Fun Lovin’ Criminals – Crimineel sterk!
Fun Lovin’ Criminals
Vooruit
Gent
2016-03-04
Johan Meurisse
Die NYse Fun Lovin’ Criminals hebben iets te vieren . De drie Hugh ‘Huey’, Brian ‘Fast’ en Frank ‘The rhythm master’ brachten twintig jaar terug het prachtige ‘Come find yourself’ uit, dat uiterst origineel klonk. De combinatie van rock , mellow hiphop , rap , jazz, funk , soul , blues, aangevuld met samples en filmsountracks als van ‘Pulp Fiction’, werd een enorme doorbraak . En dit debuut werd nu integraal nog eens gespeeld …
De plaat belandde meteen in onze top, en hun liveset op Rock Torhout (bestond toen nog!) was in ons geheugen gegrift. Kortom je hoort ons komen, met deze tour konden oude herinneringen opgehaald worden tussen pot en pint . En inderdaad , de entourage en de muziek in de Vooruit was het ideale feestdecor , heupwiegend met een smiley ‘Friday night’ tegemoet , waarbij we op gemoedelijke wijze wat konden bijpraten.
Wat wil je … de drie hebben een ongelofelijk charisma en een vleugje humor is niet ver weg. Een zorgeloze avond door de ongedwongen speelsheid en de lounge die schuilt in de sound. Hun amicaliteit onderstrepen ze met een glaasje wijn of een cocktail ; disco flashy lights en een strandzetel ontbraken hier nog .
Een warme, onderkoelde sfeer heerste en iedereen had er zin in. De band loodste ons integraal door het debuut, de leuke interacties en vroegere ervaringen werden opgehaald. Tja dit leek wel een oude ‘school’ reünie.
De laatste jaren namen de drie de geneugtes des levens wel; de laatste tien jaar twee platen, wat niet getuigt van een hoge productiviteit , ook muzikaal en live was de scherpte er wat af , hoewel …die laatste ‘Classic fantastic’ van vijf jaar terug deed het oude gevoel al deels heropleven.
… Het oude gevoel , een ‘cool as fuck’ gevoel , jawel , hier waren we vanavond voor gekomen. Door de aanstekelijke grooves en de lounge roken we (letterlijk) de dampende, nachtelijke barsaloons , passeerden beeldrijke Tarentino gangsterfilms ons en droomden we van knappe vrouwen . “FLC” die de plaat en de set opende, “Passive /aggressive”, “The grave & the constant” en hun wereldhit “Scooby snacks” brachten ons meteen in die juiste stemming . De instrumentatie werd ten volle werd benut door de broeierige vette gitaarlicks , de sfeervolle , kleurrijke keys ,de beheerste en opzwepende drums, aangevuld met een verdwaalde blazer . Jawel , het klonk goed en alles viel op z’n plaats , “Bombin the L” rockte, “Smoke’em” met de dikke sigaar of een vette joint was extravert , “King of NY” bouwde op, we konden lekker wegzakken op een “All the time of the world” en tot slot was er de bossonava van “Methadonia” , die het debuut en dus ook de set besloot. Intussen werden we geknuffeld door de lichtvoetige ‘laidback’ van “Bear hug” en in de watten gelegd door “Crime & punishment”, die de aandacht trok door krachtige bluesrock .
Na een korte pauze van een onderkoelde cocktail of pint waren ze er opnieuw voor een zestal nummers . “Friday night” zette het weekend in en de drie klonken op de daaropvolgende “Loco” , “View belongs to everyone” en “Korean bodega” wat stekeliger , feller en staken wat meer oldskool en rock in hun sound. Het gaf de nummers meer diepte en intensiteit . “Love unlimited” en “Big night out” met hun onweerstaanbare smachtende, erotiserende zinsnedes “Barry White saved your life” en “Supermodels on my D” wuifden ons de nacht in. Ze zetten zelf de eerste danspasjes op de bonkende tunes van “The time of my live” (Bill Medley – Jennifer Warnes uit ‘Dirty Dancing’) en de reggae van Bob Marley.
Twintig jaar later zijn de FLC nog steeds aangename fuifbeesten die je een leuk avondje bezorgen … Deze ‘crazy motcha fxx’ hebben de makke optredens van de laatste jaren doorgespoeld . Ze hebben zichzelf overtroffen en zijn dus nu letterlijk ‘back in town’ . FLC - Crimineel sterk!
Organisatie: Democrazy, Gent
Grimes stond, sinds haar passage in de Rotonde van de Botanique, niet meer op een Belgisch podium. Reden te meer om nieuwsgierig te zijn naar wat de opvolger van ‘Visions’ ‘Art Angels’ ons live te bieden heeft.
HANA, de support act van de avond, maakt Amerikaanse pop die voor één keer echt goed klinkt. Niet enkel Grimes is fan, ook Lana Del Rey liet ooit in een interview vallen dat ze de catchy muziek die HANA maakt enorm apprecieert. De support act was zo waardevol, dat HANA nadien nog een plekje op het podium kreeg tijdens de show van Grimes zelf. En terecht!
Grimes - Een zeer specifiek publiek is wat je kon treffen in een overvolle AB. Hipsters met gekleurd haar en neuspiercings langs alle kanten. En meteen konden we de link leggen wanneer Claire Boucher het podium opwandelde. Een grote strik in het haar, een Aziatische ‘Minnie Mouse’ outfit en continue vreemde bewegingen. Jazeker, 100% hipster.
Bij opener “Laughing and not being normal” kwamen er twee danseressen het podium opgewandeld. Meteen werd duidelijk dat het optreden niet per se draaide rond muzikale hoogtepunten, maar vooral rond show. Heel veel dansen en springen, minder synths en drumpads, en nog minder gitaar. Het geheel van lichtshow, spannende beats en tonnen energie spatte zo hard van het podium dat geen enkel ander gebrek ons stoorde.
Als we het dan toch even over de muzikale kant van het verhaal kunnen hebben, mogen we eerlijk zijn dat nummers als “Flesh Without Blood”, “Realiti” en “Scream” op Grimes’ laatste plaat al goede popsongs waren, en live verbazingwekkend meer tot uiting kwamen.
Grimes zette in het geheel een ongelofelijk straffe show neer, een optreden om ‘u’ tegen te zeggen. En vooral eentje om niet snel te vergeten!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/grimes-03-03-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Savages – Topconcert!
Savages en Bo Ningen
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-03-02
Johan Meurisse
We beleefden een topavondje in de Botanique … dit met de double bill van het Japanse Bo Ningen en Savages, het Londense all female postpunk kwartet (hoewel ze het liefst zo niet genoemd willen worden). Meteen noteerden we al één van de concerten van 2016 dat in onze brains werd gestampt. De ultieme uppercut van de twee samen , was het bloedspannende , gedreven , extatische “Fuckers” , die de set van contrasten vanavond samenvat : gejaagd – beheerst , hard – zacht, donker – licht, hartverwarmend – woedend.
We werden hier anderhalf uur op sleeptouw genomen in een unieke trip, die spannend , krachtig , sterk klonk . De vier dames zijn enorm op elkaar ingespeeld. De coolness van vroeger is zo goed als volledig weg . De zangeres Jehnny Beth heeft een uitstraling om U tegen te zeggen. Haar doortastende , aangrijpende vocals en haar schokkerige, hoekige danspassen bieden de songs nog meer intensiteit . De diepe bastunes , de indringende drumpartijen en de snedige , felle en melancholieke gitaarcapriolen zorgen ervoor dat het gitzwarte geluid onder hoogspanning gehouden werd. Ondanks de apocalyptische dreiging en de paranoia die rond de sound zweeft , is deze kleurrijker nu en klinkt het geheel aanstekelijk, dampend , erotiserend in een sober gehouden lichtdecor van witte spotlights en hun zwarte kledij.
… Wat een act , wat een présence. Met het nieuwe album ‘Adore life’ hebben ze opnieuw een krachtig antwoord klaar, drie jaar na het overtuigende debuut ‘Silence yourself’. Bauhaus, Swans , Patti Smith en tot vervelends toe – voor de band – Siouxie zijn duidelijke invloeden. Maar OK hun lat hebben ze erg hoog gelegd en – geruststelling - de hooggespannen verwachtingen werden ingelost .
Ze wisselden af in hun twee cd’s . In die strakke, bezwerende , onrustige , nerveuze sound, was de opener “Sad person” al meteen een knaller. Letterlijk werden we verder meegevoerd, meegezogen zelfs in dat aparte , unieke geluid . Een stuwende “City’s full” en een intens broeierige “Slowing down ther world” volgden . Een schurende , knarsende , verbeten gitaar met 80s wave echos en effects gaf nog meer diepte en intensiteit . Een zinderende spanning hadden we in songs als “Shut up”, “Surrender” , “Evil”. We werden in het Savages wereldje samen geperst. “The answer”, “Hit me” , “T.I.W.Y.G.” hielden ons letterlijk vast. Kippenvelmomenten. Savages als loslopend wild . Enkele sfeervolle nummers tussenin boden ademruimte. Hun muzikale wervelwind stoomde naar een climax, “Fuckers”, je opgestoken middelvinger bleef stijf staan .
Savages diende kopstoten toe …Schitterende liveset .
Ook Bo Ningen vergeten we niet . Een kleine twee jaar terug brachten ze een (onbeluisterbare) avant-jazz noise plaat uit met Savages . We zagen hen eerder al eens in de AB met o.m. Goat, Moon Duo en White Hills voor een psychedelicafestival . Ze overspoelden met een wall-of-sound van ‘70s retro, psychedelica en acidsounds. Op dreef gekomen na een tiental minuten hadden we een snedig, krachtig , explosief geluid - van zwevende, galmende, gitaren, een diep grommende, dreunende bas en bezwerende , opzwepende drums -, intrigeerde door een repetitieve ritmiek, had verrassende wendingen , kon ontsporen en klonk naar het eind noisy, hyperkinetisch, geschift en gek!
Een goed half uur werden we in die muzikale wereld ondergedompeld . De paar nummers konden hierdoor nog niet tot op het bot worden uitgediept . We kregen wel door de dromerige soms piepende vocals van Taigen Kawabe een toegevoegde waarde .
Hun sound kon de soundtrack vormen van de binnenkort te verschijnen science-fiction film ‘Independence Day 2’ …
Zoals reeds gezegd , dit was een topavond , waarbij Savages moeiteloos ook de AB kon uitverkopen …Mooi zo , Bota!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/savages-02-03-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bo-ningen-02-03-2016/
Organisatie: Botanique, Brussel
Met ‘Last of our kind’ gaat The Darkness van de broers Dan en Justin Hawkins verder op het pad van voorganger ‘Hot Cakes’: stevige, harde rock met weinig verrassingen. Zeggen dat ze nog steeds lijken op een Queen-cover-band die enkel de afleggertjes en vullertjes van Freddie Mercury brengt, is er misschien wat over. De band werkt duidelijk aan een eigen geluid en een eigen gezicht, maar voor deze ‘Last of our kind’ had de strenge hand van een externe producer misschien wonderen kunnen doen.
De eerste helft van het album is nog best spannend. De openers “Barbarian” en “Open Fire” schieten tegen een hoog tempo uit de startblokken en laten zo het beste verwachten, maar met die twee songs is het meeste buskruit al verschoten. Het derde nummer, titeltrack “Last our kind” kan al veel minder boeien. Daarna komt nog de knappe intro van “Roaring Waters”, maar de rest van het nummer heeft maar weinig vlees aan het been. De rest van de CD is meer van hetzelfde, maar dan met minder inspiratie, zowel muzikaal als tekstueel.
Mochten we nog in de vorige eeuw leven, dan had de ballad “Sarah O’ Sarah” een mooie single geweest voor de StuBru’s en Radio Donna’s van die tijd en zeker voer geweest voor een Knuffelrock-CD, maar in 2016 lijkt het er eerder op dat de band een ballad zocht als rustpunt voor tijdens de live shows. Op het afsluitende “Conquerors” mag bassist Frankie Poullain als zanger fungeren, maar dat maakt dan weer eigenlijk enkel duidelijk dat de sterkte van The Darkness ligt bij zanger Justin Hawkins.
The Darkness krijgt met ‘Last of our kind’ punten voor volharding en goede bedoelingen, maar veel nieuwe fans zullen ze er niet mee winnen.
Kennismaken met St Germain deden we vijftien jaar terug … Ludovic Navarre is de man achter St Germain , die debuteerde in 2000 met ‘Tourist’ , die handig inspeelde op de rage van sensuele, zomerse lounge met jazz , blues en triphopsounds.
St Germain had een heuse band achter zich met sax, trompet , flute en percussie, zorgde voor een breed opengetrokken geluid en sprak de dansspieren aan door de rustige , repetitieve voortkabbelende beats, die door de ritmiek en de grooves uptempo konden klinken .
Een avontuur , een ‘joie de vivre’ dat ontspannen, swingend was door songs als “Rose rouge”, “So flute” en “Sure thing”.
Hij wou bewust geen herhalingstoets van ‘Tourist’ en ging net als Stef Camil Carlens op avontuur in Afrika. Hij vond Malinese muzikanten en vocalisten, en afro en desert blues kregen een voornaam plaatsje op de nieuwe titelloze plaat, wat sterk overtuigt .
Een muzikale ontdekkingstocht die Moby, Little Axe , RL Burnside, Tinariwen en ons eigen Buscemi samenbracht . Een puik resultaat , waarbij we in hogere sferen komen of heupwiegend gedropt zijn in de Sahara of in de jungle.
Live opnieuw een heus collectief op de stage met traditionele Afrikaanse instrumenten als de kora, de balafon en de n'goni , die broederlijk samengaan met de elektrische gitaren, flutes , piano's, saxofoons en zijn kenmerkende electro-vibes .
Je wordt meteen meegevoerd in die zalvende hypnotiserende sound. De zomerse single “Real blues” opent, is warm, knus , energiek, met de stem van de legendarische Texaanse bluesman Lightnin' Hopkins op de achtergrond; de gitaarriedels intrigeren en de ritmische percussie prikkelt, dweept op en klinkt aanstekelijk. Heerlijk zoiets . Een dampend, smachtend sfeertje hebben we!
St Germain loodst ons doorheen de plaat met rustige housy beats en de unieke instrumentatie. “How dare you” (met Zoumana Tereta) kenmerkt die desert blues. “Sitting here” dan (met de stem van Nahawa Doumboa) wordt prachtig ingeleid door het gitaarspel en maakt de reis doorheen Mali compleet . Aangename grooves dwarrelen over ons heen.
We zijn duidelijk te vinden voor de aangenaam voortkabbelende grooves van die afroblues/jazzlounge. Puike return.
Die Ryan Adams is een belangvol sing/songwriter binnen de rootspop . Hij heeft al een pak platen uit , maar verbaast hier om net de songs van de Amerikaanse countryprinses , Taylor Swift, die intussen een popkoningin is geworden , van haar plaat ‘1989’ , veruit de best verkochte plaat, te coveren van begin tot einde in zijn eigen stijl .
Inderdaad , de nummers worden omgebogen naar zijn eigen kenmerkend stijlenpalet , met die emotievolle , gevoelige tune. De elektrische productie is uit de nummers , bijgevolg we krijgen een reeks afwisselende sfeervolle en ingenomen poprockend nummers . “Welcome to New York” , “Style” zijn breder van opzet , “Out of the woods” bouwt op en de kwetsbaarheid ervaren we op de sobere “Bad blood” , “Wildest dreams” , “How you get the girl” en “This love”; op de andere horen we net ook die fijngevoeligheid van een Swift terug . Beide kampen kunnen maar tevreden zijn met zo’n plaat .
Een verrassend sterk en bloedserieus album.
Eenvoud siert bij de Ierse rockers Raglans . Ze hebben een leuke sfeervolle, vrolijke , opgewekte plaat uit , met het nodige (spel)plezier gemaakt en die een zeker samenhorigheidsgevoel uitstraalt . “Diggin holes” en “Lady roll back the years” brengen je meteen in de juiste stemming . Fris , sprankelende uptempo songs. Daarna komt het popgevoel sterk naar voor en klinkt het wat gewoontjes , maar nog wel steeds goed . De meer sfeervolle “Not now”, “High road” en “Born in storms” tonen dat het kwartet breder kan gaan. Tussenin nog eens wat meer knallen met “The man from Glasgow”, die onderstreept dat het rockend concept het sterkst is.
Een gretig bandje alvast , die al een behoorlijke livestatus hebben opgebouwd en geknipt zijn voor de zomerfestivals!
Met ‘What Went Down’, zette Foals in 2015 een grote stap naar een breder (en iets bombastischer) geluid, en hopelijk ook zo naar een breder publiek. Prima plaat, goeie reviews, een jaarvoorraad wijn die bij de opnames soldaat werden gemaakt, en een instap naar grotere venues lonkte.
Een week na de gesmaakte passage in Vorst Nationaal (dat toch iets té groot bleek en Vorst Club werd) ging vanavond ook de Zénith in Lille massaal voor de bijl in een verschroeiend optreden dat het UK & Europese gedeelte van hun tournee in schoonheid mocht afsluiten.
Alle ingrediënten om er een kolkend feestje van te maken waren alvast aanwezig. Een gretige band met veel goesting en speelplezier - altijd mooi om te zien - , een uitzinnig publiek dat tekstflarden bleef zingen én natuurlijk een mooie back catalog waarin gretig gegrasduind werd. Van de 16 nummers die de revue passeerden kwamen slechts 7 van ‘What Went Down’, dus de fans werden ook getrakteerd op een mooie doorsnede uit hun gevarieerde repertoire en stijlen.
Van de funky disco-dansbaarheid van “My Number”, over de Afrikaanse gitaartjes op “Olympic Airways” en “Balloons”. Maar ook van de ingetogen pracht van “Spanish Sahara” en het aan Fleet Foxes schatplichtige “London Thunder” tot de bombarie en explosieve rock waarin Foals de laatste twijfelaars heden ten dage live absoluut mee over de streep trekt. Knallen was het met gloeiende sintels die steeds opnieuw werden opgestookt tot exorbitante vreugdevuren. Vooraan in de set met het giftig denderende “Snake Oil” en op het eind met de aanrollende geluidsgolven van “A Knife In The Ocean” en het snoeiharde gebrachte “Inhaler”.
In de bissen troffen we naast “London Thunder” met het zo heerlijk uitbarstende “What Went Down” en het dodelijk efficiënte “Two Steps, Twice” nog 2 orgelpunten van formaat waarin de energieke veulens uit Oxford de Zénith nog eens finaal deden steigeren en naar een collectief delirium voerden.
Zanger Yannis Philipakkis vuurde zijn band en het publiek het hele optreden aan als een wandelende splinterbom. Meermaals hitste hij alles en iedereen op om volledig los te gehen om dan zelf de daad bij het woord te voegen en zelf het publiek in te duiken! Kortom, de mening over dit concert kan het best uit zijn eigen mond komen en we treden die met veel plezier bij: “Fucking badass! Best monday ever!”
Op basis van wat Foals anno 2016 te horen brengt, lijdt het geen twijfel dat deze zomer The Barn in Rock Werchter zonder probleem in lichterlaaie zal gezet worden en er vele nieuwe zieltjes zullen worden bijgewonnen!
Setlist: Snake Oil / Olympic Airways / My Number / Birch Tree / Give It All / Mountain At My Gates / Balloons / Providence / Spanish Sahara / Red Socks Pugie / Late Night / A Knife In The Ocean / Inhaler
Bis - London Thunder / What Went Down / Two Steps Twice
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-foals-29-02-2016/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Hinds kunnen eigen toekomst glorieuzer maken
Hinds
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-02-28
Johan Meurisse
Het jonge vierkoppige vrouwelijk gezelschap Hinds was op het Eurosonic-Noorderslag 2015 al een bescheiden sensatie . Van een duo Deers zijn ze uitgegroeid tot een kwartet, Hinds, die heerlijke lofi garagepop speelt . Hun rommelige , rammelende , rauwe, ongepolijste pop klinkt charmant als speels ongedwongen . Hun debuut ‘Leave me alone ‘ van twaalf songs , met het nieuwe jaar verschenen, werd zo goed als allemaal gespeeld met een tweetal covers; ze passeerden de revue in een kleine 50 tal minuten.
De jonge dames hadden er duidelijk zin in , de discostamper “You sexy thing” van Hot Chocolate leidde het concert in . Een verleidelijk danspasje naar en op het podium … en inpluggen maar . De eerste twee “Warning with their curling” en “Trippy gum” van de vier Madrileense dames klonken al aanstekelijk. Een beker bier van een oververhitte fan of hoe je ‘t ook wenst te interpreteren , gooide wat roet in het eten, maar dat belette niet dat ze door een even jong publiek warm werden onthaald en dat een glimlach al snel terug verscheen .
In die onschuldige sound , die een beetje kan gelinkt worden aan Parquet Courts , Ultimate Painting en het oude Guided by Voices , Pavement, horen we onderhuids ook 60s dampende rock’n’roll Tarentino . Niet voor niks knalde na de set een ‘Kill Bill’ fragment van de Japanse The 5.6.7.8’s (“Woo hoo”) door de boxen …
Af en toe klonken ze wat soberder , ingenomener , was er een liefdesliedje of kon je wat wegdromen, maar met de groovy uptempo’s van “Warts”, “Chili town” , “Garden” en de single “Bamboo” trokken ze het geheel wat meer open , extraverter en lekker in het gehoor . Hier dreunde de bas goed door , waren de gitaren waren scherper gespannen en de drums wat feller, geruggensteund door de leuke samenzang , wat net een aangenaam frisse, leuke set opleverde .
Hinds kan nog niet aan Pins of Nots en staat nog ver van de intellectual pop van Savages, maar de jonge dames hebben een mooie toekomst om hun onstuimige , aanstekelijke sound glorieuzer te maken …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Gisterenavond waren we te gast op het langverwachte optreden van Eagles of Death Metal in Vorst Nationaal. Het concert zou normaal zijn doorgegaan op 15 november 2015 maar de dramatische gebeurtenissen in Le Bataclan hebben daar spijtig genoeg verandering in gebracht.
Eagles Of Death Metal straalde pure rock’n’roll uit. Jesse Hughes wist vanaf het eerste moment zijn publiek met volle overtuiging te imponeren. Zo kwam hij in zijn getatoeëerd bloot bovenlijf het podium opgewandeld op Kool & The Gang's “Ladies Night”. Dit zorgde er meteen voor dat alle vrouwen in de zaal opeens op temperatuur werden gebracht. Hun veelbelovende set begon met “I Only Want You” uit het album ‘Peace Love Death Metal’ (2004). Dit werd met de nodige rock’n’roll en wervelende danspasjes door de boxen van Vorst geknald. Verder volgden “Don’t Speak (I Came to Make a Bang!)” en “Whorehoppin (Shit Goddamn)” terwijl Jesse van de ene kant van het podium naar de andere holde.
Muzikaal kwam dit optreden voor ons misschien wat laat op gang maar het bluesrock showgehalte was wel meteen aanwezig. Na deze nummers verraste deze rockband ons met enkele covers zoals “Save A Prayer” van Duran Duran (de zalvende hymne na die terreuraanslag) en “Stuck in the Middle with You” van Steelers Wheel. In al zijn enthousiasme besloot Jesse zijn whiskey cola in één tuig leeg te drinken en even een wending te geven aan de setlist. Het geluid van “Cherry–Cola” kwam meteen daarna uit de gitaren van deze rockband gestroomd.
Niet onbelangrijk was het eerbetoon aan de aanslagen in Parijs en het crewlid die omkwam in Le Bataclan. Ook alle veiligheidsdiensten werden vanavond hartelijk bedankt door de liefdevolle zanger.
“Brown Sugar” van The Rolling Stones was ook van de partij en EODM werden daarvoor bijgestaan door de support acts Sinner Sinners en White Miles. Tot slot besloot onze overenthousiaste zanger het publiek in te duiken en zijn langdurige gitaarsolo’s achteraan de zaal verder te zetten. “Speaking Tongues” mocht van daaruit het optreden afsluiten. Althans dat dachten we. Er volgden nog een paar drum- en gitaarsolo’s die samen nog zeker een kwartier hebben geduurd tot vervelens toe.
Maar het zou Eagles of Death Metal niet zijn mocht er niet wat show en veel liefde door de zaal worden gegooid. Hoewel de langdurige pauzes tussen de nummers door een vrij storend element waren gedurende de show. Maar ja, typisch Amerikaans als je ’t mij vraagt!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/eagles-of-death-metal-25-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/white-miles-25-02-2016/
Organisatie: Live Nation
Smith Westerns stond te spelen in de Chateau op Pukkelpop 2011 toen de hel losbrak. Voor ons een stormachtige en eenmalige kennismaking met deze band uit Chicago. Ondertussen bestaat deze band niet meer, en een aantal leden van die band hebben een nieuwe band gevormd, Whitney. Ook de voormalige drummer van Unknown Mortal Orchestra maakt deel uit van dit zestal. Op StuBru zijn ze heel te spreken over deze band, en wordt de single “No woman” stevig gepusht. Een plaat hebben deze jongens nog niet uit, maar onze interesse was gewekt, dus wij naar Gent, naar de café van Walter De Buck voor een eerste kennismaking met deze band.
De Plancher was goed gevuld voor deze showcase die een heel intiem karakter kreeg omdat het publiek zo dicht op de band zat. Centraal in de band staat drummer Julien Erhlich, een piepjong gastje die ook het merendeel van de zang voor zijn rekening neemt, soms in samenzang met de orgelspeler. Whitney haalt de mosterd bij close harmony en country, al vonden we elementen van southern rock in de klank van deze band. We waren niet altijd even overtuigd, de hoge falset van Ehrlich was ons soms te honigzoet, boybands als godbetert Hanson waren nooit ver weg.
Niettemin, een mooie geluid, vooral door de combinatie van orgel en trompet. De band heeft nog niet zoveel materiaal, dus het was een kort optreden, met een cover van The Everly Brothers, “So sad (to watch good love go bad)”. Op basis van de single “No Woman”, dacht ik dat deze band wel iets kon betekenen bij ons, de vergelijking met Bon Iver werd terecht gemaakt.
Maar de andere nummers klinken toch wel echt heel erg country, en ik ben niet zeker dat daar een ruim publiek voor is in België, toch niet in combinatie met die hoge boysbandfalset.
Organisatie: Trefpunt ism Democrazy, Gent
Het Londense duo , Anthony West en Josephine Vander Gucht , wordt door een jong publiek op handen gedragen . De AB zat goed vol om de popelektronica van het beloftevolle Oh Wonder, die nog maar 1 plaat uitheeft ‘OW’, aan het werk te zien . Ze zitten ergens tussen The xx , James Blake en London Grammar in. Op de achtergrond werden ze live aangevuld met een bassist en een drummer . In een goed uur kregen we alle songs van het debuut te horen van de enthousiasmerende twee .
Een hartverwarmende , melancholieke groovy electrosound waaide over ons heen, innemend, loom en energiek onder hun aangename tweestemmigheid . Veertien songs passeerden de revue op een ontspannende , plezierige , vermakelijke wijze.
Een handvol leuke songs onthouden we, “Dazzle” , die de set opende en de opbouwende extraverte tempo’s van “Without you”, “Landslide” en de single “Drive” . Ook het afsluitende “Technicolour beat” , met z’n diepe donkere , dansbare beats, intrigeerde en overtuigde sterk.
Voor de rest heel wat dromerig materiaal met zalvende beats , beetje teveel van hetzelfde soms, en twee sobere nummers, geleest op elektrische gitaar en hun samenzang.
Oh Wonder kon rekenen op heel wat bijval. Heel wat sfeer dus , ook de puike lichtshow tekende hier voor. Ze klinken zeker niet vernieuwend, maar hun sfeervolle, weemoedige en uptempo tunes weten ruimschoots het overwegend jonge publiek hun harten te smelten .
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Solo maakte Robin Pecknold als voorprogramma een fletse indruk. Fleet Foxes zou zonder 's mans inbreng weinig voorstellen, maar helaas blijkt ook het omgekeerde waar. Veel te schaars waren de momenten waarop hij ons met zijn herkenbare stem en monotone gitaarspel wist te bekoren. Hopelijk staakt Pecknold binnenkort dus zijn povere poging om ook solo naam te maken. De harmonische pracht die zijn groep kan creëren werd in de langzaam vollopende Henry Le Boeuf-zaal immers node gemist.
Muzikale rijkdom kwam er dan wel weer in overvloed tijdens het concert waarmee Joanna Newson haar Europese tour aftrapte. De immer goedlachse zangeres laat zich omringen door vier muzikanten die stuk voor stuk van vele markten thuis zijn.
Niet enkel tussen maar ook tijdens de nummers wordt er meermaals van instrument gewisseld. Dit alles zonder de flow te doorbreken. Een puike prestatie, temeer daar meerdere songs vaker van tempo wisselen dan Lady Gaga van outfit. (Over outfits gesproken: dankzij de pyama-achtige pakjes van twee van de muzikanten zag Newson er in haar baljurk niet al te excentriek uit.)
Bijna de helft van de set werd geput uit het recente 'Divers', een plaat die toegankelijker klinkt dan zijn voorgangers. Daar waar vooral de vocale capriolen in het verleden iets te uitzinnig waren om verteerbaar te blijven, wordt alles tegenwoordig zowel op plaat als live iets meer gedoseerd geserveerd. Wie horendol wordt van de stemmen van Kate Bush, Joni Mitchell of Björk, blijft best wel nog steeds met een wijde boog om Joanna Newson heen lopen. Ook aan Linda Perry van 4 Non Blondes werden we nu en dan herinnerd (vooral dan tijdens “Soft als Chalk”), waarbij we echter opmerken dat die vergelijking niet helemaal opgaat aangezien de eerder kinderlijke stem van Newson te krachteloos klinkt om als zangeres te beklijven. Gelukkig compenseert ze dit met andere kwaliteiten die haar onmiskenbaar typeren: Joanna Newson is en blijft een originele songschrijfster die vol drive haar zingende zelf knap begeleidt op harp en piano.
Maar laat ons vooral ook niet haar muzikanten vergeten! Niet voor niks gooide Newson in de Bozar meermaals bloempjes naar haar groep (en dan vooral naar Ryan Francesconi die als arrangeur heel wat adelbrieven kan voorleggen). Harp, piano, drums, gitaar, violen, orgel, blokfluiten,...het instrumentarium was net als de tempi en de teksten en de sferen van de vaak complexe songs even divers als de titel van haar laatste plaat.
Joanna Newson trakteerde ons van “Bridges and Balloons" t.e.m. "Baby Birch" op een heerlijke trip door haar almaar uitbreidende wondere wereld …
Organisatie: Bozar ism Ancienne Belgique, Brussel
Zeven jaar liet Mercury Rev , rond de tandem Grashopper en Jonathan Donahue , op zich wachten om nieuw materiaal , ‘The light in you’ uit te brengen . Niet dat ze volledig verdwenen waren, nee , af en toe zagen we hen wel op een festiviteit , met band of met hun twee.
Hun charmante , warme melancholische dreampop , die ons naar de sterrenhemel voert, is ergens tussen de psychedelica van Flaming Lips en Sigur ros te situeren. En kan dus ook in een grillig decor onderworpen worden, wat de song afwisselend mooi , intens, levendig, spannend maakt :
Op die nieuwe hebben we een beetje van alles uit de Mercury Rev stal , van eenvoudige sferische pop naar weelderigheid, van dat kenmerkend droom ‘oceaan’gevoel tot het meer open trekken door effects , orkestratie en dramatiek , gotiek , theater , wat ze brengen in heel wat wisseling van structuren en stemmingen , die innemend , broos , kwetsbaar als extravert, gedreven, hitsig kunnen zijn .
Er valt veel te beleven dus , en op die manier laveren we dan van een sfeervolle “Amelie”, “You’ve gone with so little for so long” , naar de mistige effects van “The queen of swans”, “Central park east” en “Are you ready?” . Verder genieten we van die variatie in het genre met het filmische “Autumn’s in the air” en de uptempo inslagen van “Sunflower” en “Rainy day record”.
Zanger Jonathan Donahue zweeft al een ballerina, dirigeert en voert ons mee in dit concept . De muzikale droomwereld van Mercury Rev is en blijft toch wel iets uniek en apart .
Nederlands 
Français 
