Stonerrock uit Italië? Moet kunnen, dachten die van Rancho Bizzaro. Deze band grossiert in instrumentale stoner met veel fuzz en psychedelica. Het instrumentale staat soms wat in de weg van het oppikken van een coole vibe, maar even vaak ook niet. Op één track, “The Vengeance Of Lord Humungus”, naar het einde toe, komt een ‘gesproken sample’ langs die uit een zwartwitfilm lijkt te komen en die breekt dan weer de zorgvuldig opgebouwde instrumentale sfeer van deze EP.
Maar de muziek staat op een heel hoog niveau. De solo’s en muzikale bewegingen in de tracks doen soms denken aan wat je al eens in de progrock hoort. De mix is mooi helder en dat ondanks de fuzz en de breed uitwaaierende gitaren. Enkel van de drumopnames zal je niet vrolijk worden. Het is wel strak ingespeeld, maar het klinkt soms alsof er op karton en blikken dozen gemept wordt en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Dat fletse drumgeluid geeft de songs wel een joekel van een retro-feel, maar dan nog.
Het zijn de details die het verschil maken tussen goed, degelijk en fantastisch. Rancho Bizzaro laat een paar punten liggen, maar kan toch naar huis met een goed rapport.
We lieten jullie begin dit jaar al kennismaken met de vier nummers tellende EP ‘Single Mother’ van Rosalyn (Het zijproject van Fréderic Aellen van The View Electrical). Intussen is het volledige album ook uit en we waren dan ook zeer benieuwd naar het resultaat aangezien we het een aardig EP-tje vonden. Nu we moeten meteen zeggen dat enkel “Rusty” vanop de EP hier op ‘All Your Silences’ terug te vinden is. Op de EP met een piano begeleid, maar hier in een gitaarversie. Het geluid klinkt trouwens ook beter dan op de EP.
Voor de rest liggen de songs in het verlengde van wat hij op ‘Single Mother’ liet horen. Een warme en galmende gitaar samen met mooie harmonieën en gezangen. Dat is de kern van dit album en de songs. De ene keer al wat zwieriger dan de andere keer maar over het algemeen zijn het vrij rustige songs. De teksten hebben iets dromeriger en mijmerend over zich.
Maar soms zijn ze ook bitterzoet en zwart. Zoals opener “The Nineties” dat over zelfmoord gaat. Het gaat er wat zwieriger aan toe op “It Will Pass” doch de tekst gaat over de pijn en het verwerken van een verloren liefde. “Rusty” is een introverte song met occasionele viool die nu en dan voorbijkomt. Maar ze klinkt minder donker dan de versie op de EP. Ze past daarmee ook beter tussen de rest op dit album. Op “A Devoted Man” komt ene Rosalyn ter sprake. Zijn muze? Wie zal het zeggen. Net als “Rise” is dit één van de meest uptempo nummers op ‘All Your Silences’ en zijn ze misschien nog het meest geschikt als radiomateriaal. “Lost In The City Of Light” is een breekbaar en gevoelig nummer dat diep doorheen je hart snijdt. Sterk pareltje. Op “Suspended” komt er zowaar wat moderne percussie langs zonder de organische sound van het geheel te verstoren. Integendeel het is een leuke, ritmisch en uitwaaiend nummer geworden. “These Are The Hands I Care For” heeft een mooie tekst en dito orkestratie. Doch de zang kan mij niet helemaal overtuigen.
In totaal krijgen we hier dus tien kleine en minder kleine songs die soms groots in hun eenvoud klinken.
Wie Milow te melig of te poppy vindt moet Rosalyn eens proberen. Dit is minder vrijblijvend en bevat sterkere lyrics. Dit is een leuk zijprojectje van Aellen en voer voor fans van The View Electrical.
Dit Scandinavische trio herbergt klassemuzikanten. Bugge Wesseltoft (ook lid van New Conception of Jazz) op de piano, Magnus Ostrom op de drums en Dan Berglund op de basgitaar. Die laatste twee waren ook de ritmesectie in het Esbjorn Svensson Trio (E.S.T.). Bij jazzkenners zullen deze namen als klokken in hun oren klinken. Rymden is dus een soort supergroep in het genre. Hier stellen ze hun debuut voor en dat is, om meteen met de deur in huis te vallen, om je vingers en duimen vanaf te likken. Melodieus, ritmisch, uitdagend en genuanceerd.
“Bergen” heeft een subtiel klaterende pianoriedel, fijn drumwerk en bij momenten schitterend baswerk. Luister maar eens naar de bas-solo middenin het nummer. Het thema op de piano werkt verslavend en doet mij wat aan het pianowerk van Wim Mertens denken. Een heerlijke song. “The Odyssey” steunt meer op het ritme dan op een verslavende melodie. Het pianowerk is vrij donker. De meeste songs duren gemiddeld zes minuten en worden nu en dan afgewisseld door een korte tussentrack. Op “Pitter-Patter” speelt Wesseltoft op een Rhodes-orgel wat het een organische sound uit de seventies geeft. “The Celestial Dogs And The Funeral Ship” heeft de langste titel en is tevens het langste nummer. Heel cinematografisch en verhalend gebracht. Ook “Rak” is een toptrack die naast een dynamische en donkere basis ook een soort van treinmotief herbergt. Zo valt er op elke track veel te ontdekken en zijn de songs toch heel toegankelijk gebleven.
Rymden is een supergroep die zijn status waarmaakt. Dit is absoluut een jazzplaat van de bovenste plank.
Jazz/Blues
Reflections & Odysseys
Rymden
Wet Dreams is het project rond Death By Unga Bunga-frontman Sebastian Ulstad Olsen. Deze Noorse virtuoos had, volgens de biografie, enkele zogenaamde bastaardsongs liggen waar hij iets mee wilde doen. Wet Dreams is samengesteld uit leden van de bands FOAMMM, Warp Riders, de Marvells en het reeds aangehaalde Death By Unga Bunga. Eerder resulteerde dit in een smakelijke EP 'Cartridge Belt' (2017). Onlangs kwam via het label Black Pop Records nu een naamloos debuut op de markt. Omdat het nooit te laat is om kwaliteit in de schijnwerpers te plaatsen, namen we deze knappe schijf onder de loep. Punk kun je het bezwaarlijk noemen, maar die neiging om lekker alle heilige huisjes omver te duwen, dat zo eigen aan het genre, dat voelden we tot de toppen van onze tenen.
“Band Aid” is een zeer aanstekelijke song waar die typische punkvibes zeker zijn in verwerkt, ook is er een oog voor psychedelische invloeden merkbaar. Eén ding is al zeker, Wet Dreams pint zich dus duidelijk niet vast op één genre. Op de plaat voel je wel de ene na de andere adrenalinestoot naar boven komen, waardoor stil zitten onmogelijk is. “Her”,”Radioactivity” en “Bad Boys” bevatten ingrediënten van de meest smerige rockmuziek die ooit is gemaakt. En dat kan gezien worden als een compliment. Het is duidelijk niet de bedoeling van een band als Wet Dreams om je zachtmoedig te laten neervlijen in het malse gras. Op de schijf wordt zoveel energie op de aanhoorder afgeschoten dat prompt het dak er zal afgaan in uw woonkamer.
Waar zitten de knipogen naar garagerock, horen we u vragen? Die vind je terug bij de jankende gitaarlijnen. Luister maar naar songs als “Boogie”, “Bad Boy” en “Beautifull”. De psychedelische inbreng die vinden we dan weer eerder terug op de zang op deze schijf, de hypnotiserende inwerking op uw gemoed van deze vocale inbreng is daar het levende bewijs van. Elk van de songs hebben trouwens een duurtijd van circa twee minuten, op uitzondering van “Roliglatat” en voornoemde “Boogie”, dat afklokt op iets meer dan drie minuten.
'Wet Dreams' is een gevarieerd pareltje geworden waar die voornoemde garagerock, punk en psychedelische punk worden samengesmolten tot een magisch mooi geheel. Waardoor je voortdurend gaat dansen in de huiskamer, en bovendien - dankzij die hypnotiserende psychedelische inwerking op je gemoed - de aandrang voelt om deze trip meerdere malen te herhalen. Terwijl elk heilig huisje er prompt moet aan geloven.
Dit debuut album van Wet Dreams zal dus zowel de liefhebbers van punk , garagerock als psychedelische muziek in een brede omkadering, moeten aanspreken.
Fogerty kwam, zag en overwon. Main-act Bon Jovi werd overklast door de vroegere acts.
TW Classic kon terugblikken op een succesvolle editie van ongeveer 55 000 toeschouwers.
Een overzicht
Onder de muzikale begeleiding van Jimmy Barnes wandelen we gezwind in de richting van de 'heilige weide', Twee weken geleden bij Rock Werchter konden de meeste festivalgangers wel mijn kinderen zijn, vandaag dan weer meer mijn ouders en daar zal de affiche wel voor iets tussen zitten. Naast de Bon Jovi shirts, ontwaar ik ook al menig John Fogerty fan, benieuwd wat dat zal geven, maar daarvoor is het nu nog even wachten.
De Schot geeft zich intussen vollen bak en we vangen hier en daar al een glimp van hem op tussen de zeildoeken van de omheining door. De vergelijking die ik ergens las met De Kreuners lijkt niet geheel terecht, want dit rockt toch iets meer. Barnes die opgroeide in Australië heeft zijn memoires van een woelig leven laten optekenen en verfilmen, eens de zestig voorbij heb je als rockster wel al menig duister watertje doorzwommen en dat is bij deze kerel niet anders. Tegen de tijd dat wij goed en wel op het terrein staan, is hij alweer achter de coulissen verdwenen om plaats te maken voor Switchfoot.
Switchfoot - De kerels uit San Diego (California) worden als primeur in België aangekondigd door Ann Lemmens en dolenthousiast betreden de bandleden het podium. Met een snedige quote "Thanks for letting us in" hebben ze gelijk de sympathie van het reeds aanwezige publiek gewonnen. Twee fans van het allereerste uur beleefden de dag van hun leven, met hun spandoek "Finnaly in Belgium, after 18 years" want niet alleen springt de zanger hun beider in de armen, maar nodigt hen nadien ook nog uit op het podium. Jon Foreman springt en rent zich in het zweet en slooft zich uit voor een dankbaar publiek, de zanger is overal tegelijkertijd en met zijn broer Tim op de bas, die als twee druppels op hem lijkt, zie je hem precies nog dubbel ook. De beide broers zaten in hun jonge jaren in een Led Zeplin cover band en met de song “Rock and roll" bewijzen ze dat ze die songs nog niet verleerd zijn. Met hun eigen nummer “Dare you” gaan ze er uit, maar niet alvorens ons nog amazing day toe te wensen en een kleine verwijzing in hun song te verwerken : Dare you ... livin' on a prayer.
En dat brengt ons bij de derde act voor vandaag, John Butler trio, ook al uit Australië, zat wellicht samen met Barnes op het vliegtuig. Butler oogt wat als een goeroe uit één of andere ashram, behangen met kettingen & geluksstenen, piercings & tattoos. Hij opent met zijn lap-steelgitaar, één van de véle muziekinstrumenten die hij meester is en we krijgen songs te horen die een mix zijn van verschillende stijlen, indie & folk, reggae & blues.
De man die bekend staat om zijn uitgesproken politieke meningen , houdt het nu opvallend rustig, de interactie die we daarnet nog hadden met Switchfoot blijft nu zo goed als achterwege. De voormalige straatmuzikant is muzikaal een duizendpoot, dat bewijst hij ook met de 12 snarengitaar in de hand. Hij spint enkele indrukwekkende riffs uit zijn instrumenten en met het meer bekende “Funky tonight” zijn we aan het sluitstuk toe. Goed maar niet begeesterend, een omschrijving die vermoedelijk wel van toepassing zal zijn op de volgende artieste, want terwijl de hippie ons muzikaal entertainde, voelde je de fans toestromen en posities innemen ... al vrees ik dat dat niet voor dit trio was ...
Skunk Anansie - En of ze begeesterde, Skin, wat een moordwijf is me dat ! De kaalhoofdige zwarte panter met een héél hoog aaibaarheidsgehalte lacht, zingt, geniet en zweept de héle meute op. Ze oogt vervaarlijk, maar is zo goedlachs, daar kan je niet naast kijken. Ze lacht veelvuldig haar puntgave gebit bloot en zodoende kleurt haar microfoon knalroze van de lippenstift ... want wat een zangtalent. De nummers rijgt ze aan elkaar en onderwijl houdt ze haar publiek nauwlettend in het oog, wie niet oplet heeft het geweten " You're on the phone, you little shit" hilarisch.
Dat ze gekomen zijn om hun 25ste verjaardag te vieren, maar evenzeer om ons op te warmen en klaar te stomen voor de main act van vanavond en dat deed ze met verve. Terwijl ze “I can dream” ten berde brengt , duikt ze het publiek in, tot groot jolijt van de omstaanders en gekreun van de security boys. Met “Weak” zingt iedereen uit volle borst mee en deinen alle lichamen in hetzelfde ritme, genieten van de bovenste plank.
Het nieuwere werk wordt afgewisseld met het al wat bekendere werk en noch de zangeres, noch haar backing staan stil, muzikale hoogstandjes gepaard met een fitness workout op olympisch niveau. Als kind van immigranten kan een sneer naar de er aankomende Brexit niet ontbreken, tevens de haat en racisme in de wereld tegen alles wat onbekend is, het zou ons geen schrik mogen aanjagen. Met het nieuwe felle “This means war” wakkert ze het vuur weer stevig aan en bij “Intellectualise my blackness” zingen we weer woord voor woord mee. Met “Get of me” luidt ze het einde van een fel gesmaakte set in, 'you were amazing' gooit ze ons nog toe. We blijven versteld en met open mond achter, you too, you were more than amazing.
Tijd voor Girl Anouk , die andere rockchick, een dijk van een stem, laat daar geen twijfel over bestaan. Maar na het show- en podiumbeest van daarnet blijft de Nederlandse zich de eerste nummers angstvallig achter haar microfoon verstoppen. Het is geen geheim dat optreden niet echt haar favoriete bezigheid is, maar een kroostrijk gezin als het hare behoeft brood op de plank, dus vooruit met die geit, on stage !
Ze oogt vrolijk EN welgezind en strak in het vel maar van veel interactie met haar publiek is wederom geen sprake. Haar band omringt en ondersteunt haar opperbest en we krijgen kwaliteit te horen, want perfectionistisch is ze wel. Wanneer ze een noot niet haalt bij “One day in a row” verontschuldigt ze zich daarvoor oprecht, 'knap Klote en dat voor zo'n groot publiek, dat overkomt me haast nooit ...' Het is je vergeven, want we kennen je goed genoeg daarvoor. Misschien was het de muziekkeuze (meer ingetogen, rustigere nummers) of hoorden we haar al een keertje te vaak, je kan er niks verkeerds van zeggen, maar beklijven deed het niet deze keer. Pas na “Jeruzalem” kwam er wat schwung in en dat werd gesmaakt, gevolgd door “The Dark” waarna het toch weer genieten werd van enkel haar stemgeluid bij “Lost”. Met hoe kan het ook anders “Nobody's wife” en “Good God” verlaten onze Noorderburen het podium en laten ons met een goed gevoel achter.
In de aanloop naar de rocklegende himself, worden we ondergedompeld in de sfeer van flower power & Woodstock aan de hand van foto's & filmpjes. Met songs als “Sweet Caroline” of “I can get no satifaction” pogen ze ons in de juiste sfeer te brengen en twee hippie figuurtjes huppelen vrolijk rond op en naast het podium. Wanneer Steppenwolf hun “Born to be wild” door de boxen schalt, voel je dat de heer John Fogerty niet lang meer op zich zal laten wachten.
Van “Born to be wild” net nog naar “Born on the Bayou” is een kleine stap en we zijn vertrokken voor een wervelende show. Fogerty komt er goed voor als kranige zeventiger toch al weer en hij oogt zoals steeds als een cowboy met zijn geruite flanellen hemd aan. Dat we geen schrik moeten hebben van een groep die al 50 jaar toert en dan doen we ook niet, integendeel, we genieten van “Suzie Q”. Nadat we zijn voorgesteld aan zoon Shane, een begenadigd gitarist zal nog blijken , krijgen we één van de véle Woodstock anekdotes te horen. Hoe het optreden van CCR gepland voor 21:00 hopeloos verlaat werd tot ergens vroeg in de ochtend van de volgende dag na het fel uitgelopen en door LSD gelardeerde concert van de Greatful Dead. Het verhaal wordt smakelijk verteld en gevolgd door een nummer wat naar die tijd verwijst, “Who'll stop the rain”.
De verwijzingen naar Woodstock zijn nooit uit de lucht of van het scherm en enkele covers van bevriende collega's uit die vervlogen tijden mogen dan ook niet ontbreken. Zo krijgen we “I heard it through the grapevine” met een fantastische solo op de keys, gevolgd door “With a little help from my friends” . Een familieman is onze frontman zeker, eerder maakten we al kennis met een Shane en nu ontmoeten we ook Taylor, die andere zoon, schreef ik nu Taylor, ik bedoelde eigenlijk Tyler … Een iets minder muzikaal begaafd talent, maar ach 'it's all in the family' en genieten doen we allemaal en hij nog wel meest van al.
Met een vol podium, een allegaartje van familie, Woodstock figuurtjes, backings en muzikanten krijgen we “Dance to the music” en een sympathieke versie van “Give peace a chance” gevolgd door de eigen nummers als “Down on the corner” en hoe kan het ook anders “Fortunate son” met vader John & zoon Shane front, hartverwarmend om zien.
De volgende nummers brengen ons naar de finale met “Proud Mary” en zo komt er een einde aan een uitmuntende show met een schitterende zanger, die geen moment zijn ware leeftijd moest prijs geven, niet met dans en zeker niet met zang. Dit was al top of the bill en dan moet de hoofdact nog komen, dat wordt smullen straks.
Wie een goed plekje heeft gevonden, geeft dat niet meer prijs, dorstig weer is het toch niet, integendeel, het is wel aangenaam met z'n allen op mekaar gepakt want het is een kille avond ... maar vol verwachting klopt ons hart. Een imposante 'wall of fame' toont ons foto's en souvenirs van het afgelegde tour parcours in de voorbije decennia.
We worden vergast op publiciteit allerhande, gaande van merchandising, over een Bon Jovi cruise tot en met de Bongiovi pasta saus (ik verzin dit niet) en om de wachttijd te doden krijgen we nog een Bon Jovi quiz voorgeschoteld. Allemaal vermakelijk en héél erg Amerikaans, wanneer de beelden en de quiz opnieuw voorbij komen begint het ons te dagen dat het strakke gevolgde tijdsschema plots niet meer geldt. Maar ach een diva mag op zich laten wachten en ja hoor, na 15 extra minuten wachten worden we beloond met prachtige beelden van de Brusselse Grote Markt en met “This house is not for sale” worden we overrompeld door de band.
De video wall is van een ongezien niveau en we weten niet waar eerst gekeken, wat een loepzuivere beelden. Met een nummer als “Raise your hands” hoef je niet veel meer te doen om iedereen in beweging te krijgen, de handen gaan als vanzelf in de lucht en mister John bespeelt zijn publiek met guitige knipoogjes en een tandpasta-witte glimlach. John Fogerty wordt even geroemd als levende legende en dan krijgen we met “You give love a bad name” een eerst hit voorgeschoteld. De zang komt hoofdzakelijk van de band ... en dan nog geeneens synchroon, want die grijze wolf heeft zijn streken misschien nog niet verleerd, maar zijn stem die laat de wensen over en mist aan kracht.
Terwijl de muzikanten in blote bast de show stelen en de show maken, stelt de spil van de groep teleur qua sound. Misschien een kou gevat want hij draag een trui, sjaal en dikke lederen vest ? Excuses komen er niet, en we hebben er het raden naar ... Maar nu we hier toch zijn genieten we van de prachtige beelden en de inzet van de muzikanten, want die geven zich voor de volle 100%.
We smaken nummers als “Runaway”, maar bij “Have a nice day” mis je opnieuw de power en je voelt ook aan het publiek de ergernis en ook wel de meelijwekkende blikken naar zij die een 'golden circle bandje' kochten. Bij “Blood on blood” krijgen we iets meer stemgeluid van de leadzanger te horen, die zich intussen nog warmer is gaan induffelen.
Ik kan niet anders zeggen dan dat het een vreemd optreden is geworden, de man die de ganse dag werd opgehemeld, de rockster en womanizer gooit zijn laatste energie er uit bij “Lay your hands on me” dan daalt hij af en nadert het publiek en laat het zangwerk vooral aan hen over. Na “I sleep when I'm dead” met prachtige glasramen op de video wall gevolgd door “Bad medecine” verlieten ze het podium om dan terug te komen met slechts één bisnummer “Livin' on a prayer”.
Ruim een kwartier eerder dan gepland verdwijnt Jovi en co in de nacht en laat ons toch wat op onze honger zitten. Op weg naar de uitgang wil ik toch nog eens mijn gevoel dubbel checken met de mannen van de security en inderdaad, op de helft van de set begaven de concertgangers zich al huiswaarts. Daar zal nog menig woord over worden neergepend vrees ik.
Het is niet de eerste keer & zéér zeker niet de laatste keer, dat de main act wordt overklast door een band eerder geprogrammeerd op de affiche. Den John komt er wel overheen, die eet een goede pasta met zijn eigen Bongiovi saus, gaat op cruise en tracht misschien om toch 'ook bij leven' al wat bij te slapen.
Wij hebben genoten van onze dag & kijken nu al uit naar volgend jaar
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
In plaats van een zonnige zomeravond, waar velen waarschijnlijk op hoopten, moest de zon plaats ruimen voor grijze, koelere wolken. Maar och ja, wat kon het mij eigenlijk schelen. Ik kwam gewoon voor de indie-rockband Cloud Nothings en ik vond het geen probleem om deze avond te delen in hun punkattitude.
Voorprogramma van dienst was de Gentse formatie: Teen Creeps. Een volgens hun facebook in muziekgenre omschreven ‘post-anything’ band. Omdat ik hen nog niet kende, wist ik dus lekker niet wat te verwachten. De band startte met een stevig eerste nummer dat hun volgende songs ook goed zou karakteriseren: stevig, up-tempo, melodieus en dit alles met een ‘grungy’ topping. Als ik de band toch mag categoriseren, zou ik vooral opperen voor post-punk. Teen Creeps deed mij op bepaalde momenten ook denken aan bands als Title Fight, Supergenius en Self Defense Family. De zanger heeft een ruwe stem, maar die wisselde hij vaak af met cleane vocalen, die jammer genoeg soms vals klonken (om toch maar een punt van kritiek te leveren).
Wat mij opviel was de grote hoeveelheid van mensen die ook al waren afgezakt vanaf het voorprogramma. De band werd door hen steeds onthaald met een gemeend en enthousiast applaus. Duidelijk was dat iedereen -waaronder mijzelf ook- genoot. En vooral: Teen Creeps was naar mijn bescheiden mening het ideale voorprogramma voor Cloud Nothings. Check gerust hun debuutalbum ‘Birthmarks’, ik ben geboeid en zal dit zeker ook doen.
Een dikke tien minuten vroeger dan aangegeven hoorde iedereen plots hard en straight-forward gitaarwerk vanop het podium. Geen aankondiging, niets. Het was overduidelijk ook geen soundcheck, daar klonk het te goed voor. Het was wel gewoon Cloud Nothings, die er al aan begon en zijn laars lapte aan de vooropgestelde timing. En eerlijk gezegd, ik vond dit op zich al heerlijk. Ook had Cloud Nothings geen set-list of dergelijke bij, ze wilden gewoon spelen en hun ding doen. Echt punk dus!
Na het eerste snelle nummer passeerden verschillende songs aan hoog tempo de revue. Mijn zintuigen werden geprikkeld door de strakke gitaarsolo’s, het vele jammen tussen verschillende nummers door, de verscheidene melodieën/tempo’s die elkaar afwisselden en de bijna feilloze stem van Dylan Baldi (frontman, zanger/gitarist). De vier leden van Cloud Nothings speelden hiernaast ook nagenoeg perfect samen. Voor mij zagen ze er eigenlijk als drie verjaarde studenten die een café concert kwamen geven, maar zonder enig besef van elkaar dat ze de keet wel plat speelden.
Dit was ook duidelijk zichtbaar aan het publiek die heel enthousiast genoot van het optreden. Ondanks deze de laatste van hun Europese tournee was… kwamen ze, smeten ze zich volledig en gaven ze een concert van topniveau.
Een perfecte set list heb ik niet, maar deze nummers werden ons zeker op een nagelbedje van punk gepresenteerd: “No Future/No Past” - “Separation” - “Psychic Trauma” - “Modern Act” - “I’m Not Part of Me” - “Quieter Today” - “Our Plans” en “In Shame”. Hun magnifieke set eindigde met een keihard nummer en een rauw, noisy einde. Ik voelde dat het (meer dan) goed was.
Wat een band! En wat een allesverslindende show. Hopelijk komen ze snel terug, dan zal ik zeker opnieuw van de partij zijn.
Organisatie: Democrazy, Gent
NOS Alive Festival 2019 - Obrigados NOS!
NOS Alive Festival 2019
Passeio Maritimo
Algès
2019-07-11 t-m 2019-07-13
Jasper Vanassche
2019Algès, de idyllische buitenwijk van Lissabon, wordt eenmaal per jaar omgetoverd tot het NOS Alive festival, een festival dat qua line-up en sfeer gerust naast Rock Werchter en Pukkelpop kan staan. Op een zonovergoten zaterdagavond worden we dan ook volledig ingenomen door vier echte rasartiesten.
Overzicht van een dagje … zaterdag 13 juli 2019
Allereerst verschijnt Bon Iver op het hoofdpodium. Justin Vernon, met zijn gekende hoofdband-koptelefoon, zet meteen de toon met “Perth” en “Minnesota, WI”, en zo vormen de eerste twee nummers van hun tweede (self-titled) album meteen een ijzersterke start. Zij die gekomen zijn om nieuwe nummers te ontdekken, zijn er helaas aan voor de moeite. Hoewel ‘i,i’ eind volgende maand al in de winkelrekken ligt, maakt dit concert nog steeds deel uit van de ‘22, A Million’ tour. Wat volgt is dus veel geëxperimenteer en (te)veel autotune, maar de band probeert wel telkens een iets andere versie te brengen live.
Het duo “Flume” –“ Skinny Love” maakt het publiek pas echt wakker, en de Portugese tienermeisjes rondom mij laten hun tranen de vrije loop. Het sterkste nummer van de set is ongetwijfeld “Creature Fear”, in het begin wat sneller en daarna wat trager dan op cd, met een knallend postrockeinde. Gedurfd geniaal, zou je kunnen zeggen. De creatieve trip wordt beëindigd met “22 (OVER S∞∞N)”. “It might be over soon”, zegt zijn computerstemmetje op het eind, en we beseffen dat deze magische avond wel eens heel snel gedaan kan zijn.
Reden te meer om nostalgisch te genieten van Smashing Pumpkins. Wanneer het doek valt, weerklinkt George Frideric Handel, zien we gigantische poppen verschijnen, en stapt de reeds 52-jarige Billy Corgan in een Voldemort-achtig kostuum richting microfoon. Met “Siva” en “Zero” krijgen we meteen twee gouwe ouwe voorgeschoteld, daarna valt het wat stil met nummers uit hun meest recente ‘Shiny and Oh So Bright, Vol. 1’. Bij “Bullet With Butterfly Wings” valt het ons op dat Billy de hoge noten bij momenten niet meer aankan, maar dan neemt het publiek maar al te graag over. Net wanneer we twijfelen om reeds naar de tent te gaan en een goed plekje voor Thom Yorke te bemachtigen, spelen ze achtereenvolgens “Disarm”, “The Everlasting Gaze”, “Ava Adore”, “1979”, “Tonight Tonight” en “Cherub Rock”. De heerlijke best-of set wordt afgesloten met “Today”, en ‘The greatest day I’ve ever known’ weergalmt nog minuten verder bij het laaiend enthousiaste publiek.
Op dat moment is Thom Yorke reeds begonnen aan zijn optreden, en hebben we zijn eerste hit “Harrowdown Hill” helaas gemist. Niet getreurd, hij trakteert ons op een gevarieerde mix van nieuw en oud werk. Op weergaloze manier laat hij jou toe in zijn eigen, vreemde, elektronische bubbel, hij danst en zingt met volle overgave. Zowel muzikaal als visueel krijgen we een show van het allerhoogste niveau. “Two Feet off the Ground”, zo heette de bonustrack op ‘ANIMA’ oorspronkelijk, en door dit zinnetje minutenlang te herhalen met een tv-sneeuwscherm op de achtergrond, brengen Thom en Nigel de tent in hogere sferen. De twee nummers van zijn ene band Atoms for Peace vormen eveneens een hoogtepunt, songs van zijn andere band, Radiohead, krijgen we helaas niet.
Als encores brengt Thom eerst “Dawn Chorus”, een bloedmooi, ingetogen pianonummer, en daarna “Atoms for Peace” (het lied, niet de band). Hij sluit af met de legendarische woorden ‘Thank you machines, thank you Nigel’. Awel, gij ook merci, Thom!
Al dansend gaan we tenslotte de nacht in met The Chemical Brothers. Tom Rowlands en Ed Simons serveren ons een ferme dj-set waarin “Chemical Beats” het eerste herkenningspunt vormt. Bij “Hey Boy, Hey Girl” ontploft de wei en worden we 20 jaar terug-geflitst in de tijd. Helaas voelen we ons bij de andere, recentere nummers dan weer vrij oud, al kunnen we dan telkens wel genieten van de leuke achtergrondfilmpjes.
Het ultieme dansfeest wordt afgesloten met kleppers als “Galvanize” en “Block Rockin' Beats”, het nummer waarmee de wereldwijde doorbraak een feit werd.
Lissabon heeft ons aangenaam verrast met dit festival, onze city-trip voor volgend jaar is bij deze geboekt!
Organisatie: NOS Alive Festival
Het vredige Henegouwse Dour wordt 5 dagen omgetoverd in één van de grootste Belgische festivals met dit jaar een bezoekersrecord van 251000 festivalgangers. Zelf kon ik er 3 dagen aanwezig zijn op het nieuwe festivalterrein tussen de windmolens.
Een overzicht
vrijdag 12 juli 2019
De vrijdag startte voor mij met een prachtig funky electropop optreden van Charlotte Adigéry in La Petite Maison dans la Prairie. Adigéry werd bijgestaan door haar vaste muzikale medewerker Bolis Pupul op de toetsen en bracht o.a. de bekendere songs “Paténipat” en “Cursed and Cussed”. Dit was echt een optreden om van te genieten. Ik voorspel dat CharlotteAdigéry een bloeiende muziekcarrière tegemoet gaat en dat ze de volgende keer veel hoger op het programma zal staan.
Marina P. & Stand High Patrol, met Rootystep en Mac Gyver aan de knoppen, Merry aan de trompet en Marina P aan de microfoon, brengen goed klinkende Dub, die misschien beter in de Dub Corner geprogrammeerd was. De Salle Polyvalente vulde zich snel met een dansgekke menigte. Marina P., mag dan klein van gestalte zijn, ze heeft een grootse stem die erg Jamaicaans klinkt. Dit en de aanwezigheid van en trompettist kwam het live-gevoel ten goede.
Flavien Berger vervolgens brengt in La Petite Maison... aangenaam klinkende electropop met de Franse slag. De tent raakt snel gevuld. De muziek klinkt verre van slecht, maar het is duidelijk op een Franstalig publiek gericht.
Op naar de Boombox dus waar ik met Octavian een goede rapper vindt. Hij werd geboren in Rijsel en groeide op in Londen en scoort vooral in Frankrijk. Met zijn ietwat nasale stem liggen zijn vocalen vaak halfweg tussen rappen en zingen.
De Belgische Claire Laffut brengt in Le Labo Franse poprock met nadruk op pop. Het is allemaal nogal zoet en commercieel en eigenlijk niet wat men onder typische festivalmuziek zou klasseren.
Na een tijdje vlucht ik naar het naburige La Salle Polyvalente voor Undubground X Misc die een feestje bouwen met elektronische dub, waarin ze soundsystem met ethno electro vermengen.
Tegelijkertijd speelt in de Dub Corner Blackboard Jungle meer authentieke dub met een soundsystem en traditionele MC’s.
Van de ene jungle gaat het naar de andere. Het duo La Jungle uit Bergen (Mons) speelt in Le Labo hypernerveuze rockmuziek slechts gewapend met gitaar en drums. Hun muziek zou je kunnen bestempelen als noiserock en trancerock. Alleszins zorgen ze voor een bezwerend optreden.
Congo Natty & The Rezistance Live brengenintussen in La Salle Polyvalente uitstekende dancehall en Dub.
David August in La Petite Maison pakt uit met aanstekelijke techno met zware bassen en trancy sound. Zijn logge dansmuziek zorgt voor een echte trip.
zaterdag 13 juli 2019
De zaterdag start voor mij met Black Mirrors in La Petite Maison dans la Prairie. Ze geven een fantastisch optreden, mede dankzij een zeer goede zangeres. Hun muziek zou je kunnen omschrijven als Pearl Jam meets Janis Joplin. Als bandje uit klein Belgenland zijn ze er toch maar mooi in geslaagd een album (‘Look Into The Black Mirror’) uit te brengen op het vermaarde Napalm Records.
De zaterdag is ook de Avantgarde Metal Day op Dour. De eerste band Vonnis heb ik gemist door het gelijktijdig optreden van Black Mirrors, maar zal ongetwijfeld een degelijk optreden gegeven hebben.
De volgende band is Birds In Row - een bende Fransen maar ze zingen in het Engels. Nou ja ‘zingen’, schreeuwen is een meer toepasselijk woord. Ze spelen aanstekelijke hardcore, screamo en af en toe ook een rustiger rocknummer. Tijdens hun set speelt op de achtergrond een heel mooie bondagevideo met het betere doe-het-zelf knopen- en suspensiewerk. Wiegedood doet allesbehalve ons in slaap wiegen. Ze bouwen een geluidsmuur van blackened metal. Het is geen pure metal meer eerder post-black extreme metal.
Bij The Body and Full Of Hell - een samenwerking tussen 2 Amerikaanse bands met gemeenschappelijke raakvlakken - bots ik nogmaals op een geluidsmuur, ditmaal één opgebouwd uit avant-gardistische noise, sludge en harsh grinding death. Het is hard, luid maar ook hypnotiserend en aangenaam.
Electric Wizard heeft dan weer letterlijk een muur van versterkers op het podium gezet. Helaas neemt deze muur een groot deel van het zicht op de interessante videoprojectie weg die bestaat uit filmfragmenten verwijzend naar het satanisme en Anton Lavey maar ook uit stukken uit bikersfilms. Muzikaal brengt Electric Wizard een geslaagde mix van hardrock stoner en doom. Gekleed in jaren 70 broeken met wijde pijpen nemen ze me mee op een heavy trip.
Neurosis zorgt ook voor een heavy trip. Minder groovy dan bij Electric Wizard en met een nog logger geluid. Ik word meegezogen door de zware muziek als in een donkere draaikolk, waarop ik vervolgens opgeslokt wordt door een enorme walvis en half verteerd weer uitgespuwd wordt. Zo voelt het althans aan.
Na Neurosis moet ik nog even bekomen vooraleer ik nog even ga kijken naar Skee Mask. Skee Mask kun je bestempelen als een drum ‘n’ bass DJ of misschien beter als kortweg bass DJ, gezien zijn voorliefde voor zware bastonen. Naast bass music hoor ik ook industrial invloeden in ‘zijn’ muziek. Wat ons de zaterdag doet besluiten .
zondag 14 juli 2019
Dijf Sanders blijkt zowaar een duo te zijn. Want Dijf Sanders krijgt versterking van muzikant Matthias Decraene, die goed aanvult met saxofoon, klarinet, percussie-instrumentjes uit bamboe en sambaballen. Dijf Sanders brengt Oosterse en Aziatische ritmes. En zingt zelf een nummer in het Indonesisch.
It It Anita pakt uit met stevige punk rock. Naar het einde van hun set wordt zelfs het volledige drumstel stuk per stuk verplaatst naar het publiek. Het is eens wat anders dan een zanger die zingend een wandeling door het publiek maakt.
Whispering Sons moet duidelijk nog doorbreken in Wallonië. Het voelde dan ook een beetje vreemd om de band in Le Labo, de kleinste concertlocatie van het festival te zien. Maar zoals verwacht gaven ze een geweldig optreden met hoogtepunten “Alone”, “White Noise”, “Hollow” en “Waste”.
Na Whispering Sons klimmen zeven Zweedse mannen het podium op geleid door de krankzinnige brulboei Sebastian Murphy. Viagra Boys brengen een energetisch rock’n’ roll optreden met een zanger met een over the top podiumattitude. Zo zingt hij minstens de helft van de songs met een bierblikje in de hand. Hij drinkt van zijn bier, maar spuwt het ook uit en overgiet er zichzelf mee. Bij gelegenheid gebeurt het zingen ook in horizontale positie. En als Sebastian Murphy niet bezig is met bier of zang, maakt hij wel tijd voor sarcastische bindteksten.
Vendredi Sur Mer is het project van de Zwitserse Charline Mignot die sinds haar aankomst in Parijs zangeres is geworden die Frankrijk in een korte periode heeft verleid. Charline Mignot, de volslanke zangeres met de mooie stem heeft 2 dansers meegebracht naar La Salle Polyvalente. Ze brengt aangenaam klinkende onschuldige electropop, die het goed doet bij het publiek. Haar optreden is zeker niet slecht, maar na een tijdje beginnen de nummers teveel op elkaar te lijken. Dus , hou ik het na een tijdje voor bekeken en ga in de naburige Le Labo even kijken naar Gus Dapperton, die rustig voortkabbelende zonnige poprock brengt.
Action Bronson is kennelijk een grote meneer in de Amerikaanse hiphopwereld. En ja, de man kan inderdaad goed rappen. En daarmee is zowat alles gezegd van dit routineus optreden in The Last Arena.
In Le Labo brengt Boy Pablo veel te brave luchtige poprock. Dit is ideale muziek voor een strandbar, maar komt op een festival als Dour niet echt tot zijn recht. Ik blijf dan ook niet lang hangen, maar begeef me naar de Dub Corner waar Blackboard Jungle feat. Dixie Peach een lekker Dub feestje organiseren, waarbij menig in het publiek liefst zo dicht mogelijk bij de speakers van de soundsystem staat te dansen.
Tale of Us brengt in de Red Bull Electropedia Balzaal een verschroeiende set van in vervoering brengende electro en techno.
Fat White Family speelt in Le Labo indierock met post-Britpop en post-punk invloeden en levert een degelijk optreden af.
En dan komt in La Salle Polyvalente het optreden waarop ik al de hele dag wacht, namelijk dat van Kompromat. Achter de mysterieuze naam Kompromat verschuilen zich de electrogrootmeester Vitalic (Pascal Arbez-Nicolas) en Rebeka Warrior (aka Reby Combat) van het electropunkcombo Sexy Sushi. Ik had het voorrecht hun album ‘Traum und Existenz’ te reviewen en schreef toen als conclusie: “Kompromat levert met ‘Traum Und Existenz’ een gevarieerd, intelligent en vaak nogal minimalistisch electro-meesterwerk, dat een divers publiek kan aanspreken. Een aanrader.”
Vitalic tovert super klinkende electroklanken uit zijn laptop en andere apparatuur, maar het is vooral het charmante Duits met Frans accent van Rebeka Warrior die het live doet. Ik laat me volledig verleiden door de muziek en dans mee met de uitzinnige menigte. Dit is voor mij het beste optreden van de dag.
In Le Labo smijt Kiddy Smile live zich volledig in een nogal camp optreden. Hij brengt soulful house met live zang en veel extravagantie. Kiddy Smile leeft in een fluowereld van extravagante pakjes, crossdressing en oversized plastic pruiken. Kortom een aanrader om live te zien.
Lenny Dee & Malke zetten in La Salle Polyvalente een set neer van hard techno en gabber, begeleid met coole samples en live drums.
Tegelijkertijd bewijst Mr. Oizo in The Last Arena dat hij nog altijd een meester is in de hedendaagse technoscene. Je kan je wel de vraag stellen in hoeverre het live is. Wellicht is alles voorgeprogrammeerd. Mr.Oizo maakt wel een goede keuze van nummers en sidekick Flat Eric, een veredelde handpop die lijkt op een geel aapje, mag regelmatig eens wat mee bewegen op de muziek.
In Le Labo draait Kampire, een vrouwelijke dj die grossiert in afrobeat en bassen. Al zitten er ook bekende dancetracks in haar set.
Casual Gabberz brengen in La Salle Polyvalente een dj set van - u raadt het nooit - gabber. Ik zag dan ook veel festivalgangers het typische gabber danspasje met wisselend resultaat proberen.
Afsluiten doe ik door in La Petite Maison dans la Prairie nog even wat nummers mee te pikken van de dj-set van het New Yorkse dj-trio Body And Soul die een mix draaien van disco, latin beats en hiphop.
En op die manier kan ik drie dagen Dour besluiten
Met dank aan Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dour-festival-2019.html
Organisatie: Dourfestival , Dour
Rock Herk 2019 - 12 + 13 juli 2019 - Pics
Rock Herk 2019 - 12 + 13 juli 2019 - Pics zaterdag 13 juli 2019
Rock Herk is het oudste alternatieve muziekfestival in Belgiê. Sinds 1983 is er een jaarlijkse editie. Hier kan je proeven van de beste rock, punk en dance muziek samen met meer dan 20 000 muziekliefhebbers. Op 4 podia vind je de meest progressieve, hedendaagse en alternatieve muziek van vandaag en morgen.
2019 - Rock Herk was met 20.000 bezoekers verspreid over twee dagen volledig uitverkocht. Het nieuwe concept slaat duidelijk aan: een mix van Belgische toppers en talenten aangevuld met enkele internationale artiesten. Met een knipoog naar de eigen Limburgers als Whispering sons en Hemelbestormer.
LINE UP
- Vrijdag: Boi Wonder, Digitalism (Live), Tessa Dixson, Deus, Crackups, Sleaford Mods, Gruppo Di Pawlowski, Dirk., the sore losers, flashback force, Isbells, Black Leather Jacket, Goe vur in den otto, Stake, Metz, Vonnis, Peuk, Poldoore, Alia, Dj Suspect, Bibi Seck
Camping: Old Painless en Speed Queen
- Zaterdag: Mooneye, Dead Man Ray, Band of Skulls, Whispering Sons, Slow Crush, Amenra, Novastar, Dr. Lektroluv, The Van Jets, Warhola, Jaguar Jaguar, Danny Blue and the old socks, Pelace, Amenra, And so I watch you from far, Psycho 44, Psychonaut, Hemelbestormer, Celestial wolves, The Guru Guru, Vandal x, Bolt Ruin, Jules X, Mister Critical, Up To Eleven, Soulboys vs rudeboys
Camping: Hamers en Tir Django
Neem gerust een kijkje naar de pics - zaterdag 13 juli 2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/rock-herk-2019.html
Organisatie: Rock Herk
Sjock 2019 - 12 t-m 14 juli 2019 - Pics
Sjock 2019 - 12 t-m 14 juli 2019 - Pics vrijdag 12 juli 2019
3 dagen, 3 podia en 44 acts. De 44e editie van Sjock -het best bewaarde festivalgeheim van Europa dat op 12, 13 en 14 juli 2019 op Poeyelhei Gierle nabij Turnhout plaatsvindt
Sjock, het best bewaarde geheim der Europese festivals
Sjock, het oudste nog bestaande alternatieve én onafhankelijke festival van België viert dit jaar zijn 44e verjaardag en is al sinds jaar en dag een initiatief van de vrijwilligers van Jeugdhuis ’t Hoekske in Gierle. Het is de oervader van festivals als Groezrock, Jera On Air, Speedfest en ScumBash. In al die jaren tijd is het evenement uitgegroeid tot een uniek festival, waar Rock met de grote R centraal staat. Sjock scheidt zich af van de mainstream-waanzin en kiest bewust voor rock-‘n ‘-roll in de originele betekenis van het begrip.
Vandaag de dag is Sjock dé ontmoetingsplaats voor rockabilly’s, psychobilly’s, hillbilly’s maar ook voor vetkuiven, tattoos, erotiserende netkousen, dito decolletés en voor iedereen die rock-‘n ‘-roll een warm hart toe draagt.
Line-up
MAIN STAGE
The Hives (SWE), Flogging Molly (US), The Hellacopters (SWE), Gluecifer (NOR), CJ Ramone (USA), King Khan and the Shrines (DE), The Rumjacks (AUS), Booze and Glory (UK), The Briefs (USA), Electric Frankenstein (USA), Night Birds, Baby Shakes (US), Los Chicos (ESP), The Schizophonics (USA), Grindhouse (AUS), The Hip Priests (UK), The Grave Brothers (BE).
TITTY TWISTER
The Delta Bombers (USA), The Go Getters (SWE), Vanja & The Dragtones (SWE-US), The Country Side of Harmonica Sam (SWE) , Charlie Thompson (UK), Walter Broes & the Mercenaries (BEL), The Kokomo Kings (SWE), The Goddamn Gallows (USA), Cousin Harley (CAN), The Hi-Winders (SWE), The Nite Howlers (FRA), Los Torontos (ESP), The Hi-Tombs (NL), Negative Nancy and the Moodswings (BE), Sant Anna Bay Coconuts (BE), The Heathen Apostles (US, Barstool Preachers (UK), Thee Scarecrows aka (UK).
BANG BANG STAGE
Bloodstrings (GER), The All-Star Wedding Band (BE), De Stekkers (NL), The Peawees (IT), Crackups (BE), Lone Wolf (NL), Prince Beastly (BE), Steal Shit Do Drugs (USA).
Terigbluk - Sjock 2017en 2018
Duizenden bezoekers uit heel Europa trokken naar het zonovergoten Belgische rock-‘n-roll-Mekka in Gierle om te watertanden bij onder meer (in 2017) The Hellacopters; Bad Religion, The Living End, Nashville Pussy, Zeke, New Bomb Turks, Rocket from the Crypt en in 2018 bij MC50, Descendents (US), Pennywise (US), Dead Kennedys (US), Turbonegro (NO), The Mummies (US), The Bronx (US) en Dwarves (US).
Neem gerust een kijkje naar de site www.sjock.com
Neem gerust een kijkje naar de pics - vrijdag 12 juli 2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/sjock-2019.html
Organisatie: Sjock, Gierle
The LVE - " Natuurlijk zouden we sommige dingen nu anders doen, maar je leert uit fouten en als je uw gedrag daarna aanpast , maken die je leven ook weer beter hé."
Wij volgen de band The LVE al sinds 2016. Toen hadden we een interview met Gerrit, bezieler en frontman van de band. Ondertussen heeft The LVE een heel parcours afgewerkt en is er nu een nieuwe single uit “Letters”. Uitgebracht via Gentlemen Recordings. We stelden Gerrit enkele vragen daarover, maar vroegen ons ook af wat er sinds dat laatste interview in 2016 op professioneel en persoonlijk vlak is veranderd? Of bepaalde doelen zijn bereikt? En wat de toekomst zal brengen.
De reden van dit interview is de nieuwe single “Letters”, een zeer aanstekelijke song moet ik zeggen. Is er veel veranderd sinds het begin periode puur muzikaal bekeken?
Blij om te horen dat “Letters” je bevalt! “Letters” is een belangrijk nummer voor mij. Het gaat over mijn dochtertje Giulia – waarschijnlijk de mooiste ter wereld. Maar ook al van toen ze mini was een heel speciaaltje. Geen ‘standaard materiaal’, laat het ons zo zeggen. Ik vind dat heel leuk, dat ze in zo’n gekke wereld leeft. Maar ik merk dat mensen een kleintje al van jongs af aan willen conditioneren om mee in de pas te lopen. Waarom? En in wiens pas? En is dat dan de pas die mensen later gelukkig gaat maken? Ik betwijfel dat. Daarom schreef ik “Letters” voor haar - dat ze maar gewoon blijft zoals ze is. I love it! Over je vraag - er is wel wat veranderd aan onze werkwijze. Maar ik heb het gevoel dat bands bij elke plaat anders werken. Vaak zie je dat groepen een heel geproduceerde plaat maken om daarna een plaat te maken met hoge live-feel. Wij zitten met ons laatste album ‘Heartbreak Hi’ in dat stadium waar we mijn songs in de studio durven te bewerken om ze ’s avonds zo goed als klaar te hebben.
Ik hoor op de nieuwe single een meer 'volwassen band', bent u het daar mee eens?
Daar ben ik het wel mee eens. In de begindagen was de band eerder een backing band die mijn solonummers meespeelde. Dat is nu lang verleden tijd - we kennen elkaar na een paar jaar heel goed. De bandleden ontwikkelden ook hun eigen LVE-stijl van spelen. Dat vind ik heel cool en daar maken we nu gebruik van. Ik denk dat iedereen een soort ‘LVE-modus’ gevonden heeft en die aanzet wanneer wij samen aan ’t werk gaan. Veel live spelen, in Vlaanderen en Nederland, dat maakt een band ook gerodeerd en volwassen. En los daarvan zijn wij zo goed als allemaal op persoonlijk gebied door moeilijke fases gegaan. Dat maakt een mens ook volwassen. De tijden van onschuld en onsterfelijkheid zijn bij ons voorgoed voorbij, vrees ik.
Welke richting willen jullie uitgaan eigenlijk? Is er ook een nieuwe plaat gepland?
Zoals hierboven al gezegd vermoed ik dat wij ook weer een pendelbeweging gaan maken voor de nieuwe plaat. Ik heb de tracks geschreven en daar gaan we nu mee aan de slag met de groep. Na de zomer komt er een eerste single, de datum voor de nieuwe plaat ligt nog niet vast. Mijn demo’s zijn weer wat experimentele en psychedelische, met lange sferische stukken en outro’s. De drums zijn vaak geloopte drums - dus de groove daar gaan we ook op inzetten. Ik kijk enorm uit naar het afwerken van die nieuwe nummers. En ben zelf ook benieuwd - soms veranderen mijn demo’s tot totaal andere songs nadat de band ze vastgepakt heeft. Heel cool is dat, zo’n songwritingproces van demo tot eindresultaat!
Zijn er ook tourplannen, waar kunnen we de band live zien. Doen jullie festivals aan?
Natuurlijk! Wij zijn een heel actieve live band. Onze nieuwe booker Rise Agency heeft de hoofdzetel in Nederland, ons platenlabel Gentlemen Recordings zijn Rotterdammers. Dus we spelen veel in Nederland - Scheveningen, Groningen, Utrecht … Heel leuk - dat is voor ons ook elke keer een soort van city trip. Wij matchen heel goed met het Nederlandse publiek, hun pers en radio. Ook bij ons hebben we een topjaar achter de rug met een eerste keer in de Botanique, shows in Trix, De Studio, Reflektor … Deze zomer spelen we enkel tijdens Museumnacht in Antwerpen. De reden daarvoor is dubbel: we willen de demo’s omzetten tot nieuwe nummers en onze gitarist Bert heeft recent de band verlaten. Dus we gaan ons deze zomer werken aan onze sound en setlist.
In 2016 stelde ik de vraag, hoe blijf je die vele activiteiten combineren met het ouderschap en zo? Ondertussen is het nog niet rustiger geworden in uw leven, dus hoe blijf je dat toch doen?
Haha … Ik vond dat toen een geweldige vraag en dat vind ik nu nog steeds zo. Mijn tweeling is vier jaar, dus dat gaat al beter. Mijn zoontje Lucio wil zelf altijd muziek maken, dus ik kan gewoon dingen doen thuis met hem erbij - gezellig. Hij installeert zelfs mijn pedalboard van A tot Z. Haha … Maar nee serieus - evident is dat niet. Maar mijn en onze passie is zo groot dat we niet anders kunnen dan dit te doen. Ik werk sinds januari ook halftijds - ook om meer met muziek bezig te kunnen zijn. Een keuze waar ik heel blij mee ben.
Ook de andere bandleden zijn met nog andere projecten bezig. Is ook dat allemaal nog combineerbaar met The LVE?
Tot nog toe lukt dat goed. Soms is het puzzelen om repetities vast te zetten, maar ça va. Ik denk dat met andere dingen bezig zijn ook goed is hoor. Dat geeft mijn mensen ook ademruimte, frisse ideeën om The LVE weer extra nice te vinden. Ze doen ook allemaal leuke dingen en spelen bij toffe bands.
Ik was in 2016 zeer onder de indruk van die breekbaarheid, de nieuwe single klinkt zonniger, iets minder somber - als ik dat zo mag zeggen. Wat is uw mening hierover?
Wel daar is wel iets voor te zeggen. En ik vind het leuk dat je dat hoort. Op ons album staan een paar sombere nummers – “Heartbreak Hi” gaat bijvoorbeeld over de dood van mijn vader - maar even goed zonnigere nummers. Het is nooit mijn opzet geweest om sombere nummers te maken, maar het ligt me wel beter. Ik voel me meestal heel goed, maar net wanneer ik me slecht voel , helpt het om een nummer te maken. Als ik me super voel dan hou ik me meer bezig met de solo van Slash in “November Rain” na te spelen, of zo.
Ik had ook de vraag gesteld wat zijn de verdere toekomstplannen. Hebt u tot op heden die plannen kunnen realiseren, m.a.w. zitten jullie op schema?
Dat is een moeilijke vraag. Ik heb nog steeds het gevoel dat we beter worden, betere platen maken, betere shows spelen en coole dingen doen. Dat is belangrijk voor mij. Tussen het vorige interview en nu hebben we veel dingen beleefd. The Zombies, de échte, hebben over ons getweet, dat ze ons zo goed vinden; hoe cool is dat? En The Brian Jonestown Massacre heeft mij specifiek gemaild om te vragen of we hun support wilden spelen - ja dat zijn momenten dat je echt flipt van enthousiasme! Op Radio 1 hebben we een paar maanden airplay gehad, dat is ook geen evidente in onze Vlaamse wereld met 1.000 indie bands. Leuke shows gespeeld. En waar ik bijzonder dankbaar voor ben? Dat we weer zo’n topclip als die van “Letters” gemaakt hebben. Echt frappant hoe we dat elke keer doen. Met een vaag idee gaan we aan de slag. Filmen doen we zelf. Monteren doen we zelf. En het artwork doen we zelf. Zonder te willen opscheppen - ik vind onze clips echt bij de beste van België. En elke keer weer sta ik er van versteld dat wij dit klaarspelen. Dat kan alleen met deze band. Laat die MIA-bekroning dus maar komen!
The LVE heeft een heel parcours afgelegd, zijn er dingen die je weten wat je nu weet, anders zou aanpakken?
Goh, ik ben niet zo’n type denker. Ik leef heel hard vandaag, ik denk niet (meer) veel aan vroeger, en ook niet veel aan de toekomst. Ik wil zoveel mogelijk bewust genieten van wat ik en wij doen, niet te veel zorgen maken. Wij stellen natuurlijk doelen voorop, maar het heeft geen zin ons daar nu al druk om te maken. Natuurlijk zouden we sommige dingen nu anders doen, maar je leert uit fouten en als je uw gedrag daarna aanpast maken die je leven ook weer beter hé.
Zijn er naast activiteiten bij the LVE nog activiteiten met uw label I have a tiger records gepland?
Wij zijn gestopt met I Have A Tiger, twee jaar geleden. Spijtig, want dat was leuk. Maar we staken daar veel tijd in. En wat je daarstraks vroeg - de combinatie van jobs, muziek, gezinnen … dat werd te veel. Dan moet je kiezen en binnen I Have A Tiger leek het ons toen beter te stoppen. Maar wie weet hé. Ik denk dat een label als I Have A Tiger bijzonder waardevol kan zijn in het nieuwe, veranderde muzieklandschap.
In 2016 vertelde u mij het volgende: '' Maar ik kan wel vertellen dat we in 2016 heel graag een nummer willen opnemen met Peter Van Asbroeck - dus Peter als je dit leest - let’s meet!'' Is daar ooit iets van in huis gekomen?
Nee, dat is nog niet gebeurd, maar we staan daar nog altijd voor open! Weet je - onze setlists zijn berucht. Dat komt omdat ik walg van saaie setlists in drukletter, arial bold. Dan denk ik - voor creatieve mensen, kan je niks fijner bedenken? Dus ik verras mijn band elke keer met een wacko setlist. Daar kan alles en iedereen op staan - en vaak zijn de afbeeldingen gelinkt aan waar we gaan spelen of over wie we praten. De Peter was lang een soort van ‘nonkel’ van de groep, dus die stond op elke set. Ik heb hem ooit ook uitgenodigd op ons LVE-nieuwjaarsfeest. Hij kon toen niet komen, maar stuurde voor iedereen van de band een gepersonaliseerde foto op. Misschien heeft hij nu meer tijd? In dat geval - Peter, wij willen graag een clip opnemen met jou, held!
Als we in de verre toekomst kijken, is er een soort 'einddoel' iets wat je absoluut wil bereiken?
Wij hebben wel een bucketlist met wensen. Ik kan niet voor heel de groep spreken, maar waar ik van droom? Shows op prachtige plekken spelen. En dan denk ik meer aan Deep In The Woods, La Truite Magique, Into The Great Wide Open … dan aan de AB of zo. Natuurlijk vinden wij de AB ook oké hé. Haha … Zo’n plek, een volle maan erbij en een ultieme connectie met het publiek. Dat zou me echt dolgelukkig maken!
Ik zit door mijn vragen heen, zijn er nog mededelingen naar onze lezers toe? zet ze gerust hieronder
Stay Safe and Be Nice to Other People! En nog eentje - als je ons of andere indie bands een warm hart toedraagt - laat dat merken en verspreid the message! Het is vaak knokken om albums, clips, nummers ineen te steken. Het is heerlijk hoor. Maar het is dan ook altijd heerlijk om te voelen dat mensen daar blij van worden. Voilà!
LINK CLIP
https://youtu.be/vvpcgvhNqBM
LINK SPOTIFY
http://tiny.cc/18un8y
FACEBOOK
facebook.com/itsthelve
INSTAGRAM
instagram.com/itsthelve
De wegen van Johnny Walker (All-Seeing Eyes) en Margaret Airplaneman kruisten elkaar in Lille en dat wou ik onder geen beding missen. Plaats van de afspraak was l’Imposture, een sympathieke bruine kroeg qua capaciteit te vergelijken met de Pit’s en waar de rock-‘n-roll in de vorm van talloze vergeelde affiches van de muren droop. Ik voelde me er meteen op mijn gemak en het werd bovendien een memorabele avond waar ook oude bekende James Leg getuige van was.
Niet dat we iets wereldschokkends meemaakten. Margaret Airplaneman durfde al eens een noot te missen en All-Seeing Eyes borduurden gewoon voort op de nalatenschap van de Soledad Brothers maar de passie en de liefde waarmee ze hun ding brachten maakte het onweerstaanbaar. Dit zijn van die zeldzame artiesten die je gewoon dood wil knuffelen.
Vorig jaar zag ik Mr. Airplane Man schitteren op het Binic Folks Blues Festival, voor deze tour moest Margaret het, na het afhaken van een zieke Tara McManus, alleen zien te klaren. Maar hier in Lille zorgde ze voor een unieke setting.
De eerste paar nummers liet ze zich bijstaan door drummer Matt Ayers, daarna mochten ook de overige leden van All-Seeing Eyes het podium op. Nu kennen Johnny Walker en Margaret Garrett elkaar wel en probeerden ze vroeger al eens iets samen, toch bleef deze onverwachte bezetting onuitgegeven. Het haalde wel wat de vaart uit de set - voor ieder nummer dienden er immers telkens afspraken gemaakt te worden - maar dat nam ik er graag bij.
Vooraf had Margaret haar muziek omschreven als ‘John Lee Hooker ontmoet The Velvet Underground’ en dat klopte grotendeels wel. Vooral die laatsten kwamen soms, met dank aan de band, uitdrukkelijk om de hoek piepen. Heel veel verschil met Mr. Airplane Man is er niet. Ook hier drapeerde Margaret haar zweverige zang op een bedje van gruizige gitaren met duidelijke wortels in de blues. Wellicht iets etherischer, breekbaarder en een stuk opgeschoven richting drone blues. Het kwam het hypnotiserende aspect alleen maar ten goede en zorgde voor een wat mysterieuze sfeer. Toch was het vooral die bedwelmend mooie gitaar die me aan haar voeten kluisterde. Gruizig en subtiel tegelijkertijd, ingetogen maar toch niet te verlegen om af en toe eens uit te halen.
Mijn favoriete nummers bleven, buiten “I’m in love”, achterwege en veel songs kon ik niet meteen thuiswijzen. Maar ook dat vormde geen enkel bezwaar om me in complete vervoering te laten brengen door een fenomenale Margaret Airplaneman, die nu ook een solo cd (vinyl volgt later) uit heeft: ‘Live at the Charles River Museum of Industry’.
De Soledad Brothers maakten het mooie weer tussen 1998 en 2006. Een sensationele liveband die ik toen ettelijke keren aan het werk zag. Helaas bleek het sprookje na acht jaar definitief uit. Er werd nog een reünie aangekondigd maar die werd in laatste instantie dan toch weer afgeblazen. Frontman Johnny Walker zag ik nog terug met Cut In The Hill Gang (de laatste keer samen met James Leg) en ook solo zo’n acht jaar geleden. Flink verouderd en wat bijgekomen maar het heilige vuur is hij duidelijk nog lang niet kwijt.
Hij heeft naar eigen zeggen de laatste jaren wat geld verdiend als arts zodat hij nu opnieuw kan doen wat hij graag doet. Daar kunnen we alleen maar blij mee zijn. Met drummer Matt Ayers (ook te horen op enkele platen van James Leg) en bassist Kane Kitchen (beiden van de Cincinnati, Ohio band The Guitars) heeft hij nog maar eens een nieuwe band uit de grond gestampt. Cut In The Hill Gang vond ik destijds altijd nogal stroef klinken maar met All-Seeing Eyes (uitvalsbasis Dayton, Kentucky) lijkt de souplesse van de Soledad Brothers teruggekeerd. Blues die schaamteloos mikt op de heupen, wat klonk dit weer swingend.
Uiteraard was het een feest om die paar oude Soledad Brothers songs (waaronder “Break ‘em on down”) terug te horen maar het nieuwe werk klonk minstens even geïnspireerd. Nonchalant peuterde Walker de ene na de andere infectueuze stomende riff uit zijn gitaar en daar was werkelijk geen ontkomen aan. Een scheurende mondharmonica zorgde er nog net voor dat ik niet volledig weggleed in een zaligmakende narcose. Dit was, met dank aan zijn twee kompanen, een Johnny Walker in bloedvorm, zonde dat we hier zolang op moesten wachten. De paar nummers die drummer Matt Ayers zong klonken ietsje harder en leken een voedingsbodem te hebben in de Britse sixtiesblues waarbij ik dan vooral aan Savoy Brown denk.
Het zorgde voor de nodige afwisseling maar de verrassing van de avond was zonder twijfel de cover van “Et moi, et moi, et moi”. Het werd een erg vrije, veramerikaniseerde interpretatie en een mooi eerbetoon aan monument Jacques Dutronc.
Margaret Airplaneman en All-Seeing Eyses zorgden last minute voor een zweterig avondje in Lille die nog lang zal nazinderen.
Organisatie: Imposture, Lille
Tien jaar heeft het geduurd maar dit jaar was het eindelijk zo ver. Het nieuwe album van Rammstein ligt in de rekken. Gelukkig was de inspiratie voor de nieuwe nummers groter dan bij het kiezen van hun albumnaam. ‘Rammstein’ heet de nieuwe plaat met een nieuw geluid. Meer techno en beats verweven met de vertrouwde metal en gothic.
Nog steeds in de originele bezetting schuimt dit zestal de Europese stadions af. Kilo’s vuurwerk en ontelbare gasflessen werden richting Brussel gesleurd om allemaal in rook te zien opgaan. Geen nummer gaat voorbij of er gebeurt wel iets. Dat is nu éénmaal de sterkte van Rammstein. De performance die wordt gebracht is onafscheidelijk met deze Duitsers. Het is belangrijk maar de songs zijn nog steeds het belangrijkste. In tegenstelling tot andere metalbands van middelbare leeftijd slaagt Rammstein er wel in om nieuwe nummer uit te brengen die aanslaan. Bewijs daarvan, acht van de elf nummer op de nieuwe plaat werden live gebracht. Beginnen met “Was Ich Liebe” en later met “Zeig Dich” die zelf een vleugje gospel bevat. “Diamant” was als ballade stilte voor de storm want achtereenvolgens kregen we “Deutschland” en “Radio”.
Ondertussen was de kinderwagen bij “Puppe” vakkundig in brand gestoken en gingen de handen ritmisch de lucht in bij “Mein Herz Brennt”. “Sonne” werd gebracht in een vuurzee waarbij ons haar recht kwam op onze armen en vervolgens werd afgebrand. “Ausländer” klinkt dan weer heel melodieus en doet ons een seconde denken aan Zoutelande. Op het einde galmde “Ich Will” door de boxen.
We hebben Rammstein kunnen zien, we hebben ze gehoord en ook gevoeld. Ze kennen hun gelijke niet in de metalwereld. Dat je een groot publiek kan bereiken door een perfect uitgekiende show te brengen , hebben ze perfect gesnapt. Want onder de 45000 aanwezigen zijn er zeker die het visuele primeren boven de muziek. Het is een staaltje Duitse efficiëntie, oerdegelijk gebracht door vakmannen die erin slagen om van begin tot einde te entertainen. Het is geniaal en hun nummers zijn tegelijk zeer simplistisch. Dat hebben ze van hun landgenoten van Kraftwerk geleerd. Een invloed die ze de jongste jaren niet meer onder stoelen of banken kunnen steken.
Rammstein zal altijd stof doen opwaaien, laat nu net dat hun bedoeling zijn. Heel wat spierballengerol en gevoelige thema’s die voor controverse zorgen , worden niet uit de weg gegaan. Hoe ver kan je daarin gaan? Op die slappe koord balanceert Rammstein al 25 jaar. Iets waar ze verdomd goed in zijn en al die tijd overal mee weg komen. Ze zijn meesters in hun vak, misschien wel enig in hun ideeën en dat heeft hen een wereldwijd monopolie bezorgd. Het is een groot toneel van choqueren waarbij de grens wordt afgetast van spot en humor. Een uitlaatklep van zes voormalige Oost-Duitsers die van horen zeggen in de normale omgang zeer rustig en zelf kunstzinnige mensen zijn. Niets is wat het lijkt maar toch is het er bij Rammstein.
Een uitgekookt Boudewijnstadion genoot van deze passage van Rammstein. Geen afscheid want volgend jaar volgt nog een passage in Oostende. Wat de toekomst dan brengt , weet niemand. Stoppen op dit nooit eerder gezien hoogtepunt of toch nog eens die grens proberen te verleggen van het toelaatbare. Als we dit hebben gezien gaan wij voor optie twee!
Organisatie: Greenhouse Talent
Gent Jazz Festival 2019 - John Zorn Bagatelles - Niemendalletjes van buitenaards niveau
Gent Jazz Festival 2019
Bijlokesite
Gent
2019-07-09
Lode Vanassche
Sting die gisteren te elfder ure had afgezegd kon geen roet in het eten gooien. Gent Jazz heeft alweer een recordopkomst van een kleine veertig duizend mensen. Maar laten we niet over Sting hebben. Met Zorn en zijn entourage hebben we een gedurfde en cum laude geslaagde afsluiter van dit prachtige festival. Een pluim voor de puike organisatie.
De legendarische experimentele jazzcomponist John Zorn, gekend van samenwerkingen met onder meer Joey Baron, Dave Douglas, Mike Patton, Marc Ribot, Wu Fei en Fred Frith, heeft enkele jaren enkele (nou ja, een kloeke drie honderd) bagatellen geschreven en brengt er een stuk of veertig met een resem gastmuzikanten ten berde aan het Gentse publiek. Goed voor een marathon van vier uur. Meer nog, een muzikale Iron Man waar de muzikale Van Lierdes hun interpretaties konden presenteren.
Zijne Zornheid zet de estafette zelf in met Sylvie Courvoisier & Mark Feldman, Masade & Mary . Het openend geweld wordt vervolgd door twee cello’s en voorspelde een avond vol variaties in geluidsniveaus, instrumentarium en tempo’s. Het klinkt goed omdat het door de complexiteit niet kan botsen.
Met Craic Taborn Solo, Trigger, Erik Friedlander, Mike Nicolas Duo & Kris Davis krijgen we pure vituoze chaos en heerlijk agressieve dissonanten. De marathon van korte, krachtige energieke flarden gaat dus gewoon door met Zappa-eske dito pianostukken. Eigenlijk valt er weinig over te schrijven. Je kan het maar een keer horen en er wordt niets van uitgebracht. Duizendpoot Zorn creëert sessies met legio muzikanten, gaf ooit concerten voor honden en speelde ooit samen met dé man die maar drie akkoorden kent, Lou Reed. Om maar te tonen dat den John niet zo maar in een hokje te stoppen valt. Trigger doet het meest aan een moise-rock trio denken die met de rug naar het (zittend) publiek speelt en je pletwals met een wall of sound waar ontsnappen onmogelijk is. Craig Taborn brengt stilte met een ingetogen pianospel en streelt de toetsen als was het dat hij zijn vingers zou verbranden mocht hij te hard aanslaan.
Cyan Riley & Julian Lage, Brian Marsella Trio, Ikue Mori & John Medeski Trio. Ikue Mori flanst wat geluiden uit zijn software en kon wat minder bekoren. Grootmeester Mediski op de gitaar. Alternatiever en ontoegankelijker kan het niet en het kennerspubliek smult ervan. Het Spaanse fantastische gitaarwerk van Cyan en Julian doet de chaos vergeten en maakt plaats voor subtiliteit. Je leest het goed : zowat alles en iedereen komt aan bod. We worden stil maar zeker klaargestoomd voor de absolute finale van een alweer sublieme GJ met Nova Quartet, Peter Evans Solo & Asmoseus. We eindigen met de meest toegankelijke en poppy set van de hele avond. Het speelplezier, de zin om te spelen druipt er met de vibrafoon gewoon af. Intens, gevarieerd en een lust voor oog en oor.
Voor de mensen de er niet bij waren op dit absolute unicum: spijtig.
By the way: Greet en Patje, bedankt voor het super warme onthaal!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Nederlands 
Français 
