Alcatraz Metal Festival 2019 - Een overzicht van de driedaagse - Gezelling metalfestival met overvloed aan diverse stijlen!
Alcatraz Metal Festival 2019
Lange Munte
Kortrijk
2019-08-09 t-m 2019-08-11
Frederik Lambrecht
Diegenen die er opnieuw bij waren in Kortrijk, zullen na enkele dagen recuperatie opnieuw moeten toegeven dat ze getuige waren van een schitterend festival. Traditiegetrouw spelen op de mainstage (Priston Stage) en de tent ( Swamp Stage) alle bands op een apart tijdsframe waardoor iedere band dus kan aanschouwd worden. Dit jaar was er dus wel een nieuwe tent tot leven geroepen - La Morgue - waarbij enkele underground bands het beste van zichzelf konden laten zien, waardoor sommigen waarschijnlijk wel eens de keuze moesten maken aangezien deze optredens niet - en trouwens onmogelijk - konden meegaan met de tijdsframe op de beide ‘hoofdpodia’. Soit, dit gezegd zijnde, hierbij mijn bevindingen van HET West-Vlaamse festival bij uitstek J
dag 1 - vrijdag 9 augustus 2019 - Demolition Hammerthrashes als vanouds, Napalm Death sloopt de boel en Saxon ademt Heavy Metal
Ik begon in de nieuwe tent La Morgue alwaar Alkerdeel hun muziek aan de man bracht. Deze band speelt metal die bestaat uit een cocktail van black, sludge, crust, doom en psychedelische metal waarbij distortion en screams niet ontbreken. De tent was redelijk goed gevuld en de volumeknop was alvast goed opengedraaid. Beetje zware paté om de dag mee te beginnen maar voor ondergetekende een leuke inzegening van La Morgue waarbij de toon was gezet.
Ik zette koers naar de Prison Stage om de US Metal van Helstar te aanschouwen…vocaal gezien was James Rivera mijn inziens redelijk goed bij stem. Deze Amerikanen stonden voor de 3 e maal op Alcatraz en ze komen zeker met plezier, want na hun optreden stond Mister Rivera aan de toog mee te headbangen op Queensrÿche. Deze band heeft een tiental albums op hun conto, maar zoals bij de meeste oudere bands blijven hun eerste albums het meest aanspreken en dus stond de fans te likkebaarden bij “Run With the Pack” en “Baptized in Blood” van topplaat ‘Nosferatu’.
Weinigen zullen de volgende band die ik bespreek al live mogen aanhoren hebben, maar het is de organisatie toch gelukt om de oude thrash band Demolition Hammer te strikken…ze mochten aandraven in de volle Swamp Stage en ik kan nu al verklappen dat deze band op menig verslag in de top 3 van show zal eindigen. Furieus en recht door zee, jawel, zoals thrash metal hoort te worden gespeeld. Hun platen uit respectievelijk 90 en 92 zijn de klappers - ook niet moeilijk aangezien ze in totaal maar 3 studioplaten hebben gemaakt en waarbij hun laatste effort de bal missloeg, maar gelukkig lieten ze hun groovy nummers van hun laatste album thuis waardoor de luchtgitaren uit velen hun mouwen werden getoverd. De drang om te moshen en headbangen is onmisbaar bij deze band en ik genoot met volle teugen van de snedige gitaren, de brute drums en de (oude) Kreator-achtige vocalen van zanger Steve Reynolds. Topnummer tijdens deze show was voor mij: “Infectious Hospital Waste”.
Ik bleef ronde de Swamp Stage hangen alwaar de nieuwe gevormde band Vltimas (uitgesproken als Ultimas) - onder leiding van David Vincent (gekend van Morbid Angel) zichzelf mocht voorstellen aan ons. Met hun recente album uit maart 2019 getiteld ‘Something Wicked Marches In’ was alles gericht op de promotie hiervan en werd de plaat integraal gespeeld. Mensen die een nummer van Morbid Angel wilden horen kwamen helaas van een kale reis terug. Muzikaal gezien ook mijn vuurdoop van deze band, maar toch enkele dingen die direct opvielen. De strot van David Vincent klinkt ontegensprekelijk als Death metal en drummer Flo Mounier (Cryptopsy) raast als een bezetenen. De dosis black metal die werd toegevoegd aan hun sound overheerst niet, waardoor alles mooi in balans is. Leuke ontdekking!
Thy Art is Murder met hun deathcore kon mij niet echt bekoren, dus was het voor mij wachten op de grindcore/death metal uit Birmingham van Napalm Death. Barney, Shane, Mitch & Danny doen wat ze altijd doen…de boel starten, iedereen zijn trommelvliezen wegblazen en een oorlog ontketenen in de moshpit. Starten deden we met “Multinational Corporations”, om te eindigen met “Smear Campaign”. De andere nummers tussenin kun je dus samenvatten in 1 werkwoord: slopen!
Zanger Barney was zijn hysterische zelve, geflankeerd door machine Shane Embury die samen toch wel de ruggengraat van deze band vormen. Goh, de aanwezigen zullen ongetwijfeld wel akkoord gaan met mij dat het genieten was met nummers als “Scum”, het machtige “Suffer the Children”, topcover van Dead Kennedys “Nazi Punks Fuck Off” die in sneltempo wordt gespeeld, “You Suffer” die zelfs meermaals werd gespeeld en “Smash a Single Digit”.
Na al het geweld haha, tijd voor wat luchtigere muziek. Queensrÿche met Todd La Torre achter de microfoon maakte hun opwachting op de Prison Stage en het was meebrullen geblazen met vooral de nummers uit ‘Operation Mindcrime I’ en ‘Empire’. De zang van La Torre is genieten geblazen en klinkt lekker zuiver en puur.
Mijn trommelvliezen waren opnieuw wat geacclimatiseerd en bijgevolg kon ik ze weer gaan wakker schudden met de Duitse Black/Speed/Thrash van Sodom. Voor mezelf al een tijdje geleden dat ik deze Duitsers live kon zien, dus stond ik toch wel te springen om nog eens te ervaren hoe ze het er live vanaf brachten. De backdrop sprak alvast boekdelen want de cover van ‘Agent Orange’ was opgesteld achter de bandleden. Ik was niet op de hoogte dat dit album zijn 30e verjaardag mocht vieren, dus dit was en is een leuk weetje. Duitse degelijkheid, soms wat slordig, maar wel aanstekelijk. Niet alles kan perfect zijn, maar de slordigheid is ook een deel van hun sound. Headbangen was vooral weggelegd tijdens oudgediende “Outbreak of Evil”, feestvarken “Agent Orange” en de snedige afsluiter “Bombenhagel”. De enigste keer dat je wat op je lauweren kon rusten was tijdens “Remember the Fallen” om het refrein mee te brullen.
De primeur van dit festival was vooraf aangekondigd met de mededeling dat Vio-Lence hun enigste Europese show zou komen spelen op Alcatraz Festival. Fans uit diverse landen hadden speciaal voor deze band hun tickets aangeschaft maar achteraf gezien vond ik het spijtig genoeg een mindere show. Zanger Sean Killian heeft er enkele turbulente levensjaren opzitten, maar is ondertussen opgestaan vanuit de doden, spijtig genoeg merk je nog aan alles dat hij niet de oude is. Qua geluid stond ook niet alles op toppunt, waardoor de balans tussen de muzikanten niet goed zat. Blijkbaar was daar vooraan in de pit niet al te veel op te merken, wat ook zichtbaar was aan de energie en drive daar. Maar ja, deze band moet ook opnieuw in zijn flow komen, dus ik denk dat hoe meer ze zullen spelen, hoe meer alles terug op zijn plaats zal vallen. Maar een dikke pluim voor de organisatie dat ze het kunnen flikken hebben om deze mannen naar Kortrijk te halen - van een kunststukje gesproken!
Ik sloot dag 1 af met het heavy metal instituut Saxon! Ze hadden hun Eagle alvast meegebracht om de weide te overkijken en ze trapten af met “Motorcycle Man”, gevolgd door “Battering Ram”. Zanger Biff Byford heeft mij in feite nog maar weinig ontgoocheld (ja, ik zeg dit meestal als ik mijn bespreking doe van Saxon haha) en opnieuw was dit het geval. Deze band heeft zovele goeie nummers gemaakt maar dit jaar blijft mij dan toch vooral de ode aan hun gestorven metal broeders bij getiteld ‘They Played Rock ’n Roll’. Maar als je denkt dat deze Britten met hun leeftijd het gaspedaal niet meer indrukken, dan kom je bedrogen uit, wat gezegd van “To Hell and Back Again” met de geniale up tempo riff, en “Heavy Metal Thunder” die aantoont dat deze mannen het niet verleren. Ook opnieuw redelijk wat meezingers op de setlist - “Wheels of Steel”, “Power & The Glory”, “Denim & Leather”, …met als toppunt afsluiter “Princess of the Night”. Toeschouwers die tijdens deze show lagen te pitten wegens een te hoog promillegehalte: shame on you!
dag 2 - zaterdag 10 augustus 2019 - Veel wind, maar weinig storm op de podia…
Toen we wakker werden bereikte ons het nieuws dat wegens de weersomstandigheden enkele voorzorgen werden genomen, waardoor het hoofdpodium nog niet direct open ging. Gelukkig viel het nog allemaal mee, waardoor enkel het tijdsschema enkele wijzigingen onderging. Wegens de harde wind, gepaard met enkele regenvlagen besloot ik alvast een bezoekje te brengen aan metalbar ‘El Presidio’ alwaar clips van oude rock- en metalbands op tv werden vertoond. Een gezellig moment om met je maten mee te zingen met bands als Kansas, Dokken, Iron Maiden, Metallica (schande aan de persoon die Shazam gebruikte om Metallica te herkennen!!!!), …
Op de weide stond niet direct iets geprogrammeerd die mijn zintuigen kon prikkelen dus begin ik met Prong waar Tommy Victor nog altijd de plak zwaait. De klank waaide soms weg, maar toch was ik blij met de vertolking van “Beg to Differ”, het harde “Cut-Rate”, en hitjes “Another Wordly Advice”, “Whose Fist is this Anyway?” en “Snap Your Fingers, Snap Your Neck” met de superriff die de weide mee deed headbangen.
Flotsam and Jetsam stond in 2016 reeds op de affiche waar ze een meer dan degelijke show neerzetten, en ook dit jaar was het niet anders. Degelijk, maar ook niet super. Ik vernam ook dat ze recentelijk nog in Deinze - café Elpee stonden en dat het daar een puike show was, maar dat deze show er niet kon aan tippen. Met oudjes “Hammerhead” en “No Place for Disgrace” was er meer dan genoeg enthousiasme te ontdekken, maar globaal gezien slechts een degelijk optreden.
Hypocrisy was nog eens afgezakt naar België en mocht presteren in de Swamp Stage…als Death metal fanaat staan hun beginalbums (‘Penetralie’ en ‘Osculum Obscenum’) hoog genoteerd als klassiekers, waarna de band zich wat meer op melodie begon te richten. Ik trok dus grote ogen toen ik opmerkte dat de band hun death metal klassiekers samenvat in 1 langgerekt nummer…
Soit, de albums die dus de melodische metalkant van deze band belichamen kwamen dus vooral aan bod, waardoor het mij persoonlijk wat minder boeide…ik heb ze al beter gezien in het verleden.
De oude rockers van Thin Lizzy waren hierna aan de beurt, maar ja, alle line-up aanpassingen die zij al doorvoerden onder deze bandnaam zijn niet meer op 1 hand te tellen, dus als je deze band niet echt volgt, weet je niet meer hoe of wat. Ze probeerden het publiek naar de hand te zetten maar dat lukte niet altijd. Bij de hitjes “The Boys are back in town” en ‘”Whiskey in the Jar” brulden de toeschouwers nog mee, maar overal gezien opnieuw een band met te weinig pit.
Afsluiten deed ik met Mayhem, black metal in zijn meest kwaadaardigste vorm. In oktober dit jaar wordt hun nieuwste creatie op de mensheid losgelaten onder de titel ‘Deamon’, dus is het ondertussen nog behelpen met hun ouder klassiekers waarbij “De Mysteriis Dom Sathanas” en oerknaller “Freezing Moon” door iedere metal fanaat gekend zijn. De sfeer was duister en grimmig, maar de band was zoals de anderen vandaag niet in prima forma. Een te statisch optreden om bij te blijven en dus sloot ik een mindere dag qua optredens af in Kortrijk.
Gelukkig was El Presidio een geweldige alternatief om toch uit de bol te gaan. Zo zie je maar, bands worden ook niet gelukkig van wind en regen hehe. Oh ja, ik heb ook nog enkele nummers van Amenra bekeken, maar desondanks ze een thuismatch speelden ken ik te weinig van deze band om een eerlijk oordeel te vellen. Redelijk wat volk in de Swamp te bespeuren, dus de meesten waren waarschijnlijk ook nieuwsgierig om deze band te ontdekken. De zanger stond met zijn rug naar het publiek, maar dit is blijkbaar kenmerkend tijdens een live-show van deze band.
dag 3 - zondag 11 augustus 2019 – Carnation, dé Death metal band van het moment??!! En Decapitated en Deicide vlammen!
Ik begin direct met waarschijnlijk de beste death metal band op heden, en ze zijn dan nog van België ook! Carnation zette de puntjes op de i in de Swamp Stage en toonde hoe Death metal in oervorm moet klinken. Met nog maar 1 album verschenen (‘Chapel of Abhorrence’) staan ze nog maar in het prille begin van hopelijk hun lange carrière, maar met dit album maken ze een statement van jewelste. Alles klopt gewoon bij deze band en het klinkt retestrak en venijnig, zanger Simon Duson heeft een pure death metal stem en wordt geflankeerd door een sterke ritmesectie. Blijkbaar hebben ze tijdens Alcatraz een videoclip opgenomen die dus hoogstwaarschijnlijk ter promotie zal dienen voor hun volgend album die in 2020 het levenslicht zal zien, ik ben alvast benieuwd of ze de lijn kunnen doortrekken! Oh ja, voor het geval sommige mensen denken dat ik gemist ben van dag: Carnation stond oorspronkelijk geprogrammeerd op zaterdag, maar werd dus verplaatst.
Ik pikte enkele nummers mee van Anvil, maar was toch vooral aan het wachten op de Viking Death metal van Unleashed. Deze Zweden namen ons mee in de loopgraven om mee te vechten in hun oorlog. Een redelijk strak optreden als je het mij vraagt met hoogtepunten “Hammer Battalion”, “Lead us into War” en “I Have Sworn Allegiance”. Ik was alvast tevreden van dit optreden.
Metal Church was terug sinds hun optreden 3 jaar geleden op Alcatraz, en nog steeds was Mike Howe present als frontman. Een man met een mooi stembereik, maar helaas te weinig uitstraling om de band naar een hoger niveau te tillen. Maar nummers als “Badlands” en “Beyond the Black” blijven desondanks topnummers.
Het moment waarop velen waarschijnlijk aan het wachten waren was aangebroken, Sacred Reich stond op de planken met een nieuwe plaat in het verschiet. Drieëntwintig jaar na hun matig album ‘Heal’ zal eind augustus ‘Awakenings’ verschijnen, en wat ik al online heb gehoord, doet het beste vermoeden. Zanger Phil Rhind heeft een nieuwe start gemaakt en heeft een nieuwe line-up samengesteld om de nieuwe plaat te schrijven - alsook is hij blijkbaar vegetariër geworden en dat was duidelijke zichtbaar op het podium. Van hun komende plaat werden drie nummers gebracht (“Awakening”, “Divide & Conquer” en “Manifest Reality”) maar voor de rest was het zoals de laatste jaren, mensen gelukkig maken met oude nummers waarbij “Independent”, het vlugge “Death Squad” en “Surf Nicaragua” live altijd overeind blijven staan. Achter de show had ik wel 1 groot vraagteken…waar was de cover “War Pigs”??
Opnieuw richting Swamp Stage want Decapitated stond paraat…de technische death metal klonk lekker vet en strak waardoor deze show ook één van de betere was dit weekend. Hun laatste album dateert alweer van 2017, maar deze geoliede machine zal ongetwijfeld binnenkort opnieuw de studio induiken. Qua nummers ben ik niet zo op de hoogte van deze band, maar in zijn totaliteit klonk alles super. De energie die ze teweegbrengen zorgt live voor een ware beleving alvast.
Deicide heeft een reputatie om af en toe op het laatste moment een show te cancelen, maar gelukkig waren ze in Kortrijk wel present. En voor het eerst dit weekend zag ik een soundcheck van de band zelf, dus ja, Glen Benton stond het geluid te checken en plectrums uit te delen aan zijn fans. Een teken aan de wand dat hij klaar was om een vette show af te leveren en man, speelde deze band op een lekkere agressieve manier rechtdoor. Weinig praten, veel spelen, dat zijn de bands waar ik van hou. Dertien nummers in een klein uurtje, dan wil het zeggen dat er weinig ademruimte was om efkes te bekomen. En de nummers hakten lekker in het publiek, denk maar aan “Once Upon the Cross”, “Kill the Christian” en “Homage for Satan” die de setlist afsloot. Sommigen hoorde ik mompelen dat het wat eentonig was, maar bij zo’n pure death metal band moet je niet veel franjes verwachten. Glen verliet de tent onder een terecht luid applaus.
Powerwolf stond op de Prison Stage, maar bij deze band heb ik ongeveer hetzelfde gevoel als bij Sabaton…geen dus.
Het einde van Alcatraz Festival kwam in zicht waarbij ik nog Meshuggah aanhoorde. Deze band is een topband op gebied van technische capaciteiten, maar de djent-invloeden zijn waarschijnlijk niet voor iedereen weggelegd. Eén van hun laatste platen die mij nog aansprak was ‘Koloss’, maar hun laatste platen kunnen niet tippen aan hun beginperiode waar ze nog technische groove/thrash speelden. Een optreden die spijtig genoeg niet kon blijven boeien voor mezelf.
Een klein verschil met Rotting Christ, want dit Grieks duo (broers in feite) spelen melodische black metal, maar dan met veel verschillende extreme invloeden in verwerkt. Een band die perfect geplaatst staat in de Swamp Stage, want hun zware muziek is maar voor een beperkt publiek. Ze hebben het kunnen flikken om de Griekse mythologie over te brengen in een deftige show en waren in goeie doen.
Alcatraz Festival werd op het hoofdpodium afgesloten door Avantasia, waarbij Tobias Sammet de teksten en instrumenten zelf uitschrijft. Live is dit uiteraard een ander verhaal, want hij slaagt er (meestal) altijd in om de perfecte zanger en/of muzikant aan het juiste nummer te koppelen. Dit jaar waren volgende artiesten meegekomen met de Edguy zanger: Eric Martin (Mr. Big), Jorn Lande, Geoff Tate (Queensrÿche), en nog enkele anderen die mij niet direct een belletje deden rinkelen…
De heavy/power metal was vooral een aangename luisterbeurt met de diverse zangers en de goeie muzikanten die elk hun capaciteiten bloot legden. Waarschijnlijk minder te pruimen voor fans van het hardere genre, maar deze band is toch een meer dan waardige afsluiter.
Mensen die nog niet uitgefeest waren konden nog richting de Swamp Stage om Soulfly met Max Cavalera te aanhoren, en mee te springen op de nu-metal gecombineerd met veel groove. Alcatraz Hard Rock & Metal Festival 2019 zat erop en het was weer een leuke editie.
Alcatraz bewees dat er geen heel grote headliners op de affiche moeten staan om te blijven boeien, ook met de zogezegd mindere goden (al reken ik Saxon daar zeker niet bij) was er veel publiek komen opdagen naar Kortrijk om zich voor 3 dagen op te sluiten in deze metal gevangenis. Avatar heeft hun optreden vastgelegd, dus de aanwezigen kunnen uitkijken of hun kop ergens in beeld komt, Vio-Lence zal bij vele mensen van hun ‘to-see-list’ mogen geschrapt worden, fans van Carnation mogen ook hopen dat ze voor eeuwig vastgelegd zijn op camera tijdens de opname van hun videoclip op Alcatraz, Demolition Hammer was een heel leuke verrassing op de affiche en de sfeer op het festival was weer uitmuntend.
De organisatie zal ongetwijfeld terug kunnen blikken op een meer dan geslaagde editie (spijtig van de weersomstandigheden op zaterdag) en zoals jullie waarschijnlijk al zullen gelezen of gehoord hebben, Alcatraz Festival zal zeker nog 6 jaar in Kortrijk georganiseerd worden, met dank aan hun burgemeester Quicky. Alcatraz, tot volgend jaar en keep up the good work!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/alcatraz-2019.html
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune
Lokerse Feesten 2019 - DAG 10 - Glints - Arsenal - Kodaline - Oscar and The Wolf - In samenhorigheid en schoonheid eindigen
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-11
Sien Ranschaert
11 augustus 2019, de laatste dag van de 45 ste Lokerse Feesten, het zal de organisatoren nog lang in het geheugen blijven hangen. De dag dat niet 1, maar 2 van de op de affiche vermelde artiesten niet komen opdagen. Op 7 augustus annuleerde Jess Glynne, helaas haar optreden wegens stemproblemen. De organisatoren vingen dit probleemloos op door ouwe getrouwe Arsenal zijn plaatsje op de buhne te geven. Toen op 11 augustus in de namiddag bekend werd, dat ook Bizzey zijn kat stuurde omdat de stem niet meewou, was het een ander paar mouwen. Op een paar uur een vervanger vinden voor deze Nederlandse rapper, geef toe dat is een uitdaging!
Echter de organisatie van de Lokerse Feesten zou zichzelf niet zijn als ze ook dat probleempje niet opgelost kregen. Dus ook voor Bizzey werd een waardige, ofte misschien wel betere artiest gevonden, om de plaats in te nemen. Glints! Een Antwerpenaar in plaats van een Nederlander je moet er maar aan denken J. Maar wat een Antwerpenaar! Hij vulde het podium, nam het publiek mee en zorgde voor een optreden waar Lokeren blij van werd. Als bijzondere gangmakers kunnen we “Fear” en “Bugatti” noteren. Een mooi begin van de laatste zondag van de Lokerse Feesten.
Na Glints was het aan de beurt van Arsenal. Na al die jaren zouden we denken dat het een koud kunstje is om het publiek op de Kaai in vervoering te brengen. Dit jaar was het echter een titanen werk voor de artiesten van Arsenal. Komt het door het publiek die kaarten gekocht had voor een andere line up, of toch meer door het niet bij stem zijn van John Roan? De ware aard zal een goed geheim blijven. We kunnen de vragen stellen: zijn ze goed? Ja! Hebben ze goeie nummers? Ja! Kregen ze het publiek mee? Uiteindelijk ja! Met hun meest bekende nummers kregen ze het publiek aan het dansen, springen en meezingen. De poging om het nummer van Jess Glynne: “Don’t Be So Hard On Yourself” te brengen ging bij start de mist in. Gelukkig sprong Leonie Gysel en kompaan bij waardoor het nummer alsnog tot zijn recht kwam. Het optreden startte moeilijk, maar alsnog waren ze, de Kaai als hun thuishaven, zeker waardig.
Na een korte pauze was het de beurt aan Kodaline. Ingetogen brengen ze het eerste nummer. Na het tweede nummer gaat de zanger, met meer aandacht voor zijn tasje thee dan voor het publiek, achter het piano zitten en richt hij een woordje tot het publiek. Het contact tussen beide partijen is er niet. De muziek lijkt niet meer dan een achtergrond deuntje tijdens de gesprekken op de Kaai. Na de oproep van Stephen Garrigan aan het publiek om mee te zingen met het nummer “Head held high”, krijgt het publiek wat meer aandacht voor de groep. Hij begint zich wat comfortabeler te voelen en vertelt over het volgende lied dat een cadeau was voor een vriend voor zijn huwelijk en krijgt zo meer contact met het publiek. Ze kunnen het optreden nog wat opbouwen en uiteindelijk in schoonheid afronden met hun meest bekende nummers: “All I Want” en “High Hopes”.
Dan, het laatste optreden voor de avond. Om uitgerekend middernacht komt Oscar and the Wolf de 10-daagse afsluiten. De muzikanten waren door hun instrumenten net zichtbaar met hun witte kledij op de witte achtergrond. Waarna Max Colombie tevoorschijn komt in een rood met zwarte outfit. Hij kwam op het podium, overwon de Kaai en liet een feestje losbarsten.
Van het eerste tot het laatste nummer, bracht hij naar gewoonte een spetterende show, vol overgave en eigenwijze dancemoves, nam hij het publiek mee door zijn palmares. Zelf “Killer You” kwam aan de beurt. Van jong tot oud, allemaal konden ze het optreden smaken. Het optreden duurde 90 minuten maar nog leek het te kort. Met het goed gevulde plein was het duidelijk voor wie het publiek gekomen was, en wat zijn ze het waard!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2019 - DAG 9 - The Van Jets - Therapy? - Arno - Triggerfinger Triggerfinger op triomftocht - Rock ’n roll baby!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-10
Lokeren
Hans Devriendt
Eenmaal toegekomen viel mij meteen op dat er nog niet zoveel bezoekers stonden op het plein. Toch had ik geen twijfels aan de sterke line-up van deze avond en wat de gevolgen hiervan zouden worden (in positieve zin dus). Met uitzondering van Therapy? enkel Belgen die de affiche versieren, een avond waar we trots op zouden worden!
The Van Jets (19u00 - Mainstage) Een sterke line-up zou hen deze avond opvolgen, maar dit leek de Oostendse heren van The Van Jets niet veel uit te maken. In 2004 (zelfde jaar van Absynthe Minded, Madensuyu en Milow) maakten ze nog furore in de Humo’s Rock Rally, ze waren terechte winnaars. Maar ondertussen zijn ze al bezig aan hun afscheidstournee. Van veel tierlantijntjes was geen sprake, de band kwam het podium op en begon gewoon -met zichtbaar enthousiasme- te spelen.
In het begin van hun set was er nog niet veel volk, laat staan in de frontlinie. De mensen waren ook nog niet echt enthousiast. Toch sloegen ze erin om met hun spontane energie en ‘glamrock met een hoekje af’ meer volk naar het podium te lokken. De bandleden speelden geolied samen en leken zelf ook te genieten van ‘t feit dat dit één van hun laatste optredens zou zijn.
Wat mij opviel is hoe goed de synths samen klonken met de gitaren: een symbiose van de bovenste plank. De groep stond ook heel beweeglijk op het podium en klonk extra vol dankzij de backing vocals. Ze waren ook zichtbaar dankbaar om opnieuw op de Lokerse Feesten te staan en droegen een nummer op aan Arno.
Hun set bestond uit een goeie mix van songs en vooral: The Van Jets klonken fris, gevarieerd, met een hoekje af en zomers. Naar het einde van hun set toe werden steeds meer luisteraars zichtbaar enthousiast en dit uitte zich o.a. met een leuke sing-a-long tijdens het nummer “The Future”. Na verschillende topnummers zoals “21st Century Boy” en “Who Does” eindigden ze met “Two Tides of Ice”, waarop de zanger ook crowdsurfte. Een krachtige afsluiter dat hun laatste passage op de Lokerse Feesten zou verzegelen. Het was mij een eer en genoegen, beste heren van Jets!
Therapy? (20u30 - Mainstage) Na de zomerse opwarmer van The Van Jets was het tijd voor Therapy? Ten gevolge van verkeersdrukte konden deze Ieren niet anders dan hun set tien minuten later in te zetten, maar daarom gaven ze zich zeker niet minder. Ze vuurden de ene achter de andere song af op het publiek en ondergetekenden waren reeds vanaf het begin van hun set enorm enthousiast. Therapy? uitte zich ook duidelijk tegen mijnheer Donald Trump, Boris Johnson, de Brexit en de UK’ goverment. Dit wakkerde het enthousiasme in het publiek enkel nog aan. Al vond ik dit niet altijd terecht, gezien Andy Cairns’ stem niet altijd even krachtig was en er ook verschillende fouten in het gitaarspel gebeurden, waaronder tijdens hun grote hit “Screamager” zelf. Ondanks Andy’s stem niet altijd even strak zat, zong hij wel altijd met grote overgave en dit was volgens mij voelbaar tot achteraan het plein. Songs die o.a. de revue passeerden waren “Callow”, “Trigger Inside”, “Theethgrinder”, “Nowhere”, “Screamager” en “Diane”. Afsluiten deden ze in stijl met een “Isolation”-cover van Joy Division, dat alleszins door mijzelve, enorm werd gesmaakt! Het optreden van Therapy? was dik oké.
Arno (22u00 - Mainstage) Vreemde eend in de bijt deze avond was zonder twijfel Arno. Toch hoorde hij volgens mij compleet terecht thuis binnen deze programmatie. Arno was een welgekomen afwisseling tussen de vorige rockbands en de rock ‘n roll van topniveau dat nog komen zou (cfr. Triggerfinger). Na een rustige, elektronisch getinte intro kwam na zijn band, ook Arno het podium op. De ‘opperkoning der rauwe stemmen’ maakte er dankzij het wel-willige publiek een heus volksfeest van, maar dan zonder twijfel ook te danken aan de kwaliteit die hij en zijn fantastische band teweeg brengen. Hij bracht een mooi allegaartje van nieuwere en oudere songs, waaronder zijn bekende meezingers “Les Filles Du Bord De Mer”, “Les Yeux de ma Mère”, “Vive ma Libertée” en “Je Veux Nager”. Arno is ook duidelijk trots op zijn geboortestad, Oostende. Ik citeer: “Ik goan me zetten en e liedje ziengen over Ostende. Leve de musselen!”. Ik bedoel... Hilariteit op z’n Arno’s ontbrak het optreden niet. Arno is een geboren, authentieke entertainer en vooral een fijne mens om te zien optreden. Hij gaf het beste van zichzelf en zijn band deed allerminst hetzelfde. Puik optreden!
Triggerfinger (23u45 - Mainstage) En toen kwam Excelsior’s finest, Triggerfinger het podium op! Meteen lieten de heren in strak kostuum horen waar ze voor staan: stevige rock ‘n roll met af en toe een vleugje stonerrock erbij. De bandleden waren allen in topvorm, en zo bleef het ook. Ruben’s stem zat meer dan goed, zowel bij hoog als laag. Drummer Mario smeet zich volledig en Monsieur Paul z’n vingers waren goed opgewarmd voor de stevige baslijntjes.
Het plein stond bijna vol en de mensen genoten van rock ‘n roll in z’n puurste kunstvorm. Het werd geen best-of set, maar wel een weergave van hun brede repertoire. Wat mij opviel is dat de nieuwe nummers nog niet zo gekend waren bij het grotere publiek, ook al hebben die daar alle recht toe. Hiernaast waren de bandleden ook gewoon hun authentieke zelve: ze bedankten de vrijwilligers en alle bands die deze avond speelden. Dit moet niet, maar ze doen het toch. Waardoor ze bij mij bijkomend respect afdwongen. Frappant was ook hoe fijn ze het publiek in de hand hielden op basis van hun speelvolume: de spanning kon hierdoor dalen, maar ook stijgen, tot een heuse climax losbarstte.
Maar daarbij bleef het niet: tijdens twee nummers kregen ze guestvocals van Arno en tijdens hun laatste (bis-) nummer zong zelfs Andy Cairns van Therapy? mee, top gewoon.
De sterkste nummers van hun set waren voor mij het nieuwe “Colossus”, “Flesh Tight” en “All this dancin’ around”. Ruben De Block bewees zich als topgitarist en samen zorgden ze voor de perfecte afsluiter van deze avond.
Kortom: Triggerfinger triomfeerde! Heel gaarne tot een volgende keer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Fonnefeesten 2019 - zaterdag 10 augustus 2019 - De goed geoliede dieselmotor van 10cc draait nog steeds op volle toeren
Fonnefeesten 2019
Josephine Charlottepark
Lokeren
2019-08-10
Erik Vandamme
Als we na negen dagen terugkijken op de Lokerse Feestweek mogen we van een succes spreken. De weergoden waren het festival gunstig gezind, het was elke avond gezellig warm maar ook niet te warm. En het bleef vooral droog. De kermis liep aardig vol, ook op de Grote Kaai waren de avonden zeer goed gevuld. Fonnefeesten kon eveneens rekenen op heel wat belangstelling. Vrijdag moest het plein zelfs worden afgesloten voor de Studio Brussel 'Stubru. De tijdloze party'.
Op de laatste zaterdag werd het wederom behoorlijk druk. En daar zat de komst van levende legendes 10cc voor iets tussen. Het is altijd een beetje bang afwachten op een band met zoveel jaren op hun teller nog steeds een sterke set kan neerzetten die een blijvende indruk nalaat. We zagen echter een goed geoliede dieselmotor, die na een trage start nog steeds op volle toeren draait.
De avond werd geopend door een jonge, veelbelovend band The Calicos (***1/2). De band won in 2018 Humo's Rock Rally en dat opent toch altijd wat deuren. Op hun vi.be pagina staat het volgende te lezen bij de introductie: "songs die stevig in de traditie van Neil Young, Wilco, The Eagles en Ryan Adams zijn geworteld". Dat laatste krijgen we omstreeks 19u dan ook voorgeschoteld. Een perfecte muzikale omlijsting, die refereert naar deze bovenstaande artiesten. Het Josephine Charlottepark is ondertussen aardig vol gelopen. Ook al komt het publiek voornamelijk voor de afsluiter van dienst, toch slaagt The Calicos er zonder moeite in de aanwezigen uit zijn hand te doen eten, door het brengen van een strakke en aanstekelijke set die aan je ribben kleeft. De band beschikt over enorm veel potentieel om potten te breken, ook al zijn er links en rechts nog groeimogelijkheden. Maar het is - op basis van dit zeer sterk en energiek optreden - een kwestie van tijd eer dit het geval zal zijn. Wij, en veel aanwezigen op Fonnefeesten waren alvast overtuigd daarvan. Nu de rest van de wereld nog.
Een band dat ons persoonlijk niets meer hoeft te bewijzen is Nele Needs A Holiday (****). Deze band, rond de charismatische verschijning Nele Van Den Broeck, wist ons in 2017 zowel door middel van haar album 'Love Yeah' als een optreden datzelfde jaar in Trix club compleet te overtuigen. Een heel dansbare samensmelting tussen pop en cabaret kregen we toen voorgeschoteld, dat is ook wat Nele en haar band naar voor brengt op het podium van Fonnefeesten.
Nele Needs A Holiday weet dan ook perfect pop muziek te verbinden met een experimentele tongval, waardoor zowel een ruim publiek aan alternatieve muziekliefhebbers als de doorsnee pop muziek fan kan aangesproken worden. Nele houdt er echter van haar publiek wat in verwarring te brengen, wij ook trouwens. Het publiek moest toch even naar adem happen, maar eens Nele haar bijzonder aanstekelijke stem en aangeboren charisma compleet in de strijd gooit, is het hek gauw van de dam en gaan de handen gemakkelijk op elkaar. Nele Needs A Holiday is een veelzijdige artieste. Die niet enkel als zangeres harten raakt. Eveneens is Nele een talentvolle actrice, regisseur, presentatrice en columnist. Dat zorgt voor een extra meerwaarde bij het uitbrengen van platen, maar ook live zet ze dat op Fonnefeesten nog maar eens in de verf. Nele Needs A Holiday laat zich bovendien omringen door artiesten die al even graag buiten de lijntjes van pop muziek tekenen. Waardoor je een band ziet optreden die dezelfde pop muziek tot kunstvorm weet te verheffen. Dat was in 2017 de reden waarom we in vervoering werden gebracht, dat is de reden waarom we ook nu gewillig ons laten meevoeren naar die bonte, filmische en kleurrijke wereld die Nele en haar top muzikanten ons aanbieden op Fonnefeesten. Een opwarmer die kan tellen, voor wat nog moest komen.
Hoeven wij 10cc (****1/2) nog voor te stellen. De band werd vooral in de jaren '70 bekend. En groeide met hits als “I'm Not In Love”, “Donna”, “The Wallstreet Shuffle” en “Dreadlock Holiday” tot een fenomeen ver buiten de landsgrenzen heen. De band werd opgericht werd in 1972 in Manchester. Toenmalige leden waren Eric Stewart, Lol Creme, Graham Gouldman en Kevin Godley. Nadat Godley en Creme de band hadden verlaten, ging 10cc een moeizame periode tegemoet. Dankzij de wereldhit “Dreadlock Holiday” zet 10cc zichzelf in 1978 weer op de wereldkaart. Tussen 1984 en 1992 lag de band even stil. Andrew Gold vormde de groep Wax en Stewart ging aan het werk als muzikant en producer bij andere artiesten. In 1993 kwam er een korte reünie, al was die in 1995 al afgelopen door de slechte relatie tussen Stewart en Gouldman. Ondertussen zijn er wat jaren en reünies voorbij gegaan, en anno 2019 staat de band in volgende bezetting op het podium: Graham Gouldman, Rick Fenn, Paul Bruges , Keith Hayman en Lain Hornal.
Op Fonnefeesten start 10cc al direct met een klepper van formaat “The Wallstreet Shuffle”, helaas viel die song wat in het water door enkele technische problemen. Na een moeizame start werd dit euvel snel opgelost. Het zou echter toch “Good Morning Judge” duren eer de band op volle snelheid begon te draaien. We vreesden in eerste instantie zelfs een beetje voor een routineuze set, waardoor een jukebox effect met hits zou ontstaan. Niets was minder waar. Gaandeweg sprak de frontman zijn publiek meer en meer aan en betrok zijn medemuzikanten voortdurend in de strijd. Door grapjes te maken, en grollen uithalen met elkaar, zorgde hij voor een glimlach op de lippen. De goed geoliede dieselmotor sloeg prompt in overdrive door songs als “The Things we do for love”, “Silly Love” en “I'm mandy fly me”. Allemaal gebracht met diezelfde intense energie en spontaniteit als toen. De heren zijn ondertussen prille zeventigers, dus kan men niet verwachten dat ze nog vliegen over het podium als jonge veulens. Maar stil staan is er ook niet bij. Na “I'm not in Love” - waarbij koppels een slow dansten zoals in hun jonge jaren - ging het hek compleet van de dam dankzij het smakelijke en onvergetelijke “Dreadlock Holiday”. Een song waarbij alle registers tot het oneindige werden open gegooid. Na een soort a-capella gebracht “Donna” waar de bandleden behalve de drummer aan de microfoon , zorgden voor een waar kippenvelmoment, werden alle teugels nog eenmaal gevierd in een verschroeiende finale bij “Rubber Bullets” waarna het dak er nogmaals compleet afging.
Besluit: Een band als 10cc kan er zich gemakkelijk vanaf maken en als ene hitmachine tekeer gaan, waardoor de fans krijgen waar ze voor komen. Een potje nostalgie voor de ouderen, een ontdekkingen voor de jongeren. Echter siert het deze band dat ze veel meer doen dan dat. 10cc brengt de songs met zoveel spelplezier en liefde voor elk van hen, dat de fans veel meer krijgen dan een routineus concert. Nee, deze band pakt de fans in door een energieke set te brengen, waarop je onmogelijk stil kan blijven staan. Waardoor die ouder fan aan zijn trekken komt, maar ook de jongere die al ooit eens van 10cc heeft gehoord, in volle bewondering staat te luisteren en genieten tot de toppen van hun tenen.
Levende legendes die niets meer hoeven te bewijzen maar zich op een podium nog steeds gedragen als jonge wolven die nog alles moeten bewijzen, daarvoor kunnen we alleen maar enorm veel waardering opbrengen. De wat trage en moeizame start is hen bij dezen vergeven en vergeten. Klasse concert van een top band die na al die jaren dienst nog steeds toonaangevend blijkt te zijn. Dat kom je niet elke dag tegen bij reünie concerten.
Setlist: The Wall Street Shuffle - Art for Art's Sake - Life Is a Minestrone - Good Morning Judge - The Dean and I - Feel the Benefit - The Things We Do for Love - Silly Love - From Rochdale to Ocho Rios - I'm Mandy Fly Me - I'm Not in Love - Dreadlock Holiday - Donna - Rubber Bullets
Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2019 - DAG 8 - Tiga - Charlotte De Witte - The Chemical Brothers - Voor wie houdt van beats, dance en elektronica
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-09
Michaël Bultinck
Lokerse Feesten en de thema- avonden ; voor wie houdt van beats , dance en elektronica werd hier vanavond op z’n wenken bediend .
Tiga 21.00-2230u - Het is niet meteen in Canada dat je één van de meest succesvolle dj’s van de afgelopen twintig jaar denkt te vinden. Toch is het zo bij Tiga James Sontag, aka Tiga . Voor een garantie op succes moet je niet verder zoeken en dat hebben ze in Lokeren wel begrepen. Optreden voor de zon is ondergegaan, we hebben het er deze zomer al vaak over gehad maar ook bij een dj’s set zijn het geen ideale omstandigheden. En of het een invloed heeft op een dj-set. Naarmate de zon onderging werden de beats heftiger en pompte Tiga die vervelende zon de horizon in. Acid tech house met ingevingen van het moment zelf maakte van deze set een ideale opwarming voor Charlotte De Witte. Het was wat je van deze vakman kan verwachten, degelijkheid achter de draaitafel. Een dj die niet meer bij de populairste hoort(dat wil hij zelf ook niet) maar wel bij de betere hoort. Zo één die nooit ontgoochelt.
Charlotte De Witte 22.30-00.00 - Charlotte De Witte, dan denken we ook aan Angèle. Waarom? Twee jonge dames die op korte termijn enorm succesvol zijn geworden. De moderne sociale media is daarbij een fantastische springplank. Een rijzende ster kan je de Gentse dame Charlotte De Witte al niet meer noemen. Ze pronkt al aan de top, want zeg nu zelf, wat is er nog meer te bereiken voor haar? Een vraag dat we haar eens zouden moeten stellen. De Kaai was aardig volgepropt voor deze dance-avond van de Lokerse Feesten waar dit voor Charlotte moet aanvoelen als een thuismatch. Het is met de nodige flair achter de draaitafel dat de beats worden afgevuurd op onze trommelvliezen en bijgevolg op ons hele lichaam. De periode dat ze een andere naam moest gebruiken om haar identiteit te verschuilen is definitief voorbij. Tevens heeft de electro plaats gemaakt voor donkere techno. Eigen werk met zelf soms een vleugje bonzai maakt het allemaal perfect gekruid. Een tempo die bij momenten moeilijk bij te houden is. Net als het leven van Charlotte De Witte.
The Chemical Brothers 00.45-01.15 - Ed Simons en Tom Rowlands hebben al heel wat muzikale waters doorzwommen, van electro naar techno en house. Een break en net als de dame die voor hen op het podium stond een naamswijziging. Dat alles heeft hen in het stadion gebracht waar ze nu in 2019 halt houden. Het klinkt allemaal een beetje anders dan voorheen, zeker live, laat ons zeggen minder luchtig en speels. Ze naderen de 50 en dan zijn de wildste haren eraf en is het echt wel tijd om volwassen te worden moeten ze gedacht hebben. Beginnen kan moeilijk anders dan met “Go”. Met “Free Yourself, Bango, MAH…” was het ook kennismaken met de laatste nieuwe plaat ‘No Geography’ genaamd. “Got to Keep On” is van het betere werk op hun nieuwe plaat en zeker als daarna “Hey Boy, Hey Girl” er vlekkeloos wordt aangeplakt klinkt het subliem. Verder ook veel herwerkt materiaal zoals bij “Saturate” waarbij grote ballonnen de speeltuin kleurden en ook “Escape Velocity” kreeg een nieuw jasje. “Galvanize” zette de eindsprint in en een ander oudje “Block rockin’ Beats” mocht afsluiten.
Het is altijd afwachten wat het gaat worden en het is opnieuw spannend geworden om naar The Chemical Brothers te gaan kijken. Even leek het erop dat ze dezelfde fout maakten als pakweg een Faithless en ook wel The Prodigy. Weinig vernieuwing eindigt met een verval. Al zijn er bij The Prodigy natuurlijk nog andere zaken die meespelen. Het heeft moeite gekost om The Chemical Brothers op de Lokerse Feesten te krijgen maar je kan er niet omheen, het was de top-act van deze avond .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2019 - DAG 7 - Black mamba - Zwangere Guy - Roméo Elvis - Tourist LeMC - HipHop in al z’n facetten!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-08
Véronique Govaert
De Lokerse Feesten, altijd een plezierig weerziens, enig minpuntje eens we hier vertoeven is de zomer vaak al over zijn hoogtepunt heen, en liggen de rayons schoolmateriaal in de winkels al weer afgeladen vol. Maar laten we het gezellig houden ... De LF houden hun affiche graag in themadagen en dat is ook dit jaar niet anders, er was al de Nederlandstalige dag, de (heavuy) Metal dag, gisteren enkel Ladies on stage en vandaag Hiphop in al zijn facetten...
Black Mamba mag de spits afbijten en dat doet ze met verve. De jonge deerne speelt een zo goed als thuismatch want tot voor kort was Sint-Niklaas haar home town en dan is het maar een boogscheut meer naar Lokeren. Waar hoorden we die naam nog meer, juist ja bij StuBru, waar DJ Black Mamba sinds dit jaar de zaterdagavond op gang trekt, met een mix van hiphop, afrobeat en R&B. Het is vandaag wel donderdag, maar laat maar komen die beat ... en dat krijgen we ook. Zoals Noonah Eze zelf wel al vaker opmerkte, is vaak enkel zij en haar muziek gekleurd, het publiek is hoofdzakelijk wit. De opkomst is op dit vroege uur nog mager, maar wie er al is geniet van een drankje en de tropische beats, zij swingt en wij deinen mee. De fotografen klikken dat het een lieve lust is, want dit zou wel eens de knapste verschijning van de avond kunnen zijn. Aan de muziekkeuze voel je gewoon dat er een vrouw aan de draaitafels staat, het blijft om het zo te zeggen allemaal nog 'beschaafd' Na haar set verdwijnt ze hoogst waarschijnlijk naar een volgende event, want Noonah is hot en gewild ... en goed, laat dat duidelijk zijn.
Na de female touch uit Schaarbeek is het de beurt aan het wat brutere, macho werk van een andere Brusseleir, de eerste 'shit' schalt al gelijk door de boxen, en daar zullen we hem hebben. Zwangere Guy, ofte Omar G, ook gekend onder 'Stikstof', ... Maar wie is die Guy nu eigenlijk ??? Wel dat komen we gelijk te weten in zijn eerste nummer, makkelijker kan het niet “Wie is Guy?” en de toon is gezet.
De nummers volgen mekaar op in een sneltreinvaarttempo en ik blijf er vaak versteld van dat die rappers in zulk een hels ritme zo een massa woorden kunnen spuien. Met zijn duivels lachje jut hij het publiek nog wat meer op en een schalks lachje naar de Vips kan er ook nog wel af, "Gijllie op ulder terras, ook meedoen hé" Het is al wat nodig is om zowel de linker als de rechter flank aan te zetten tot pogoën ... OMG, ben ik blij dat ik daar niet tussen sta ! "Vorig concert had ik 1 epilepsie aanval en 2 hersenschuddingen, nu wil ik het dubbele" ... en ja hoor daar gaat de cirkel weer open ... en weer dicht ... en weer open .... Bij de EHBO-tent staat iedereen vast al standby.
Dat Guy zwanger is konden we inmiddels duidelijk zien, zijn T-shirt met telefoonnummer van zijn orthodontist vliegt ergens in de coulissen en hij showt zijn blote torso die lijkt net een stripverhaal, maar dit geheel terzijde ;-)
PD Pablo deed inmiddels zijn passage en er werd tweetalig gerapt dat het een lieve lust was. En dit verhaal was natuurlijk niet compleet zonder dat de Gorik zelf ook nog het publiek indook, waarna hij op handen wordt gedragen door zijn fans, letterlijk en figuurlijk. Het is je ding of het is je ding niet, vermakelijk is het zeker en spektakel gegarandeerd.
De pogo dansers bekomen een beetje en ruimen het veld voor de liefjes want een volgende raptalent is in aantocht, Roméo Elvis zowaar. Hij start gelijk met “Chocolat” en de vrouwelijk fans zingen uit volle borst mee, zo zijn die Franse taalkampen toch nog ergens goed voor geweest ;-)
Romeo vertelt ons dat hij Frans spreekt, maar ook een beetje Vlaams en we zijn allemaal Belgen toch ? Inderdaad kerel dat is zo, een beetje een vreemde outfit, die voetbaltenue, maar zingen en rappen is geen probleem.
De vriendjes zijn inmiddels ook weer terug opgedoken en het pogoën gaat ook weer van start ... elk zijn zin, maar ik blijf op veilige afstand. Het voetbalshirt gaat ook hier uit en deze man is overduidelijk niet zwanger, strak gespierd, wel ook een beetje een kleurboek met op zijn middenrif ’MORALE' getatoeëerd. Die boodschap is duidelijk. Wanneer plots Gorik opnieuw opduikt vanuit de coulissen om een duet te brengen met “Kuneditdoen” gaat iedereen uit zijn dak en een tweede nummer “Bruxelles arrive” volgt. Met “Malade” komt ook een einde aan deze show, Romeo verdwijnt met de woorden 'bisou papa' en deze laatste zou wel eens in het publiek kunnen staan. Want Marka, bassist bij Allez Allez speelt straks een set op de Fonnefeesten. Laten we daar maar eens een blik gaan werpen terwijl we wachten op die troubadour uit Antwerpen.
Twee zaken vallen op bij die Fonnefeesten, iets ouder publiek en afgeladen vol ... de voorverkoop van de LF was blijven steken op een duizendtal tickets en dat merk je ook, al hoor je ons niet klagen, lekker veel ruimte om rond te lopen. Allez Allez met nieuwe zangeres gaat van start en wij keren op onze stappen terug voor ...
Tourist LEMC ofte koning Liefde ... in elk lied gaat het over de liefde voor de liefde, de liefde voor zijn stad of gewoon de liefde voor het leven tout court. Muzikaal sterk omringd is het genieten van de gekende en ook de minder gekende nummers. Raymond kon er helaas niet bij zijn, maar wij zingen wel mee op “Spiegel”. Alice van 'Alice on the roof' die deed wel de oversteek van Mons/Bergen om in het Antwaarps mee te zingen bij “Oprechte leugens”, al begreep ze precies niet zo goed wat ze eigenlijk zong. Met 'Ik wil deze nacht in de straten verdwalen' van Wannes van de Velde laat je natuurlijk geen ziel onberoerd en dat werd ook gesmaakt en mee geneuried door vélen. Een passage van Wally, zijn vroegere compagnon “En route”, kon niet ontbreken en bij “Horizon” , hij was hij dan ook op post, net als wij.
Het einde van een aparte avond met een mix van genres wordt ingeluid & samen zingen we mee : 'Laat ons bidden, laat ons zingen, laat ons bezinnen ... Laat me binnen...'
Johannes hield zijn T-shirt netjes aan en verdween in de nacht naar zijn geliefde stad en wij keerden tevreden huiswaarts, goed beseffend waarom festivals zo verslavend zijn, je ontdekt er altijd wel wat nieuws en je maakt altijd weer iets mee.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Fonnefeesten 2019 - donderdag 8 augustus 2019 - Belgische Nostalgie trip voor de zwartzakken op Fonnefeesten
Fonnefeesten 2019
Josephine Charlottepark
Lokeren
2019-08-08
Erik Vandamme
New Wave/Postpunk is de muziekstijl die ik, ondanks het ruim aanbod aan concerten in alle kleuren en geuren die ik bezoek, nog steeds omschrijf als mijn favoriete genre. Op donderdag 8 augustus kleurde het Josephine Charlottepark gitzwart. Dat had te maken met de 'New Wave Eve' die werd georganiseerd. Met op de affiche Belgische kleppers van formaat zoals Allez Allez, Der Klinke en Red Zebra. Bovendien werd afgesloten met een heuse New Wave Classic om de danslustige zwartzakken onder ons tot de vroege uurtjes te vermaken.
Der Klinke (*****) De avond werd afgetrapt door Der Klinke . Hoewel de band amper tien jaar bestaat, heeft elk van de bandleden al heel wat water doorzwommen. Volgens de legende werd de band per toeval opgericht in de achterbouw van het ouderlijke huis van Geert 'Chesko' Vandekerkhof, ook actief als keyboardspeler bij The Bollock Brothers. De man verzamelt bovendien top muzikanten rond zich, waaronder Sam Claeys - die later die avond ook moest aantreden met Red Zebra - en Sarah Parmentier een keyboard virtuoze met een bijzonder tot de verbeelding sprekende uitstraling.
Der Klinke bracht onlangs een nieuwe plaat uit 'Decade', een schijf die overal goed wordt ontvangen. Dat de band na tien jaar niet doet aan routineklussen afwerken? Het stond in de sterren geschreven. Ze bewijzen dat niet alleen door met de regelmaat van de klok nieuwe platen uit te brengen. Ook op het podium zien we een sterk geoliede machine verschijnen die de aanhoorder bij het nekvel grijpt, en niet meer loslaat tot het einde. Harde , vaak oorverdovende maar ook oorstrelende klanken schotelt Der Klinke ons voor. Donkere Industrial, verweven met dark wave en ook een subtiele knipoog naar bijvoorbeeld Depeche Mode is de rode draad in de muziek van Der Klinke.
In de volledig set gaat de band op een verschroeiend tempo tekeer, Chesko beweegt op het podium alsof een soort waanzin over hem is neergedaald. Terwijl de verdovende bas lijnen perfect aansluiten op ronkende gitaar partijen, is er als kers op de donkere taart de verschijning van Sarah die bovenaan eruit ziet als een tovenares die door duistere klanken over het plein te sturen het publiek als het ware hypnotiseert.
Besluit: Der Klinke zet na tien jaar geen stap terug, en nestelt zich niet in een comfortabele zetel. Anno 2019 drijft Der Klinke het tempo nog steeds op tot niemand meer stil staat; bovendien , de waanzin die we in de ogen van Chesko zagen verschijnen tijdens deze oorverdovende set, staat ook in uw ogen te lezen.
Red Zebra (*****) Levende legendes op het podium van Fonnefeesten. Na The Levellers op zaterdag 3 augustus was het de buurt aan Red Zebra. Wat de Belgische New Wave betreft is Red Zebra één van de meest toonaangevende jaren '80 iconen. Een band die top heden dat status nog steeds met zijn meedraagt. Peter Slabbynck liet op zijn facebook het volgende optekenen: ''Het is niet de gewoonte om op te treden met pijnstillers in mijn lijf maar vanavond zal het toch wel nodig zijn, kwestie van de fans niet teleur te stellen en statisch voor de micro te staan.'' Geen idee wat de man bedoelde met 'minder beweeglijk', want hij stond zeker niet statisch op dat podium van Fonnefeesten maar wellicht iets meer dan we van hem gewoon zijn. Dit terzijde.
De set werd al ingezet met een klepper van formaat ”Agent Orange”. Direct de new wave lat torenhoog leggen? Dat werkt altijd. Daardoor deden Peter en de zijnen met het grootste gemak iedereen uit hun hand eten. Ondertussen was Het Josephine Charlottepark aardig vol gelopen.
De heren had er zin in en stralen na al die jaren nog steeds enorm veel zelfverzekerdheid en spelplezier uit. Dat merkten we trouwens al vorig jaar op Sinnersday, waar ze zelfs uitgroeiden tot één van de sterkste acts op de affiche. Dat zet Red Zebra op Fonnefeesten nog maar eens in de verf.
De eerste mokerslag was uitgedeeld, en Red Zebra was vertrokken voor een set boordevol New Wave uppercuts die één voor één aan onze ribben bleven kleven. Dit was waarlijk meer dan zomaar een nostalgie trip naar m’n jeugdjaren, na al die jaren vindt deze top band zijn sound opnieuw uit en verlegt voortdurend grenzen. Zelfs de pijn verbijtende. ''ik voel me vandaag een beetje Willy Nelson". Zei hij daar laconiek over. Peter maakt voortdurend grappen en grollen en ontpopt zich als een klasse entertainer. Zijn aangeboren charisma is één van de reden waarom een band als Red Zebra live zien zoveel meer is dan een new wave concert meemaken. Dit gerugsteund door muzikanten die ondanks de jaren dienst nog steeds op dat podium rondhuppelen als jonge wolven in het vak. Daardoor is het hek al vrij vlug van de dam. En gaan de aanwezigen over tot het plaatsen van menig dansjes 'back to the '80s'.
Het dak ging er volledige af bij “I Can't live in a living room” met als introductie ''deze song heeft hoeven we niet meer voor te stellen''. Maar het is niet zo dat enkel bij deze klassieker de sfeer erin zat. In de volledige set naar het meesterlijke “God is Not a DJ” bezorgde Red Zebra ons een krop in de keel en een adrenalinestoot waarop stilstaan onmogelijk is. Afsluiten doet de band met twee bisnummers: “Innocent People” en het schitterende gebrachte “Winning” een The Sound cover.
Besluit: Je kunt je als band met zoveel jaren dienst er gemakkelijk vanaf maken en veilig in uw comfortzone blijven zitten, en toch je fans een leuke nostalgie trip aanbieden. Je kunt ook buiten uw eigen lijnen tekenen en daardoor grenzen verleggen, alsof het lijkt dat je diezelfde songs opnieuw heruitvindt. En dat is wat Red Zebra al veel jaren doet, en ook deed op Fonnefeesten. Daarvoor doen wij onze grote Hoed, die Peter naar goede gewoonte op zijn hoofd droeg in het begin van zijn set, ook af. Twee klasse volle concerten van iconen van een hele generatie zetten de puntjes op de 'i' en doen dus veel meer dan diezelfde jaren '80 heropleven, stelden we vast.
Setlist: Agent Orange - Polar Club - Shadows of Doubt - TV Activity - The Ultimate Stranger - I'm Falling Apart - I Can't Live in a Living Room - The Art of Conversation - God Is Not a DJ
ENCORE: Innocent People - Winning (The Sound cover)
Allez Allez (***) Allez Allez was eigenlijk een beetje een vreemde eend in de bijt op een new wave gerichte avond. Uiteraard is deze band in de korte tijd van zijn bestaan uitgegroeid tot een typisch jaren '80 icoon. De succesvolle debuutsingle "She's stirring up" en het mini-album ‘African Queen’ werd zelfs een gouden plaat. In 1982 mocht de band op Torhout-Werchter optreden. In 1985 hield Allez Allez er reeds mee op.
Na 35 jaar besloot Allez Allez zijn twee albums opnieuw te spelen, maar niet meer met Sarah Osbourne. Wel met Marie Delsaux als zangeres. De band had er duidelijk zin in, en legde de lat wel degelijk zeer hoog. Bovendien sprak Marie haar publiek voortdurend aan, en beschikt over een soulvolle/funky stem die op de heupspieren werkt. De band deed er dan ook alles aan om de aanwezigen een zo funky mogelijke afsluiter te bezorgen.
Door de hit “She’s stirring up” al zeer vroeg in de set naar voor te brengen, kreeg de band de handen prompt op elkaar. De typische aanstekelijke en dansbare ritmes, met Afrikaanse invloeden waardoor ze succesvol waren in de jaren '80, die staat nog altijd stevig overeind. “Funky Queen” was zelfs een hoogtepunt van formaat. Maar de lijm bleef iets te weinig kleven om ons - en vele aanwezigen - tot het einde van de set bij de les te houden. Door de wat monotone aankleding haakten velen af, en gingen aan de vele togen een gerstenat verorberen wachtende op de ultieme New Wave party later op de avond. En daar kon zelfs een zeer aanstekelijke song als “Allez Allez” niet veel aan verhelpen.
Besluit: De headliner van dienst viel na twee mijlpalen van optredens eigenlijk een beetje door de mand. De heren en dame van Allez Allez leggen de funky lat zeer hoog, maar door de iets te gezapige en monotone aankleding van de set ging de muziek al te vaak verloren in het geroezemoes en geleuter op het plein.
Die eerder funky en soulvolle aankleding paste bovendien ook niet echt in het plaatje dat op de avond werd aangeboden, waardoor een groot deel van het publiek vroegtijdig afhaakte. Het zou de band, en de fans vooraan worst wezen. Want die dansten hun de benen vanonder het lijf, en brulden de songs één voor één mee. Wie zijn wij om de fans tegen te spreken?
Setlist: Marathon Dance - She's Stirring Up - Turn Up the Meter - Valley of the Kings - Life in Reverse (Marine cover) - African Queen - Play That Funky Music (Wild Cherry cover) - Flesh & Blood - Sean Connery - Allez Allez
De avond werd dus afgesloten met een heuse New Wave Classic. Wijzelf besloten ons bedje op te zoeken, maar aan de aanstekelijke new wave beats te horen, onderweg naar ons appartement, zal het publiek vermoedelijk tot de vroege uurtjes compleet uit zijn bol zijn gegaan. Alsof het weer 1980 was.
Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren
Moods 2019 - Villagers - Villagers krijgt Belfort stil
Moods 2019
2019-08-07
Belfort (binnenplein)
Brugge
Astrid De Maertelaere en Stan Vanhecke
Wie enkele jaren geleden bij het fantastische concert van Villagers in Brugge was, wist dat je deze band op de to do lijst van het Moods festival dit jaar moest zetten. Gezellig omsloten door het Belfort naar innig mooie liedjes luisteren, ingezongen door Conor O’ Brien: wat moet een mens nog meer op zo’n lome zomeravond.
Eerste geluid dat we te horen kregen was dat van een soort gescratchte vrouwenstem. Het was de intro voor “Again”. Toepasselijk wel, want ja, ze zijn dus al eens in Brugge geweest. De frontman toonde onmiddellijk eens welke registers zijn stem wel aankon. Redelijk indrukwekkend en omzwachteld met enkele melodieuze riedeltjes van de muzikanten.
De muziek van de vijfkoppige indie rockband zit vol liefde. “Everything I Am Is Yours” is zo’n liedje dat je doet smelten als soundtrack van een goede romcom. Het werd dan ook met luid applaus onthaald. “Love Came With All That It Brings” ging wel een beetje op dat elan verder, maar klonk al een beetje onheilspellender. De hoogstemmige echootjes zaten snor en de klankjes van de toetsenist waren precies gepast. Die dreigende geluiden hoorden we ook in “I Saw The Dead” van eerste album ‘Becoming A Jackall’, al hadden we dat misschien moeten aan voelen komen. Je voelde Griekse goden zich wapenen om wat neer te bliksemen. De song deed een beetje denken aan de duistere kant van Sioen. Op het einde van het nummer mochten we genieten van de trompetkunsten van Conor.
Vandaar werd het weer lichter en lichter. Eerst nog wat jazzy en amelodieus met “Memoir”, daarna werd de trompet weer bovengehaald om over “The Waves” te gaan dansen. De outro van die laatste was trouwens een regelrechte ontploffing. Nog maar eens een bewijs dat deze Ieren veel meer kunnen dan Guinness drinken en lullabies componeren.
Daarop volgden weer twee liedjes van nieuwste plaat ‘The Art of Pretending To Swim’. Bij “Real Go-Getter” trok de zanger het geheel over de 100 db, om erna met “Ada” af te sluiten”, een van de zachtste nummers van de set.
Het was ook de laatste song van het optreden, al weet iedereen: er zal nog wel een bisnummertje komen zeker… Villagers speelde in plaats van bisnummers een soort tweede optreden.
“This is a song about me”, klonk het bij Conor toen hij voor het eerst terugkwam, eenzaam achter de piano. Daarna zette hij “Fool” in, je voelde de haren bij het publiek omhoog komen. Voor “The Wonder of You” kwam de band er weer bij en zorgden ze voor een prachtig karaokemoment in de set. Dat lukte behoorlijk goed, waarschijnlijk ook omdat het nummer in de soundtrack van hitserie “Big Little Lies” zit. Het lieflijke liedje won door de samenhorigheid alleen nog maar aan kracht.
Vervolgens hoorden we ook nog een kippenvelstilte in “Hot Scary Summer”, waarin O’Brien even enkel stem en gitaar liet spreken. Je kon een speld horen vallen. Met “A Trick of The Light” kregen we één van de meeste upbeat nummers te horen, iets dansbaarder ook. En zelfs na die hit was het nog niet gedaan. Na “Nothing Arrived”, het zevende (!) bisnummer, vond de band dat het wel welletjes was geweest. En dat vond het publiek duidelijk ook. Met een staande ovatie verlieten Villagers het podium.
Setlist: Again - Sweet Saviour - Everything I Am Is Yours - Love Came With All That It Brings - I Saw The Dead - Memoir - The Waves - Real Go-Getter - Ada
Bis: Fool - The Wonder of You - Hot Scary Summer - Courage - A Trick of The Light - Summer Song - Nothing Arrived
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/moods/villagers-07-08-2019.html
Organisatie: Stad Brugge ism Cactus Club, Brugge
Fonnefeesten 2019 - woensdag 7 augustus 2019 - Het Nu-Metal genre heruitgevonden op Fonnefeesten
Fonnefeesten 2019
Josephine Charlottepark
Lokeren
2019-08-07
Erik Vandamme
Nostalgie avonden zijn altijd fijn als de fans krijgen waar ze voor komen. Als een band bovendien erin slaagt de muziekstijl te brengen op een zodanige wijze alsof het lijkt dat ze die ter plaatse heruitvinden, dan zorgt dat voor een uitzonderlijke totaalbeleving die voor altijd in ons geheugen gegrift zal staan.
Om eerlijk te zijn komt dit nog zelden voor, we zijn op vele vlakken dan ook verwend. Op woensdag 7 augustus schreef Bizkit Park echter geschiedenis door net dat te doen wat we niet verwachten, het Nu-metal genre heruitvinden op de Fonnefeesten. In een wervelende show van meer dan een uur werden alle registers open getrokken, en stond het park te daveren op zijn grondvesten.
Voorafgaande aan deze Nu Metal tsunami kreeg het publiek enkele zeer gesmaakte concerten voorgeschoteld. Swampboys (****) combineren Rockabilly met Blues. Niet alleen bestaat Swampboys uit één voor één topmuzikanten, die de ene vuurbal na de ander uit hun instrument toveren. De band stond met een broek vol goesting op het podium van Fonnefeesten, en kreeg de handen gemakkelijk op elkaar. Bovendien doen ze met het combineren van warme Blues aangedikt met scherpe Rockabilly en overgoten een puur rock-'n-roll sausje duidelijk een gouden zaak om de aanwezigen aan het dansen te krijgen.
Een goede kennis maakte de vergelijking met een artiest als Johnny Cash. Nu diens geest dwaalde regelmatig over het Josephine Charlottepark. 'Zet daar een gitarist met een elektrische gitaar naast en je hebt een punkband' vertelde diezelfde kennis. Ook daar sluit ik me na dit geslaagde optreden volledig bij aan. Want inderdaad dichter bij punk en rock kun je met dit genre niet komen. Maar net door een gevarieerde set naar voor te brengen, waar dus ook plaats is voor enkele pure Blues songs die ons hart sneller doen slaan, is Swampboys een boeiende ontdekking geworden.
Besluit: Swampboys leggen de lat vanaf de eerste tot de laatste noot heel hoog, en doet een eerste wervelstorm ontstaan over het park waarop stilstaan onmogelijk is. En een aanrader voor iedereen die houdt van zowel Rockabilly als Blues. Of gewoon van de meest pure vorm van rock-'n-roll.
De organisatie van Fonnefeesten slaagt er elke avond weer in een gevarieerd aanbod voor te schotelen, waarbij feestjes kunnen gebouwd worden op een uiteenlopende wijze. Van rockabilly en Blues gaan we plots over naar Reggae klanken. Camel's Drop (***1/2) dompelde het park onder in een gezapig en warme atmosfeer die je , zoals dat past bij het genre, doet zweven over de dansvloer. Ter introductie van deze band citeren we even uit de vi.be pagina van Camel's Drop: '' De band rond de Brusselse reggae-wonderboy Dhazed & de Gentse Reggae legende Prince Far Out (Skyblasters) is niet enkel goed, maar ook van goede afkomst. Camel's Drop, opgericht door een vader en twee van zijn zonen, staat voor eigentijdse reggae met een knipoog naar roots en dub. Een combinatie over generaties heen van muzikanten die hun strepen verdiend hebben bij tal van Reggae/Ska projecten met jong aanstormend talent." En dat laatste is ook het meest opvallende aan deze band. Samensmelting van ervaring in het vak met jonge wolven zorgt altijd voor een magie over de grenzen en generaties heen. Dat is hier zeker het geval. Camel's Drop vindt het Reggae genre uiteraard niet uit, maar tovert een glimlach op onze lippen door oude elementen van deze muziekstijl te overgieten met een experimentele knipoog. Dat lukte niet altijd even overtuigend, soms ging het iets teveel diezelfde kant uit. Waardoor de aandacht verslapt. Maar telkens we lijken af te haken, slaagt deze band erin je plots aangenaam te verrassen en zo toch iedereen over de streep te trekken.
Besluit: Camel's Drop doet feitelijk wat ze moeten doen, de temperatuur doen stijgen naar een kookpunt zodat het publiek klaar wordt gestoomd voor wat nog moet komen.
Want om eerlijk te zijn, was het grote deel van de aanwezige afgekomen op Bizkit Park (*****). Deze band is, door in het verleden grensverleggende shows te brengen, het vakje 'tibute band to Nu Metal' eigenlijk wat ontgroeid. Dat bewees de band nog vorig jaar op Alcatraz Metal Fest toen de tent in vuur en vlam stond tot de late uurtjes.
Ook op Fonnefeesten worden Nu Metal kleppers uitgekleed, op een eigenzinnige manier door de strot geramd, en heruitgevonden binnen een gloednieuwe omkadering. Daar waar tribute bands teveel trappen in de val die songs te perfect te willen brengen, waardoor je eerder naar een jukebox zit te luisteren en kijken, slaagt Bizkit Park er vanaf de eerste noot dan ook in net daar een grens te verleggen waar geen grenzen meer zijn. Met respect voor het origineel een eigenzinnige draai geven aan de songs is uiteraard niet voldoende. Je moet ook je publiek meekrijgen. Nu dat is de andere meerwaarde aan deze band. Naast één voor één topmuzikanten, die weten waar ze mee bezig zijn, zijn de heren van Bizkit Park echte lolbroeken die de ene grap na de andere grol uithalen, en daardoor de mensen aan het lachen brengen maar ook aan het dansen tot de vroege uurtjes.
De frontman van dienst port zijn publiek telkens aan om te springen en dansen, ook al haalt hij daar gedoodverfde clichés voor naar boven. Het werkt. Al gauw wordt het park herschapen in een kolkende massa dansende lichamen tot ver naar achter voorbij de PA. Daar slagen, eerlijk gezegd, sommige doorsnee Nu Metal bands, zonder namen te noemen, zelfs niet meer in.
Op zijn vraag. ''ik wil iedereen zien dansen en springen, anders kom ik je persoonlijk halen'', kon ik door een knie operatie niet ingaan. Ik heb de frontman van dienst ook niet tot mij zien verschijnen. Het is alleen maar een voorbeeld hoe de charismatische zanger/frontman op een zeer gezapige wijze met zijn publiek omgaat. En voorwaar het werkt!
Besluit: Wie afkwam op een potje nostalgie uit de jaren '90, kreeg waar voor zijn geld. Ook dat trekt ons uiteraard over de streep. Maar Bizkit Park is al lang niet meer een cover of tribute band van dat Nu Metal genre. Ze vinden het genre opnieuw uit, en doen daar meerdere scheppen bovenop. Deze band is in een sneltempo volwassen geworden, en nog steeds aan het groeien in hun kunnen. Dat zetten ze op Fonnefeesten nog maar eens in de verf. Zonder meer zien we vooral een band die gewoon eigen songs zou moeten uitbrengen, want voor die fase zijn de heren meer dan klaar. Op Fonnefeesten zet Bizkit Park nog maar eens de puntjes op de 'i' in een wervelstorm van Nu Metal klassiekers die zorgden voor kippenvel momenten en een kolkende massa dansende nu metal fans.
Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2019 - DAG 6 - SX - Trixie Whitley - Roisin Murphy - Christine and The Queens - Vrouwen aan de macht!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-07
Sien Ranschaert
Thema van Dag 6 van de Lokerse Feesten was ‘een vrouwen aan de top’ dag. Met SX, Trixie Whitley, Roisin Murphy en Christine and the Queens stonden enkel vrouwen op het podium.
Stefanie Callebaut mocht de spits afbijten samen met Benjamin Harris en Jeroen Termote, bekend als SX. Een kleurvol ensemble aangetrokken om de Kaai in vuur en vlam te zetten. Maar net daar knelde het schoentje. De songs van SX zijn nu echt niet eenvoudig en konden het publiek niet echt bekoren , gevolg ze gingen aan hen voorbij. . Enkel “Black video” sprong erboven uit.
Trixie Whitley kwam niet alleen naar Lokeren. Ook haar dochter mocht meegenieten van mama haar optreden. Van de intieme clubs naar een groot podium speelde toch in Trixie haar nadeel. Met voornamelijk nummers uit haar recente cd stond ze in een blauw zwarte jumpsuit op het podium. Een ware artieste dat wel. Drum, piano en gitaar niets is haar teveel. De valse noot bij “Always On The Run” moest ze toch wel weg lachen. Een iets minder optreden dat wel. Maar volgens ons vooral te wijten aan het feit dat de Lokerse Feesten haar een beetje uit haar comfortzone brachten.
Dan was het de beurt aan nog meer energiek vrouwelijk talent. Niemand minder dan Roisin Murphy ex Moloko kwam ons vergezellen. Met absurde dansmoves en kostuums bracht ze soms lang uitgesponnen nummers. Haar nieuwe werk is toch geen mainstream muziek en dat merkte je toch wel aan de reacties van het publiek. Pas wanneer haar ouder werk en de nummers van Moloko door de speakers knalden werd het publiek in vervoering gebracht. In een ander jasje gestoken “Sing it back” en “Forever more” waren zeer aanstekelijk net als “Overpowered”.
Een echte uitspatter was er nog niet geweest. Maar de laatsten zullen de besten zijn dacht Héloise Létissier oftewel Chris zoals ze zich nu laat noemen. Bij ons beter bekend als Christine and the Queens. Met een prachtige choreografie werd de honger van de meeste festivalgangers nu wel gestild. Met enkel een versie van David Bowie zijn “Heroes” in het Engels werden alle andere nummers in het Frans gezongen. Iets wat ons toch nog altijd de beste optie lijkt voor Christine and the Queens. Met een spetterende show kwamen de songs zoals “Damn dis-moi”, “Saint Claude”, “Intranquillité” en “Christine” perfect tot hun recht. Een waardige afsluiter van deze vrouwelijke woensdag op de Grote Kaai in Lokeren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Moeten we Kylie Minogue nog voorstellen? Met wereldhits als “Can't Get You Out Of My Head”, “Spinning Around” en “Get Outta My Way” heeft deze artieste door de jaren heen haar stempel gedrukt op het pop gebeuren. In 1995 wist ze zelfs aangenaam te verrassen door een zeer gesmaakte samenwerking met Nick Cave op “Where The Wild Roses Grow”. Of “Especially For You” (met Jason Donovan) tot “Kids” met Robbie Williams. Er verscheen het greatest hits album 'Step Back In Time: The Definitive Collection' met uiteraard alle hits uit haar imposante carrière. Bovendien bevat deze schijf, naast de 42 hits, één nieuw nummer: “New York City", een song die Minogue speciaal voor het album opnam. We stelden ons de vraag, heeft het in tijden van streaming nog zin een verzamelalbum uit te brengen?
Ruim dertig jaar timmert Kylie Minogue aan de weg. En ook al ben je geen fan, als je deze verzamelaar beluistert, hoor je ook een stukje van je eigen jeugd de revue passeren. De schijf bestaat uit songs als haar comebackhit “Spinning Around” (2000) en het tijdperk daarna. Met “Can't Get You Of My Head” wist Kylie in 2001 ook in Europa haar stempel te drukken op dat popgebeuren. Ook al werden sinds 2008 niet echt hits meer gescoord, met “All The Lovers”, “Timebomb” en “Dancing” blijft Kylie zeer gesmaakte en aanstekelijke popsongs uitbrengen en ook deze vind je op deze verzamelaar.
Net omdat het de volledige carrière weergeeft van de popprinses is dit album dan ook een musthave voor mensen die nog geen enkele schijf hebben van Kylie Minogue maar haar toch willen ontdekken. En ontdekken zul je haar zeker. Want het betreft dus haar volledige oeuvre. En dat is toch een heel pak binnen een carrière van circa dertig jaar. De fans van het eerste uur, die vermoedelijke alle platen van Kylie Minogue in hun kast hebben staan, kunnen met deze verzamelplaat om bovenstaande reden, eveneens een gouden zaak doen. Want het is meteen een leuk collectors item dat de volledige carrière van hun heldin overspant. Iedereen tevreden dus.
Nostalgie kan interessant zijn als een totaalpakket wordt aangeboden, en dat is hier zeker het geval. Kylie Minogue levert 42 songs boordevol popparels af, de ene wat bekender dan de andere. Al kun je al die songs ook vinden op Spotify, het is altijd leuk zo een schijf in handen te hebben als fan van deze popdiva en ze te koesteren en beluisteren puur uit diezelfde nostalgie, of omdat ze net die songs bevat die iets minder bekend zijn bij het grote publiek. Het album zorgt voor meer dan twee uur luisterplezier, die ook de niet fan geboeid zal laten luisteren naar wat deze artieste ooit heeft uitgebracht, en vol bewondering zing je die songs vaak uit volle borst mee. Wellicht leer je misschien zelfs een kant van Kylie Minogue ontdekken, die je voordien nog nooit hebt gehoord. En daarom alleen al is deze verzamelaar een sterke aanrader.
Hoe hou je als band, bij een overaanbod van heavymetalbands, het hoofd boven water. Want, laat ons eerlijk zijn, het is haast onmogelijk geworden om doorheen het bos nog de bomen te zien. De Canadese heavymetalband Rockin' Engine, ontstaan in 2015, doet met het debuut 'Midnight Road Rage' een verwoede poging en slagen daar met brio in.
De band legt, zowel instrumentaal als vocaal, de lat enorm hoog vanaf die eerste song “Shake That Ass”. Aan vernieuwen doet Rockin' Engine duidelijk niet. Maar een hoogstaand potje heavymetal brengen van de meest pure soort, dat dan weer wel. Luister maar naar lekker ronkende songs als “Let's Roll A Dice”, “Livin' A Lie” en “When Engines Collide” en je voelt het kriebelen in de nekspieren om stevig te beginnen headbangen. Nergens valt er een speld tussen te krijgen.
Deze band doet gewoon wat hij moet doen in dat heavymetagebeuren: een debuut uitbrengen waardoor ze hun stempel kunnen drukken op het genre. Niets meer en niets minder. En daar knelt ook een beetje het schoentje. Want, zoals we eerder aangaven er zijn echt enorm veel bomen in dat heavymetalbos. Uniek klinkt deze band niet, dat is uiteraard onmogelijk, maar daardoor krijg je wel een beetje een 'dertien in dozijn'-gevoel.
Daarmee doen we Rockin' Engine misschien tekort. Want heavymetal van dit hoge technische niveau kom je niet elke dag tegen. De gitaarriffs verschroeien elk beetje kritische benadering, en de hoogstaande vocale aankleding zorgt voor de ene na de andere adrenalinestoot waardoor we compleet overslag gaan. Een voorbeeld van hoe de gitaristen binnen de band uitzonderlijk getalenteerde muzikanten zijn is die solo bij “The State Of Nature”. Recht doorheen het hart van eender welke liefhebber van heavymetal boort deze indrukwekkende riff. Waarna de drummer de aanzet geeft om het tempo op te drijven. De hoge stem van Steve O Leff is de kers op de taart die ervoor zorgt dat je compleet over de streep wordt getrokken. Ook op de daaropvolgende kleppers als “Hiding In Darkness” en “Road Rage Boogie” blijft deze Canadese groovy heavymetalband begane wegen verder bewandelen.
Rockin' Engine brengt met dit debuut een pure heavymetalschijf uit van een zodanig hoogstaand niveau dat de Canadezen al vanaf de eerste keer een gooi doen naar de hoogste regionen binnen deze muziekstijl. Meer nog, de band moet, dankzij muzikanten en een vocalist die vanaf de eerste tot de laatste song ons heavymetalhart diep raken, totaal niet onderdoen voor de gevestigde namen in het genre. Integendeel zelfs. En dat zorgt ervoor dat deze band één van die zeldzame bomen in dat bos zal worden, die wel degelijk kan doorbreken naar de hoogste regionen. De wil en energie om dat zeer snel te bereiken is er in elk geval.
Dit debuut blijft namelijk kleven aan je ribben, en dat is de reden waarom we overtuigd zijn van deze band zijn kunnen.
Kortom: een veelbelovende topper in het heavymetalgebeuren waar we nog veel zullen van horen in de nabije en verre toekomst. Zeker weten!
The Raconteurs, de band rond Jack White, Brendan Benson, Jack Lawrence en Patrick Keeler, viel in het verleden vooral op door bommen energie te doen ontploffen waardoor menig dak er compleet afgaat in je huiskamer. Het was een tijdje stil rond de band. De leden waren vaak bezig met andere projecten. Met 'Help Us Stranger' zetten The Raconteurs zich opnieuw op de kaart, alsof ze nooit echt zijn weggeweest.
Elf jaar, zolang moeten de fans wachten op een nieuwe plaat. En het was het wachten meer dan waard. Vanaf “Bored And Raised” krijgen we de ene na de andere stevige adrenalinestoot te verwerken. De band knipoogt bewust naar de jaren '70-psychedelica op verschillende songs als “Only Child”, “Don't Bother Me” of “Shine The Light On Me” - een knappe ballad die aan de ribben kleeft. Die vlammende gitaarlijnen en bijzonder scherpe vocale inbreng die je kippenvel bezorgt, overgoten met drumpartijen die al even verschroeiend klinken, doen de ene na de andere energieboost ontstaan in ons hoofd. Hierop stilzitten is dan ook onmogelijk. Wie het debuut van The Raconteurs al kent, zal vaststellen dat de band nog steeds diezelfde aanpak hanteert als toen.
Echter, waarom teveel sleutelen aan een formule die werkt? Als je als band ondanks de vele jaren dienst, nog steeds diezelfde jeugdige vitaliteit op tafel gooit? Dan kom je daar bij ons zeker mee weg. En dat brengt ons bij het volgende pluspunt. The Raconteurs doen niet aan routineklusjes afleveren, dat siert hen. Het enthousiasme druipt er af op de volledige schijf, de band heeft er duidelijk zin in. Reeds zoveel jaren geleden vonden we dat The Raconteurs die typische sound uit de jaren '70 heruitvonden, dat is dus nu ook nog steeds het geval.
Luister maar naar psychedelische klinkende rock songs als “Now That You’re Gone” met weer die jankende gitaarlijnen en al even jankende vocale inbreng die recht doorheen je rockhart boort. Op diezelfde gang blijven The Raconteurs op een overtuigende wijze doorgaan tot “Thoughts And Prayers”. We menen daar een vleugje Led Zeppelin te herkennen. Die vergelijking viel me trouwens op meerdere songs op.
Wie na elf jaar wachten gehoopt had dat The Raconteurs een experimentele plaat zouden uitbrengen of totaal andere wegen inslaan dan voorheen, zal van een kale reis thuiskomen. Wie echter hield van dat knallende en knetterende debuut, waarbij het ene bommetje energie na het ander in je gezicht ter ontploffing werd gebracht, mag naar de platenboer rennen. The Raconteurs blijken nog niets van hun veerkracht verloren te hebben en brengen met 'Help Us Stranger' een gevarieerde schijf uit die lekker aan je ribben kleeft, aanstekelijk op de dansheupen werkt en je hoort daarbovenop een band die nog steeds enorm veel spelplezier uitstraalt. Meer moet dat niet zijn om ons over de streep te trekken. Nu u nog.
Tracklist: 1. Bored and Raised 03:36, 2. Help Me Stranger 03:37, 3. Only Child 03:42, 4. Don't Bother Me 02:54, 5. Shine The Light On Me 03:28, 6. Somedays I Don't Feel Like Trying 04:07, 7. Hey Gyp (Dig The Slowness) 02:26, 8. Sunday Driver 03:39, 9. Now That You're Gone 04:02, 10. Live A Lie 02:21, 11. What's Yours Is Mine 02:50, 12. Thoughts and Prayers
We volgen het Canadees/Oekraïense duo Ummagma al sinds 2013. De band timmert ondertussen stevig aan de weg en dit sinds 2003. Alexander Kretov is een sologitarist die graag de experimentele tour opgaat en zich met uiteenlopende projecten bezighoudt. Shauna McLarnon is, behalve full time-moeder en echtgenote, eveneens de bezieler van Shameless Promotion PR waar ze uiteenlopende andere artiesten promoot en daar ook veel werk in stopt. Waar het duo de tijd heeft gevonden om ook nog een plaat uit te brengen onder hun eigen naam is ons dus een raadsel. 'Compass' is wederom een zeer gesmaakt plaatje geworden waar het duo dreampop weet te verbinden met experimenteren met geluiden en muziekstijlen, tot in het oneindige.
Ummagma is een duo dat van de luisteraar een inspanning vraagt en vaak op avontuur trekt doorheen zijn eigen songs. “Rolling” is een verrassende opener die op de dansheupen werkt. We zullen zo nog van die parels tegenkomen. “Caravan” en “Otherwise” zijn ook subtiele parels waarop je een duo hoort dat elkaar blindelings vindt. Shauna haar bijzonder warme stem zorgt ervoor dat de kille elektronica die uit de boxen vloeit, een warme deken over zich heen krijgt. Waardoor de temperatuur prompt gaat stijgen. Of dat nu is door de sound bewust onder te dompelen in ambient-atmosferen zoals bij “F-Talking” of schipperen tussen angstaanjagend en rustgevende intensiviteit. Telkens merk je die uiterst zeldzame samensmelting tussen uitzonderlijke artiesten en muzikanten, waardoor letterlijk de magie uit de boxen loeit.
Ummagma is trouwens nooit een band geweest die aan routineklussen doet. Net dat durven buiten de eigen lijnen kleuren, zorgde er in 2013 al voor dat we compleet overstag gingen door zoveel virtuositeit. Een ander groot pluspunt aan een band als Ummagma is de veelzijdigheid en zin voor creativiteit tot in het oneindige. Dat merk je bij elke song opnieuw. Neem van ons aan, het is geen gemakkelijk brokje vlees dat we hier voorgeschoteld krijgen. Maar als je je door songs als “Galicticon”, “Lotus” en “High Day” bewust laat hypnotiseren door dit duo, zal een heel andere wereld opengaan. “Bouquet” is een afsluiter die deze stelling nog maar eens in de verf zet.
Alexander Kretov en Shauna McLarnon vullen elkaar niet alleen als koppel perfect aan en houden ook binnen hun relatie van speels omgaan met elkaar, binnen Ummagma profileren ze zich als topmuzikanten die ondertussen zeer goed weten waar ze mee bezig zijn, maar dat speelse en kinderlijke niet uit het oog zijn verloren. Voortdurend worden we op het verkeerde been gezet en slaat het duo aan het experimenteren. Bovendien is er, naast de veelkleurige instrumentale aanpak, die al even veelzijdige stem van Shauna die ontroert maar ook tot dansen aanzet. En die als klap op de vuurpijl ons meerdere keren doet wegdromen naar verre oorden. Na al die jaren vult die duo elkaar nog steeds perfect aan, en zet dit met deze wonderbaarlijke parel 'Compass' nog maar eens in de verf.
Tracklist: Rolling 03:06, Caravan 03:33, Otherwise 03:16, LCD 03:31, Elizabeth 44 02:43, Blown 02:36, F-Talking 04:49, Galicticon 02:48, Lotus 03:07, High Day 01:59, Colors II 03:59, Cretu 03:03, Bouquet 02:06
Nederlands 
Français 
