Wauw! Wat zijn wij onder de indruk van het debuutalbum van Cataya, een samenwerkingsverband van zes muzikanten uit België en Duitsland! De heren verdienden hun sporen met verschillende muzikale projecten vooraleer ze eind 2014 besloten om de krachten te bundelen.
‘Sukzession’ is het eerste tastbare resultaat dat al in 2015 werd uitgebracht. Cataya maakt op dit werkstuk een vernuftige mix van postrock, postmetal, ambient, doom en sludge Opvallend is dat de vier tracks afklokken tussen de negen en dertien minuten. Bij dergelijke, lang uitgesponnen nummers hebben we na enkele minuten dikwijls de neiging om op de skip-toets te duwen, hier hebben we dat echter geen seconde.
Het zestal weet hun donkere, gelaagde en atmosferische nummers zeer vernuftig op te bouwen en slaagt erin om binnen één- en hetzelfde nummer verschillende sferen en emoties op te roepen. Dit album klinkt zo volwassen en afgewerkt dat het amper te geloven is dat Cataya amper een dik jaar bestaat.
‘Sukzession’ is verplicht voer voor fans van Godspeed You Black Emperor!, ISIS en andere This Will Destroy You’s.
Nu zijn we op het Gentse label Consouling Sounds al wat gewoon wat betreft donkere, en minimalistische albums maar de plaat van Innerwoud is wel heel bijzonder. Pieter-Jan Vanassche, de man achter Innerwoud, heeft met ‘Mirre’ een uniek maar gitzwart album gecomponeerd dat volledig opgebouwd is rond z’n bas-instrument. De vier tracks bestaan uit gelaagde, lang uitgesponnen bas drones en wat soundscapes die resulteren in een bijzondere mix van klassieke met meditatieve muziek. Slechts mondjesmaat horen we de bezwerende vocalen van Lydia Debeer. Vanassche bewijst op dit werkstuk dat hij een meester is in het spelen met geluid, ritme en stilte en zuigt op een haast contemplatieve manier de luisteraar mee in zijn duistere wereld. De tristesse en de melancholie vergen heel wat van de luisteraar en zorgen voor een album dat men niet zomaar om het even waar en wanneer door de speakers laat galmen.
Zelf ontdekken kan via https://innerwoud.bandcamp.com/releases .
Nieuw werk van het Vlaams/Nederlandse metalcollectief van Spoil Engine, daar kunnen wij alleen maar om juichen! De band heeft (terecht) een cv om U tegen te zeggen: ze speelden verschillende keren op Graspop en traden op in het voorprogramma van acts als Motorhead, Megadeth, Prong en Fear Factory. Bovendien brachten ze vier sterke full albums uit op ondermeer het befaamde Roadrunner Records en met “Breathe” hadden ze zelfs een fijne single die heel wat airplay op de radio wist te scoren. ‘Stormsleeper’ heet hun nieuwe EP en die brengen ze (vreemd genoeg) uit in eigen beheer.
Gezien brulboei Niek Tournois eind 2014 de band verliet, is het nu frontvrouw Iris Goessens die instaat voor de cleane vocalen en screams. Ze doet dat met verve en voegt duidelijk een extra pigment toe aan de sound van Spoil Engine. Op muzikaal vlak is de band deels trouw gebleven aan de succesvolle mix van melodieuze trash en moderne metal maar ze voegt daar bij momenten een lekkere scheut metalcore bij. Ook opvallend is dat Spoil Engine op dit plaatje regelmatig op de rem gaat staan en opteert voor diverse melodieuze passages. Symbool voor deze nieuwe aanpak is de hitgevoelige single “Stormsleeper” die je na twee luisterbeurten ongetwijfeld lekker meebrult.
Spoil Engine zorgde in ieder geval voor een gevarieerd, catchy plaatje die hun status van internationale metalact in de verf zet.
33 jaar na de originele ‘Music for a new society’ herschrijft en herproducet onze muzikale duizendpoot en creatieveling dit legendarische album onder de titel ‘M:Fans’. Op het eerste zicht voer voor de echte Calefan, na enkele luisterbeurten klinkt dit gerecycleerd materiaal met enkele bonussen vernieuwender dan ooit. Al snel raak je door die zweem van arty farty intellectueel gezeik en kan je zich danig laten raken door de muziek en het geëxperimenteer met klanken, geluiden, instrumenten en klanktapijten.
Alleen al de vernieuwde versie van “Close watch” is al de moeite om heel de schijf binnen te slaan. Naast het nieuwe “Library Of Force” en “Back To The End” laat Cale dus oud materiaal kennis maken met het digitale tijdperk.
Eigenlijk gaat ie verder op het elan van wat hij speciaal voor Mesen deed vorig jaar. Daar ‘herschreef’ hij integraal ‘Paris 1999’ met een passie en begeestering die zijn weerga niet kent.
Cale telt amper 74 lentes. We zullen nog veel horen van deze Velvet-spil.
Wat begon als een soloprojectje is tegenwoordig uitgegroeid tot een volwaardige 4-koppige band. Deze Finse heren zijn pas aan hun 2e album toe. Op dit tweede album trekken ze de lijn van hun debuut wel verder. Toch heeft Slowrun een veel volwassener geluid gekregen. Een moderne post-rocksound, die verder borduurt op wat eerder reeds gemaakt is, maar toch genoeg eigen smoel heeft om eruit te springen.
De melancholie die in de muziek zit grijpt naar het hart. Het klinkt allemaal heel gemeend, zonder dat er daarvoor zang moet aanwezig zijn. Echt hard gaat het nooit. Maar dat is ook totaal niet nodig. De opbouw zit perfect. 7 straffe nummers die niet gaan vervelen. Het verbaast me dan ook niets dat het kwaliteitslabel Dunk dit hebben uitgebracht.
Opnieuw een raspaard dat ogenschijnlijk uit het niets uit de hoed wordt getoverd. De heren zijn ook in mei te zien op Dunk!festival. Ik ben al heel benieuwd hoe ze dit album live ten gehore gaan brengen.
Het Amerikaanse Deerhunter van Bradford Cox fascineert en ontpopt zich als een erg veelzijdige band in de indiescene. Het is hun muzikale speeltuin , bij elke plaat intrigeren en verrassen ze. Inderdaad , was de vorige ‘Monomania’ schurend en trashy , dan klinkt deze sfeervol , dromerig , broeierig , luchtig, en krijgt de elektronica meer ademruimte. Een toegankelijke plaat dus, waarbij de weerbarstige, ontregelde sounds op het achterplan zijn geduwd . Niet wanhopen , zo commercieel klinken ze ook weer niet . De complexe zieleroerselen van Cox zijn mooi verpakt hier. “All the same”, “Living my life” en “Snakeskin” zijn er alvast al drie om in te lijsten binnen het uitgebreide oeuvre van de band . Deze songs wisselen ze af met dromerig werk , die weet te raken .
Goede plaat opnieuw van dit onderschatte combo!
Het heeft een kleine drie jaar geduurd op het nieuwe werk van Isbells , de band rond Gaëtan Vandewoude . De derde plaat blijft dwarrelen in het genre van ‘mijmeren’ , een pure schoonheid van soberheid , spaarzame instrumentatie én subtiele betoverende geluidjes met een melancholieke ondertoon ; soms een weelderig arrangement door die aanzwellende partijen en blazerssectie , die het geheel extravert kunnen maken . “Billy”, “The sound of a broken man” en “Falling for you” zijn er zo drie van . Voor de rest het kenmerkend Isbells geluid , met de hulp van Gianni Marzo en Chantal Acda , ook twee muzikanten , die houden van een herfstig klankenpalet .
Al zes jaar lang weten ze hun publiek te raken met hun innemend , mistroostig rootsfolky geluid.
Eriksson – Delcroix – Ze hebben beiden al een rijkelijk gevuld muzikaal verleden (remember o.m. Zita Swoon – Admiral Freebee – Lais). Na de verdienste bij The Broken Circle Breakdown zijn deze partners en muzikale duo te situeren binnen de noemer van de rootscountryfolk. Anderhalf jaar terug kregen we al een interessante plaat, ‘For ever’ en ook deze is er opnieuw eentje die raakt met zijn warme gloed. Een breed klankenpalet wordt aangereikt , wat een sfeervolle , spannende plaat oplevert, met een rits pure, eerlijke dromerige songs in het genre als “Baby blue”, “Big black is coming” en “56 7th street” . Ze wisselen het af met enkele instrumentals (“Mistigirls” – “A low ripple till Idaho” – “Snake bite”) of steken er eens een groove in met huppelende ritmes (“Lay low”).
Uiterst genietbare americana die de afstand Kalmthout – Nashville moeiteloos overbrugt, en die zelfs Emmylou Harris , Lucinda Williams als Daniel Lanois , Howe Gelb niet onberoerd kan laten …
Ons landje houdt van Editors en Editors houdt van België . Tom Smith en C° mag dan een hobbelig parcours hebben afgelegd in hun bezetting , muzikaal zijn ze geëvolueerd van broeierige, weerbarstige , puntige poppy postpunk/waverock (remember ‘The back room’ – ‘An end has a start’) naar theatrale, elektronische soms opgepompte synthpop met ‘In this light an on this evening’ en ‘The weight of your love’ . Nu komen we uit op ‘In dream’ , een (onschuldige) sfeervolle plaat in het popgenre, een kleurrijke schaduwzijde van hun vroegere wavepop .
Een sfeervolle plaat , die de zwartgalligheid van zich heeft afgeduwd en nu durft te klinken zoals 80s bands Eurythmics , Spandau Ballet, Depeche Mode en The Cure evolueerden. Dreampop , gelukkig minder kitscherig als voorheen, waarbij de elektronica, pianoloops en de stem van Smith optimaal worden benut . “No harm” laat de donkerte van vroeger over zich heen waaien , net als “Life is a fear” en “The law” , maar daarna wordt de noemer beduidend melancholiek toegankelijk met “Ocean of night” , “Salvation” en “Forgiveness” .
Het muzikaal beleven zijn zalvende , dromerige electrotunes, wat definitief Editors behang is geworden; de muzikale stroomstoten als vanouds zijn hier niet meer te vinden , daarvoor moeten we nog ten dele aankloppen bij hun live optredens …
Johan Meurisse
Musiczine.net
I Am Oak , het alterego van zanger/songschrijver Thijs Kujken, leerden we kennen van die intieme huiskamermuziek op ‘Ols songd’ . Hij onderstreept z’n talent op een rits sobere lofi gehouden nummers op akoestische gitaar en z’n licht melancholische stem , (soms) spaarzaam aangevuld met instrumenten als keys, drums en allerhande klanken.
Hij is nu al aan zijn vijfde plaat toe en de laag per laag opgebouwde liedjes intrigeren nog even sterk. Ze klinken intens doorleefd. Een persoonlijk verlies wordt hier verwerkt in sobere, trage , kale nummers , en krijgen een spaarzaam breder klankenpalet (o.m. keys en banjo) aangemeten, die zacht, mooi (meerstemmig) gezongen worden. De openingstrack “Geest” leidt het in . De nummers stralen uit in finesse en subtiliteit , behouden een donkere , desolate ‘film noir’ tune , en raken in gevoeligheid . Check maar eens “Omen”, “Volcano”, “Dacem” of verderop “Gold”, met z’n aanzwellende , fellere partijen . I Am Oak , het Nederlandse broertje van onze Bram’s Bony King …
The Weeknd draait rond de Ethiopische Canadees Abel Tesfaye, die eerder al twee platen en enkele mixtapes uithad. Hij manifesteert zich binnen de r&b/soul en mengt het met pop in een dampend sfeervolle, groovy sound. Een aantrekkelijk, aangenaam hitgevoelig geheel , vooral nummers als het erg geslaagde “Losers” (met Labyrinth) en “Can’t feel my face” . Een aantal samenwerkingen hebben we dus, verder zijn er nog de sfeervolle tracks “Dark ties” (met Ed Sheeran) en “Prisoner” met Lana Del Rey . Vocaal kan hij zelf hoog, kwetsbaar gaan .
Mooi album Ok , maar beetje te voorspelbaar en teveel van hetzelfde , vooral het tweede deel, terwijl er in het eerste deel meer afwisseling te noteren valt .
Suede moet zowat de meest onderschatte Britpopexponent zijn. Terwijl ze in de UK met de vingers in de neus stadia en arena’s laten vollopen, moet hier een eizona uitverkochte AB volstaan. Deze Britten brachten ergens vorig jaar het beklijvende en retesterke ‘Bloodsports’ en wat recenter ‘Night Toughts’ uit, die in onze contreien volledig ten onrechte aan onze aandacht is ontsnapt.
Brett en co weten dat de AB een van dé zalen in Europa is en besloten dan ook om hun passage op te nemen en later uit te brengen. Ze brengen geen mix tussen oud en nieuw maar hebben een heus concept neergepoot door niet evident hun concert in twee delen op te splitsen: deel één het integrale ‘Night Toughts’ , gespeeld achter een zeil met zorgvuldige visuals, en deel twee een soort retrospective met een ‘best of’. Na het verdwijnen van het rookgordijn wordt toepasselijk geopend met “Europe is my playground”. Er word heel strak gespeeld en onze Brett is goed bij stem, in de wetenschap dat zijn prachtige androgyne stem live wel eens een steekje laat vallen. Vandaag niet dus. Het samenspel tussen de unieke zang en het al even unieke gitaarspel van Richard Oakes blijft uniek.
Deel één doet me proeven van een soort rockopera, maar dan in een jaren 90 vorm gegoten. Heel sterk met de nodige uitgekiende dissonanten. Ons aller Serge Simonart mag gerust beginnen met Brett Anderson te namedroppen bij gebrek aan Bowie. De super sterke songs druipen van het potentieel, en zouden misschien nog sterker tot hun recht komen mochten de visuals er niet zijn. Op ‘Night Thoughts’ staat dan ook geen enkel overbodig nummer. Er werd namelijk een heus verhaal geprojecteerd waar iedereen wel iets persoonlijk in herkende, maar net iets teveel afleidde van de muziek. Deze honger werd gestild in het tweede deel.
“Animal” van Sex Pistols mag deel twee aankondigen en hier komt de band volkomen tot hun recht. De eerste aanslagen op Oakes zijn zessnaar grijpen je meteen naar de strot en laten je niet meer los. Wie dacht dat alleen de nostalgici zouden dwepen heeft het goed mis. Zowat heel de zaal staat in vuur en vlam. Als een volleerde volksmenner zet Brett er meteen de pees erin. “If you can’t take it, I can’t take it neither”. Het patente podiumbeest verkent zowat iedere hoekje van het podium, bestijgt elke monitor en is duidelijk niet vies van een rock’n roll pose meer of minder. Maar onze zweetbol komt er mee weg. Zijn Lalalala’s worden hem met groot plezier vergeven. Zijn timing is perfect en vormt met Oakes een perfect duo. De rest krijgt een dienende rol.
Jeugdsentiment troef wanneer Suede met “Animal Nitrate” de zaal aanslagsgewijs doet ontploffen. Het kan niet meer stuk. Even dimmen met “Still Life” en “For The Strangers”, om dan eens de zoveelste climax los te laten. Suede blijft ‘So Young’.
Setlist : Europe Is Our PlayGround/ Barriers/ Snowblind/ It Starts And It Ends With You/Filmstar/ Trash/Animal Nitrate/ We Are The Pigs/ Sometimes I Feel I’ll Float Away/Sabotage/She/ Can’t Get Enough/ He’s Gone/ Still Life/ For The Strangers/ So Young/Metal Mickey/ Beautiful Ones/
Bis : Hit Me
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/suede-06-02-2016/
Organisatie: Live Nation
Zo nu en dan lost het Hoge Noorden een goed bewaard muzikaal geheim waar je steil van achterover slaat. In die categorie stak de 32-jarige Zweedse singer-songwriter Daniel Norgren vorig jaar bij ons voor het eerst de neus aan het venster met zijn vijfde full album ‘Alabursy’. Opgenomen met behulp van een krakkemikkige 4-sporenrecorder in de landelijke thuisbasis Borås kan dit lo-fi pareltje zo in de platenkast naast de betere schijven van Bonnie ‘Prince’ Billy en Neil Young unplugged staan. Luttele maanden later had Norgren met ‘The Green Stone’ alweer een nieuwe worp klaar. Minder kippenvel deze keer, maar wel met een gepolijster geluid waardoor de Zweed met “I Waited For You” warempel regelmatig de playlist van Radio 1 haalde.
Datzelfde radiohitje stak helemaal voorin de set waarmee Norgren en zijn twee kompanen afgelopen zaterdag de 4AD tot de nok deden vollopen. We zien er een anti-commercieel statement in van een eigenzinnige en pure artiest die niet op zoek is naar harde dollars, maar eigenlijk al lang tevreden is als er elke avond opnieuw wat betalende toehoorders opduiken. Norgren neemt zichzelf en zijn muziek vrij ernstig, en verwacht eigenlijk ook wel hetzelfde van het publiek. Op zich is daar niks mis mee, ware het niet dat precies daar ook zijn zwakte ligt. Zo wist de man nauwelijks raad met een tenenkrullende aansteller in het publiek die de ganse avond door met flauwe woordspelingen de aandacht probeerde op te eisen. Gelukkig werd de onverlaat uiteindelijk even uit de zaal gezet, want het zou zonde zijn om een talent als Norgren op die manier vroegtijdig richting coulissen te zien vertrekken.
Zoals vele van zijn landgenoten heeft Norgren een hechte relatie met de natuur. De man met de onafscheidelijke baseball pet ziet er trouwens niet alleen uit als een houthakker, ook in zijn teksten vormen ‘woods’, ‘trees’, ‘birds’ en ‘moon’ meer dan eens de ruggegraat van het verhaal. Wie ‘The Tenessee Fire’ van My Morning Jacket in huis heeft kan zich een beetje inleven in de ongedwongen plattelandssfeer die de boomlange Zweed en zijn twee kornuiten op contrabas, drums en orgel een kleine twintig nummers lang wisten vast te houden.
Nog meer dan op plaat blijkt Norgrens vocale veelzijdigheid een uitzonderlijke troef. Een grommende Tom Waits, een huilende Joe Cocker en een bleitende Neil Young: ze waren allen van de partij in Diksmuide. Ook muzikaal werden uit verschillende houtsoorten planken gezaagd. Op diens eerste platen profileerde de Zweed zich als een talent in rural blues die net als bij Chris Whitley of Daniel Lanois meedrijven op een broeierige en hypnotiserende ondertoon. Uit zijn beste bluesplaat ‘Buck’ (‘13) werden het hypnotiserende “Moonshine Got Me”, het naar Van Morrison lonkende “I’m A Welder” en de speelse bluesrocker “Whatever Turns You On”.
Op zijn recentste albums kiest Norgren voor een meer afgekloven en minimale sound waar de sixstring veld moet ruimen voor piano, orgel en accordeon. Het is een keuze die een aantal van zijn meest beklijvende songs hebben opgeleverd, zoals de Neil Young ripoff “If You Look At The Picture Too Long”, de ode aan de vergankelijkheid “Everything Melts Away Like Snow” en de begrafenis wals “Like There Was A Door”.
Als uitsmijter kroop Norgren alleen achter de piano voor het nieuwe “Everlasting Friend”, het soort nummer waarop je elke scheet van het barpersoneel kon horen, kortom de emotionele evenknie van My Morning Jacket’s “I Will Be There When You Die”.
Het betekende een beklijvend einde van een dito set waar Daniel Norgren indringender en authentieker voor de dag kwam dan zijn veel populairdere landgenoot The Tallest Man on Earth.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
The Temperance Movement + Paceshifters
Kreun
Kortrijk
2016-02-04
Sam De Rijcke
Nooit eerder van gehoord, maar wel zeer aangenaam verrast door de Nederlandse jonkies van Paceshifters. Een pittige zanger/gitarist die met allure naar de titel van Nederlands Kurt Cobain solliciteert, een frisse grungy sound die gaten in het beton scheurt, een gitaar die neigt naar The Smashing Pumpkins van toen die nog buskruit in de ballen hadden, een drummer die met volle overgave een stomende versie van de Who-klassieker “Baba O’ Reilly” inzingt en een stel splijtende songs die ons perplex doen staan. Het moet geleden zijn van de gloriedagen van Marco Van Basten dat we nog eens zo versteld stonden van onze Noorderburen.
The Temperance Movement is wel degelijk een Britse band, hoewel je hen op basis van hun sound ergens in het diepe Amerikaans zuiden zou willen situeren. Spilfiguur is zanger Phil Campbell, een tengere slangenmens die zich op het podium in alle bochten wringt (hij is waarschijnlijk De Kreun langs het sleutelgat binnengedrongen) en ondertussen een indrukwekkende rauwe bek opentrekt. Die indringende strot spoort in de richting van de jonge Rod Stewart of Chris Robinson, de zingende joint van The Black Crowes. Zo weet je meteen ook waar je de invloeden van The Temperance Movement moet gaan zoeken, het is authentieke rock die volle lepels mosterd is gaan halen bij The Faces en the Black Crowes en zich daarmee nestelt naast generatiegenoten als Rival Sons en Delta Saints. Geen super originele sound dus, maar wel een pot soulvolle rock die geserveerd wordt met veel bezieling.
The Temperance Movement komt in Kortrijk het nieuwste en tweede album ‘White Bear’ voorstellen en doet dat met een pak meer grinta en power dan er op de plaat te bespeuren is. Wij waren een beetje bevreesd omwille van de soms iets te gladde sound van de plaat, maar dit euvel wordt live verholpen door de songs een flinke scheut rauwe power te injecteren. De melige momentjes zijn tot een minimum herleid en als een song dan al een beetje slijmerig begint (“Pride” en helemaal op het eind “Lovers & Fighters”) , dan groeit ie middels een paar fikse gitaarpartijen toch uit tot een kloek rockbeest.
The Temperance Movement heeft in hun korte bestaan ook al een paar heuse classics bij mekaar geschreven, songs die de gensters uit de muren van de concertzaal doen spatten. Check “Get Yourself Free”, “Take It Back” en vooral publiekslieveling “Only Friend”, een absolute kraker die De Kreun op zijn kop zet en meteen ook het hoogtepunt van de avond is.
Een dik uur pure rock met een emotievol kantje, strak, soulvol en met passie gebracht. Meer moet dat soms niet zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/paceshifters-04-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-temperance-movement-04-02-2016/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Nederlands 
Français 
