Het centrum van de metal(core)scene bevond zich dinsdagavond even in Brussel waar Parkway Drive er naar aanleiding van hun laatste album ‘Reverence’ (2017) het podium van Vorst Nationaal inpalmde. Met Killswitch Engage en Thy Art is Murder in het voorprogramma was dit optreden al voorbestemd om een van de betere metaloptredens van het jaar te worden.
De aftrap van een avondje muzikaal geweld werd gegeven door Thy Art is Murder. De Australische deathcore band uit Sydney, of ‘Shitney’ zoals zanger Chris McMahon het graag noemt, mocht in een twintigtal minuten bewijzen wat die in zijn mars had. Wie een rustige set verwachtte om gestaag op te warmen richting headliner was eraan voor de moeite. Met nummers als “Dear Desolation”, “Reign of Darkness” en “Puppet Master” werd Vorst namelijk onmiddellijk hevig door elkaar geschud. Mooi gebrachte brutaliteit die het publiek duidelijk kon smaken.
Daarna was het tijd voor Killswitch Engage, een band die al ruim een decennium helder aan het metalcorefirmament schijnt en voor een deel van het publiek ongetwijfeld de doorslag gaf om op een doordeweekse werkdag richting Brussel te tuffen. Zoals we brulboei Jesse Leach kennen, schreeuwde hij ook nu weer de longen uit zijn lijf en kon daarbij op heel wat hulp rekenen van de fans. Gitarist Adam Dutkiewicz liep als een hyperkinetisch konijn rond, maar was daarbij opvallend zwijgzaam. Iets wat we niet van hem gewoon zijn. Een strakke set werd geserveerd waarbij vooral de vroegere hits als “My Curse”, “Rose of Sharyn” en “My Last Serenade” op veel bijval konden rekenen. De Amerikanen bewezen nog maar eens dat ze nog lang niet ‘uitgeschakeld’ zijn als vertegenwoordigers van het genre. Na dit strak afgewerkte optreden is het watertandend uitkijken naar het achtste album dat in de loop van 2019 gelanceerd zal worden.
Dat Parkway Drive veel aandacht besteed aan appearance en performance, werd duidelijk aan de manier waarop de Australiërs aan hun set begonnen. In plaats van het podium gewoon op te komen, verschenen de bandleden achterin de zaal en baanden zich zo een weg door het publiek. Nadat ze zich keurig opgesteld hadden op het verhoogje van het podium werd “Wishing Wells” ingezet, de ideale opener. Na een rustige inleiding van een minuut grunt zanger Winston McCall voor de eerste keer de ziel uit zijn lijf en ‘is de kop eraf’ voor een anderhalf uur durende set. De keuze om “Prey” als nummer twee op de setlist te plaatsen, noemen we nu eens het ijzer smeden terwijl het heet is. Deze meezinger uit het laatste album ‘Reverence’ (2018) is een mooi voorbeeld van de melodieuzere koers die Parkway Drive volgt sinds het album ‘Ire’ (2015). Een keuze die hen geen windeieren gelegd heeft en de fanbase alleen maar vergroot heeft. Een eerder ingetogen hit als “Cemetery Bloom” zou vroeger trouwens nooit de setlist gehaald hebben, en “Writings on the Wall” en “Shadow Boxing” al helemaal niet. Deze laatste twee werden voor de gelegenheid door een waar snaarkwartet vergezeld.
Na het opzwepende “Wild Eyes” en “Chronos” verdween McCall van het podium om iets later op een platform achterin de zaal te verschijnen vergezeld door een celliste. Even wat gas terugnemen was een understatement, want in het licht van een schijnwerper werd het akoestische “The Colour of Leaving” als laatste nummer voor de bisronde gebracht. De kracht van het lied zat hem in de eenvoud waarmee het gebracht werd maar helaas werd de intimiteit hier en daar wat doorbroken door een valse noot van McCall. Brullen is hem duidelijk meer op het lijf geschreven.
Na een korte pauze werd op de boeddhistische begintonen van “Crushed” een groot logo boven het podium gehesen waarna het lied losbarstte en de weg vrijgemaakt werd voor “Bottom Feeder” dat met vuurwerk en een vuurzee het einde van de avond bezegelde. Na het publiek uitgebreid te danken viel het doek tot slot letterlijk over de show.
Parkway Drive bewees (wederom) dat ze tot het kruim van de metalscene behoren. Door de strategische keuze van nummers op de setlist en een tot in de puntjes georkestreerde show werden de verwachtingen meer dan ingelost. De Australiërs lieten geen spaander heel van Vorst en lieten ons het emotionele ontslag van minister Schauvliege eerder op de avond snel vergeten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/thy-art-is-murder-05-02-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/killswitch-engage-05-02-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/parkway-drive-05-02-2019
Organisatie: Live Nation
Nu Ian Clement zijn band Wallace Vanborn voor onbepaalde duur in de diepvries heeft gestoken, is er wat meer tijd voor iets anders. Terwijl hij solo als singer/songwriter met gevoelige songs door het land trekt, haalt hij elders terug de sloophamerriffs boven. Dit met het nieuwe bandje The Very Very Danger. De sluizen gaan wagenwijd open en er worden schuimbekkende vuile riffs doorgejaagd. Er zit bovendien ook flink wat gekte in het geheel verpakt en dat maakt het er alleen maar interessanter op. Het klinkt bij momenten alsof Triggerfinger koud in de reet wordt gepakt door Raketkanon.
Voor de riff van opener “G.G AFK Noob” is men nog wel even leentje buur gaan spelen bij Rage Against The Machine, maar dat zien we door de vingers. Daarna gaat het met de uit zijn voegen gebarsten riff-punk van “Lite My Litah” echt hard. Ook “Tesla Spoil” lijdt aan hondsdolheid, een ultra smerige klomp van een song die met een kwak tegen de muren uiteenspat. En “Watashi To Kite” komt rechtstreeks uit de Japanse psychiatrie. Prettig gestoord, psychotisch en compleet in de war.
‘Witness The Legitness’ duurt amper een half uurtje. Wel een half uurtje feesten met het schuim op de mond.
Amgala Temple is de samenwerking tussen drie klassevolle artiesten uit de streek rond Trondheim. Het gaat hier namelijk om multi-instrumentalist Lars Horntveth, de gitaarcapriolen van Amund Maruud en de drumcapaciteiten van Gary Nilsens. Dit alles werd in slechts enkele dagen opgenomen. Alles kwam er vrij naturel op zonder al te veel poespas en bijsturing.
Het doet wat aan de seventies denken. Opener “Bosphorus” heeft zo wat gitaarstukken die mij aan Santana doen denken. De track is bijna 13 minuten lang, maar wel goed opgebouwd en toch vrij melodisch. “Avenue Amgala” heeft een boeiend en zuiders ritme. De gitaarklanken hebben ver weg iets met die van The War On Drugs. Namelijk diezelfde galm en weidsheid in de sound. Alle vijf de tracks hebben een beetje diezelfde sound, maar de drummer legt er telkens een andere vibe in door telkens een andere ritme aan te geven. De muziek drijft echt op sfeer en is haast filmisch.
‘Invisible Airships’ is goed opgebouwd en is aangenaam luistermateriaal. Heel verhalend ondanks dat het volledig instrumentaal is. Het goede nieuws is dat ze nog enkele releases zullen loslaten op de wereld, vooral wanneer het telkens van dit niveau is. En het is ook toegankelijk voor mensen die niet naar jazz luisteren.
Blues/Jazz
Invisible Airships
Amgala Temple
Pekula Records/PIAS
Het nieuwe album van de Italiaanse metalband Ancient Bards heeft liefst vijf jaar op zich laten wachten, maar het was het wachten waard. ‘Origine (The Black Crystal Sword Saga Part 2)’ bouwt voort op de weg die deze band reeds eerder ingeslagen was: die van de bombastische, symfonische powermetal. De ondertitel (met … Part 2) verwijst nog naar het eerste volledige album uit 2010 van deze symfonische metalband, ‘The Alliance Of The Kings (The Black Crystal Sword Saga Part 1)’, maar ondertussen staat deze band een heel eind verder.
Muzikaal leunt dit opnieuw aan bij Rhapsody of Fire, Imperial Age en Nightwish, maar dan met nog meer pathetiek en drama. De hoofdrol in deze band is zonder meer weggelegd voor zangeres Sara Squadrini en zij kan dat gewicht aan emotie, power en details, makkelijk dragen. Niet alleen is Squadrini stemtechnisch een toptalent (groot bereik, heel helder, toonvast, …), ze weet ook perfect de juiste emotie te leggen in wat ze zingt. De rest van de band doet heel hard zijn best om niet de hele tijd in haar schaduw te moeten staan, en dat levert muzikaal vuurwerk op.
Op dit nieuwe album verkent Ancient Bards de grenzen van het subgenre dat ze voor zichzelf gecreëerd hebben. Van powermetal gaan ze naar speedmetal, dan naar progmetal en dan naar breekbare, trage ballads, als tegengewicht voor de heldere stem van Sara en de typisce symfo-metal-koortjes komen er al eens agressieve grunts langs, in de lyrics gaan ze van Scandinavische mythes naar Japanse legendes en science fiction, … Als luisteraar moet je wel het kopje erbij houden om de verhalen te kunnen volgen. Of je kan je ook gewoon laten meedrijven door deze Italianen. Productioneel hebben ze voor een knappe prestatie gezorgd. Elke track op zich en alle tracks onderling hangen heel organisch aan elkaar.
Enkel de laatste track springt er wat uit. Op “The Great Divine”, een song in drie delen, trekken de Italianen in het tweede deel de kaart van de groove-metal en vallen ze een beetje uit hun rol, want daar verliezen ze in alle power de zorg voor de details. Ze blinken uit in hun vertrouwde setting, maar hun opgefokte groovemetal is een beetje doorsnee. Maar toch extra bonuspunten omdat ze de risico’s niet uit de weg gaan.
Het lange wachten is niet vergeefs geweest. Maar een volgend album moet niet nog eens vijf jaar duren.
Om de dertigste verjaardag van hun album ‘Bail Was Set At $6,000,000’ te vieren, brengt de Nederlandse psychobillyband Batmobile in samenwerking met Butler Records een speciale 30th Anniversary Edition van het album uit. De plaat is compleet geremastered, bevat twee exclusieve bonustracks en krijgt extra artwork. Behalve op CD verschijnt bij Music on Vinyl ook een beperkte oplage op geel vinyl.
Batmobile is opgericht in 1983. Nadat ze enkele maanden oude rockabillysongs gecoverd hadden, besloten zij om hun eigen nummers te gaan schrijven. Dit sloeg direct aan, zowel in binnen- als buitenland. Zo waren ze de eerste niet-Britse band die mocht optreden in de invloedrijke psychobillyclub Klub Foot in Londen. Met ‘Bail Was Set at $6,000,000’ wilde de band in 1989 een sound neerzetten die nog beter bij hun livegeluid zou passen. Door meer de nadruk op de gitaar te leggen heeft de plaat een iets zwaarder geluid dan voorheen. Op de plaat staat een aantal nummers die later zou uitgroeien tot livefavorieten zoals “Kiss Me Now” (een ode aan Jailhouse Rock van Elvis), “Calamity Man” en natuurlijk de heerlijke Motörhead-cover “Ace Of Spades”. Die nummers blijven ook na al die tijd nog overeind. Voor een band met een retrogeluid is het moeilijk om gedateerd te klinken. Maar ook: zelfs na 30 jaar is het nog steeds één van de belangrijkste albums in de geschiedenis van Batmobile.
Van twee nummers (“Kiss Me Now” en “Magic World Called Love”) krijgen we de demoversies te horen uit 1987. Dat is leuk en je verwacht het ook bij een heruitgave, maar het voegt niet zo veel toe aan het verhaal.
Blood Blush is een trio en is gevestigd in New York. Hun muziek en zang klinkt begeesterend. De muziek klinkt als een alternatieve versie van Interpol of White Lies met de aanstekelijke energie van The Vaselines. Ik zou durven zeggen minstens even interessant als die eerder genoemde bands. Er hangt zo een beetje een mysterie rond de drie leden. Nergens een vermelding van een naam bijvoorbeeld. Maar de zanger heeft een heerlijke stem. Urgent, glashelder en galmend. Dit zou hun debuut moeten zijn want ik vond nergens iets anders van hen terug.
Vier tracks krijgen we hier op hun EP voorgeschoteld en het mochten er wat mij betreft wel tien meer zijn. God, dit klinkt goed. Helaas na twaalf minuten is het zwarte feestje alweer voorbij. Maar het zit goed in elkaar en het is frisse, originele post-punk dat we hier te horen krijgen. Als ze de energie die we hier ontdekken ook op het podium kunnen overbrengen dan is dit iets dat wel eens zou kunnen doorbreken. In hun genre is dit een topper. Maar het is ook genietbaar voor bijvoorbeeld liefhebbers van The Vaselines etc…
Verkrijgbaar op cassette via Flesh and Bones Records en ook te krijgen als download via Icy Cold Records. Een aanrader waarvan we hopelijk in de toekomst nog meer van gaan horen.
‘Mondriaan’ is ditmaal een co-productie met het Spaanse Oraculo Records. Daarnaast is er ook een nieuwe line-up. Naast Dirk Da Davo maken nu ook Glenn Keteleer en Pieter-Jan Theunis deel uit van Neon Electronics. Keteleer deed ook de productie. De mastering werd door Eric Van Wontergem gedaan.
‘Mondriaan’ bevat vier tracks en is de voorloper voor het album dat in april uitkomt en ‘Apollo’ zal heten. De titeltrack begint als de start van een ruimtereis met aftelling en bijpassende sounds. De track en de synths geven het een spacy gevoel. De rusteloze beats eronder zorgen voor de schwung in de track. Het heeft ook een beetje een clubvibe. “El Barranco” is iets donkerder en iets meer laidback. Ik zie maanlandschappen en dorre woestijnen in Arizona voor mij opdagen. Ideaal om een soundtrack te ondersteunen. “Follow Your Dreams” is een schitterende song dat, net als Neon Judgement destijds, electro en gitaar met elkaar verbinden. De vierde track is “TV Treated” live en behoeven we niet meer voor te stellen. De drie nieuwe tracks doen het beste vermoeden voor het komende album. Ik ben nu al zeer benieuwd.
Belgium
Facebook : https://fr-fr.facebook.com/ddd.neon.electronics/
Facebook Dirk Da Davo : https://fr-fr.facebook.com/dirk.dadavo
Elektro/Dance
Mondriaan (EP)
Neon Electronics
Solo momentje van Ian Clement, het middeltje om zijn persoonlijke frustraties en demonen kwijt te kunnen, ver weg van de gloeiende versterkers van Wallace Vanborn. Naar het schijnt worstelt Clement met nogal wat innerlijke kwelgeesten, maar de plaat is niet zo donker geworden als men op basis daarvan zou durven vermoeden. Dit is niet Mark Lanegan in een diepe grafkelder, maar gewoon een songwriter die een hoop innige en bekoorlijke songs uit zijn gekwelde ziel heeft geperst.
De songs en de vibe doen ons bij wijlen sterk denken aan Flying Horseman. Het zijn fraaie verstilde rocksongs die nergens uitbarsten, maar wel af en toe een uitgelaten gitaar in het universum droppen. Clement’s warme stem neigt al wel eens naar Stuart Staples en Bryan Ferry. En dat komt zijn songs goed uit, want die zijn niet gemaakt om de wilde haren in het rond te laten waaien. Het zijn ingehouden pareltjes, die met finesse en passie zijn ingepakt door een stelletje bekwame muzikanten die perfect weten waar en wanneer ze zich moeten inhouden.
‘See Me In Synchronicty’ is misschien wat te clean, maar het is vooral een mooi plaatje dat gevuld is met vernuftige songs die elk een leventje op zich lijden.
Dit ongure veteranenduo is eigenlijk nooit echt vanuit de Belgische noise underground scene naar boven geklauterd. De heren ramden nochtans al met zijn tweetjes in de primaire bezetting drums/gitaar lang voordat The White Stripes of The Black Keys dat hip gemaakt hebben.
Sedert einde van de jaren negentig dropt Vandal X om de zoveel jaren een plaat, en dat zijn stuk voor stuk ruwe en venijnige kopstoten. Veel zijn er echter nooit van over de toonbank gegaan wegens te ruig, te wild, te roodgloeiend of weet ik veel wat. Maar dat hebben de heren nooit aan hun hart laten komen, als ze maar op hun geliefkoosde manier flink konden doorrammen. Hun tomeloze energie heeft zich altijd geuit in compromisloze en eigenzinnige noise-rock die niet gemaakt is voor gevoelige oren, laat staan de radio.
Het constante verblijf in de noise-underground heeft hen wel een cultstatus opgeleverd die tot op vandaag standhoudt. In hun lange carrière hebben ze ook al een paar ommetjes langs Pukkelpop gemaakt (in de tijd dat het nog een echt alternatief festival was) en zijn ze onder andere met Mauro Pawlowski en Steve Albini de studio in getrokken.
Wie het duo al ooit eens live aan het werk gezien heeft weet dat het er steevast loeihard, pokkenluid en behoorlijk wild aan toe gaat, en dat er hoegenaamd geen tijd is voor adempauzes. Vandal X op een podium, dat is razernij in het kwadraat.
Wel, we hebben goed nieuws voor u : Vandal X heeft een nieuw album uit, en ze maken nog evenveel pokkeherrie als voorheen. Deze keer hebben ze onderdak gevonden bij Consouling Sounds, het opvangtehuis bij uitstek voor lawaaimakers met destructieve neigingen.
Daar mogen ze zoveel keet schoppen als ze willen, en dat doen ze naar hartenlust. We stellen vast dat dat Vandal X met deze plaat nog verder is opgeschoven richting metal, maar dan vooral metal van het gortige soort, gekruid met een scheut bijtende hardcore.
De titelsong “Blood On The Street” opent veelzeggend met wat geruis en beukt dan genadeloos de deur in met een loodzware riff, het klinkt log en vooral heavy en het flirt met doom-metal. De massieve power van “Be The One” en “I Am A Ghost” hunkert naar het smerigste van Torche en in “Patient Zero” wordt de heavyness zo grof uitgesmeerd dat het lijkt alsof Ufomammut bij het feestmaal is komen aanschuiven.
Een absolute pitbull-motherfucker van een song is “I Do Remember 9-14-17”, een helse bom die alles moordlustig openscheurt. Klinkt als het gemeenste van Fucked up.
En zo gaat het duo naarstig door, het album bevat evenveel rustpunten als er okapi’s in de Schelde zwemmen.
Met ouder worden heeft Vandal X absoluut niet aan explosiviteit of brutaliteit ingeboet. Integendeel, dit is nog steeds van het scherpste wat er qua noise-rockbands in België te vinden is.
Van ‘Fragments’ uit 2017 was ik ferm onder de indruk. Alles klopte aan dat album en het was verslavend luistervoer. Op deze release brengen ze hun debuut-EP ‘Narrowed’ uit 2013 (die enkel op cassette verkrijgbaar was) samen uit met nummers uit de Part Time Punks Sessions. Zo hoor je hoe de sound van dit New Yorkse trio ontstond en zich heeft ontwikkeld in die zes jaar.
Op ‘Narrowed’ hoor je al dat deze band iets in zijn mars heeft. Alle elementen die je op ‘Fragments’ hoort zijn al aanwezig. Alleen is nadruk van de productie en de mixing een ietsje anders. Maar het blijft nog steeds een aangename EP om naar te luisteren. De songs die uit de ‘Part Time Punks Sessions’ komen zijn grotendeels terug te vinden op ‘Fragments’ en ‘Veins’ maar dan in een minder gepolijste vorm. Hier hoor je duidelijk het verschil met het uiteindelijke resultaat. De vocalen komen hier meer op de voorgrond en je hoort dat er minder mix en productie aan te pas is gekomen. Los daarvan is er weinig verschil in de songs zelf. De structuren en melodieën zijn hetzelfde als op ‘Fragments’.
Voor fans van Boothblack is dit een must have. Vooral omdat ‘Narrowed’ voorheen niet verkrijgbaar was op CD en vinyl. Dankzij die remastering klinkt die EP trouwens super. Daarvoor alleen al zou ik het mij aanschaffen. De songs uit de ‘Part Time Sessions’ zijn interessant, maar ik geef toch lichtjes de voorkeur aan de gedaante waarop ze op hun respectievelijke albums zijn terecht gekomen.
“The Keg” is de eerste track van de EP ‘The Dead People’ die later dit jaar uitkomt. Net als op eerder werk van deze Limburgse band krijgen we hier opnieuw diep-donkerblauwe melancholie en huilende en treurende gitaren. Het is prachtig hoe Marino Roosen een schijnbaar banale break-up vertaalt naar een doodernstige en diepdroeve ballad: een meisje vertelt haar partner dat voor haar het vat (the keg) af is. Bonfire Lakes maakt er op een vreemde manier toch een oprechte song van. De gitaren worden in het huilen nog naar de kroon gestoken door een paar breekbare pianotoetsen en de zoet-zacht scheurende fluwelen stem van Roosen, tussen praten en zingen in.
Voor fans van Portland, Bony King Of Nowhere, Mooneye, Isbells, And Then came Fall, SJ Hoffman, The War On Drugs en Milo Meskens
Belgium
https://www.bonfirelakes.com/
Facebook : https://www.facebook.com/Bonfirelakes/
Bandcamp : https://bonfirelakes.bandcamp.com/
Meer dan een decennia lang raast De Staat door het Nederlandse muzieklandschap en ver daarbuiten. Hun succesroute vertaalde zich tot nog toe in zeven albums, waarvan hun laatste worp ‘Bubble Gum’ in januari uitkwam. Die laatste werd een uitstekende plaat waar de band zijn grenzen verder aftast zonder het té ver te zoeken. Met een nieuw album onder arm is het veelvoud aan nummers nog nooit zo groot geweest en dus was het afwachten met welke platen het vijftal ons in de Kreun zou platwalsen. Eén ding is zeker en dat is dat De Staat oerdegelijke liveshows kan neerzetten, dat bewees de band ondermeer op Lowlands en Sziget. Laat maar komen.
Het knotsgekke drietal Kitty, Bunny en Bear of ook wel The Very Very Danger genoemd, kreeg de eer het publiek in Kortrijk op te waren. De band rond Ian Clement beukt er al vanaf minuut één stevig op los en dat kon het publiek wel smaken. De set van een halfuur bevatte dan ook voldoende materiaal om niet alleen ons te overtuigen van hun kwaliteiten. Hun zelfverklaarde mortarpop en garagedoom vertaalt zich nog het best in stonerrock met een flinke dosis humor en absurditeit. Kan je je daar maar weinig bij voorstellen? Dat is volkomen normaal. Het drietal beloofde ons dan ook een eerste EP in maart, die je ongetwijfeld meer duiding zelf geven bij al je vragen.
Na een geslaagde opwarming was het natuurlijk wachten op De Staat zelf. Het vijftal is gefocust en neemt zijn taak als afsluiter van onze zondagavond heel serieus. Zonder veel boe of ba zet De Staat de toon van de avond en dat doen ze met “Me Time”. Een nummer vol psychotische synths die de typische sound bezit van het recentste plaat ‘Bubble Gum’. Om ons nog wat gekker te maken, vonden de heren het nodig om ons aan het einde van “Me Time” te trakteren op een snelle en strakke versie van het nummer. Iedereen wakker zeker? Dat De Staat en zijn muziek gemaakt is voor een live publiek konden we eigenlijk al vermoeden, maar eerst zien en dan geloven is ons uitgangspunt. In De Kreun deed het alvast zijn werk, want lang wachten op het eerste enthousiaste handgeklap was het niet. “Psycho Disco” en “Mona Lisa” met zijn machtige opbouw brachten het publiek na drie nummers al in de zone, meer hadden onze noorderburen kennelijk niet nodig.
Frontman Torre Florim vraagt het publiek toch nog even of ze weten wie ze zijn. Een overbodige vraag, waar het publiek van De Kreun hem een logische repliek bij geeft. Niet veel later doet De Staat onverstoord verder en dat is bij momenten puur genieten. Muzikaal gezien presteert De Staat op een dusdanig hoog niveau dat we er haast duizelig van worden. Op vlak van timing en techniciteit zagen we geen betere band in lange tijd. Uitstekende en complexe nummers als bijvoorbeeld “Peptalk”, “Make The Call” en “All Is Dull” vloeien zo vlotjes uit de heren hun vingers en mond alsof het niets is.
Wie zich niet kan vinden in de stevige rockplaten van De Staat is in de verkeerde zaal terecht gekomen. Met “Phoenix” gooit de band het wel even over een andere boeg, maar dat was het dan ook. De knuffelplaat met zachte stekels, doet De Kreun lichtjes ontdooien om er dan weer stevig op los te gaan. De Staat staat ook garant voor een flinke portie theatraliteit, dat is bijvoorbeeld te merken aan hun muziekvideo’s. Ook live wordt die lijn doorgetrokken. Op een gegeven moment staan zanger Torre Florim en toetsenist Rocco Hueting recht tegenover elkaar, alsof ze een duet bezingen. Niets is minder waar, want hun zachtheid ten opzichte van elkaar verandert al snel in een afstandelijke robotachtige dans, die ons kan laten bewegen op het hyperkinetische “Pikachu”. Eigenwijze kerels die van De Staat, maar het publiek sluit hun absurditeit maar al te graag in de armen.
Sommige nummers doen het beter dan andere nummers en dat is bij De Staat niet anders. Het hoge niveau blijft wel aanhouden, maar bij hun bekendste hit “Witch Doctor” zagen we toch meer smartphones de lucht in gaan dan bij andere nummers. In deze tijden een duidelijk signaal van “er gaat iets speciaal gebeuren”. “Witch Doctor” komt recht uit de hel en klinkt zo opzwepend dat het lijkt alsof De Staat een bezeten sekte is. Tot een moshpit kwam het niet, maar wat een legendarische liveplaat is me dit. De Kreun staat even op zijn kop.
Terwijl de band even het podium verliet om God wie weet welke reden, werden ze terug geroepen door een enthousiast publiek. Het publiek kreeg waar voor zijn geld en zo gaf De Staat ons nog enkele straffe platen zoals “I’m Out Of Your Mind” en het oerdegelijke “KITTY KITTY”. Die laatste moet niet onder doen voor hun grootste hit, integendeel. Het sleept je nog een laatste maal mee in het knotsgekke verhaal van De Staat. Een rockband met een stevige hoek af die je moet gezien hebben.
Setlist: Me Time - Psycho Disco - Mona Lisa - Input Source Select – Peptalk - All Is Dull - Phoenix (Space Intro) – Habibi - Make The Call – Pikachu - Fake It Till You Make It - Get On Screen - Witch Doctor - I Wrote That Code - I’m Out Of Your Mind - KITTY KITTY
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/de-staat-03-02-2018
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/the-very-very-danger-03-02-2019
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Terwijl aan de overkant van de straat, in de grote zaal van Ancienne Belgique, de poorten van de Hel werden open gezet dankzij Behemoth, Wolves in the Throne Room en At the Gates vertoefden wij eerder in de zevende hemel in het gezellige muziek café Bonnefooi voor een Jam sessie met Yoyo Borobia en Ian Sweet. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat deze laatste zou optreden in AB Club. Echter werd besloten uit te wijken naar Bonnefooi en werden de tickets gratis. We kregen een gevarieerde avond voorgeschoteld boordevol bommetjes energie, lekkere latino danspasjes tot streepjes jazz maar vooral enorm veel sausje improviseren tot het oneindige.
Bommetjes energie die in je gezicht tot ontploffing komen
Twee jaar geleden bracht Jilian Medfords een heel persoonlijk debuutalbum op de markt 'Shapeshifter', onder de naam Ian Sweet (****) . Op haar eerste schijf liet ze zich bijstaan door een bassist en drummer. Nu stelt Ian Sweet een nieuwe schijf voor 'Crush Crusher' , compleet solo deze keer. In Bonnefooi stond ze echter niet op haar eentje te soleren, maar liet ze zich bijstaan door een drummer en bassist die haar muziek nog voller maakten.
In de biografie op de website van Ancienne Belgique lezen we: ''Haar compleet geschifte indierock gaat alle kanten uit en komt hard binnen. " Die stelling blijkt dus ook te kloppen. Om maar te zeggen, ook al doet haar artiestennaam anders vermoeden. Ian Sweet brengt geen zeemzoetigheid. Eerder schiet de jongedame, zowel vocaal als instrumentaal, bommetjes boordevol energie op de aanhoorder af. Met de nodige vuurkracht in haar stem verdooft ze u dan ook op een eerder verschroeiende wijze, dan zacht strelend om je in intieme sferen onder te brengen. En daar is totaal niets mis mee, integendeel.
Indierock, met gebalde vuist in de lucht, is dan ook de rode draad in deze set. Ian Sweet beschikt over een uiteenlopend stembereik waardoor je enerzijds kippenvel krijgt bij de sobere momenten om anderzijds, eens de registers worden open getrokken, door elkaar wordt geschud. Tot je totaal van de kaart en verweesd in de hoek van de kamer achterblijft. Ian Sweet houdt u daarbij een soort spiegel voor, en drijft het tempo zo hoog op dat het aanvoelt alsof je tegen een geluidsmuur wordt gedrukt waardoor je met een krop in de keel achterblijft. Door zo op de emoties in te werken van de luisteraar, worden dan ook voortdurend gevoelige snaren geraakt. Echter op een heel gevarieerde, energieke en inderdaad totaal geschifte wijze. Ondanks de energieke set krijgen we bovendien het gevoel dat het einddoel totaal nog niet is bereikt bij Ian Sweet. Wat ons doet uitzien naar een rooskleurige toekomst.
Kortom: Een naam om te onthouden binnen dat typische indierock gebeuren deze Ian Sweet,
Zuiders feestje boordevol Jazz, soul , latino en enorm veel improvisatie
Na deze aan de ribben klevende wervelstorm, besloten we van de gelegenheid gebruik te maken om de Jam Sessie in Bonnefooi als extra kers op de taart te verorberen. YoYo Borobia (*****) is een singer-songwriter van de wereld, lezen we in de biografie op de website. We citeren even: ''Ze werd geboren in Venezuela, de dochter van een Baskische moeder en een Galicische vader, en woonde als tiener in Madrid. Later ging hij naar Parijs en eindigde in 2011 een uitwisseling in Brazilië, waar ze een gunstige plek vond om meer artistieke projecten te ontwikkelen en haar composities te verrijken.''
Kortom is YoYo Borobia van enorm veel markten thuis. Vooral de Latino klanken zo eigen aan landen als bijvoorbeeld Venezuela komen boven drijven in haar muziek. Echter houdt het daar niet mee op. Jazz, pop-rock, soul, gospel, funk, A Capelle, Spaanse muziek, Braziliaans en latijns Amerikaans. Het passeert allemaal de revue.
Hoewel YoYo dankzij haar kristalheldere stem en bijzonder aanstekelijke uitstraling de meeste aandacht naar zich toetrekt is het eerder dankzij de kruisbestuiving en haar op indrukwekkende wijze solerende muzikanten dat het dak er meerdere keren afgaat. Hierop stilstaan is namelijk onmogelijk. Meerdere malen stonden we met verstomming geslagen, te kijken, luisteren en genieten van wat de gitarist uit zijn instrument toverde. Of hoe drum en piano klanken op de heupspieren werken, waardoor je niet anders kunt dan dansen, dansen en vooral dansen.
Besluit: YoYo Borobia bouwt in Bonnefooi een wervelend Latino feestje in verlengde van de muziek zo eigen aan die Latijns-Amerikaanse landen. Het was dan ook bijzonder spijtig dat het café na het optreden van Ian Sweet eigenlijk wat was leeg gelopen. Want zulke wervelende feestjes, binnen een Zuiderse omkadering, putje winter? Dat verwarmt niet alleen je ledematen, maar ook je ziel. En doet je hart sneller kloppen. Zonder meer verlieten we Bonnefooi dan ook met een grote glimlach op de lippen. Na het vertoeven in een Hemels paradijs waar Latijns-Amerikaanse klanken, energieke bommetjes en improviseren tot het oneindige met voorliefde voor muziek in alle kleuren van de regenboog de rode draad vormt op deze gezellige zondagavond.
Organisatie: Bonnefooi + Ancienne Belgique, Brussel
Ian Sweet + Yoyo Borobia
Ancienne Belgique
Brussel
We keren even circa tien jaar terug in de tijd. In de zomer van 2008 zakten we, naar goede gewoonte, af naar Pukkelpop. Op de festivalweide maakten we kennis met veel opkomende talenten zoals Joan As a Police Woman, Holy Fuck , Stereophonics en Motek.
Er was echter ook een zeer dynamisch duo bestaande uit een vrouwelijke vocalist Laura-Mary Carter die door haar stem, gitaarspel en uitstraling menig hart diep raakte en een charismatische drummer Steven Ansel die zijn vellen bediende alsof zijn leven daar vanaf hing.
Blood Red Shoes deed de tent daadwerkelijk op zijn grondvesten daveren. Ze deden dat kunstje nog eens dubbel en dik over na het uitbrengen van een verschroeiend debuut 'Box of Secrets'. Wij waren meteen verkocht, en zouden de band nog meerdere keren tenten zien afbreken, en daken laten afgaan. Ook al was het toch al weer van circa 2011 geleden, op Dour festival, dat we hen nog eens live hadden gezien. Want na een self-titled album in 2014, dat goed werd ontvangen, bleef het even stil rond de band.
Met een gloednieuwe schijf onder de arm 'Get Tragic' zakte Blood Red Shoes af naar een uitverkochte, overvolle Rotonde in de Botanique, op een koude zaterdagavond. En deed de temperatuur van begin tot einde prompt tot een kookpunt stijgen. Een blij weerzien dus waarbij werd bevestigd waarom we toen vielen voor dit ongelofelijk talentvolle duo, en dat anno 2019 nog steeds doen.
Streepjes Blues overgoten met sausjes psychedelica, in de stijl van Johnny Cash tot Tom Waits
Openingsrace John J. Presley (****) gaf alvast het goede voorbeeld. In menig biografie lezen we 'Zijn zang doet denken aan die van Tom Waits of Johnny Cash, de gitaren aan Jack White of Black Keys.’ Een stelling waarin we ons naderhand goed kunnen vinden. J. Presley bracht eveneens een nieuwe schijf op de markt 'As The Night Draws'. De muziek van de band wordt ook omschreven als Electric Blues. En dat is ook te merken. Want het is net die combinatie van Elektronische inbreng, die aanvoelt als een psychedelisch trip door kleurrijke landschappen, met de warme blues stem en uitstraling van John J. Presley dat ons naar hoge sferen doet zweven. John J. Presley laat zich bovendien omringen door top muzikanten. Zo waren we danig onder de indruk van die zweverige keyboard klanken van de piano virtuoze die daardoor zorgde voor een psychedelische trip naar heel andere oorden, en sprak het aanstekelijke tot verschroeiend drumwerk voortdurend de dansspieren aan.
John J. Presley heeft wellicht een paar songs nodig om het publiek echt mee te krijgen, maar eens de teugels gevierd gaat iedereen prompt overslag voor zoveel virtuositeit.
Kortom: John J. Presley doet Blues herleven zonder die muziekstijl klakkeloos te kopiëren, maar eerder door het genre nieuw leven in te blazen binnen een aanstekelijke en hartverwarmend mooie omkadering en vette knipogen naar psychedelica en elektronisch vernuft.
De koude winteravonden doen vergeten dankzij het doen stijgen van de temperatuur tot het kookpunt? Missie geslaagd!
Als een voorprogramma erin slaagt om de lont aan het vuur te steken, is dat al een half gewonnen thuismatch voor een afsluitende band. Doordat John J. Presley het publiek voldoende had opgewarmd, had iedereen er dan ook duidelijk zin in. Blood Red Shoes (**** 1/2) voelt al heel gauw aan dat ze het publiek met het grootste gemak naar hun hand kunnen zetten, en legt de lat vanaf de eerste klepper heel hoog. Om niet meer los te laten tot het einde. ''Jullie willen dansen? Het is dan ook zaterdagavond'' zei Steven in het begin van de set. En zoals dat op een zaterdagavond inderdaad dient te gaan, bediende Blood Red Shoes - regelmatig met vier i.p.v. twee op het podium - ons prompt op onze wenken. Ook al had Laura-Mary na de eerste song "Elijah" al af te rekenen met technische problemen, waarbij ze zich excuseerde; dat euvel werd even snel opgelost met een kwinkslag. Maar zou haar toch wel een tijdje parten blijven spelen. Eens alle registers open getrokken was er echter geen doorkomen meer aan.
De band kwam dus een nieuwe plaat voorstellen en daaruit bleek toch dat nieuwe songs als “Howl” of “Elijah” een veel minder impact blijken te hebben op ons - maar ook op het publiek - dan kleppers als “I Wish i was someone better”, waarbij het dak er voor het eerst wel compleet afging. We hebben de nieuwe plaat echter al enkele keren beluisterd en het blijkt dus een zeer gevarieerde schijf te zijn geworden maar ook eerder een groeiplaat, die ons na die eerste luisterbeurt wellicht niet compleet weet te overtuigen, maar na enkele beurten komt die klik er dan weer wel.
De band speelde dus voortdurend op het scherpst van de snee. Opvallende daarbij is dat Laura-Mary en Steven elkaar blindelings vinden en aanvullen. Al dan niet gerugsteund door mede muzikanten wiens inbreng dan weer kon gezien worden als een extra kers op de taart. Ook wat interactie en bindteksten betreft vult het duo elkaar blind aan.
Na al die jaren zit er dus gelukkig geen sleet op die magische virtuositeit en uitzonderlijke kruisbestuiving tussen beide, waardoor ik circa tien jaar geleden compleet verkocht en totaal van de kaart achterbleef op de weide van Pukkelpop.
Besluit: Blood Red Shoes deed de zaal meerdere keren op zijn grondvesten daveren. Al was dat eerder bij de oudere songs dan bij de nieuwste parels. Gaandeweg echter gingen de vuisten meer en meer de lucht in, stonden de aanwezigen uiteindelijk te dansen van vooraan tot ver naar achter en brulden de songs uit volle borst mee.
Dat kleine mankementje in het begin van de set en de momenten waarop het concert even dreigde stil te vallen, was zeer snel vergeten. Want in een verschroeiende finale werd alles uit de kast gehaald om de fans het dansfeest aan te bieden waar ze waren voor gekomen. Met als ultieme kers op de taart een bisnummer om ervoor te zorgen dat het zweet ons aan de lippen stond, en we eens op temperatuur gekomen de koude winternacht weer wat beter konden verteren.
Setlist: Elijah – Bangsar – Howl - The Perfect Mess - Light It Up - Lost Kids (live geschrapt) - An Animal - Black Distractions – Cold - Don’t Ask - This is Not For You - Red River - Je Me Perds - I Wish I Was Someone Better - Mexican Dress - Eye To Eye - God Complex - Colours Fade
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
