live ervaarden we het zeerzeker. Wat een klankenspectrum en totaalbeleven in emoties!
Check alle informatie van dit bijzonder getalenteerd ensemble https://www.qsomebigband.com/nl/home/ én vooral … koop de cd!
Organisatie: De Bijloke, Gent ism Q-some BigBand
Symfonisch Orkest van Opera Ballet Vlaanderen - Sound of Ghent - Uitbundige klanktapijten, uit het leven gegrepen
Festival van Vlaanderen, Gent neemt ons al enkele maanden mee in de negen symfonieën van Beethoven. We zijn ondertussen aan de 7de symfonie aanbeland. Deze voorstelling vond plaats op 26 september in het Industriemuseum, Gent.
De streaming daarvan werd voorgesteld op zaterdag 6 februari. We citeren even: '' De uitbundige zevende symfonie - Richard Wagner noemde haar 'de apotheose van de dans'- wordt gespeeld door leden van het Symfonisch Orkest van Opera Ballet Vlaanderen. Het is een sprankelende versie voor nonet van de hand van hun eigen contrabassist José Andrés Reyes. Bij de première van het werk, in 1813, viel het tweede deel (Allegretto) zo goed in de smaak dat het herhaald moest worden. Het werd ook gebruikt in talloze films, recentelijk nog in ‘The King’s Speech’.''
Een filmische totaalbeleving van uiteenlopende emoties … Het is de rode draad die we ook in de vorige symfonieën van Beethoven - maar ook bij zijn tijdsgenoten -aanhaalden. De wijze waarop de bijzonder getalenteerde muzikanten binnen al die orkesten het spelen, prikkelt ons het meest.
Ook nu valt het op hoe Symfonisch Orkest van Opera Ballet Vlaanderen voortdurend speelt met die emoties. Uit het leven gegrepen, net zoals de golven van het leven bestaan uit pijn, verdriet, levensvreugde, uitgelatenheid en diepe smart; wordt door het ensemble een sound, een klank naar voor gebracht, die dit benadert.
Je merkt het niet alleen aan de muziek zelf. Je ziet aan het gezicht van de muzikant hoe hij zelf is verbonden met dit gegeven. Op weemoedige momenten weet de cellist en de dubbele basspeler je met hun instrument tot tranen toe te bedwingen. De gezichtsuitdrukking van de violist verandert van schaterlach tot tranendal. Het klarinet ensemble zit in dezelfde lijn. Vreugde en verdriet dus eigenlijk.
Elke muzikant in dit Orkest straalt even veel spelplezier en ingetogenheid uit. Sjiek. Het 'uitbundige’ van de zevende symfonie komt vooral tot uiting omdat elk onderdeel van de symfonie even intens is. Het is hoe dan ook erg mooi hoe het Symfonisch Orkest van Opera Van Vlaanderen het in een klein uur tijd muzikaal weet te omvatten, van stilte tot uitbundigheid …het is dé prikkel om er terug tegenaan te kunnen …
Uitbundige klankentapijten, uit het leven gegrepen … Zo voelt de zevende symfonie aan, door het indrukwekkende collectief topmuzikanten gespeeld.
Line Up: Melanie Roosken - Fluit / Arie Van Der Beek - Oboe/ Fang Song - Klarinet / Rémy Roux - bassoon/ Bart Cypers - Horn/ Maximilan Lohse - Viool/ Beatrice Derolez - Viool/ Jadranka Casparovic - Cello/ José Reyes - Dubbel bas
Meer Beethoven stelt Sound of Ghent en Festival van Vlaanderen, Gent binnenkort voor:
16 februari: Beethoven 8 met Belgian National Orchestra
26 februari: Beethoven 9 met De Koninklijke Muziekkapel van de Gidsen
Organisatie: Festival van Vlaanderen, Gent (ism Sound of Ghent)
Zelfs het doemdenken van de donkere jaren ’80 kan niet op tegen de dystopie van een wereldwijde en levensbedreigende pandemie als covid19. Artiesten die de soundtrack van de jaren ’80 schreven, hebben een vette kluif aan deze viruscrisis. Voor synthwave-pionier Enzo Kreft was het alvast de inspiratie voor een volledig album.
Inzake thema’s in de lyrics sluit ‘Different World’ mooi aan op zijn vorige album ‘Control’. Daar ging het erover dat de toekomstige technologische evolutie ons niet bevrijdt, maar eerder onze vrijheid beknot. Dan gaat ‘Different World’ toch wat in dezelfde richting met het duiden van oorzaken en gevolgen.
Op zijn nieuwe album geeft Enzo Kreft zijn persoonlijke dystopie weer. De dag van de eerste lockdown, in België was dat in maart, heeft hij verwerkt in het instrumentale “Day Zero”, die ook het startpunt voor het album is. In “Woke Up This Morning” ontwaakt Kreft vervolgens in deze andere wereld, op een zonovergoten lentedag waarin geen vuiltje aan de lucht lijkt. Maar niets is minder waar. De realiteit overtreft de fictie.
In de gejaagde angsttrack “Viral Paranoia” kruipt Kreft in het brein van een slachtoffer van de samenzweringstheorie die stelt dat het virus ontwikkeld werd in een laboratorium. Vervolgens kijkt hij het virus recht in de ogen voor een gesprek van man tot man op “Breathtaking Beast”. Alleen komen er maar geen antwoorden.
Iedereen herinnert zich de beelden van wilde dieren die tijdens de lockdown de lege straten bevolkten. Dat vertaalde Kreft naar “Nature Isn’t Bound By Borders”, waarbij hij dat extrapoleert naar de onhoudbaarheid van ons economische model waarin groei centraal staat. In “Far Beyond Our Means” kruipt hij in de huid van de overconsumerende westerling met een niet aflatende honger en spilzucht. “Ostrich Politics” beschrijft de struisvogelreflex van machthebbers op het moment dat die geconfronteerd worden met ‘echte’ problemen.
De titels van de instrumentale tracks “Zoonotic Transfer” en “Pandora’s Box In Permafrost” hebben weinig duiding nodig. Kreft is ontgoocheld - zoals velen - als hij ziet welke wereld wij nalaten aan onze kinderen (op “The Legacy”) en stelt tegelijk vast dat het orkest blijft spelen terwijl het schip zinkt (“It’s Going On And On”, misschien wel de beste track van dit album). Het album eindigt dan ook met “Anthropocene’s End”, het einde van het tijdperk van de mens.
Enzo Kreft heeft op ‘Different World’ de nadelen van de lockdown omgebogen naar hard werk in zijn studio. Inhoudelijk heeft dit nieuwe album een grotere sense of urgency dan het meer universele ‘Control’. De songteksten zijn vooral nog een stuk beter, sterker en dieper uitgewerkt. Muzikaal zijn productie en mix opvallend beter, al is het nog steeds zo dat hij echt alles in eigen regie doet en niemand een handje toesteekt. Deze landgenoot jongleert nog steeds met synthwave, EBM, darkwave, new wave en coldwave, maar de melodieën en ritmes zijn deze keer treffender voor de boodschap. Enzo Kreft draait al mee sinds de karen ’80 en grijpt deze nieuwe dystopie met twee handen aan voor een intens en bevrijdend album.
Al op negenjarige leeftijd zette pianovirtuoos Tom Kristiaan zijn eerste stappen in de muziek. In het Stedelijk Muziekconservatorium in Brugge volgde hij naast piano, solfège, nog harmonie en kamermuziek (1984-1992). Later volgde hij lessen accordeon, jazzpiano en ensemble aan het Conservatorium aan Zee in Oostende (2012-2014) en vervolgens accordeon in het conservatorium in Kortrijk (Avelgem) en Brugge (2012-2019). Hij behaalde de graad van uitmuntendheid voor piano, solfège met grote onderscheiding en bereikte de hogere graad accordeon met de grootste onderscheiding. Hij componeert voor piano en accordeon, als ondersteuning voor film, reclame, poëzie of solovoorstellingen. (Bron: https://vi.be/tomkristiaan ).
Met 'In Deep Woods' bracht Tom Kristiaan een album uit , boordevol knappe piano- en accordeoncomposities die recht in je hart boren. Hij bewees op de single “Tom’s Gymnopédie” van vele markten thuis te zijn, een meester in weemoedigheid en melancholie.
We ontvingen recent een e-mail van hem over zijn nieuwste single “Seized By The Wind”.
''Ik ben opnieuw de studio ingedoken en heb op de feltpiano een nieuwe ervaring opgedaan, om een zachtere, rondere klank te krijgen !'', zegt hij er zelf over. Opvallend in deze drie minuten song is de soberheid van Tom’s virtuositeit. Hartverwarmende klanken bedwelmen je alsof je rond het haardvuur met een glaasje wijn bij de hand , geniet van de winterlandschappen door het raam, of in de zomer aan een kampvuur bent, het hoofd van je geliefde op je schouder , die een traan wegpinkt van innerlijk genot.
“Seized By The Wind” is een korte, magisch mooie song die je hart verblijdt, ingetogen, zonder al teveel uitbundigheid.
De nieuwe single “Seized By the Wind” is zondermeer een aanrader voor wie houdt van pianoklanken die gevoelige snaren raakt en harten verwarmt , zonder geluidsmuren te verpulveren …
Jazz/Blues
Check het vooral zelf uit: https://open.spotify.com/album/0iOqCOuVda8EsSfwLpfW0Z?si=4ufStyU6TLatOpXltwywBQ
De Waaslandse hiphoppers iRRi & Hugo veroverden vanaf 2007 de podia in de buurt. In en buiten hun samenwerking zijn het bedrijvige gasten. Hun lekkere portie hiphop , die een mening heeft en humor bevat, verdient erkenning buiten de streek. ‘Gene Weg Nevest' zet het duidelijk in de verf .
Check het mee uit https://open.spotify.com/album/51EHRa2Ij8ZpcuK2TdhjKJ
Op “Check 2.O” en “Zidde Gij Oek” wordt de toon gezet, hiphop, zonder scrupules en met voldoende zelfrelativering , vanuit het hart en zonder een blad voor de mond te nemen.
'Gene Weg Nevest' is er met medewerking van Powahed, een meerwaarde.
Het duo durft maatschappijkritisch te zijn en zorgt ervoor dat hun HUMOR stevig overeind blijft . Hun tongval van het Waasland geeft de sound kleur .
Op “Laat de Wind maar waaien” en “Laat Ou gaan” houden iRRi & Hugo ons die spiegel voor . Het samenvoegen van hun talent zorgt ervoor dat ze elkaar perfect aanvoelen en aanvullen. Trouwens apart wisten ze ook al te verbazen.
“Laat Ou gaan” is een emotioneel beladen nummer; een hart onder de riem , voor wie het zwaar te verduren heeft . Volhouden is de boodschap , wat in de verf gezet wordt door het sterke duo iRRi & Hugo op “Doe gewoon voort” .
Op 'Gene Weg Nevest' drukt iRRi & Hugo op unieke, eigenzinnige wijze zijn stempel op de Belgische hiphop. Hiphop met een hoek af, in de eigen taal …Kortom, Waaslanders met ballen …
Tracklist: Check 2.0 - Zidde gij oek - Gene weg nevest (met Powahed) - Doorsnee - Ver weg - Laat de wind maar waaien (met Fatih) - Laat ou gaan (Cuts door Level B Low) - Doen gewoon voort (Cuts door Level B Low)
Hiphop/Rap
Gene Weg Nevest
iRRi & Hugo
An Pierlé is verdienstelijk als songschrijfster en performerster. Aangenaam weet ze ons telkens te verrassen. Elke plaat of concertreeks biedt een andere kijk op de bijzonder talentvolle artieste. Avontuurlijk dus.
Haar partner Koen Gisen is een topproducer; Hendrik Lasure en Casper Van de Velde (samen SCHNTZL) behoren tot een sterke jonge garde jazzmuzikanten Wat een kruisbestuiving. 'Wiga Waga' is opnieuw zo’n voorbeeld. Het debuut van An Pierlé Quartet kwam op de markt via W.E.R.F Records.
“Saturn” bevat groovy jazzy klanken , is breekbaar en staat open voor experiment. Het is een typische An Pierlé song, waarbij haar wonderbaarlijke, variërende stem wordt gecombineerd met spannende pianoklanken.
Het jonge geweld, Hendrik en Casper, krijgen voldoende eigen ruimte en voeren ons naar een melancholische wereld Luister maar naar “Fingespitz”, wellicht de mooiste parel in al het knap materiaal. Een song die kan openspatten eens het jonge geweld alle registers mag opengooien, gedragen door haar hoge vocals en die weemoed .
Een indrukwekkend geheel van jonge artiesten en levenservaring . Elk kan zijn ding doen , dus geen barrières. Magie die An samen met haar Quartet uitstraalt .
Een overtuigend debuut die de doorsnee muziekfanaat als de fervente jazzliefhebber aanspreekt . Luister maar naar het wondermooie op blazers klanken drijvende “Unreal” , eentje die dus zweeft op blazers en gelinkt is aan een popgeluid.
Je kan het Quartet niet zomaar in een hokje duwen . De diversiteit boeit, intrigeert, kleuurijk en aanstekelijk. Op “Go On” experimenteert het kwartet , vocaal als qua instrumentatie; de stem van An klinkt hier bijzonder emotioneel en soulvol, terwijl de muzikanten haar aanvullen en zich rot amuseren. “Imaginary summer”, “Unreal 2” en het afsluitende “Latern” doen ons wegglijden naar verre oorden … .
An Pierlé Quartet heft een magisch debuut uit, een veelzijdig gevarieerd album dat kleurrijk, aanstekelijk klinkt en niet vies is van experimentjes ; de grens tussen pop en jazz wordt voortdurend afgetast.
Tracklist: Saturn 05:20 Dissecting The Insect 05:37 Slippery Fish 05:05 Slow Down 04:03 Fingerspitz 06:30 Unreal 02:26 Go On 06:14 Imaginary Summer 06:59 Unreal 2 02:54 Lantern 04:23
De Nederlandse heavymetalband Shuulak is geen onbekende in het Belgische livecircuit. In september van vorig jaar hadden ze o.m. op Devils Rock For An Angel moeten spelen, maar we weten allemaal waarom dat feestje niet door is kunnen gaan.
Intussen heeft Shuulak een nieuwe EP klaar. Met ‘Rubedo’ rondt Shuulak zijn reeks af van vier EP’s over het streven van de alchemist naar het ‘grote werk’ en de obsessie van de mens voor dingen die hem uiteindelijk zullen vernietigen. Die reeks startte in 2017 met ‘Nigredo’. Daarna volgden nog ‘Albedo’ in 2018 en ‘Citrinitas’ in 2019. Later dit jaar zullen deze vier delen worden samengevoegd om zo het album ‘Rebis’ te vormen.
‘Rubedo’ is net als zijn voorgangers meer een mini-album dan een EP, met drie volwaardige tracks en dan nog een spoken word-sfeerstuk en een outro (“The Azoth II”). Die laatste heeft geen luide gitaren en wordt bijna fluisterend gezongen door gitariste Eve, wat ze al eens eerder deed op ‘Citrinitas’. De drie ‘gewone’ tracks zijn opnieuw bijzonder sterk van compositie en opbouw, met deze keer “The Azoth” als absolute uitblinker, dankzij een stevig tempo en een refrein dat je bijna meteen lekker kan meebrullen. Ook “Ancient Sins” en “Scourge Of Aeons” zijn zeker sterke nummers. In het algemeen klinkt de moderne heavy metal van Shuulak op dit vierde hoofdstuk agressiever dan op ‘Nigredo’.
En nu maar hopen dat Shuulak in september dan toch naar Devils Rock For An Angel kan komen, of eender welke andere zaal of festival in Vlaanderen.
Azmari is een Brussels combo in dub/psych/funk met Oosterse invloeden, die al een vijftal jaar bezig is . Ze verbinden het aan onze Westerse cultuur. Ze slagen er met brio in op dit debuut ‘Samä’ï’. Na de debuut-EP 'Ekera' , ontwikkelde de Azmari-sound zich verder; na een reeks optredens in Europa, en na tien dagen lives in Istanbul borrelde er meer en meer psychedelica en Turkse klanken en ritmes op, wat we dus horen op dit debuut ‘Samä’ï’ .
De dampende sax op "Zegivitwali" brengt je meteen in een bedwelmend Midden Oosten sfeertje en doet wegdromen naar verre oorden; een noest woestijnlandschap in een zonnig decor en het geluid van de zee tijdens een wandeling op het strand, das's het beeld van we voor ogen hebben op "Cosmic Masdäni", "Kamilari" en "Kugler" . We worden in een hypnotiserende trip ondergedompeld. Traditionele instrumenten als berimbau, de ney (Arabische fluit) en de bağlama (saz) brengen ze samen met een Westerse klank, wat een exotische wisselwerking oplevert. Knap bedacht allemaal.
De aanstekelijke percussie en bedwelmende sax zijn dus een meerwaarde.
Een sprankelend debuut trouwens door de versmelting van culturen en voor wie houdt van het hypnotiserende, exotische en lekker aanstekelijke karakter van die ethiojazz.
Tracklist: Zegiyitwali 01:59 Cosmic Masadāni 04:12 Kamilari 04:35 Kugler 04:55 Tariq Al Sahara 05:34 Azalaï 05:21 Fat Ari 05:38 Kadiköy 09:03 Doni 02:17
dub/psychefunk/jazz/ethiogroove
Samā'ī
Azmari
De combat/power metal band FireForce timmert al sinds 2009 aan de weg. Ondanks personeelswissels bewezen ze , op als naast het podium, ijzersterk in het genre te staan. Ze stelden hun nieuwste plaat voor onder een nieuw label , Rock of Angels records en met nieuwkomer Matt Asselberghs , een Fransman. De plaat bevat tonnen energie , er zit veel emotie in en de vocale inbreng is sterker dan vroeger. Van begin tot eind worden we omver geblazen.
"Rage of War" klinkt gedreven , krachtig en doet vermoeden dat de band klaar is om de wereld te veroveren. Dit is het betere heavy/power metal , zeker in de Belgische scene. Op elke song voel je de adrenalinestoten om mee te brullen.
De stem van Matt is een meerwaarde in de sound van FireForce. Je voelt zijn emotie. De power ballad "Forever in Time" laat een band van zijn gevoelige kant zien, maar over het algemeen gaat het tempo de hoogte in. Mokerslagen volgen . "Army of Ghost" is er eentje die je wegblaast en een live gevoel doet verlangen., zeker als je weet wat de muzikale noemer is , combat/speed/power metal. Noteer "Rats in a Maze", "A price to pay" en "Tale of the Desert King", die een verschroeiend slot heeft .
De registers worden op ‘Rage Of War’ open gegooid in een emotionele wervelstorm, door de verschroeiende riffs , de drum salvo's, de mokerslagen en een vocale perfectie. Klasse.
Tracklist: Rage Of War - March Or Die - Ram It - Firepanzer - Running - Forever In Time - 108-118 - Army Of Ghosts - Rats In A Maze (op CD versie) - A Price To Pay (op CD versie) - From Scout To Liberator - Blood Judge (op CD versie) - Tale Of The Desert King (op LP versie)
Fireforce - Ik haal graag eer uit wat ik zelf doe! Ik ben een waterman, ik creëer graag en hou van zelf creëren
FireForce is in ons land een nog steeds sterk onderschatte combat/power metal band, die al sinds 2008 bezig is. Vorig jaar bracht FireForce, in een nieuwe line-up, een zeer goed ontvangen EP uit en ook live bewees de band stevig in de combats te staan.
De band bracht een nieuwe plaat uit ‘The War Rages On’.
Na het interview met Erwin Suetens in kader van ‘Interviews in tijden van corona’ http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/78213-fireforce-het-is-niet-dat-wereldoorlog-drie-losgebarsten-is-met-gebombardeerde-steden-en-hongersnoden-we-overleven-dit-wel-zolang-we-maar-genoeg-toiletpapier-hebben.html , was deze release de perfecte kans om het te hebben over de nieuwe plaat, de toekomstplannen, en nog veel meer …
FireForce bestaat al een tijdje en is nog steeds een rots in de branding. Ik wil het niet hebben over dieptepunten, er is al genoeg negativiteit in het nieuws. Wat waren voor jou de hoogtepunten?
De gigs op het PPM festival in 2013 en 2014, oen het grootste indoor metalfestival van Europa, verder het spelen in Cyprus en Athene, het optreden op AMF (Antwerp Metalfest) in 2018, de beste plaat van Fireforce ooit, ‘Rage Of War’ opnemen en uitbrengen!
Er was een periode dat FireForce meer in het buitenland dan in het binnenland speelde. Heb je daar een verklaring voor? Of is dat de typische Belgische mentaliteit (waar we het in het verleden al over hadden)
In het buitenland word je sneller als ‘vol’ aanzien. Een Belgische band moet, als hij niet meteen de juiste connecties heeft, zich altijd eerst bewijzen in het buitenland alvorens hier erkenning te krijgen. In het buitenland zijn de mensen ook sneller geneigd om grotere afstanden af te leggen om een band te zien. Hier in België is 50km soms al een onoverbrugbare afstand: “We zullen wel wachten tot ze onder onze kerktoren komen spelen”. Op die manier speel je telkens voor een handvol mensen, waar ik geen probleem mee heb, maar het is als band gewoon leuker om voor een groter publiek te spelen, het bezorgt je zoveel genoegdoening om dat mee te maken, en dat kan in het Buitenland toch gemakkelijker dan hier.
Pas op ik wil geen afbreuk doen aan kleine organisaties in eigen land waar vijftig man op afkomen, ver van. Wat wel typisch is aan de Belgische mentaliteit. De respons die we in het buitenland krijgen in vergelijking met in het binnenland is ook veel groter. Ook al hebben we hier zeker onze trouwe fan base. Trouwens, ook iets typisch Belgisch: hier spelen we bijvoorbeeld in het voorprogramma van een Buitenlandse band.. in het Buitenland spelen we in het voorprogramma van een plaatselijke band, het chauvinisme in die landen is gewoon veel groter dan bij ons. Hier krijg je dat typische neerkijken op eigen kweek.
In kader van onze interviews samen, waar komt die adoratie voor oorlogen en alles eromheen; het is toch een overheersend onderwerp bij FireForce?
Die adoratie van geschiedenis komt van mijn vader, die had een hele bibliotheek met boeken over de geschiedenis, door de eeuwen heen, oorlogen en dergelijke meer. Hij was ook een hater van de standaard geneugtes als koers of voetbal. Ik ben daar van gespaard gebleven . Maar de geschiedenis en oorlogvoering was compleet zijn ding. Ik was als kind al gefascineerd door al die boeken en wat daarin te lezen en te zien was over heraldiek, wapens, tactieken, geschiedenis en dergelijk meer. En uiteraard ook boeken over de Eerste en de Tweede Wereldoorlog. Daardoor kijk je uiteindelijk heel anders naar de wereld om je heen. Waar we van komen om te hebben wat we nu hebben. Ook als we op reis gingen , ging mijn vader niet op het strand liggen; Hij ging wel wandelen, en bezocht vooral musea. En toen ging ik als jongeling uiteraard mee. Ook daar heb ik die adoratie voor geschiedenis opgedaan. Ik herinner me een trip naar Londen waar we zo een plaats bezochten en gefascineerd keken naar de geschiedenis van de steen van Rosetta. Nu nog , als ik met de band ergens ga spelen, kijk ik eerst via google maps of daar geen geschiedkundige plaatsen in de buurt zijn om te bezoeken.
Ik baseer dit interview op het vorige dat we hadden in kader van ‘interviews in tijden van corona’. Toen was je volop bezig aan een nieuwe plaat, nu is het zover. Wat zijn je persoonlijke verwachtingen?
Ik hoop vooral dat deze plaat zorgt voor nog wat meer naamsbekendheid. Er zijn mensen die ons nog niet kenden, en nu dus wel fan geworden zijn. Ik hoop dat we door deze plaat nog meer mensen warm kunnen maken voor FireForce. Maar vooral hoop ik dat de plaat niet in de vergetelheid geraakt door de COVID perikelen, die er toch voor zorgen dat je niet de promotie kunt doen , en ermee op tournee gaan, zoals gewoonlijk. We plannen binnenkort wel een soort streaming concert maar daar houdt het feitelijk mee op. Dus ik hoop dat de plaat ondanks die weinige mogelijkheden toch aanslaat en niet in de vergeethoek terecht komt.
Wat is er voor jou zo bijzonder aan? Haal uw kooptrucjes maar boven ?
Ik ben eerlijk gezegd geen goede verkoper, maar met het hand op het hart, dit is de beste plaat die we ooit hebben gemaakt. Met de beste bezetting ooit. Laat het me daar bij houden ?
Welke richting gaat de plaat uit? Zijn er verrassende wendingen waar we rekening mee moeten houden? Niet dat er iets verkeerd mee is, AC/DC doet dit al meer dan veertig jaar en komt er ook mee weg
Het is niet dat ik per se iets probeer te vermijden, als het past in het concept dat ik voor ogen heb , wil ik wel eens afwijken. Maar ik heb dit concept al jaren voor ogen en daar hou ik me ook aan. Op de nieuwe plaat komt er bijvoorbeeld in “From Scout To Liberator” een klein vrolijk stukje in, dat heb ik erin gestopt omdat het er gewoon bij hoort.
Matt Asselberghs is de nieuwe zanger binnen de band, hoe ben je bij hem terecht gekomen?
Matt is gitarist van de Franse Band Nightmare. In 2012 hebben FireForce , Crimson Glory en Nightmare een korte toer samen gedaan in België en Duitsland. En daar hebben we elkaar leren kennen. Toen Marcus, onze voormalige gitarist door omstandigheden ermee ophield, vroegen we ons af of Matt hier wilde inspringen. Hetzelfde gebeurde met Søren. Hij veranderde ook van job, moest veel in het weekend werken, en zag het niet meer zitten om in zijn schaarse vrije tijd heen en weer te reizen. We zochten verder naar een vervanger, deden een paar shows met invaller Johnny, en beseften toen dat we al een talent in eigen rangen hadden. Matt heeft ons toen een demo gestuurd van het nummer “Ram It” met zang, en ik was helemaal van de kaart van wat ik hoorde . Zijn stem is warm, gevoelig en zit boordevol emoties. Elk woord dat hij zingt , komt duidelijk vanuit zijn hart, dat hoor en voel je ook.
In datzelfde interview zei je ook ‘’ het is enkel een paar maand niets ‘groots’ doen. Met niet teveel mensen op een hoop zitten. Het is niet dat Wereldoorlog Drie losgebarsten is met gebombardeerde steden en hongersnoden. We overleven dit wel. Zolang we maar genoeg toiletpapier hebben…’’ Ondertussen zijn die ‘enkele paar maanden’ toch al wat langer geworden, en er is nog steeds geen perspectief in zicht. Nog steeds eens met die mening?
Het toiletpapier is bijna op (haha) Ik sta eigenlijk nog wel achter die stelling. Helaas slaagt onze regering erin alles zodanig te mismeesteren waardoor het alsnog in de soep aan het lopen is. Om maar een voorbeeld te geven, we hebben nu een vaccin. Op facebook circuleert zo een meme waar staat ‘Duitsland vaccineert er zoveel, en België Jos. ‘’ grappig, maar het is ook gewoon zo. Deze regering blijft maar aanmodderen en ter plaatse trappelen. Wat mij betreft zouden ze gewoon drie weken alles moeten dicht gooien, maar dan ook alles! Dus ik sta nog steeds achter die stelling, maar het moet dringend een korte pijn zijn..
Toen ik de vraag stelde ‘wat is je uiteindelijke doelstelling’ zei je daarop ‘’Komt er iets moois uit, prima! Komt er niets moois uit, jammer, maar nog altijd prima - want nogmaals, ik doe dit uit passie, niet voor mijn ego op te krikken.” Dat vond ik zeer mooi verwoord ?. Nu alles nog langer blijft duren, nog steeds eens met die mening?
Ja; zonder meer. Ik ben een waterman, ik creëer graag. Ik hou van zelf creëren. Om maar een voorbeeld te geven, ik kan me niet zo vinden in bands die hoog oplopen met covers spelen, niet dat het niet mag, maar om daar echt eer uit te halen? Nee, ik haal graag eer uit wat ik zelf doe!
Ik ben vooral bezorgd over de kappers, horeca en dergelijke meer die al maanden zwarte sneeuw zien. Graag je mening daarover?
Het is allemaal niet evident voor die mensen. Je moet maar een kappers zaak of een café hebben, die mensen moeten geholpen worden. Ze hebben hier niet achter gevraagd, en blijven op hun honger zitten. Letterlijk vaak, het is schrijnend soms. Maar dat geldt ook voor muzikanten die er geld mee willen verdienen, moest dat bij mij nu zo zijn , stond ik op straat. Als ze de horeca en cultuur blijven doodknijpen , zullen er veel zaken sneuvelen. Die zaken moeten worden blijven afbetaald, maar als je er je geld niet mee kunt verdienen , wordt het zuur. Er zijn er wel die het hoofd boven water proberen te houden doen door take away of zo… Ik probeer op regelmatige basis toch iets te kopen bij bepaalde mensen die hard getroffen zijn door deze crisis. Dat is mijn sociale plicht!
Ook in 2021 zit alles nog op zijn gat van live optredens; zijn er plannen om jullie nieuwe plaat dan maar via streaming voor te stellen? Hoe sta je daar tegenover?
Waar? In mijn bed (haha), het staat op de planning Ergens in April. Hoe ik er tegenover sta? Het vervangt nooit een echte show. Dat is ook met die corona proof concerten, ik heb er een gezien waar je met mondmaskers en zo zat naar te kijken. Zelfs dat voelde niet ‘echt’ . Het is beter dan niets, maar je mist gewoon die interactie met het publiek. Dat is gewoon nodig voor een band, en ook voor het publiek zelf.
Indien streaming het nieuwe normaal wordt, hoe zou je dat vinden?
Moest er nu een groep zijn die je absoluut wil zien, ja dan is dat mooi meegenomen. Maar het kan zijn dat je na twee nummers ‘ het hebt gezien’ dus nee, liever niet…
Hoe denk je persoonlijk dat de cultuur en muziek deze crisis zal overleven?
Er zullen bands zijn die ermee ophouden of zo. Kijk naar de bassist van Nightwish die de handdoek in de ring gooit. Er zullen zeker bands of artiesten zijn die zullen volgen en ermee ophouden.
Wat zijn de verdere plannen voor de band?
Zoveel mogelijk promotie maken, én dus netwerken en zo. Dat is het enige dat we kunnen doen, dat we zoveel mogelijk mensen bewust kunnen maken dat er een nieuwe plaat uit is. Dat kunnen we enkel door er dus ‘online’ over te praten. Maar plannen voor optredens? Ik zie overal data van optredens opschuiven, ik zie ook geen festivals doorgaan als Graspop… Dat is mijn groot probleem, ik wil van alles plannen.. maar het is gewoon afwachten.
Wat netwerken betreft, is sociale media niet meer dan ooit belangrijk om je te tonen als band?
Dat is helaas nog de enige manier om officieel in elkaar contact te zijn. Buiten gaan werken mag er eigenlijk niets meer, ook al is dat ook niet altijd veilig met zoveel mensen in een bedrijf samen zitten … maar goed. Netwerken wordt sowieso meer en meer belangrijk als muzikant om jezelf te verkopen.
Pics homepag @Rudy De Doncker
Bedankt Erwin. Volgende keer moeten we dat tussen pot en pint weer eens overdoen dit interview, veel succes met de nieuwe plaat.
Alex Koo - Als je vraagt , was is jazz? Dan is het vooral uniek hoe een jazz muzikant zijn muziek beoefent in die muziekscene
De Belgisch-Japanse pianist Alex Koo werkte op zijn laatste cd 'Appleblueseagreen' (2019) met Amerikaanse grootheden Ralph Alessi en Mark Turner. Een diepe indruk liet de muziek na in de jazz scene , alsook in andere genres. De man is een piano virtuoos, hij ontleedt dat instrument en haalt er nogal wat klanken uit . Bovendien maakt hij gebruik van computer technieken die het piano spel futuristisch, zelfs buitenaards doen klinken.
We waren getuige van een magisch concert dat Alex Koo gaf, samen met Attila Gyarfas en Ralph Alessi in Flagey Brussel, ter gelegenheid van Brussels Jazz Festival. Het verslag van dit streaming festival kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/80618-brussels-jazz-festival-2021-ontelbare-klanktapijtjes-in-een-gevarieerde-omkadering.html
Samen met die top muzikanten bracht Alex onlangs een nieuwe parel uit ‘Identified Flying Object’ voor. Een plaat die goed werd onthaald. Op deze plaat tonen ze aan dat ze ‘meesters in improvisatie technieken' zijn , door die futuristische trip.
We hadden een fijn gesprek met Alex over die nieuwe release, ook enkele persoonlijke anekdotes uit het leven gegrepen en de eventuele toekomstplannen kwamen te sprake.
Alex, ik heb je biografie gelezen. Je begon reeds op erg jonge leeftijd met piano en werd al op je tiende laureaat in de Cantabile Pianowedstrijd met twee extra onderscheidingen, vertel er eens wat meer over?
Ik was klassiek opgeleid. Een beetje in navolging van mijn broers, die ook allemaal klassieke muziek pianisten zijn. Ik ben ook op zeer jonge leeftijd begonnen met piano, reeds op mijn 5de. Laat ons zeggen dat ik sneller piano kon spelen dan lezen (haha). Ik heb ook altijd een zeer snelle ‘klik’ gehad met die piano. Ik heb ook wel even Cello geprobeerd en ook voetbal en zo, maar de affiniteit met piano? Dat klikte direct, die vingers bewegen op die toetsen en zo.. ik heb er dus altijd een heel goede voeling mee gehad met die piano.
Als ik het goed las, ben je geboren in Waregem maar je broers nog in Japan? Vertel eens wat meer over je jeugd
Dat klopt ja. Ik was zelfs een ongelukje volgens mijn moeder. Dat heb ik zelfs pas ontdekt op mijn 23ste (haha)
Er schuilt ook een boeiend verhaal, hoe je vader en moeder elkaar hebben gevonden, je hebt dat al zeer veel verteld. Het feit dat hij van Missionaris (volgens ik las) naar Atheïst is overgeschakeld , vind ik opmerkzaam. Kun je daar iets meer over vertellen
Ik heb het er nooit persoonlijk met hem over gehad, dat is ook niet van de ene dag op de andere gebeurd. Wat met de kerk is gebeurd, was eigenlijk vrij smerig, en dat heeft hem dus zeer diep geraakt. Hij heeft dan ook alle banden doorgeknipt. Maar hij bleef wel altijd geloven in het woord van het Evangelie, dat de goedheid van de mens het kwaad zal overwinnen. Hij volgde dat woord ook in de zin dat je de armen moet helpen en goed zijn voor uw naaste. Dat hij zijn geloof in God is kwijtgeraakt, is geleidelijk gebeurd, toen hij in België kwam is hij bijvoorbeeld lid geworden van vrijzinnige verengingen en zo. Hij heeft er ook voor gezorgd dat wij, zijn kinderen, zo neutraal mogelijk werden opgevoed. Uiteindelijk is hij dus meer Atheïst geworden. Hij is wel blijven geloven in de positieve dingen die dat geloof hem hebben gegeven als mens. Ook de persoon Jezus is hij altijd toch wel ergens blijven in geloven.
Ben je door wat je vader is overkomen, je geloof kwijt gespeeld?
Om eerlijk te zijn, ik heb nooit geloofd. Als er toch iets is , dan is het eerder dat ik de mensheid beschouw als iets miniem en klein binnen een groter geheel dat het heelal toch is.. Er zijn gewoon belangrijkere en grotere dingen dan puur ons bestaan, zoals de mens vaak denkt dat ze Opperwezens zijn, wat dus totaal niet het geval is. Hetzelfde met onze planeet, binnen het heelal. Binnen die context zijn we allemaal kleine miertjes . Ik ben dus zeker een Atheïst, maar ik ben zeker ook niet iemand die andermans mening daarover minimaliseert. Integendeel. Dat wil ik alvast benadrukken. Ik denk, los daarvan, dat je gewoon moet proberen een goed leven te leiden respectvol naar je medemens toe.. Als er een religie is waar ik wel in geloof , is het wellicht muziek en alles daaromheen.
Ondanks het indrukwekkend parcours dat je muzikaal hebt afgelegd, vind ik je heel bescheiden. Heeft dat daar mee te maken dan?
Misschien wel ergens, door de mensen waar ik mee samen speel, ik zie mezelf gewoon niet als een groot of belangrijk iemand. Ik vind mezelf daardoor niet echt bescheiden moet ik toegeven. Ik denk dat ik zelfs redelijk arrogant kan zijn zelfs (haha). Ik kan dat niveau van mijn helden nog steeds niet bereiken, het enige dat ik kan doen is dat proberen te benaderen. Op dat vlak is mijn leven zelfs een beetje saai, ik zit altijd maar te oefenen en te oefenen en hoor iets passeren en denk :‘’woow dat is iets dat ik niet kan , maar toch zou willen kunnen “. en dan wil ik ook proberen benaderen . Dus als , ik denk nog steeds niet dat het zo is, ik bescheiden ben , komt het doordat ik me steeds probeer over te geven aan de muziek en probeer te groeien en te blijven groeien daarin.
Je hebt op jonge leeftijd ook met groten op aarde samengewerkt zoals Mark Turner, Kurt Elling, Ralph Alessi, Peter Bernstein, Benjamin Herman, Bert Joris, Mike Mainieri, John Ruocco, Jasper Blom, Martijn Vink, Dré Pallemaerts, …? Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Meestal toch door toevallige omstandigheden eigenlijk. Bert Joris had ik eens gebeld om samen een concert te doen in Nederland, toen ik voor een festival een gast mocht uitnodigen. Wat de Amerikaanse muzikanten betreft? Ook dat berust op een dosis geluk hebben, ik was in New York , ze vragen je eens voor een repetitie of zo, en zo leg je vrij vlug contacten.
En ook gewoon zelf durven vragen, veel mensen staan daar precies toch wat angstig tegenover. Het scheelt wel als je die mensen al een beetje persoonlijk kent natuurlijk.
Wat ook een feit is, dat die top muzikanten ook maar gewoon mensen van vlees en bloed zijn, en dus vaak zelfs zeer sympathiek en benaderbaar zijn. Zeker binnen dat jazz wereldje, zijn die toch allemaal zeer bescheiden. Neem nu een Bert Joris om een Belgisch voorbeeld te nemen, daar heb ik gewoon eens mee in discussie gegaan over het gebruik van een bepaald akkoord, dat ik op een andere manier noteer als hij (haha) … Je zit daar dus als 19 jarige een discussie te voeren met een icoon van de jazz . Maar Bert stelt zich daar heel open in op. Zelfde met Mark Turner, om nog een voorbeeld te geven, als je hem vraagt , was is je doel, is zijn antwoord vrij saai (haha) hij wil alleen maar beter en beter worden, die zit hele dagen te oefenen in zijn kamer om dat te bereiken. Die bescheidenheid is groot binnen die scene. Mensen die arrogant zijn geworden daarin , zijn gewoon gestopt met zoeken.. Dat is bijvoorbeeld als mensen een discussie beginnen over wat is jazz en daar direct een label op kleven, uit gebrek van avonturisme. Of angst voor het onbekende, wat leidt tot deze conclusies. Het gaat er gewoon om dat je jezelf moet durven verbeteren en blijven evolueren als muzikant. Daarom is die bescheidenheid heel belangrijk.
Wat is jazz voor jou?
Wel ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik daarop moet antwoorden eigenlijk. Maar laat het me zo uitdrukken. Jazz is meer een mentaliteit.
Als je nu toch alles in hokjes wil verdelen, een klassieke muzikant die oefent vooral om puur als instrumentalist het repertoire van klassieke componisten zo goed mogelijk na te spelen. Een pop muzikant focust zich dan weer op het songschrijven proces en muziek maken daarrond.
Wat een jazz muzikant doet is een beetje van beide kanten. Het constant leren uit werk van anderen, en daar dus net als de pop muzikant uw eigen songs en muziek rond maken. Wat je dus als jazz muzikant doet , is dus niet alleen het bestuderen van andermans werk en het eigen songschrijven, maar ook die derde factor: het ontwikkelen van je eigen improvisatietaal. Een jazz muzikant is 70% van de tijd bezig met het uitbouwen van zijn persoonlijke arsenaal in improvisatie, waardoor we op dat vlak dus eigenlijk eerder uniek zijn. Omdat wij constant bezig zijn met ideeën en improvisatie uitwerken, waar geen enkele andere stroming zo diep mee bezig is in onze Westerse wereld toch.
Om te vergelijken, een profvoetballer traint om te kunnen reageren op wat er in een bepaalde situatie op het veld gebeurt, en als jazz muzikant moeten we eigenlijk hetzelfde kunnen doen. Inspelen op wat er rondom ons gebeurt, en daar onze eigen interpretatie aan geven door daarmee te improviseren tot het oneindige. En ook al ligt het rendement uiteindelijk bijzonder laag, je doet dat gewoon.
Om maar een voorbeeld te geven wat mezelf betreft … Ik ben al een half jaar bezig met nieuwe harmonieën uit te dokteren, en uiteindelijk zal ik daar wellicht maar dertig seconden uit gebruiken op een optreden bijvoorbeeld. Dus ook al ligt dat rendement bij een jazz muzikant laag, je doet het gewoon omdat je daar als jazz muzikant gewoon verslaafd zijt aan die adrenaline omdat je op dat moment niet weet wat er gebeurt, en om daar over te kunnen improviseren.
Dus als je vraagt was is jazz? Dan is het dus het vooral het unieke hoe een jazz muzikant zijn muziek beoefent in die globale muziekwereld.
In 2019 bracht je het album ‘Appleblueseagreen‘ uit met Amerikaanse grootheden Ralph Alessi en Mark Turner. Een plaat die overal zeer goed werd ontvangen. Ook in het gerenommeerde jazzblad Downbeat kreeg die plaat vier sterren. Opmerkelijk vond je. Opende deze schijf nieuwe deuren?
‘Downbeat’ is zo gewoonweg HET magazine wat jazz betreft op wereldvlak; dat die de plaat vier sterren gaven was al waanzinnig , maar dat ze het uiteindelijk nog eens in de lijst van ‘beste albums van 2019’ hebben gezet dat was indrukwekkend eigenlijk! Zeker gezien het status van dat magazine als de wereldtop van jazz. Dat was ook een enorme boost voor mijn carrière achteraf gezien. Zeker omdat het een moeilijke cd was om in elkaar te krijgen.
Toen ik in New York woonde , wilde ik die opnemen in een bepaalde studio, die net op dat moment begon te verhuizen. Het was dus een werk van lange adem, met veel vallen en opstaan. En dat al die inspanningen zo werden beloond, dat was enorm!
Ondertussen was ik naar België verhuisd, waar men mij nog niet echt kende eigenlijk. Ik had hier gewoon nog geen carrière uitgebouwd. Na die release was er echter plots een tsunami aan media aandacht. Mede dus door die review in ‘Downbeat’. En dat heeft zeker meerdere deuren doen open zwaaien. Die cd wordt trouwens nog steeds veel verkocht, ook in Amerika.. dat is toch allemaal onrechtstreeks het gevolg van die ‘Downbeat’ review. Daardoor heb ik hier en daar toch een fanbase opgebouwd, dus ja… die plaat heeft zeker deuren geopend. Maar dus vooral op vlak van meer media aandacht en algemene erkenning binnen de culturele sector, of bij programmatoren en zo… Door die steun kun je dingen maken en doen die je voordien niet kon doen.
Ook je parcours op de podia is indrukwekkend: North Sea Jazz Festival, Bimhuis, Muziekgebouw aan’t IJ, Lantaren/Venster (NL), Casa del Jazz (IT), ShapeShifter Lab (NY), Warsaw Summer Jazz Days (PO), Kongsberg Jazz Festival (NO), Jass sur Son 31 (FR), Copenhagen Jazz Festival (DK), Flagey, bFlat Tokyo (JP) , dat is heel wat. Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Dat is dus ook onrechtstreeks door mensen te leren kennen binnen die scene, en ook van verschillende nationaliteiten. Dat gaat dan een beetje als een lopend vuurtje, waardoor je wel aanbiedingen krijgt om daar te mogen spelen. Sommige van die muzikanten waarmee ik heb samen gespeeld , nodigen u wel eens uit hier en daar. Zo kom je ook op plekken waar je nooit hebt gespeeld. Dat is niet alles, als je avontuurlijk ingesteld bent en veel wil doen , gaan op dat vlak ook gemakkelijker deuren open. Dat kwam ook door mijn ietwat nomadisch bestaan en dat gaf me toch wel een grote bewegingsvrijheid. Sommige muzikanten die ik leerde kennen bijvoorbeeld, hadden al op hun 23e een huis gekocht en dat was dan letterlijk een reden om bijvoorbeeld niet een jaartje naar het buitenland te studeren, of om even op verschillende plekken te wonen. Die ‘bezitting’ stond in de weg. Is achteraf gezien toch jammer, denk ik.
Je nieuwste plaat 'Identified Flying Object' met Attila Gyárfás & Ralph Alessi … Vanwaar komt die titel en hoe waren de reacties tot nu toe?
Wel i.p.v. UFO (Unidentified Flying Object) zijn wij IFO (Identified Flying Object) gewoon een half mopje (haha) … Onze improvisaties op deze plaat zijn ook wat meer spacy en boordevol soundscapes. En dan is het leuk als de titel ook wat in die richting gaat. Vier sterren in de Standaard en toch nog wel een paar mooie reviews. Veel viersterren reviews en positieve commentaar, eigenlijk zeer goed dus. Ondanks het feit dat de door de lockdown veel in het water is gevallen, is de release dus wel zeer succesvol verlopen. Bijna elke media die met jazz te maken heeft, heeft er aandacht aan geschonken. Daar ben ik dus wel echt blij om. Het is ook een cd waar ik echt achter sta, mede omdat 80% draait om improvisatie. Buiten een bepaald deel, is het dus een en al improviseren wat we hebben gedaan. De eerste tracks vooral, de vier andere tracks 1, 2, 3 en 6 , die beginnen met een gecomponeerd thema, maar ook daar zit improvisatie verborgen.
Review Musiczine
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80739-identified-flying-object.html
Indien je mij de plaat wil doen kopen, vertel me , waarom ik dat zou doen?
Ik heb ervoor willen zorgen dat we niet steeds eenzelfde parcours volgen, we doen ook wel noise elementen. We wilden wie we zijn als band zo breed mogelijk behouden. Het is een zeer meditatieve plaat. We proberen ook goed te luisteren naar elkaar. Ik had onlangs een interview waar het ter sprake kwam, het woord ‘entertainment’. Bij mij draait het niet zozeer om entertainen maar om de beleving. Wat we vooral willen bereiken is het oproepen van beelden, dat is voor mij het mooiste compliment als iemand me zegt ‘toen ik jullie live zag werd ik meegenomen op een trip die vele kanten uit ging’ dat gevoel hebben we willen overbrengen op deze plaat.
Ik heb je ook live gezien (enfin via streaming) op Brussels Jazz Festival onlangs, met Attila Gyárfás & Ralph Alessi; hoe voelt het om zo voor een lege zaal op te treden?
Raar, maar ook heel tof. Flagey is een zeer mooie zaal, je krijgt veel energie vanuit de zaal zelf. Ook van het team dat daar werkt, het enthousiasme van de medewerkers en zo geeft je een soort boost.
Wellicht is het voor iemand die zit te kijken heel anders, ikzelf krijg echter wel het gevoel dat we een concert hebben gespeeld. Je wist dat de mensen aan het kijken waren, en we waren ook zeer blij achteraf met de reacties op chat en zo en het besef dat er veel mensen hebben zitten kijken. Je voelt wel als zo een streaming echt goed wordt georganiseerd dat het dichtbij een concertbeleving komt. Het zal uiteraard nooit hetzelfde zijn, maar dit was top georganiseerd en dan komt dat gevoel toch heel dichtbij. En in deze tijden moeten we gewoon proberen zo dicht mogelijk bij die normale concertbeleving te komen, en dan is een goede streaming zeker een oplossing.
Om eerlijk te zijn, als ik het objectief mag bekijken, en ik heb toch wat live streams gezien, dan kan ik toch zeggen dat Flagey aan de wereld heeft laten zien ‘zo organiseer je een goede live stream’
Jullie konden , gezien jullie status, er zich makkelijk van af maken door een routineklus af te leveren; maar jullie stralen tonnen spelplezier uit. Je sprak het publiek thuis zelfs aan … Prachtig! Wat vond je van het festival zelf eigenlijk, los van jullie optreden?
We zijn van nature uit alle drie muzikanten die steeds alles 100% geven, bovendien hebben we eigenlijk allemaal toch al honderden concerten gespeeld, die ervaring speelt ook een rol uiteraard. Ook in allerlei situaties , zelfs op recepties waar niemand echt luistert. Elke keer probeer ik daar het beste uit te halen, dat ligt gewoon in mijn natuur en dat is bij de andere jongens dus ook het geval. Er is ook een goede kruisbestuiving tussen ons drie. Er is bij ons ook een voortdurende wisselwerking van energie. Waarbij bijvoorbeeld Ralph zijn trompet een piek moment krijgt en dat wij daarop inspelen, of ik dat doe en de andere aanvullen; de combinatie van al die aspecten zorgt er dus voor dat we inderdaad dat spelplezier uitstralen.
Hoe sta je tegenover die streaming, indien het ‘het nieuwe normaal’ zou worden?
Dat zit al een beetje in het antwoord hierboven, alles wat ervoor zorgt dat de muziek bij de mensen terecht komt , sta ik 100% achter. Ook al zal het nooit de echte concertbeleving vervangen, ik sta hier zeker achter. Want het is belangrijk dat de mensen beseffen dat we blijven bezig zijn. Daarom is streaming zeker een goede oplossing, om te tonen aan de mensen dat we op onze honger zitten om zo snel mogelijk weer voor een publiek op te treden.
Nu we toch bij corona aanbeland zijn, hoe heb je deze crisis tot nu toe beleefd? En zijn er bij jou plannen in het water gevallen? Ik veronderstel de release van je nieuwe plaat voorstellen
Vooral bij dit project is onze release al drie keer uitgesteld. De bedoeling was eerst een tournee doen, dan opnemen in de studio. Dat was in Maart vorig jaar. Daar is niets van in huis gekomen. Daarna hebben we alles verplaatste naar mei/juni, ook dat werd afgelast. Uiteindelijk zijn we in september de cd gaan opnemen zonder concertreeks dan maar. Dus we hebben eigenlijk nog niet samen gespeeld op een podium, dat streaming concert was de eerste keer dus. We speelden op een bepaald moment zelfs met de gedachte om de release uit te stellen naar later in het seizoen, maar hebben toch besloten het nu te doen. Dus ondanks alles zijn we toch feitelijk altijd een beetje bezig gebleven. Corona gaat me als muzikant nooit kapot krijgen, maar heeft wel gezorgd voor een serieuze deuk in de productiviteit. Je kunt er depressief van worden, ik heb het ook niet gemakkelijk gehad, maar door te blijven doorgaan, lukt dat eigenlijk wel.
Er zijn mensen die me vertelden dat ze in die corona tijden een rustpunt hebben gevonden, waarbij ze meer songs schreven en geen stress hadden om al die optredens te moeten plannen?
Ik had dat ook in de eerste lockdown. Ik had plots veel tijd om van alles te doen, zelfs tot nu in januari. Maar nu begint het allemaal een beetje te wegen. Temeer omdat ik nu al klaar ben met materiaal voor de komende drie jaar of zo. Ik heb mijn eerste solo-elektronica album uitgebracht (‘Kimono Garden’), een boek van ‘Piano-Etudes’ geschreven die ik in Bozar ging voorstellen (afgelast in november), nieuwe composities voor nieuwe projecten… dus al bij al was dat wel een voordeel. Maar nu zit ik toch op een punt dat mijn to-do list af is en dat ik echt gewoon weer op het podium moet staan.
Er stond ook een duo samenwerking met Craig Taborn, toch dé jazzpianist van het moment, op het programma. Komt die samenwerking er nog later? En hoe ben je bij hem terecht gekomen?
Ik ging normaal gezien ‘Artist in Residence’ van het Brussels Jazz Festival zijn, een grote eer natuurlijk. Iets waar ik enorm naar uitkeek. Ik heb daar carte-blance voor gekregen voor drie projecten. We hebben maar één kunnen doen, en Craig kon hier niet geraken. We hopen dat toch te kunnen doen op een volgende editie, ofwel op een ander moment dat het wel weer kan. Maar voorlopig is het nog even afwachten tot er meer duidelijkheid in zicht is voor de live-sector.
Wat zijn - in zoverre dat nog kan tegenwoordig - de verdere plannen voor 2021?
De presentatie van mijn ‘Études voor Piano’ in de grote zaal in Bozar. Dat is eigen een collectie, zeg maar een boek, van piano-études die ik heb gecomponeerd, waar ik heel enthousiast over ben. Het is ook een beetje een terugkeer naar mijn klassieke roots, maar waar ik ook wat experimenteer met andere technieken: spelen met de armen bijvoorbeeld... En dan natuurlijk de live-concerten met ‘Identified Flying Object’. Er staat een tournee gepland in mei en dan spelen we hopelijk nog vele concerten in de zomer en volgend seizoen, daar wordt aan gewerkt as we speak.
Is er na zo een indrukwekkend parcours nog een soort ambitie of einddoel dat je wil bereiken?
Ik zou graag eens iets willen doen met dans. Ik ben een heel grote fan van ‘Rosas’ van Anne Teresa De Keersmaeker. In Brussel gaan mijn vrouw en ik vaak naar hun dansvoorstellingen, of gingen. Ik zou dus zeer graag eens muziek componeren voor dans. Ook filmmuziek, ooit wil ik graag eens iets componeren voor een film of serie.
Pics homepag @ Lorena Del Mare
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop dat we dit spoedig kunnen overdoen tussen pot en pint …
Nederlands 
Français 
