logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Kreator - 25/03...
Hooverphonic

Paul Weller

Paul Weller - Weller in an excellent good mo(o)d

Geschreven door


Paul Weller - Je zal maar een van je grootste helden in een van de beste zalen  kunnen zien. Na zijn overigens schitterende passage in hetzelfde AB vorig jaar waren de verwachtingen zeer hoog. Met verve is deze levende legende erin geslaagd. Een slordige dertig nummers werd op een zo goed als uitverkochte AB losgelaten.

Onze Modfather had, zoals hij gewoon is, een resem topmuzikanten bij zich en begon aan een retestrakke versie van “I’m Where I should be” uit ‘Saturns Pattern’. In de beste zaal van het oude continent dus. Puur professioneel speelplezier met een dubbele percussie, toetsenist, bassist en twee gitaren; Hij weet niet alleen zijn muzikanten uit te kiezen, maar ook zijn instrumenten; Likkebaardend horen we Vox versterkers, Sheraton II’s, Telecasters, SG’s enzoverder. Zijne Grijsheid Met Eeuwige Jeugd dirigeert en leidt alles in de goede banen. Bewijze hiervan “Nova”. Iedere noot klopt en de overgangen en wissels zijn gewoonweg weergaloos. Even ‘tuning my guitar right’ en met de typische Britse humor, zonder in het arrogante Oasis-gedoe te vervallen, de klassieker “Every Changing Moods” aankondigen.  Op “Long Time” proeven we van een overtuigend  gitaarduel. It’s going cool, weet Britpopman ons te vertellen.
We weten nu al dat zijn vorige passage, zo het nog kan, ruimschoots zal worden overtroffen. Hij heeft maar te kiezen uit een ongelofelijk arsenaal van oud en nieuw werk en kan niet betrapt worden op een minder en zwakker nummer. Tjonge, wat heeft die man bij elkaar geschreven. Weer een mokerslag met een fun ©ky “Saturns Pattern” met een heuse jam als outro. Je leest het goed: Het publiek geniet met volle teugen van wat we zonder overdrijven wereldklasse kunnen noemen.
De hoogtepunten worden met de vingers in de neus aan elkaar geregen en het Modfeest kan niet meer stuk. “Woo Se Mama” en “Peacock Suit”  slaat knock out. Hij en zijn gevolg eindigen met de modpunk “Star”, vooraleer aan drie bisrondes te beginnen.
Eentje in de akoestische sfeer ( oa “Wildwood”),  eentje opbouwend naar wat meer rock ( oa “Changing Man”) en een afkoelingsronde met onder andere “You do something to me”. Variatie troef door in heel zijn rijk verleden graven uit zijn verschillende bands (The Jam en Style Council). Dit alles subtiel gekruid met verschillende genres : punk, rock, funk, jazz, soul en R’n B . Pure klasse.

You do something to me and Paul did  something to us.

I’M WHERE I SHOULD BE /NOVA/EVER CHANGING MOODS/LONG TIME/SATURNS PATTERN/GOING MY WAY/ONTO TOMORROW/SHE MOVES/EVER HAD IT BLUE/SUZIES/IMPOSSIBLE IDEA/WILD BLUE YONDER/CLOUDS/WOO SE MAMMA/CRANES/WHITE SKY/FRIDAY STREET/PORCELAIN GODS/PEACOCK SUIT/START!
Encore 1 ( akoestisch): WILD WOOD/MONDAY/WHAT WOULD HE/SINKING
Encore 2 THESE CITY STREETS/HUNG UP/COME ON LETS GO/CHANGINGMAN
Encore 3:  YOU DO SOMETHING TO ME/FLOORBOARDS/BROKEN STONES

Organisatie Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

The Besnard Lakes

The Besnard Lakes - Back tot he sixties (psychedelica)!

Geschreven door

The Besnard Lakes - Back to the sixties (psychedelica)!
The Besnard Lakes + Endz
Kreun
Kortrijk
2017-05-31
Didier Becu

Exact 24 uur nadat Albini met zijn Shellac De Kreun deed daveren, had Wilde Westen twee nieuwe gasten in Kortrijk: een Belgische band waarvan we weldra veel zullen horen en vijf Canadezen die nog altijd denken dat we in 1966 zijn, maar tussen de vele psychedelische snoepjes ook flink wat shoegaze hebben opgesnoven.

Eigen volk eerst, en niet omdat we dat willen, maar gewoon omdat Endz de eerste band aan zet was. Een Brussels trio die we een tweetal weken geleden nog zagen schitteren in de Rotonde tijdens Les Nuits Botanique als het voorprogramma van Cherry Glazerr. In de wandelgangen (soms hoor je daar wel wat), bleek dat dit optreden een belangrijk staartje had voor de drie Brusselaars, al was het maar om te zeggen dat je Endz binnenkort meer en meer op Vlaamse podia zal aantreffen. First we take Brussels, then we take Kortrijk om de hoogpriester van het pathos te citeren. Alleen jammer dat de hoofdact blijkbaar over zijn hoogtepunt heen is, ten minste op vlak van populariteit toch.
Mensen komen niet buiten voor een voorprogramma, de meeste toch niet, en dus moesten Fabrice ‘Fabiola’ Detry, Loïc Bodson en Kevin P. Guillaume zich tevreden stellen met een handjevol geïnteresseerden. Wat we veertien dagen geleden neerpenden, geldt vandaag nog (natuurlijk!). Wie tuk is op jaren 90 indiepop zal ongetwijfeld een boontje hebben voor dit trio. En tja, wat we zagen in Brussel werd honderd kilometer verder en veertien dagen later nog eens bevestigd, al was het maar om nog eens te onderstrepen dat er toekomst zit in Endz. En het maakt hun geen zier uit of dit nu voor vijftien of honderdvijftig man is, that’s the spirit!

Soms kun je niet naast de feiten heen kijken. Was The Besnard Lakes zeven jaar geleden nog een hype toen ‘The Besnard Lakes Are the Roaring Night’ op Jagjaguwar uitkwam, dan schiet daar vandaag nog amper iets van over. Zanger Jace Lasek, qua looks een merkwaardige combinatie van Ian Hunter en Michel Polnareff, kan het geenszins deren dat zijn fanbasis als even snel krimpt als de ozonlaag. Met een intro die lijkt alsof we in een aflevering van Star Trek zijn terechtgekomen wordt de gewillige luisteraar twee uur lang in een psychedelisch sfeertje gedumpt.
Wie hun vijfde plaat ‘A Coliseum Complex Museum’ heeft gehoord (te oordelen naar de opkomst niet al te veel mensen dus), zal ondertussen al lang hebben gemerkt dat The Besnard Lakes tot hun laatste snik hun ‘bekende’ toverformule zullen blijven toepassen: poppy psychedelica die refereert naar de jaren 60, omhuld met shoegazegitaren. Zelf zullen ze het in alle talen ontkennen, maar wie de ogen sloot, kon zelfs voor eventjes denken dat hij Slowdive hoorde…zo shoegaze dus!
Een coole band. Zo staat Olga Goreas (echtgenote van zanger Jace) de hele tijd op het podium met een zonnebril op, of lijkt het alsof keyboardspeelster Sheenah Kov de nieuwste aanwinst is van The Human League. Net zoals onze vrienden van Endz maakt het aantal bezoekers hun geen fluit uit. Volk of geen volk, The Besnard Lakes speelden ruim twee uur lang het mooiste (en soms ook het saaiste) uit hun vijf platen.
Meteen ook een knelpunt. The Besnard Lakes klinkt best grandioos, maar twee uur is net iets te veel van het goede. Gewoon de volgende keer een schaar meenemen en het kan één van de beste optredens worden (die je nooit hebt gezien). En uiteraard wat meer media-aandacht, hoewel dat niet aan ons zal liggen.

Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

Roger Waters

Is This The Life We Really Want?

Wim Guillemyn

Pink Floyd. Een naam als een klok. Je mag van de band vinden wat je wilt maar qua muzikale invloed is het zonder twijfel één van de belangrijkste bands van de 20ste eeuw. En de sterkte van de band lag eveneens in de som der delen. Allen wel heel getalenteerde delen, dat wel. Hoewel David Gilmour de laatste decennia het boegbeeld van de band was kun je niet om Roger Waters heen. Waters zorgde o.a. voor het geweten van de band, denk maar aan ‘The Wall’ om één voorbeeld te noemen. Daarnaast zorgde hij ook voor de breuk en de doorstart van Pink Floyd zonder hem. Het is nooit meer helemaal goed gekomen tussen Gilmour en Waters. Een samenwerking met de oude bezetting zat er niet meer in. En na het overlijden van Wright werd dit al helemaal onmogelijk.
In 2014 kwam er enigszins verrassend nieuw materiaal van Pink Floyd uit. Het nogal schetsmatige ‘The Endless River’. De laatste tijd kwam Roger Waters al meer in de media met o.a. zijn tirade tegen de huidige streamingdiensten etc… Een bewijs dat hij nog altijd scherp en gevat is ondanks zijn 73 lentes. Zo komen we bij zijn nieuwe album. Zijn vierde solo album sinds 1984.

Ik had mij voorgenomen om alle historie achterwege te laten bij een eerste beluistering om zo een genuanceerder oordeel te kunnen vellen over zijn werk. Dat was niet eenvoudig. Je merkt meteen tijdens het beluisteren de invloeden en raakvlakken met albums van Pink Floyd zoals ‘Wish You Were Here’, ‘The Wall’, ‘The Final Cut’. Zo weet je ook meteen dat hij een grote invloed had in het making-process van die albums. Hier op ‘Is This The Life We Really Want?’ krijgen we ook van die typische intro en outro stukjes vol met geluiden en veldopnames die heel doeltreffend in elkaar werden gezet. Waarschijnlijk wel digitaal geknutsel tegenwoordig. Bij momenten klinkt het ook als nieuwsflitsen op de radio wanneer je de gesproken zinnen tussen twee tracks hoort.
Het songmateriaal dan. De opener is “When We Were Young”. Het is een gesproken tekst dat soms in repeat lijkt te gaan met wat spaarzame bas en synthsounds. Sfeerrijk. En het loopt naadloos over in “DeJa Vu”. De eerste echte song. We horen echo’s van oudere Pink Floyd albums. Maar Waters zingt het met een zekere warmte. “Picture That” heeft een sterke tekst en baslijn. Daarnaast leuke keylijnen die Gilmours typisch gitaargeluid vervangen. Een tekst dat binnenkomt als een mokerslag. En dit zonder grunts of geschreeuw. De thematiek op het album is vrij zwaar en donker: gedwongen scheiding tussen ouders en kind, terrorisme, aanklacht tegen de gevolgen van het nastreven van de Amerikaanse droom en tussen de lijnen door een aanklacht tegen de Amerikaanse president Trump. De meeste songs drijven op een ingehouden tempo, aanzwellende en wegdeemsterende keys en andere sfeermakers. Enkel “Picture That” en “Smell The Roses” zijn steviger en snediger. Is het album daardoor wat éénvormig of saai? Eigenlijk niet, maar je moet het op zijn minst enkele luisterbeurten geven. De teksten zijn niet meteen subtiel maar de muziek zit wel vernuftig en ingenieus in elkaar. En dat staat dan ook garant voor talrijke keren aan luisterplezier.
‘Is This The Life We Really Want?’ biedt ons twaalf tracks aan die muzikaal soms dicht tegen bepaalde Pink Floyd albums aanleunen. De donkere en soms scherpe teksten doen de luisteraar nadenken. Een meesterwerk is het niet maar wel een heel goed album van een intussen 73 jarige Waters. Hopelijk wacht hij iets minder lang om ons te verrassen met nog wat werk van dit niveau. Intussen hebben we onze handen vol aan dit album.

Sam De Rijcke

De nieuwe van Roger Waters in één ruk proberen beluisteren. Aartsmoeilijke opdracht. Niet gelukt. Halverwege in slaap gevallen. Meer van hetzelfde. Clean en glad. Produced by Mr Proper. Tot in de puntjes uitgedacht. Niets aan het toeval overgelaten. Muzikale hoogstandjes. Solootje op tijd en stond. Bombastische trekjes. Strijkers zwellen aan. Niets nieuws aan de horizon. Keurig binnen de lijntjes. Een mens geeuwt zich te pletter. ‘The Wall’ nog altijd als ijkpunt. ‘The Wall’ is 38 jaar oud. Stilstand is geen vooruitgang. Roger Waters ten voeten uit. Kwijlen voor de fans. Not what we really want. Slaapwel.

A-Sun Amissa

The Gatherer

Geschreven door

A-Sun Amissa is terug en Richard Knox leidde deze release dat bijdragen van talrijke muzikanten bevat zoals Aidan Baker (Nadja), Claire Brentnall (Shield Patterns), Angela Chan (Tomorrow We Sail. Lanterns on the Lake), Aaron Martin (From the Mouth of the Sun), David McLean (Gnod, Tombed Vision Records), Frédéric D. Oberland (The Rustle of the Stars, Oiseaux Tempête, FareWell Poetry, FOUDRE!), Owen Pegg (Hundred Year Old Man), Colin H. Van Eeckhout (Amenra, CHVE).  Een heleboel mooie namen dus. Het gevolg is dat het album wel iets anders klinkt dan hun voorgaande uit 2013. Het geluid is dichter en voller en de free jazz elementen die op de vorige release voorkwamen zijn nu nog iets meer aanwezig. Verder krijgen we hier vier lange tracks bestaande uit drones, saxofoonsounds en klarinetmotieven gemengd met veldopnames en primaire elektronische beats. Geen eenvoudige muziek dus. De inbreng van de verschillende muzikanten zijn merkbaar: de trance meditatieve gezangen van Colin H. Van Eeckhout, de sax van David Mclean, de gezwollen zang van Aidan Baker… Toch is alles gepureerd in één samenhangend geheel. Het is geen collage geworden.

‘The Gatherer’  is geen groot toegankelijk album maar wie een beetje het werk van mensen zoals  Aidan Baker en Colin H. Van Eeckhout kent, weet ongeveer wat hij kan verwachten. Ze creëren hier een eigen wereld aan de hand van vier lappen muziek. Een vreemde wereld maar wel boeiend.

 

 

 

The Silent Wedding

Enigma Eternal

Geschreven door

Griekse heavy/progressive metal? Inderdaad, in Griekenland maken ze heel wat meer dan alleen maar de Sirtaki. The Silent Wedding is daar één voorbeeld van. Deze band heeft al sedert 2013 onderdak bij het Belgische FYB Records. Wat de band ons te bieden? Potig en melodisch gitaarwerk, een feilloze ritmesectie, verzorg keywork en krachtige vocals. We krijgen dus kwaliteit. Zoals aangegeven klinkt het gitaarwerk potig maar is er ruimte gelaten voor melodische invulling. Dat geeft, naast de zang, ook meteen emotie en diepte aan de songs.

Op “A Dream Of Choices” krijgen we niemand minder dan Tom Englund van Evergrey. Een emotioneel gezongen song met enkele fijne gitaarfillers. Andere knallers zijn o.a. “Under The Veil of Grey”, “Insanity”, “What Lies Beyond” en “Silence”. “Loneliness” is een degelijke maar ietwat voorspelbare ballad. Maar laat ons wel wezen: er staat geen zwak nummer op ‘Enigma Eternal’.
Voor het artwork ging ze te rade bij Travis Smith. Ook wel bekend voor zijn werk bij o.a. Nevermore, Iced Earth en Opeth. Het is heel mooi artwork geworden met aandacht voor details.
The Silent Wedding heeft een sterk heavy metal album gemaakt met wat prog elementen. Een band die groeit en niets aan het toeval overlaat. Geef ze nu nog ergens een plaatsje op één van de Europese metalfestivals en ze zijn vertrokken.

Cotton Belly’s

Live Session Vol. 1 (EP)

Geschreven door

Het Franse kwartet Cotton Belly’s leerde ik kennen eind 2015 met de release van ‘Rainy Road’. Een album dat bestond uit een mengeling van blues/folk en rock elementen. Het klonk traditioneel Amerikaans, warm en eerlijk. Zonder snufjes en studiotrucjes. Nu komen ze met het concept ‘Live session’ af. Het is geen live album zoals we dat kennen maar een album dat zo opgenomen is dat het klinkt als een live versie. Zoals John Hiatt deed met zijn album ‘Bring The Family’. En dat hoor je effectief aan de muziek. Alles klinkt vrij levensecht en nergens krijg je de indruk dat men aan de knoppen heeft gedraaid om zaken beter of anders te laten klinken.
In vergelijking met ‘Rainy Road’ komt de bluesrock hier op ‘Live Session Vol 1’ nog ietsje meer op de voorgrond. Getuige hiervan zijn de ballad “Reason” en de bluesrocker “Greatness”. Twee songs die ook op ‘This Day…’ uit 2013 voorkwamen. “Greatness” vind ik hierop in een veel betere versie staan: puurder, echter. Verrassend is de cover van Stevie Wonder’ s “Superstition” die hier in een Bayou sausje werd gedrenkt.
Van de zes songs staat er één compleet nieuw nummer tussen:”Broken Line”. Een track dat tussen enkele bluespop/rock groten kan staan. Ik denk dan bijvoorbeeld aan Robert Cray of Jeff Beck om maar iets te noemen.

Er staat ‘Volume 1’ in de titel. Betekent dit dat er een vervolg komt? Inderdaad, in het najaar verschijnt volume 2. En dat is een goede zaak want de songs, samen in een kamer live opnemen, ligt hen wel. Het komt hun geluid en sfeer ten goede. Een aanrader voor wie van bluesrock gerichte muziek houdt. We kijken al uit naar deel twee.

Mark Lanegan

Gargoyle

Geschreven door

Mark Lanegan lijkt actiever te komen naarmate de jaren vorderen. Het lijkt erop dat hij al een hele tijd gezond leeft en dat heeft er misschien ook wel mee te maken. Het ziet er naar uit dat Lanegan de laatste jaren een vrij stabiel en zorgeloos bestaan leidt. Nogal anders dan toen hij nog rondtoerde met The Screaming Trees. Naast zijn albums leent hij ook veel zijn stem uit aan andere projecten zoals met Isobel Campbell, The Twilight Singers etc… Sedert het album ‘Bubblegum’, dat toch wel een mijlpaal in de mans oeuvre is, heeft hij eigenlijk nog geen slecht album gemaakt. Maar ook geen enkel album dat zo intens en gitzwart klonk als ‘Bubblegum’. Ook ‘Gargoyle’ niet. Maar het is zeker geen zonnige plaat geworden maar wel een goed en degelijk album. Daarin doet hij waar hij goed in is: namelijk met zijn kenmerkende stem verhaaltjes vertellen en zingen. Bovendien weet hij zich ditmaal terug te omringen met klasse muzikanten. Die zorgen met o.a. keys, orgel, synths en gitaarpartijen voor de nodige dreigende, vervreemde en soms eighties post punk geluiden in de tracks. “Nocturne” drijft op een post punk bassound. Net als “Drunk On Destruction” dat een post punk klinkend gitaartje bevat. De machtige orgel- en synthklanken op “Blue Blue Sea” bepalen de sfeer van het nummer. “Beehive” is vrij catchy en rockend te noemen voor Lanegans doen. Het lang uitdeinende “Old Swan” sluit het album na tien songs af.
‘Gargoyle’  zal wellicht niet dezelfde impact of stempel krijgen zoals ‘Bubblegum’ indertijd, maar het is een sterk album in het oeuvre van de man. Eentje waar we veel luisterplezier aan (zullen) beleven.

Alex Izenberg

Harlequin

Geschreven door

De uit LA afkomstige Alex Izenberg mag hier nog een nobele onbekende zijn , hij krijgt alvast met z’n tweede plaat ‘Harlequin’ heel wat lofbtuigingen . In de muziek is er een directe link met het bijzondere , eigenzinnig werk van Scott Walker . Net als bij dit fenomeen hebben we een filmische, donkere dreigende trip  door een bevreemdende , sfeervolle , intrigerende sound . Een cinematografische aanpak die sfeervolle, innemende indiepop met avantgarde kruist . Een barokke orkestratie van hoekige strijkers ( o.m. viool , cello) en dissonante pianoklanken worden toegevoegd, die het sterkst klinken op nummers “Grace” en “Libra” . Het mooie “Move on” is de meest toegankelijke song. We hebben hier een kunstzinnige plaat, een bizarre rondreis in de wereld van Izenberg . Een niet –alledaagse aparte plaat dus!   

Dawes

We’re all gonna die

Geschreven door

Dawes van de broers Taylor en Griffin Goldsmith,  uit LA , situeert zich muzikaal binnen de alt/americana en indie sfeer en zijn al toe aan hun vijfde plaat . Vorig jaar maakten we kennis met hen  als support van My Morning Jacket en ontdekten we een rits pareltjes van songs , gekenmerkt van sfeervolle , subtiele poppy melodieën . De kunst van het songschrijven werd geapprecieerd door T-Bone Burnett die voorman Taylor uitverkoos voor The New Basement Tapes , het gelegenheidscollectief dat met ongebruikte teksten van Bob Dylan  in de weer mocht gaan . Ze waren ook al begeleidingsband van Conor Oberst en  Jackson Browne . Een nostalgisch bed wenkt in hun creatief gearrangeerde muziek , die verder ook refereert aan Wilco en Black Crowes . 
Hun doorleefde sound klinkt fascinerend door een standaardinstrumentarium , aangevuld met keys/piano, en gedragen door indringende ,  meerstemmige vocals. Sterk!

Keaton Henson

Kindly now

Geschreven door

De uit Londen afkomstige sing/songwriter Keaton Henson is een verlegen type die een rits droefgeestige , dwarrelend herfstige songs schrijft in de geest van Damien Rice, Perfume Genius en James Blake . De nummers hebben een sobere omlijsting door het innemend pianospel , aangevuld met spooky reverb gitaarklanken en elektronisch knip –en plakwerk . Zijn diepgevoelig , breekbare stem drukt zijn stempel op het materiaal .
De verschillende muzikale invalshoeken zijn goed gedoseerd , waardoor de songs een doordachte opbouw hebben en goed in elkaar zitten . Mooi hoe alles zijn plaatsje heeft gevonden in zijn wereld . Mooi plaatje.

Pagina 441 van 967