Preoccupations is het vroegere Viet Cong die z’n politieke geladenheid in de groepsnaam liet vallen en muzikaal manifesteert in donker dreigende postpunk/indiewave rock . Een goed uur lang worden de twee platen samengeperst door het kwartet van de Canadese bassist/zanger Matt Flegel . Wat een intensiteit! Niet voor niks waren zij curator al van het Wilde Westen georganiseerde Sonic City !

Op Preoccupations komen een pak bands tesamen als Wire, Girls Against Boys, Interpol , Shellac en Savages. Preoccupations rammelt , garagerockt , postpunt; songstructuur , donkerte en sfeer zijn er in een aanhoudend intens broeierige spanning,  door rauwe, hoekige, strakke, metaal klinkende en galmende echoënde gitaardwarrels , de overheersende, dreunende , repetitieve , grauwe basstunes , de stuwende , opzwepende drums en de zalvende elektronicariedels, die 60s psychedelica over enkele nummers doet waaien. De diepe stem van Flegel beklemtoont dat gitzwart opgetrokken universum .
De eerste twee “Anxiety”, “Memory” , van de nieuwe titelloze plaat , voeren , slepen ons stap per stap mee , durven te ontsporen en baden in een waas van noise en galm . Weinig ademruimte ervaren we tussen de handvol nummers , die een unieke sfeer creëren,  opbouwen, van zich afbijten en zich nestelen tussen onze oren .
Furieus gedreven klinkt  Preoccupations dus. Het oudje “Select your drone” , van de EP ‘Cassette’ uit 2014 , is een aanstekelijke smaakmaker die het combi live niet vergeet . Preoccupations is messcherp , bruist, sprankelt en zorgt voor afkoeling tijdens deze warme dagen. Ze klinken tegendraads, complex als toegankelijk , poppy , zonder dat de donkere dreiging vervaagt . “Bunker buster” en favorieten “March of progress” , “Death” worden tot op het bot uitgediept, heerlijk vertier is het door de slepende , driftige,  gierende ritmes en de effects , die een A place to bury strangers onder druk zet . 

Verdwaasd worden we achtergelaten . Preoccupations zorgt voor allerlei stemmingen, die een duistere ondertoon hebben. We vertoefden een uur lang in die verzwelgende sound. Sterk staaltje dus!

Twee bands waren meegereisd Lab Coast en Cindy Lee , die ook uit het gerespecteerde Canada afkomstig zijn .
Lab Coast spelen warme , aangename , frisse, broeierige , sfeervolle poprock. De zweverige zangpartijen zorgen voor emotionaliteit en intensiteit . Ze waren alvast de meest poppy band vanavond.
Iets later kregen we Cindy Lee , een duo van een transgender lookalike en een  multi-instrumentaliste , die een David Lynch sfeertje creëren. Een sensueel prikkelende sound , die cinematografie en cabaret op z’n Residents linkt, sfeervol geschift is , en dromerig als apocalyptisch klinkt door de toegankelijke, ontspoorde ritmes en de ijzige, hoog uithalende vocals en vocoderpartijen . Ongrijpbaar gek!

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

Psych Over 9000 Festival 2017 - Trippen door Gent
Psych Over 9000 Festival
Diverse locaties
Gent
2017-05-24
Sam De Rijcke

De eerste editie van het Gentse Psych Over 9000 Festival, een samenwerking tussen Democrazy en vier Gentse muziekminnende café’s (Charlatan, Afsnis, Café Video en Trefpunt), mocht al meteen met het bordje ‘sold out’ uitpakken. Op de affiche vonden we voornamelijk bands uit de wereld van de garage-rock en psychedelische rock, gespreid over de vier organiserende café’s in de Gentse binnenstad. Het waren quasi allemaal boeiende acts uit binnen- en buitenland maar de simultane uurregeling zorgde er wel voor dat de concertgangers knopen moesten doorhakken en genoodzaakt waren te kiezen voor maximaal een drietal bands. Wij hadden op voorhand de nieuwe Amerikaans revelatie Ron Gallo en de Chileense triprockers van Follakzoid uitgestippeld.

Uit goede bron hadden wij al vernomen dat Ron Gallo de dag voordien in de Hasseltse Muziekodroom met de vingers in de neus hoofdact The Sha-La-Lee’s naar huis had gespeeld. Wat ons geenszins verwonderde, want met een ijzersterk debuutalbum als ‘Heavy Meta’ lonkt voor deze jonge rocker een prachtige toekomst.
In Gent mocht hij zijn ding komen doen op dat piepkleine podium van de sympathieke Café Video. Een veel te kleine ruimte voor een artiest van dat kaliber als je ’t ons vraagt, maar aan de andere kant was dit dan ook weer een unieke ervaring. Talent zat, maar of Ron Gallo echt groot zal worden is nog maar zeer de vraag, want de fel rockende afro-kop en zijn strak spelende band deden volledig hun eigen compromisloze ding, wat niet meteen een cleane naar stadiums hunkerende sound opleverde. De garage-rock klonk nog een stuk smeriger dan op het album, Gallo’s gitaar kleurde gewillig naast de lijntjes en het geheel kreeg een morsige punk uitstraling. Kortom, dit klonk zeer lekker en smaakte naar meer.

In de Charlatan mocht Follakzoid het nieuwe festival afsluiten. Als verwacht veroorzaakten de Chileense trippers een soort van aanzwellende trance met hun immer voort deinende space rock op een bedje van dansbare zweefritmes. Eentonigheid gluurde misschien wel een beetje om de hoek -zeker voor diegenen die niet echt binnen wilden treden in die meeslepende trancewereld van Follakzoid- doch de boodschap was om zich volledig over te geven aan de sound en de flow die deze drie Chilenen creëerden.
Met Follakzoid in de buurt is het altijd een beetje high worden en ook als u zelf niets had genomen heeft was trippen best mogelijk met dit soort zwevende psychedelica. Aan de reacties van de zaal te merken lukte dit dan ook bijzonder aardig, Follakzoid nam het publiek gewillig mee in hun reis door het heelal, ze deden dat in drie uitvoerige songs (noem het galactische excursies voor ons part) en nodigden er mee uit tot een soort van spirituele indianendans. De Charlatan was volledig mee, het Chileense feestje had zijn doel niet gemist.

Wij konden alvast spreken over een geslaagd Psych Over 9000, en dit met onze oprechte excuses voor Tubelight, The Cosmic Dead en The Coathangers, drie sterke bands die wij omwille van het tijdsschema uit ons verlanglijstje moesten schrappen.

Organisatie: Gentse muziekminnende café’s + Democrazy, Gent

We beschikken over sappige woorden in onze moerstaal. Neem nu het alom gekende ‘trut’. Dit blijkt een scheldwoord te zijn voor een vervelend meisje. Ook wel een akelig kind, boerentrien, sullige dame of in het West-Vlaams een seute.
We voelen Gerrit De Cock aan de tand, allerminst een troela. Naast tv-presentator drumt hij bij Les Truttes. Deze groep is zonder twijfel de gekste bende die met hun originele mengeling van dansbare nummers de zaal aan de kook brengt. Ze doorspekken hun optreden met humor en kitsch.

Laten we beginnen met je tv-werk.
Naast presentator ben ik tv-maker. De meeste mensen kennen mij van Big Brother, JIM tv en het datingprogramma Take Me Out. Nu werk ik vooral voor de zender Vier. Voor mijn televisiewerk sta ik evenveel uren voor de camera als er achter. Ik ben betrokken bij de regie, het monteren en de eindredactie. Ik zorgde bijvoorbeeld gedeeltelijk voor het format van Big Brother. Niettemin relativeer ik dit alles. Ze mogen gerust op mijn bidprentje zetten “Het was maar tv.”

Over naar de muziek: het percussie-duo De Beenhouwerij.
We hebben 20 jaar getoerd. De Beenhouwerij was een persiflage op Slagerij van Kampen. We, twee drummers, zorgden voor totaalspektakel door op te treden in slagersvest. We kwamen op met slagersmessen en een uitgebeende varkensrug. We namen De Beenhouwerij letterlijk. Dolle pret, dat spreekt voor zich. Momenteel staat dit duo op non-actief.

Les Truttes bestaat meer dan 20 jaar. Weet je nog hoe het begon?
In 1996 in het jeugdhuis van Dilbeek. Tijdens de plaatselijke rockrally moesten we het moment opvullen tussen de wedstrijd en de uitslag. Als rockers zorgden wij voor een ludiek muzikaal intermezzo door disconummers te coveren. In die periode was dit not done. Het begon als een grap.

Kan je ons enkele hoogtepunten toevertrouwen?
In 2009 werden we door The Levellers uitgenodigd om in Engeland op hun Beautiful Days Festival te spelen. Zowel de groep als de crew stonden naar ons te kijken. We prijkten op de affiche naast Hawkwind en The Pogues. Een ander memorabel moment was in Ruddervoorde met Markey Ramone, drummer van de legendarische Ramones. Na onze show hoorden we hem duidelijk zeggen dat het de eerste maal was sinds de dood van Joey Ramone dat hij terug van muziek genoten had.

Wat vind je van het cliché dat de drummer het domste lid van de groep is?
Dom? Bij Les Truttes bestaat de ritmesectie uit de meest speciale mensen. Een beetje gekke figuren.

Noem voor de vuist weg jouw drie favoriete drummers.
Ik hoef niet lang na te denken. Dave Grohl van Nirvana en Foo Fighters. Wijlen John Bonham van Led Zeppelin. En dichter bij huis Mario Goossens van Triggerfinger. Die drumt werkelijk op alles. Op hun hitsingle I follow rivers hoor je hem ritmisch kloppen op enkele koffiekopjes. Dat zijn de perfecte drummers voor die groepen omdat ze organisch spelen. Ik ben geen zo’n fan van drumsolo’s. Een leuke groove of een tof drumpatroon is de max. Luister maar eens naar Larry Mullen van U2 op Sunday bloody Sunday.

In welke binnen- en buitenlandse band zou je willen drummen?
Bij Stijn Meuris. Vooral omwille van zijn teksten. Hij creëert een toffe wereld. Het moet leuk zijn om ook naast het podium met hem om te gaan. Daarnaast mogen The Foo Fighters en Bruce Springsteen me altijd bellen.

Vind je het niet te min om nummers te coveren?
Het gaat hem om steengoede nummers uit de annalen van de pop en rock. We serveren het bestaande materiaal in een eigen versie met de nodige show. Je kunt het een soort memory lane noemen. Onze creativiteit is de meerwaarde. We repeteren veel en vragen ons af op welke wijze we die nummers uitvoeren. In welke volgorde? Wij brengen een nieuw verhaal. We kiezen songs uit de periode van de sixties tot nu. We mengen een klassieker van Lenny Kravitz met een riff van Led Zeppelin en een song van Celine Dion. Dat is het verhaal van Les Truttes. Per concert halen we gemiddeld zo’n 140 nummers door de mangel.

Inderdaad, zowat de hele popgeschiedenis passeert de revue. Van ABBA tot ZZ Top. Of dit nu gespeeld wordt door zogenaamde trutten, seuten, sullen of sukkels, het wordt met de nodige energie en glamour gebracht. Niemand, maar dan ook niemand, kan hierbij blijven stilstaan.

Les Truttes
partyconcert
zaterdag 1 juli – 20 uur
cc Zomerloos Gistel
toegang € 2
059 27 98 71
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Kraftwerk – One of these shows – The Mix
Kraftwerk
Koingin Elisabethzaal
Antwerpen
2017-05-23
Didier Becu

‘The robots are coming to Antwerp’, en dat zullen we geweten hebben! Het was wel te verwachten, maar door de acht aangekondigde shows in de Koningin Elisabethzaal (die al even kil als de band lijkt) werd op de sociale media iedereen wel een beetje een robot. Ook zij die er niet waren, want iedereen had wel zijn zegje over hoe relevant Kraftwerk wel is. Laat ons daar eerlijk en wel over wezen: meer relevant dan wie ook. De vraag was alleen of de Duitse elektropioniers de hoge verwachtingen in muzikale daden konden omzetten.

Laten we eerst maar met de minpuntjes starten, kwestie van de azijnpissers ook hun jolijt te gunnen. In Antwerpen stond niet Kraftwerk op het podium, wel Ralf Hütter, de enige van de huidige vier die de iconische songs meeschreef. Alle anderen hebben ondertussen hun robotpak opgeborgen, of toeren de wereld rond zodat de fans niet vergeten dat ook zij tot het baanbrekende West-Duitse collectief behoorden (Wolfgang Flür of Karl Bartos). Tweede minpuntje, nou ja, ten minste voor zij die acht tickets op zak hadden: de acht shows verschilden niet zo veel van elkaar.

Wij kozen voor ‘The Mix’. Een veredelde compilatie-album uit 1991 die vooral opviel door zijn grondig herwerkte versie van ‘Radioactivity’, en gewoon omdat het één van de weinige shows was waar je na een minuut nog een ticket voor kon bemachtigen. Om in computertaaltaal te blijven: niet meer dan een random-keuze…
Een show in 3D dus. Bij aanvang kreeg iedereen een kartonnen brilletje in de handen gestopt. Ideaal om het ding uit te testen voor de nodige selfie. Niet dat daar veel tijd was, want met een Duitse Pünktlichkeit betraden de vier de scène. Moest ook, want drie uur later moesten ze alweer klaar staan voor een tweede show, of hoe routineus het leven van een robot wel kan zijn…
Eventjes dachten we dat we de elf songs op ‘The Mix’ in volgorde zouden horen, maar de intro van “Numbers” besliste daar snel anders over. Het was eventjes wennen aan het soms te doffe geluid. Blijkbaar zat de mix niet altijd even goed bij ‘The Mix’, kwestie van grappig te blijven. Maar ook dat was niet meer dan een minpuntje. Meteen werd je meegezongen door de ijskoude elektronische klanken die voor iedereen wel iets betekende. Kraftwerk mag dan wel een commerciële fabriek geworden zijn, het zijn en blijven de uitvinders van de elektronische klanken. Vraag het desnoods eens aan Soulwax…
Op naar “Computer World”. Een vriend maakte me achteraf de opmerking wat voor een visionairs Kraftwerk wel waren. Was er iemand in 1981 die het album ‘Computer World’ kocht die ooit gedacht zou hebben dat we decennia later zouden worden overgenomen door de computers? Neen dus, en die Commodore (of welk merk het ook was) die met behulp van een 3D-brilletje op je netvlies werd afgevuurd, leek plots een kleine vijand.
“It’s More Fun To Compute”, “Home Computer” en “Computer Love” waren de volgende. Hadden we ons niet van dag vergist? Zaten we wel bij ‘The Mix’, en waren we per abuis niet bij de show van ‘Computer World’? Juist, geen azijngepis, want de versies waren onverwoestbaar en ‘subliem’, het enig te gebruiken adjectief. En, it’s more fun to compute, zeker met Kraftwerk!
Kraftwerk had altijd een Vorsprung durch Technik, en het in 1975 uitgebrachte ‘Radio-Activity’-album was de gedroomde mix van Krautrock en elektronica. De titeltrack, voorafgegaan door “Geigerzähler”, werd in de versie van ‘The Mix’ gebracht. Het enige verschil met de versie uit 1991 is dat men Fukushima aan het lijstje van Tsjernobyl en Sellafield heeft moeten toevoegen. De soundtrack van een planeet die zichzelf opblaast. Waarom denken we aan het orkest dat bleef spelen op die bekende boot die in aanvaring kwam met een ijsberg en drie uur later naar de bodem zonk? Zo lang we maar blijven fahren auf der Autobahn! Een versie van meer dan vijftien minuten. We begrepen de kerel naast ons die met zijn handen een denkbeeldig stuur in handen had. Kraftwerk sleurt je inderdaad mee de autobaan op, en de autootjes die je ook op de hoes zag, en je ook op het 3D-scherm kruisten, maakten deze trip een melancholische belevenis waar niemand onberoerd van kan blijven. Hebben we het woord ‘subliem’ al gebruikt in deze recensie?
Het volgende hoogtepunt (voor ondergetekende hét hoogtepunt): “Spacelab”. De visuals toonden je vanuit de ruimte de aarde. Eventjes leek je of je in Kubricks 2001 zat: de satellieten vlogen zo op je af. De technopopsoundtrack ervan kon niet grandiozer…
“Das Modell”, dan. Onze pocket calculator berekent dat de song net geen veertig jaar oud is, maar de track is nog geen sikkepit verouderd. Het geheim? Het kunnen schrijven van de perfecte pophit, meer niet!
Wie er vijftien jaar geleden reeds bij was in de Vooruit (waar is de tijd?), wist al jarenlang dat “The Man Machine” steeds gepaard gaat met indrukwekkende visuals die de song extra leven inblazen. Zelfs haters van het kartonnen brilletje moesten nadien toegeven dat die 3D wel degelijk voor meerwaarde zorgt. Ja, laten we het gewoon maar over de visuals hebben, wie moet er nog van overtuigd worden dat ‘The Man Machine’ één van de meest imponerende electrotracks aller tijden is?
Net bekomen van het ‘halber-Mensch, halber-Machine’-verhaal, word je nadien een kwartier lang ondergedompeld in de wereld van “Tour De France”. Was dat niet Eddy Merckx of Fausto Coppi die op weg was naar Alpe d’Huez? Heroïsche beelden die perfect passen bij de Kling Klang-klanken van het kwartet. Van de fiets naar de trein, met de “Trans-Europe Express” van de Champs Elysées naar een koffiebar in Wenen. Neen, geen verrassingen, maar niemand die dat ook verwacht. Het is en blijft Kraftwerk, of als je het toch absoluut juist geschreven wil zien…drie techneuten onder leiding van maestro Ralf Hütter.
We worden naar huis gestuurd bij “Metal On Metal”. Of toch niet, hoe kun je richting huis vertrekken zonder de dummies tijdens “The Robots” aan het werk te zien? Met muziek heeft dit nog weinig te maken. Alles is voorgeprogrammeerd, dat weet je, desalniettemin als totaalspektakel of gewoon als staalkaart van technisch kunnen eenzaam aan de top.
En dan is het nog niet voorbij, Kraftwerk wil nog eens tonen dat ze op het einde van de jaren 80 ook nog iets in de pap te brokken hadden. Ze hadden het toen wel een pak moeilijker, gewoonweg omdat toen zowat alle elektro-acts hun geluid hadden gekopieerd. Songs als “Musique Non Stop”, “Techno Pop” of “Boing Boom Tschak “ raken niet aan de knie van de klassiekers uit de jaren 70, maar het blijven topsongs.

Het doek valt, de security is al volop in de weer om de uitverkochte zaal naar de kelders van de Koningin Elisabethzaal te loodsen. Aan de ingang staat immers een andere meute te wachten voor de volgende show. Poenpakkerij? Geen mens die daar aan twijfelt. Genialiteit? Vooral dat…

Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com

Organisatie: Live Nation