De Nederlandse band Death Alley maakt interessante rock die niet zo makkelijk onder één noemer te vatten is. Ik hoor elementen en flarden van stoner, psychedelische rock en metal in hun muziek. Ze weten er echter een boeiende blend van te maken.
Op opener “Daemon” gaat de song richting de progressieve rock. De song bevat een mooi middenstuk dat je meeneemt naar het einde van de track om af te klokken op bijna tien minuten. Maar het verveelt geen enkele minuut. “The Chain” die erna komt is uptempo en vinnig. “Feeding The Lions” was al te horen op de live-EP ‘Live at Roadburn’ en is terug een meer psychedelisch geïnspireerde rocktrack. “Headlights in the Dark” doet mij wat denken aan bands als Soundgarden, Velvet Revolver. Een prima entertainende track dat live wel voor wat vuur moet kunnen zorgen. Ook de nieuwste single “Murder Your Dreams” is opzwepend. “Pilgrim” heeft een fijne opbouw en afsluiter “The Sewage” neemt ons mee op een trip van elf minuten. Een track vol met smerige gitaren en baslijnen die toch melodieus en catchy klinkt. Monster Magnet komt hier knipogend voorbij gereden. Een heel mooi uitgesponnen track met een heerlijke solo in het midden. Een waardige afsluiter van een heerlijk rockend album.
Op ‘Superbia’ gaat Death Alley verder met wat ze bezig waren op hun debuut ‘Black Magick Boogieland’. En dat is een prima vervolg breien aan dat puik debuut.
De Zweedse Linnea Vikström is de dochter van Thomas Vikström, vast bandlid van de metalband Therion. Linnea zingt al een tijdje bij als gastzangeres bij Therion, zowel live als bij opnames. Maar ze kan het ook zonder hulp van papa: ze zong ook reeds live bij Kamelot en bij opnames van o.m. Dynatzty. Met drie leden van Dynazty vormde ze zopas de nieuwe band Quantum Field Theory. Die band bracht zopas “Aliens” uit als eerste single.
Het groepsgeluid van Quantum Field Theory ligt op deze single niet helemaal in het verlengde van wat Linnea Vikström doet bij Therion of Kamelot en ook van Dynazty is het een heel eind verwijderd. Het is een stuk minder symfonisch dan Therion, maar nog wel bombastisch en met veel power. De krachtige, heldere van Vikström staat mooi centraal. Het thema van de lyrics van deze single is sci-fi, maar dan op een jaren ’50 en ’60-manier. Het veelbelovende “Aliens” is de voorloper van het album ‘Live in Space’, dat in mei wordt uitgebracht.
https://open.spotify.com/album/2YhNiURMFiEEQ74acjOgcW?si=XiGIR631TpGmz3xOW73aLw
Na “Sheria” lanceerde het beloftevolle Mahler vandaag hun 2de single “Don’t Like People Like Me”. Een donkere en zweverige dreampopsong die ongetwijfeld verschillende harten zal veroveren in ons Belgenlandje. “Sheria”’s opvolger is voorzien van verscheidene opbouwende synths die een heel rustgevend geluid teweegbrengen en tegelijkertijd voor een dansbare vibe zorgen.
Deze jonge en onbezonnen band, onder leiding van Domien Cnockaert, heeft ook al enkele straffe live prestaties neergezet, onder andere voor de nieuwe concertorganisator ‘Kontzert’ in de Charlatan. Daarom is het zeker de moeite om Mahler eens in levende lijve te ondergaan. Wij houden jullie op de hoogte van verdere activiteiten van dit glansrijke bandje.
Michiel Libbrecht (24) is het brein achter Mooneye. Hij toerde eerst onder het pseudoniem Mickey Doyle langs zalen als De Zwerver, Depot etc… Als artist in residence (de nieuwe trend blijkbaar maar wel ideaal om talent te helpen ontbolsteren) van het Wilde Westen/De Kreun besloot hij om met een full band te werken, een EP te maken en een nieuwe naam voor zijn project te bedenken. Voor de EP dook hij een week lang in de studio van Pascal Deweze waarin hij in deze vermaarde muzikant (Sukilove etc…) een inspirator en producer vond.
Het resultaat zijn vijf songs. En het resultaat mag er zijn. Er wordt heel goed en vakkundig gezongen. De songs klinken als een klok. Heel naturel met subtiele details die de boel kleuren zoals orgeltjes, warme gitaarklanken etc… Elk jaar brengt ‘de Nieuwe Lichting’ op StuBru een aantal fijne bandjes naar boven. Mooneye zou beslist in het rijtje van die bands niet misstaan.
Liefhebbers van donkere, dansbare en gestyleerde electro kunnen hun hart ophalen aan het debuut van dit Gentse trio. Gent? Jawel, waar vroeger alles uit Antwerpen leek te komen merken we de laatste tijd dat Gent (ook Oostende, Brussel, Luik, Kortrijk) de nieuwe plaatsen zijn waar talent aan het ‘boomen’ is.
Onset is daar het nieuwste bewijs van. En het is meer dan de moeite. Voor de electro die ze produceren wordt er voor één keer niet geput uit de geschiedenis van de jaren 80.
We krijgen hier electro die meer verwant is met bands zoals Goose, Massive Attack, The Knife of Club 8. Maar dan met een geheel eigen smoel. De zang valt daar zeker onder. Een herkenbare en ietwat aparte stem geeft de nodige kleur aan de songs. De electro ook, die zeker en vast beïnvloed is door The Knife. Iets wat we alleen maar kunnen toejuichen.
Opener “Failure” zet de toon voor de vier songs op deze EP. Eigengereid en met de nodige mooie synthsounds. De lijzige stem doet de rest. “Are You Through” en “Borderland” zijn zowaar nog beter en iets toegankelijker. “Nightshop” is de afsluiter en is heerlijk tegendraads en donker.
Onset draagt een soort van troosteloos stadsgevoel in zich mee waar verloren zielen trachten troost te vinden. Ze doen dit aan de hand van vier fantastische tracks die gericht zijn op vernieuwing en diepgang en niet op hitlijsten en dergelijke meer. Super!
Video - Kijken kan hier: https://www.youtube.com/watch?v=b8p9rztejGU
Heaven Shall Burn palmt de AB moeiteloos in!
Heaven Shall Burn – August Burns Red – Whitechapel – In Hearts Wake
Ancienne Belgique
Brussel
2018-03-18
Sam Bruynooghe
Een avond met Whitechapel, August Burns Red én Heaven Shall Burn; zelfs op een zondag moet dat wel volk trekken. En inderdaad, toen we rond 18u30 aankwamen, stond een volle zaal vol bekende gezichten al te genieten van het Australische voorprogramma In Hearts Wake. Ongetwijfeld was dit de minst bekende naam op de affiche, ook al heeft het melodic deathcoregezelschap intussen toch ook reeds vier albums op hun palmares. Hun laatste geesteskind Ark dateert uit 2017, dus uiteraard passeerden veel nummers van deze plaat de revue. Sterk gruntwerk van frontman Jake Taylor, maar de cleane vocals van bassist Kyle Erich konden we live niet altijd even goed pruimen. Het moet natuurlijk ook gezegd zijn dat In Hearts Wake met hun melodic/emo element de softste band van de avond is, wat nu eenmaal een stijlkeuze is waarvoor je moet zijn of niet. In elk geval overtuigde de band ons veel beter dan op plaat en het publiek reageerde dan ook enthousiast met veel geschreeuw en applaus. Het bleef vooralsnog echter nog redelijk rustig. Wel was het erg amusant om de mensen op het balkon naar hartenlust te zien headbangen en horns tonen vanuit hun comfortabele zeteltjes. Lui, maar nog steeds metal!
Na een korte pauze was het met Whitechapel tijd voor de eerste headliner van een avond die bijna uitsluitend uit headliners bestond. De Amerikaanse deathcore-iconen zijn natuurlijk vooral gekend om de legendarische keelgeluiden van Phil Bozeman, maar het was toch vooral bassist Gabe Crips die de show stal. De reus hakte er met een aanstekelijk, extatisch enthousiasme op in. Dit resulteerde in de eerste circlepitjes en al heel wat violent dancing vol overgave. Na twaalf jaar aan de top van de deathcorewereld maakt Whitechapel nog steeds de verwachtingen waar met klassiekers als The Saw Is The Law, This Is Exile en nieuwe hits als Elitist Ones, en je voelt echt dat de maatschappijkritiek menens is. Ook muzikaal zat het strakker dan Bozemans camo-legging. Nu eens djenty, dan weer melodisch, maar de grootste charme blijft toch vooral die slopende breakdowns! Elke keer wanneer je denkt dat het zwaarste achter de rug is, breekt de volgende gitaaraanslag (sorry, er is gewoon geen toepasselijker woord voor) je ruggengraat finaal middendoor.
Kon August Burns Red aan deze sterke show tippen? Moeilijk te zeggen. Op het vlak van entertainment zat het in elk geval al goed: de immer hyperkinetische zanger Jake Luhr haalde geregeld zijn beste salsamoves boven en het gehuppel – mét teenslippers – van leadgitarist JB Brubaker scoorden ook heel wat pluspunten. Misschien was dit het wel dat de eerste crowdsurfers van de avond over de streep trok om de deodorant van de security eens te gaan inspecteren, maar in elk geval dobberde men in het rond dat het een lieve lust was en dit stopte niet tot de laatste noten van HSB! Muzikaal speelde ABR zoals steeds technisch zeer sterk, soms ten koste van helderheid en compositie. Naar mijn persoonlijke smaak zou hun muziek sterker zijn als ze goede passages wat langer zouden aanhouden in plaats van om de haverklap compleet andere ritmes aan te snijden, maar over smaken en kleuren valt nu eenmaal niet te twisten. Naar het einde toe wisten de vrolijke metalcore-deuntjes de laatste twijfelaars toch te overtuigen en het zicht op de wall of death was uiteraard fenomenaal. En de groetjes van onze heiland Jezus Christus, die kregen we er gratis bij!
Naarmate het moment voor de hoofdact naderde, stroomden de balkons steeds meer leeg en werd het gezellig proppen op de parterre. Toen onze geliefde Markus met zijn eeuwige rode hemdje en natuurlijk zijn Heaven Shall Burn het podium betrad en de eerste tonen van Downshifter door de boxen galmden, vloog het dak er meteen al af. Het is trouwens echt verwonderlijk hoeveel bier je over je heen kan krijgen op de show van een straight edge band! Het werd een show waarbij de fans met de ene klassieker na de andere verwend werden: Black Tears, Hunters Will Be Hunted, The Weapon They Fear, The Final March, Voice Of The Voiceless, Counterweight, Combat… Petje af voor Alestorm-gitarist Maté Bodor, die de uitgevallen Maik Weichert weergaloos verving en zo ver buiten zijn comfort zone trad. Na een dik uur was het eindelijk tijd voor publiekslieveling Endzeit en Blind Guardian-cover Valhalla als afsluiter. Dit alles kon natuurlijk ook niet gebeuren zonder de obligatoire moshpits en een enorme wall of death (“but be careful guys!”) Leuk was ook hoe Markus in zaalshows zijn best doet om persoonlijk contact met het publiek te maken. Zo ging hij bijvoorbeeld maar al te graag in op het verzoek van een aantal opdringerige fans om een circlepit te starten.
Menig fan zal extatisch naar huis zijn gekeerd na een high five of een schalkse knipoog of kwinkslag. Dus dat hebben wij ook maar gedaan! Een leuke avond met goede shows, jammer voor wie er niet bij was want in de nabije toekomst hebben de bands geen bezoekje aan de Hellhole of Belgische festivals gepland…
Tot slot ook nog een dikke duim voor de diverse licht- en geluidstechniekers, want bij alle bands zat het er boenk op!
Setlists:
In Hearts Wake – Overthrow – Healer – Breakaway - Departure (Death) – Warcry – Earthwalker – Refuge
Whitechapel - I, Dementia – Faces - Elitist Ones - Let Me Burn - Mark of the Blade - Our Endless War - The Saw Is the Law - This Is Exile
August Burns Red - King of Sorrow – Empire – Frost - Spirit Breaker – Ghosts - Invisible Enemy – Dangerous – Composure – Float - White Washed
Heaven Shall Burn – Downshifter - Bring the War Home - The Weapon They Fear - Land of the Upright Ones – Counterweight - Black Tears (Edge of Sanity cover) – Corium - The Final March - Passage of the Crane - Profane Believers – Combat - Voice of the Voiceless - Hunters Will Be Hunted
Encore: Awoken – Endzeit - Valhalla (Blind Guardian cover)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/heaven-shall-burn-18-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/august-burns-red-18-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/whitechapel-18-03-2018/
Organisatie Ancienne Belgique, Brussel
Doe jezelf een plezier. Indien je deze show van Indochine nog niet hebt gezien, lees dan niet verder. Neen, we zijn nooit uitblinkers geweest in het verkopen van onszelf, maar wat Indochine twee dagen aan een stuk in Paleis 12 liet zien , grenst gewoonweg aan het ongelofelijke.
Een show die bommen geld heeft gekost (en dat met tickets van 40 euro!) en die de fans van de eerste tot de laatste seconde weg blies. Nou ja, eerlijk is eerlijk, de kans dat u op 3 november aan het Atomium zal aanschuiven voor hun derde show is bijster klein. Indochine is in Vlaanderen nauwelijks bekend (bestaan ze nog?), maar eens een centimeter over de taalgrens waarschijnlijk de populairste groep die je bedenken kan, en dat vier generaties lang. Twee keer Paleis 12 uitverkopen in een paar minuten tijd, doe maar na! Vier jaar aan de top (we klinken bijna als K3), maar met een sound die geen tikkeltje gedateerd klinkt. Tja, dat noemt evolutie.
Indochine heeft op audiovisueel vlak de lat voor zichzelf enorm gelegd, en dat bleek ook op de ‘13 Tour’ niet anders, een tour die is opgebouwd rond hun laatste album ‘13’ en die bijna integraal werd gespeeld. Heerlijk toch? Nieuwe platen worden gemaakt om gespeeld te worden, misschien kan iemand dat aan wassen beelden geworden jukeboxes als The Human League uitleggen?
Er werden uiteraard wel wat hitjes gespeeld, maar Indochine heeft nooit op het verleden geteerd, maar altijd geleefd met het heden, en daarom staan ze er vandaag nog altijd (en sterker dan ooit), ook al vragen ze zich in “Station 13” af hoe het nu verder moet nu Bowie er niet meer is. Een vraag waar we al twee jaar geen antwoord op kunnen verzinnen…
Vijf voor negen (of neen, zondag was het kwart voor negen) doofden alle lichten uit en op een megagroot ufo-achtig scherm dat in het midden van de gigantische zaal hing, werden we ondergedompeld in wat de big bang voorstelde. En jawel, net op het moment van de knal, floepen de talrijke blauwe lichten aan en zien we de helden van de dag.
“Black Sky” wordt ingezet, en dat is meteen het startsein voor wat songs uit ‘13’. Bij “Henry Darger”, de tweede song in de set, krijgt het publiek onmiddellijk een lading zilverachtige confetti over zich. Tijd voor feest dat twee en anderhalf uur gedrenkt was in melancholie zoals alleen Indochine het kan.
Nicolas Sirkis die er tegenwoordig uitziet als een kruising van Johnny Halliday, Simon Le Bon en David Bowie (drie keer bingo!) paradeert met de grootste nonchalance en zelfvertrouwen over de catwalk die bijna 3/4e van de zaal in beslag neemt. Sirkis wil gezien worden, zelfs bepoteld worden, zo stapt hij tijdens “Tes Yeux Noirs” het podium af en wandelt hij als een geile voyeur doorheen zijn leger fans. Misschien al de truken van Dave Gahan geleerd (inclusief het gat zwieren), maar Nicolas Sirkis blijft Nicolas Sirkis. Een ster. Een die ons doet lachen en springen (“A L’Assaut” of de verplichte afsluiter “L’Aventurier”), maar even goed iemand die ons tranen in de ogen kan doen krijgen. “La Vie Est Belle” over die persoon met wie je aan je sterfbed wil eindigen of de bevestiging van onze eigen nietigheid (“Kimono Dans L’Ambulance” inclusief een clip die je doet slikken) of het mysterieuze “Gloria” (zaterdag was Asia Argento er zelfs live bij!).
Veel oude nummers zijn er niet gespeeld, de lange set wordt zelfs afgesloten met een track uit de nieuwe (“Karma Girls”), maar we hoeven ze niet te horen, want hoewel ‘13’ een album is die tijd nodig heeft, blijft die samen met ‘Wax’ en ‘7000 Dances’ één van hun beste. Er zijn natuurlijk ook de publiekslievelingen, maar die worden allemaal mooi verpakt in een medley (“Les Tzars, Paradise” en “Canary Bay”).
Indochine mag twee keer terug komen, hoewel ze in feite dat twaalf keer mochten. De eerste keer met een intieme set (een akoestische versie van het nog altijd heerlijke “Electrastar” en “J’ai Demandé A La Lune”) en natuurlijk “Trois Nuits Par Semaine”. Een tweede keer om de naam Bob Morane te schreeuwen!
We zijn het vergeten voor de hoeveelste keer ze het op Brusselse en Waalse grond hebben gedaan, maar Indochine heeft dit weekend bewezen dat ze één van de beste bands ooit zijn. ‘Marcher jusqu’ à la mort avec toi …’
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Dream Wife - Sprankelende Britse girl-rock vs. Deense platte kaas
Dream Wife + Palace Winter
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-03-18
Sam De Rijcke
Een halve hype in Groot Brittanië en overal lovende recensies in de internationale pers voor de debuutplaat, een mens zou dan toch op zijn minst mogen denken dat de bescheiden AB Club zou vol lopen voor Dream Wife. Niet dus. Bovendien was iemand in een vlaag van zinsverbijstering op het idee gekomen om de nieuwe meidenband als co-headliner op de affiche te zetten met het Deense Palace Winter, een band wiens sound even ver van Dream Wife verwijderd ligt als de Noordpool van de Caraïben. Alsof je pakweg Slayer en Shania Twain samen zou programmeren.
Dream Wife zijn drie frisse piepjonge meiden aangevuld met een onopvallende drummer. Het prompte gezelschap bracht met veel venijn en spontaniteit quasi hun volledige debuutalbum. Al die puntige songs kregen in hun live versie iets meer peper in het gat waardoor er constant flink wat vaart en snedigheid in de set zat.
Het meest in het oog sprong het lieftallige zangeresje Rakel Mjöll, ze toonde zich een geboren entertainster en kon tegelijk vrolijk en nijdig uit de hoek komen. Doch het waren de twee bedrijvige dames naast haar die voor de okselfrisse stevige punk-pop sound zorgden.
Ze vielen met de deur in huis door met hun sterkste song “Hey Heartbreaker” van wal te steken, waardoor we meteen wakker waren geschud. Zo waren we vertrokken voor 50 minuutjes sprankelende girl-rock in het kielzog van bands als Bikini Kill, Savages, Sleater Kinney, Au Pairs of ja, waarom niet, The Runaways.
Spitse songs als “Spend The Night”, “Love Without Reason” en “Somebody” ontpopten zich als rake bommetjes die recht op doel afgingen. Ze maakten nog maar eens duidelijk dat die debuutplaat een verdomd lekker album is. Het venijn zat ‘m dan nog eens in de staart met gloeiend hete punky kopstoten “FUU” (oftewel “ Fuck You Up”) en “Let’s Make Out”.
Wij waren dus alvast overtuigd van de kracht en frisheid van deze kersverse meidenband. Ze mogen gerust terugkomen, en wel in de grote zaal.
Zeer pijnlijk voor het Deense Palace Winter, maar Dream Wife had blijkbaar 80 % van de aanwezigen naar de AB had gelokt. Met als gevolg dat na de set van Dream Wife de helft van het volk onverbiddelijk afdroop, en de zaal was al maar halfvol. Plichtsbewust als we zijn, waren wij toch maar blijven hangen om de ons ongekende Deense band een kans te geven. Na enkele nummers kozen we wijselijk ook al gauw het hazenpad, want Palace Winter bleek het muzikale equivalent van een pot platte kaas wiens vervaldag al lang overschreden is. Het was country-rock uit de Sarma die ons deed denken aan Coldplay die zich waagt aan een soort muzakversie van The War On Drugs, of Jackson Browne die moedeloos zit te broeden op een song die het Eurovisiesongfestival moet gaan winnen. Er is een publiek voor dit soort muziek, meer bepaald die 10 arme drommels die vanavond zijn blijven staan. Wie weet werden ze er wel voor betaald.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Toto – 40 jarig Jubileum - 40 Trips Around The Sun
Toto
Vorst Nationaal
Brussel
2018-03-18
Stijn Raepsaet
Een 40-jarig jubileum vieren, het is iets wat niet veel bands gegeven is. Toch mag TOTO dit jaar 40 kaarsen op de verjaardagstaart plaatsen. De ideale gelegenheid moeten de heerschappen uit Los Angeles gedacht hebben om een ‘greatest hits’ album op de markt te brengen en er onmiddellijk een tournee aan te koppelen met dezelfde naam: ‘40 Trips Around The Sun’.
Na de start in Helsinki op 11 februari mocht Brussel op 18 maart TOTO ontvangen in Vorst Nationaal. Eens het doek letterlijk viel openden de Amerikanen met “Alone”, één van de drie nieuwe nummers op ‘40 Trips Around The Sun’. Deze song waarop de TOTO-stempel duidelijk gedrukt staat, slaat aan bij het publiek maar het is toch hun allereerste hit “Hold The Line” (uit het album ‘Toto’ van 1978) die ervoor zorgde dat het vuur aan de lont gestoken werd. Het publiek was duidelijk gekomen voor een avondje muzikale nostalgie en dat kreeg het ook, zij het wel eerst met een dikke knipoog naar het heden. Na “Lovers in The Night” volgde immers tweede nieuwkomer “Spanish Sea”.
Na enkele hits uit het uitgebreide repertoire, waarbij me vooral de uitmuntende versie van het instrumentale “Jake to the Bone” bijbleef, werd het eerste deel van de set afgesloten met “Rosanna”.
Een ondertussen aardig op dreef gekomen Joseph Williams (zoon van filmcomponist John Williams van onder meer ‘Jaws’ en ‘Jurassic Park’) nam hierna uitgebreid de moeite om een enthousiast Vorst te woord te staan. Ondertussen vonden enkele kleine wijzigingen plaats op het podium, want het was immers tijd voor een korte trip down memory lane. Om die reden verliet Steve Porcaro zijn synthesizer en vergezelde hij David Paich die zich aan de andere kant van het podium achter zijn vleugelpiano bevond. Om beurten vertelden ze anekdotes die te maken hebben met enkele belangrijke mijlpalen – lees hits – van de band, waarna telkens een fragment gespeeld werd. Hier was vooral een rol weggelegd voor gitarist en tevens lid van het eerste uur Steve Lukather.
Een niet-alledaags concept, maar wel een prima manier om de roemrijke TOTO-weg duidelijk te schetsen en tegelijkertijd veel hits in de show te verwerken. Zo passeerden in sneltempo o.a. “Miss Sun”, “Georgy Porgy”, “Mushanga” en “Stop Loving You” dat de haardvuursfeer deed verdwijnen en de ambiancecarrousel weer op gang trok.
Deel twee van de eigenlijk set werd sterk geopend met “Girl Goodbye” waarna Lukather de leden van de band voorstelde die eerder op de achtergrond het beste van zichzelf gaven. Verder kreeg Vorst hier o.a. “Angela”, het dromerige “Dune (Desert Theme)” en “Stranger in Town” voorgeschoteld. Laatste lied werd gezongen door Paich, die vocaal zeker niet zo sterk is als Williams, maar gelukkig deed dit geen afbreuk aan het geheel.
Verder onthoud ik de kraakheldere Beatlescover van “While My Guitar Gently Weeps”, gespeeld en gezongen door Lukather. De passie waarmee hij het lied bracht, leek wel op een persoonlijke ode aan de Britten en misschien was dat wel de ware toedracht om het lied in de setlist op te nemen.
Een TOTO-concert zonder “Africa” is als een vleesverwerkend bedrijf met goedwerkend controle-orgaan en kon dus niet ontbreken. Het leek alsof iedereen wachtte op de evergreen, want de zangstonde die dit lied teweegbracht, was er eentje waar zelfs Leni Riefenstahl jaloers op zou geweest zijn.
TOTO bracht een mooi opgebouwd geheel waarin veertig jaar carrière harmonieus verwerkt zat. Ook het enthousiasme van de heren zorgde ervoor dat dit optreden een echt verjaardagsfeest was. In de toekomst mogen gerust nog enkele reisjes rond de zon volgen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/toto-18-03-2018/
Organisatie: Gracia Live
17 maart is de belangrijkste dag van het jaar in Ierland. Alles kleurt groen en het bier vloeit rijkelijk. Dat de Ierse band The Script deze feestdag in Brussel moest doorbrengen, weerhield het trio echter niet om er een gigantisch feest van te maken. Ze boden ons, naast al hun hits, een grootse show waarin kosten nog moeite gespaard werden. In onze buurlanden speelden de Ieren al in uitverkochte arena’s en ook in Vorst hing het bordje ‘sold out’ aan de deuren. The Script is momenteel op het hoogtepunt van hun carrière en dat lieten ze blijken. Hun stadion-pop-rock werd door jong & oud meegezongen en zorgde achteraf voor blije gezichten bij nieuwe en oude fans. Muzikaal gezien is The Script geen topband, maar qua meezingers en sfeer kan het amper beter.
Met twintig minuten vertraging ging het licht uit en galoppeerde de Britse popster Ella Eyre het podium op. Ella had een drie man sterke band mee en werd versterkt door twee backing vocals, die vooral dankzij hun outfits opvielen. Haar set liep echter niet van een leien dakje. In het eerste deel van de set werkten haar in-ears niet en keek ze af en toe boos naar haar technieker, maar vanaf song nummer drie was alles opgelost. We kregen naast oude songs waaronder “Good Times” en “Together”, ook nieuw werk zoals “Ego” en “Answerphone” te horen. Bij die laatste had ze overigens nog eens te kampen met een technisch probleem. De lichten gingen niet meer aan, maar dankzij de duizende zaklampjes van het publiek, kwam er terug licht in het donker. Ella Eyre liet zich door niks tegenhouden en zette een energieke show neer waardoor iedereen perfect opgewarmd was voor The Script.
The Script - Een melig filmpje waarin mensen vertelden wat vrijheid voor hen betekent, moest de avond op gang trappen.
Een halfuur later dan voorzien, viel het doek rond de B-Stage en brachten Danny, Mark en Glen hun hit “Superheroes” onder luid applaus. “Rock The World” (inclusief confetti) volgde en moest qua sfeer niet onder doen. Het Ierse trio had er duidelijk zin in om St Patricks Day met hun Belgische fans te vieren. Ze trakteerden daarom iedereen op een drankje en heften samen met 8.000 aanwezigen hun glas. Het Ierse volksfeest kwam tijdens “Paint The Town Green” nog eens helemaal in gang. Nadat ze het nummer nog op de B-stage inzetten, trokken ze even later door het publiek richting Main Stage. Terwijl buiten kleine sneeuwvlokjes naar beneden vielen, dwarrelden binnen tot twee maal toe papiersnippertjes naar beneden en dat in één nummer. Popspektakel op zijn best.
Wie naar The Script trekt om een hoogstaand muzikaal spektakel met diepgang te zien, zal bedrogen uit de show komen. Hun nummers zijn vooral bedoeld om plezier te maken en dat had het publiek ook. Na een subliem “The Man Who Can’t Be Moved”, waarbij het publiek vlotjes alles meezong, volgde een staande ovatie inclusief luid applaus en veel gekrijs. De show was nog maar vijf nummers ver, maar Vorst Nationaal was al helemaal in extase. “Wonders” volgde maar het geluid liet het uiteindelijk afweten. Het licht ging uit en niks leek nog te werken. Het was de tweede keer na Ella Eyre dat er technische problemen waren en de show werd bijna tien minuten onderbroken. De techniekers waren hard aan het werken terwijl het publiek de mexican wave startte. Gelukkig kon de show toch verder gaan en was alles snel weer opgelost, maar een zure nasmaak had het incident wel op de sfeer.
Het nieuwe “Arms Open” was de start van het gevreesde inzak moment waarin de sfeer merkelijk minder goed was dan bij de start van de show. Ook “Nothing” kon de sfeer niet meer naar het hoogtepunt tillen. Gelukkig kwam “No Man Is An Island” net op tijd en stonden de mensen met zitplaatsen snel terug recht om deel te nemen aan de Crowd Control. Het publiek volgde de band van links naar rechts en sprong gewillig mee terwijl alle ‘OOOOO’s’ uit volle borst werden meegezongen. Het hitje “If You Could See Me Now” zorgde er dan weer voor dat alle handjes de lucht in gingen en de band zag er werkelijk gelukkig uit.
The Script is een band van het volk en zo trokken de drie mannen iets later richting tribune waar ze twee nummers akoestisch brachten. “Crazy” en “Never Seen Anything “Quite Like You”” waren niet zo spannend. Zo ging vooral de vrouw die naast hen stond en selfies probeerde te nemen, lopen met de aandacht. Tijdens “The Energy Never Dies” wandelde Danny doorheen het publiek en stapte hij het grote podium, gevolgd door zijn security, weer op.
De Main Stage was voorzien van grote led-schermen, straat lantaarns en enkele indrukwekkende lichteffecten. Hun radiohitje “Rain” kwam dankzij de visuals helemaal tot zijn recht, maar muzikaal gezien was het nummer door nieuwe, kleine technische problemen redelijk flets. Het publiek wou na het nummer nog niet naar huis en zoog de band door hun luide applaus terug het podium op. Dat ze niet goed zijn in afscheid nemen, toonden de mannen met “No Good In Goodbye”. Ook dit nummer kwam wat flets over, maar daar merkten de diehard fans die in de eerste rij stonden wellicht niets van.
Hun megahit “Breakeven” werd nog eens luidkeels meegezongen voor de band met een zeer cliché-achtige bindtekst en “Hall Of Fame” hun fans naar huis stuurden. 8.000 gsm-lampjes zwaaiden van links naar rechts en we werden weer getrakteerd op confetti en slingers. Een spectaculair einde.
The Script deed hetgeen waar ze goed in zijn en dat is sfeer maken. Frontman Danny was de dirigent die het publiek als een echte entertainer wist mee te krijgen en zo een leuke sfeer wist te creëren.
De technische problemen doorheen de avond zorgden ervoor dat de show 40 minuten later eindigde dan voorzien, maar dat liet het publiek niet aan hun hart komen.
Terwijl de meeste nummers wat flets overkwamen en er hier en daar een tape te horen was die frontman Danny ondersteunde, was vooral het publiek de ster van de avond. Zij lieten zich door niets tegenhouden en gaven bijna heel de set alles. Het trio, dat live ondersteund wordt door twee muzikanten, genoot van elke minuut met het Belgische publiek en bedankte zich achteraf voor een fantastische avond.
Komende zomer staat The Script weer in ons land en zullen ze op Rock Werchter hun best doen om er een memorabele set van te maken.
Het Ierse volksfeest in Vorst Nationaal was alleszins al een leuk voorproefje op wat je te wachten staat: stadion-pop-rock zonder hoeken of kanten, maar met bakken sfeer!
Setlist: Superheroes - Rock The World - Paint The Town Green - It’s Not Right For You - The Man Who Can’t Be Moved – Wonders - Arms Open – Nothing - No Man Is An Island - If You Could See Me Now - For The First Time - Crazy World (akoestisch) - Never Seen Anything “Quite Like You” (akoestisch) - The Energy Never Dies – Rain - No Good In Goodbye – Breakeven - Hall Of Fame
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ella-eyre-17-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-script-17-03-2018/
Organisatie: Live Nation
Avatar - Freakshow at DC - Heerlijke portie rock’n’roll circus
Avatar – Hellzapoppin - Old Kerry McKee
De Casino
Sint-Niklaas
2018-03-17
Hans De Lee
Afgelopen weekend was De Casino ongetwijfeld het meest interessante restaurant van de hoofdstad van het Waasland. Op zaterdagavond 17 maart stond er namelijk een fantastisch 3-gangen menu op het programma, geserveerd met een paar verrassende en extravagante rock’n’roll ingrediënten.
Onnodig om de avond zelf nog met een hongertje af te zakken naar the place to be, aangezien alle tafels lang van te voren waren gereserveerd en het bordje volzet trots aan de deur bengelde in een uitzonderlijk koude en ongure wind voor de tijd van het jaar.
Binnen geen koude en noordelijke wind, maar veel volk en een gemoedelijke sfeer! De inwoners van Avatar Country kwamen met veel plezier hun koning en zijn metalband toejuichen. En het werd een waar feest voor alle aanwezige hongerigen.
Het eerste gerecht toverde een gesmaakte hap southern rootsrock (ook wel ‘americana’ genoemd) op het bord. Eénmansorkest Old Kerry McKee bracht een kruidige mix van folk, country en blues. Hij bespeelde zonder moeite verschillende instrumenten tegelijk en bleek ook nog eens over een passende doorleefde en weemoedige stem te beschikken. Je zou zweren dat het om een authentieke US native ging maar de man is geboren en getogen in Zweden en heeft al enkele CD’s op zijn conto. Eind maart verschijnt normaal gezien een nieuw album. Intussen toert hij verder in het kielzog van zijn landgenoten van Avatar. Straffe gast!
Als extravagant tussendoortje kreeg het publiek de freakshow van Hellzapoppin voorgeschoteld. Het betrof hier een knotsgekke bende weirdo’s uit Florida die in sneltempo een wervelende rollercoaster van ‘amuses’ op scène brachten. Van “The King of Kerosine”, die vlammen eet alsof het snoepjes waren tot een geschifte zwaardenslikker of dwerg die ballons inslikt die langer zijn dan hemzelf. Van een bruut die met oogleden gewichten heft of met een vleeshaak door neus en mond een bowlingbal torst tot een ‘halve’ mens (enkel hoofd, 2 armen en stukje romp) die op muziek wat turnoefeningen doet of van een trapje met zijn handen in verse glasscherven springt! Hoe absurder, hoe liever! De mensen in de zaal wisten niet wat ze zagen en wisselden aanmoedigingapplaus geregeld af met krijsen van afschuw en ontzetting. En dan vergeten we nog de act te vermelden waarbij dezelfde bruut van daarjuist het nu klaarspeelde om schijnbaar zonder probleem een lopende kettingzaag of een draaiende grasmachine op zijn kinnebakkes te laten balanceren terwijl het publiek hem bekogelde met ballen toiletpapier. Kortom, een regelrecht rariteiten circus op de tonen van rock’n’roll muziek, zoals we dat eerder zagen bij de gekende grootmeester in het genre Jim Rose en diens Circus. Heel vermakelijk en met zeer hoge dosis humor en enthousiasme gebracht. De ideale inleiding tot de hoofdschotel van de avond : AVATAR.
De heren van Avatar startten hun muzikale project in Zweden (Gothenburg) in 2001. De oorspronkelijke melodieuze death metal die ze brachten werd na verloop van jaren geleidelijk omgebouwd naar een unieke mengelmoes van death metal en rock, met nog meer input van en oog voor melodie en talrijke theatrale en avant-garde invloeden. Zelf omschrijven ze hun muziek soms als death’n’roll! De charismatisch frontman en zanger Johannes Eckerström speelt de hoofdrol in zijn eigen theater en blijkt een topentertainer te zijn die bovendien over een batterij veelzijdige stembanden beschikt waarmee hij zeer divers uit de hoek kan komen en moeiteloos grunts afwisselt met cleane zangpartijen of hoge uithalen.
De populariteit van de band is de laatste jaren fors toegenomen! Een paar sterke CD’s zoals ‘Black Waltz’, ‘Hail the Apocalypse’ en in mindere mate ‘Feathers & Flesh’ hebben daar zeer zeker toe bijgedragen. De laatste schijf ‘Avatar Country’ is nog maar uit sinds januari 2018 en moet nog groeien maar ook hier hoor je het enorme potentieel van de band.
Het optreden in Sint-Niklaas was al maanden op voorhand uitverkocht, ook al is de band later op het jaar nog te zien op Graspop. De merchandise stand deed gouden zaken en het podium was smaakvol aangekleed voor deze theatrale metal doortocht . Alle ingrediënten waren aanwezig om er een geweldig feest van te maken en zo geschiedde!
Iets na 22u betrad de hoofdact de circusarena op de tonen van intro “Glory to our King”. Meteen daarna knalde “Legend of the King” uit de boxen en was de band definitief vertrokken voor een hels optreden. Het publiek was van bij de aanvang helemaal mee en werd onmiddellijk meesterlijk bespeeld door circusdirecteur Johannes Eckerström. Zoals reeds aangehaald bestaat de succesformule van Avatar erin om een aanstekelijke mix te maken van enerzijds zware (death) metal met telkens een opvallend catchy of zelfs poppy refrein. Het geheel wordt met de nodige pathos gebracht en telkens in een knap theatraal jasje gestoken.
Luister maar eens naar nummers als “Let it burn”, “Paint me red” en “Bloody Angel”! Een trio dat vooraan in de set zat en meteen het vuur aan de lont stak. De aanwezige fans smulden van begin tot eind en brulden elk refrein luidkeels mee. Het loodzware “For the Swarm” met zijn pompend ritme verveelde geen seconde en in het daaropvolgende “The King wants you”, van de laatste CD, zat een heerlijke portie (gitaar) soleerwerk vervat dat duidelijk maakte dat zanger Eckerström omringd was door een stel topmuzikanten.
“Puppet Show” klonk bijna als een luchtige metal waltz met alweer een extra vermelding voor de frontman die deze keer de schuiftrompet hanteerde. “Tower’ kende een heel rustige start met ingetogen zang maar evolueerde al snel naar een krachtige meebruller van formaat waarbij op het einde het publiek de vocalen volledig overnam en voor een fantastische sfeer zorgde. Ook “The Eagle has landed” was een schot in de roos!
De frontman vond het daarna tijd om wat lessen te geven in metal geschiedenis en dronk intussen gulzig uit zijn jerrycan.
“War Song”, “Raven Wine” en “Reload” waren de volgende 3 uppercuts die met plezier werden geïncasseerd door de fans. Loodzwaar, keihard en snel, zoals het hoort en met duidelijke verwijzingen naar extreme metal maar dan toch weer met sferische tussenstukken en zeer genietbare refreinen, de specialiteit van Avatar.
En ondertussen was er constant wel iets te beleven op het podium! En zanger met een raar (tribal) masker, een drummer die kort op de solotour gaat en nog meer van die typische circustoestanden die evenwel nooit stoorden of verveelden.
De finale werd ingezet met “Smells like a Freakshow” en bracht de zaal weer helemaal op haar kookpunt. “A Statue of the King” bracht daarna geen afkoeling maar liet het zweet van fans en crowdsurfers verder verdampen. Van “The King welcomes you to Avatar Country” onthouden we de lekkere ‘groove’ in het nummer. Het bracht ons bij het echte einde van de set, na bijna 100 minuten topentertainment.
Eckerström nam zijn rol van frontman een laatste maal met heel veel verve op en sprak met een welgemeende en uitgebreide ‘speech’ zijn dank uit aan alle fans doorheen de jaren en ook aan de meest recente inwoners van Avatar Country.
De intense set werd definitief afgesloten met nog een laatste pure wall of sound : “Hail tot the Apocalypse”, het orgelpunt van een heerlijk concert!
Het wordt ongetwijfeld moeilijk om dit eind juni(en in openlucht) te evenaren op Graspop, maar met deze bende klasbakken uit Zweden weet je nooit!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/avatar-17-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hellzapoppin-17-03-2018/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Editors – België en Editors – Een magische formule – Een 31ste keer!
Editors
Sportpaleis
Antwerpen
2018-03-17
Vincent Govaert
Editors blijven op 1 in De Afrekening met “Magazine”, Editors traden in de Academiezaal in Sint-Truiden op maandag … Editors spelen in een afgeladen vol Sportpaleis in Antwerpen … én binnenkort zijn zij ook nog als headliner op TW Classic…
Wat is dat toch met Editors en België ? Een magische formule?! Een 31ste keer!
Deze week vertelde Tom Smith nog dat het nu pas op gang komt in Duitsland en Frankrijk, dat ze daar met moeite 1000 mensen bij elkaar krijgen. Maar hier 23000 top-fans bij elkaar in een donker Sportpaleis.
Het ‘Belgische’ nummer “No sound but the wind” komt trouwens voor de eerste keer op een plaat. Dit nummer kennen we nog van jaren geleden op Werchter toen de sympathieke man Jason Callewaert door de camera uit het publiek gepikt werd op Rock Werchter en hij gepassioneerd meezong. Hij is tegenwoordig zelf muzikant, doch dit geheel terzijde.
De nieuwe plaat heet ‘Violence’ en die kwamen ze dan ook voorstellen. Een frontman waar het de hele tijd om draait, gitaar , op piano, rondspringend, kronkelend en vooral zwetend vanaf het eerste nummer al !
Een mooie setlist met natuurlijk de nummers uit ‘Violence’ , “Halleluja (So Low)”, “Darkness at the Door”, “Violence”,… helemaal afgewisseld met ouder werk, “Munich” (hun eerste echte nummer), van hun 2de plaat: “An End Has A Start”, “The Racing Rats”, ...
Hij zegt eigenlijk niet veel tussen de nummers in. Echter een korte ‘thank you’ en ‘thanks’ en die ene keer ‘jullie brengen me in de war, ik zong dit al 1000-en keren en hier is het toch telkens bijzonder’. Dit was tijdens “No sound but the wind”, dit kwam omdat de helft van de zaal met lampjes op de smartphones zat te zwaaien, indrukwekkend in de verder helemaal pikdonkere zaal.
Qua showgehalte moest het vooral van het Tom’s bizarre moves komen , af en toe vuurwerk, slingers en confetti, extra podia waren er niet, 2 grote schermen links en rechts volstonden om ons enkel te concentreren op Tom’s stem en de strakke band eromheen.
Het dak van het Sportpaleis ging er niet echt af bij de nieuwe nummers, enkel het bekendste “Magazine” kreeg veel bijval, de meeste zitplaatsen werden als echte zitplaatsen gebruikt, heen en weerspringen zat er niet echt in, ook niet op het middenplein…
De algemene indruk is positief, de fans van Editors zijn genieters, er waren geen moshpits. Ook al is Tom Smith pas 36, onder de fans telden we genoeg 50-ers in alle geval.
“Magazine” uit ‘Violence’, “Papillon” van ‘In This Light and on This Evening’ en “Marching Orders” vanop ‘In Dream’ waren de laatste 3 nummers. Bij het buitengaan sprak iedereen precies wel al af voor TW classic, deze 23000 zullen er alleszins weer bijzijn.
Trouwens, een puik voorprogramma met Public Service Broadcasting , iets heel bijzonder, die een opzwepende set boden , een combinatie van synthpop, electro , progressive rock , breakbeats met geluidssamples van oude publieke en propagandafilms … Zoek het maar eens op !
Pics homepag - Met dank aan Inge Omey
Organisatie: Live Nation
Mooneye - cd release - Kippenvelmomenten en de potentie om door te breken.
Mooneye
Kreun
Kortrijk
2018-03-17
Wim Guillemyn
Een gure zaterdagavond in maart. Gelukkig was er muziek om ons op te warmen in de Kreun. En ook publiek, want de zaal was goed vol gelopen voor dit evenement. Oorspronkelijk was Mooneye ( De Zwevegemse Michiel Libbrecht en band) voorzien als caféconcert maar dit ging, gezien de opkomst, te klein geweest zijn. Het publiek bestond grotendeels uit tieners waarvan het overgrote deel meisjes.
Eerst kwam Flo ons opwarmen met haar zang en gitaar. Wat schuchter naar het publiek toe maar tijdens het zingen was dat er niet aan te merken. De West-Vlaamse had een ferme stem en ook haar songs mochten er wezen. Songs die overeind bleven met enkel een gitaar als begeleiding. Nogal triestige liedjes zei ze zelf. Blijkbaar had ze al wat demonen te lijf moeten gaan in haar leven. Soms deed de stem me wat aan Amy Mc Donald of Joni Mitchell denken maar met dit verschil dat Flo sterkere uithalen met haar stem deed. Ze deed overtuigend een cover, “Crazy” van Gnarls Barkley, en ze had één vrolijk uptempo nummer voor ons “Changed My Mind”. Een fijn begin van de avond.
Daarna was het de beurt aan Mooneye. Het podium was stemmig ingericht met enkele staanlampen en andere attributen. Er werd begonnen met enkele songs uit de nieuwe EP (‘Mooneye’ via het Kortrijkse Mayway label) en meteen was ik overtuigd. Het frisse en meeslepende dat ik hoorde op de EP komt ook tot uiting op het podium. En hier viel ook meteen de sterkte op van songs zoals “I Don’t Believe The Times Have Changed”, “Time To Move Away From Here” of “Thinking About Leaving”. Eenvoud, hemelse zanglijnen en een heerlijk melancholisch gitaargeluid. Tussendoor wist Michiel ook “Clap Your Hands” van Tom Waits naar zijn hand te zetten. Lef heeft hij dus ook.
Daarnaast had ik het gevoel dat ik naar een optreden stond te kijken waarvan ik later zou zeggen: daar was ik bij toen ze nog in hun kinderschoenen stonden. Je hebt zo van die optredens waarbij je voelt dat je iets bijzonders meemaakt. Alles zat hier goed: publiek, songs, vibes live en een frontman dat een meisjesmagneet kan worden. Er werden ook enkele oudere songs tussen gespeeld. Die hadden dezelfde kenmerken als de nieuwe. Pakkende melodieën en warme songs. De band bestond uit jonge gasten die zich goed van hun taak kweten. In een mum van tijd zaten ze door hun setlijst. Een bis was onvermijdelijk. The People always gets what she wants… dus kregen we nog twee bisnummer om de avond af te sluiten. Een melancholisch nummer en dan finally “Only Because of her eyes” dat nu al de ganse tijd in mijn hoofd rondspookt.
Bij momenten kregen we kippenvelmomenten en waren we getuige van een grote in wording. Je voelt aan alles dat er hier zoveel meer in zit dan wat ze nu betekenen. Een geslaagde muzikale avond.
Organisatie: MayWay records ism Wilde Westen, Kortrijk
Harry Styles is, laat ons zeggen , het populairste afkooksel van One Direction. Maar tegenwoordig is er ook meer dan dat. Met een van de meest verrassende albums van 2017 en een, toch al vrij indrukwekkende geschiedenis, palmde dit Brits tieneridool zonder moeite het Sportpaleis in.
Met een overvolle zaal die grotendeels uit gillende meisjes bestond, want wat had u anders verwacht, was Antwerpen klaar om ex-One Direction lid en idool Harry Styles te onthalen. Bij de minste bewegingen op het podium, of zelfs het minste geluid, werd het publiek al gek en vielen de eerste 10 rijen fans al meteen in zwijm. Een wezzel van geduw en getrek, om toch maar zo dicht mogelijk bij hun grote held te geraken en alles te kunnen volgen vanop de eerste rij.
En plots stond hij daar, Harry Styles, charismatisch in een rood Alexander McQueen pak. Wandelend van de ene kant van het podium naar de andere, begroette hij zijn fans met gezwaai en lucht kusjes. Iedereen stond meteen recht, nog voordat Styles ook maar één noot gezongen had.
Openen met “Only Angel” was de bal eigenlijk meteen een beetje binnen koppen. Een nummer dat begon met Engelengeluiden, maar zich al snel ontpopte tot een song dat perfect ontstaan kon zijn in de jaren 70. Ook “Woman” was een nummer dat ons deed denken aan de pop-nummers uit een tijd die zich 40 jaar geleden afspeelde. Mick Jagger en tijdens “Carolina” vooral John Lennon, kwamen tevoorschijn in onze gedachten. Bijna zouden we geloven dat het concert eerder bedoeld was voor de ouders van dit voornamelijk jonge publiek.
“This is a new song, but if you know the words, please sing along”, waarna Styles de eerste noten van “Medicine”, een nummer dat gaat over zijn flirtgedrag met iemand van hetzelfde geslacht, inzette. Ja, u leest het goed, een jongen dus. Nieuw of niet, het Antwerps publiek kon “Medicine” al van voor tot achter meezingen en zo werd het Brits idool zijn vraag opnieuw ingevuld. Impressionant!
One Direction’s doorbraak single “What Makes You Beautiful” stond ook op de setlist, maar dan in een volledig ander jasje. Net zoals “Stockholm Syndrome” en “If I Could Fly”. Laat ons zeggen dat dit het deel van de set was dat eigenlijk het minst boeide en ook een beetje overbodig was. Al konden we de toevoeging van de nummers tegenover het publiek ergens wel snappen
“Mooie liedjes duren nooit lang” zeggen ze. Gelukkig had Harry Styles deze ‘mooie liedjes’ gehouden tot het einde van de show . “Sign Of The Times”, Styles’ solo debuut single, was vorig jaar niet weg te slaan uit de hitlijsten. En terecht, want deze song zou wel eens hét ballad anthem van 2017 genoemd kunnen worden. Zichzelf volledig overtreffen deed deze jongeman door “The Chain”, van Fleetwood Mac te coveren om nadien af te sluiten met meest recente single “Kiwi”.
Styles slaagde er in om zonder al te veel toeters en bellen een deftige show neer te zetten, waarmee hij duidelijk kon overtuigen. Geen vuurwerk, geen al te speciale effecten. Gewoon de Brit, omringd door een straffe live band. Vergeet het, Harry, de mooiboy van One Direction is niet meer. Het tieneridool heeft zich volledig ontplooid tot volwaardige popster dat u mag aanspreken met vanaf nu gewoonweg ‘Harry Styles’. Aangename kennismaking!
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
