Zowat de grootste oneer die je Mark Lanegan kan bewijzen is hem afschilderen als een grunge held. Als bezieler van de zonder meer geweldige Screaming Trees heeft de zonderlinge brombeer medio jaren ‘90 weliswaar een paar tijdloze platen ingeblikt, pas sinds het verscheiden van die band is de echte performer in Lanegan duidelijk opgestaan. Als vertolker van onheilszwangere blues en rafelige folk kent de Amerikaan zijn gelijke niet, en dus was het toch even slikken toen Lanegan bekende dat hij in de aanloop naar zijn recentste worp ‘Phantom Radio’ bijna uitsluitend op een dieet van 80ies new wave en postpunk had geleefd. Ook de productie van het album is -de sound van dat decennium indachtig- redelijk glossy en resulteerde in ongewoon gepolijste songs, maar ondanks dat alles tast ‘Phantom Radio’ als vanouds het volledige spectrum af tussen bedrog en berouw.
Noch de lijkbleke Lanegan, noch zijn van tristesse doorwrongen songs verdragen veel daglicht. Het ideale decor om de man aan het werk te zien is dus niet een zonovergoten festivalweide vol wulpse tentsletjes, maar wel de beslotenheid van een spaarzaam verlichte concerttempel zoals de voor de gelegenheid uitverkochte AB. Zowat gans de set door baadde het podium in bloedrood licht, de kleur die de meeste songs van de ranke Amerikaan als gegoten zit.
Somberheid en eenvoud bleken de sleutelwoorden bij de aftrap in Brussel. Enkel vergezeld van gitarist Jeff Fielder ging Lanegan graven in zijn eigen sinistere bluesverleden, en haalde er o.a. “When Your Number Isn’t Up” uit ‘doorbraakplaat’ ‘Bubblegum’ (‘04) en “Dead On You” uit zijn voorlopig opus magnum “Whiskey For The Holy Ghost’ (‘94) vanonder het stof.
De onbeweeglijke Lanegan en diens schuurpapieren strot maakten meteen veel indruk, zo veel zelfs dat het uitgelaten publieksgeroezemoes prompt verstomde. Iemand riep zelfs “We love you Mr. Lanegan”, en van zoveel emotie ging zelfs het stereotype ijskonijn in Lanegan een graad of twee ontdooien. Na het derde nummer kon er immers al een “Thank you” af, en naarmate de set vorderde betrapten we de Amerikaan warempel op schuchtere pogingen tot heupwiegen en een half vermomde schalkse glimlach.
Met de decibels ging het overigens alsmaar crescendo naarmate er meer leden van de Mark Lanegan Band hun opwachting maakten op het podium. Het titelnummer van de tevens vorig jaar verschenen EP “No Bells On Sunday” en de vergeten parel “Resurrection Song” werden subtiel ingekleurd door Aldo Struyf (Creature With The Atom Brain) die afwisselend slide gitaar en ijle synths hanteerde. Het geheel kreeg iets pastoraals dat spontaan herinneringen opriep aan ‘Ocean Rain’, het pièce de résistance van Echo & The Bunnymen én -zo bleek uit interviews- tevens een vaste waarde op Lanegan’s iPod. Struyf, die door Lanegan even later werd voorgesteld als ‘my brother’, is onmiskenbaar de dirigent van de band. Hij is het die de groep op sleeptouw neemt, en elk nummer een meerwaarde geeft in vergelijking met de studioversies.
Toen ook de uit het voorprogramma geleende bassist als laatste ten tonele verscheen evolueerde de sound tot groots, meeslepend en bijwijlen brutaal. We kwamen prompt wat plaats te kort in ons notitieboekje om de snel op elkaar volgende hoogtepunten in inkt te zetten: een schuimbekkende versie van “The Gravedigger’s Song”, PJ Harvey die (eerlijk = eerlijk) niet werd gemist tijdens het door een primitieve Stooges riff voortgestuwde “Hit The City”, het bastaardkindje van The Cure en New Order genaamd “Harvest Home”, en het op een industrial beat drijvende “Ode To Sad Disco”.
Tegen het eind van de set liet de 50-jarige Amerikaan gelukkig ook wat tijd en ruimte om de introverte crooner in hem aan het woord te laten. Tijdens nieuwe en tevens meer lichtvoetige nummers als “Floor Of The Ocean” en “Torn Red Heart” sloeg Lanegan zelfs écht aan het zingen, maar de rafelige weerhaakjes in zijn bariton kreeg de man gelukkig nooit volledig afgevijld.
Bij het inzetten van de encores kon een zichtbaar ontspannen Lanegan nog net een welgemeend dankwoordje voor zijn Belgische fans uitbrengen vooraleer de metalen percussie beat een withete portie “Methamphetamine Blues” aankondigde.
Balsem voor de ziel werd vervolgens geserveerd met de psychedelische gospel “Revival”, zonder twijfel het beste nummer dat ooit uit de samenwerking tussen Lanegan en het Engelse producers duo Soulsavers is voortgekomen. Zelfs een gebroken microfoonstandaard kon dat momentum niet bederven, en eigenlijk had dit een perfect einde van een geslaagde set kunnen betekenen. De afsluitende nieuwe songs “I Am The Wolf” en “The Killing Season” kregen daardoor niet het waardeoordeel dat ze echt verdienden, maar laat dat detailkritiek zijn.
De slotsom van de avond behoeft weinig woorden. Waarschijnlijk was dit de beste Belgische passage van Lanegan in jaren. En waarschijnlijk blijven we fan voor het leven, ja, zelfs al maakt de nukkige Amerikaan straks een reggae plaat.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Pere Ubu is de eeuwige undergroundband, een cultgroep die met een dwarse, experimentele, freaky en avantgardistische stijl steeds in de kantlijn van de rock- en wavemuziek is blijven vertoeven. De band is in de jaren 70 ontstaan uit de restanten van de proto punkers Rocket From The Tombs en heeft in 40 jaar een hele resem bandleden zien komen en gaan.
De constante in de band is natuurlijk de inmiddels 62 jarige David Thomas, een zonderling en iconisch figuur die tussen alle Pere Ubu platen door ook een tiental solo platen heeft gemaakt die al even bizar klonken als het werk van zijn buitenissige groep.
David Thomas is een artiest van het kaliber Captain Beefheart, Michael Gira (Swans) en Mark E Smith (The Fall), een ondoordringbare en eigenzinnige kunstenaar die de wereld een hoop averechtse songs en levenslessen heeft bijgebracht. Om gezondheidsredenen moet de man tegenwoordig al zittend zijn concerten doorbrengen, maar het maakt er zijn verschijning daarom niet minder indrukwekkend om.
Ook in Eeklo was Pere Ubu, en dan vooral David Thomas, weer volledig zijn ongeëvenaarde zelf, onvoorspelbaar, markant, bijzonder, tegendraads, afwijkend en ongeremd. De band speelde zijn eigen voorprogramma via een half uurtje improvisatie gevuld met flarden van songs die binnenstebuiten werden gekeerd en met elkaar verweven tot een soort soundtrack van een zonderlinge en wereldvreemde road movie.
Daarna volgde een ‘reguliere’ set, voor zover je dat woord eigenlijk nog in de mond kan nemen bij een Pere Ubu concert. De songs waren inderdaad wat korter en hadden elk min of meer een kop en een staart, maar ze gingen nog altijd diverse richtingen uit en zoals steeds bracht Pere Ubu ze in flink verkapte versies, elke Pere Ubu song leidt immers iedere avond een leven op zich en klinkt nooit twee keer hetzelfde.
Pere Ubu had hier een nieuw album ‘Carnival Of Souls’ te promoten met onder meer een heerlijk stuiterend “Bus Sation”, een sluipend “Road To Utah” en een in weed gedompeld “Carnival”.
Met zijn aparte en intrigerende stem wist David Thomas de nodige ziel te leggen in zijn excentrieke songs, ondertussen bleef zijn band lekker dwars doch vakkundig musiceren, ver weg van de geijkte paden.
Een hoofdrol was weggelegd voor de eigengereide klarinettist Darryl Boon en ook de weerbarstige gitaar van Keith Moliné ging geregeld scherp uit de bocht. De voltallige band creëerde alweer die typische ongeëvenaarde chaos waarbij ze telkenmale na een stel vreemdsoortige kronkelingen terug op hun poten terechtkwamen.
Pere Ubu is een unieke band die met niets of niemand te vergelijken valt en David Thomas is een legendarisch cultfiguur die de dingen maar al te graag op zijn kop zet. Wij zijn bijzonder content dat we dit overhoekse anderhalf uurtje in de N9 mochten ondergaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pere-ubu-30-01-2015/
Organisatie: N9, Eeklo
Iedereen loopt de laatste tijd hoog op met de nieuwe D’Angelo, maar men vergeet dat er elders in de USA een nieuw soultalent is opgestaan die nog een veel betere plaat heeft gemaakt. Curtis Harding is de naam, ‘Soul Power’ heet het album en u moest nu al naar de platenwinkel aan het hollen zijn (…of ja, aan het downloaden zijn, we leven al lang in andere tijden). Harding’s soul is vintage en retro, maar staat ook met één been in het heden en de stroop is er af geschrapen. Goeie soul dus, uitstekende soul zelfs, beter dan Charles Bradley en Lee Fields, echter dan Paolo Nutini, veel minder glad dan Bruno Mars of Aloe Blacc, en -ja, hier zijn we weer- nog sterker dan D’Angelo.
Curtis Harding leerde de stiel bij onder meer Outkast en Cee Lo Green maar kwam elders dan weer bij Cole Alexander van de garagepunkers van Black Lips terecht. Aan ‘Soul Power’ hoor je dat hij in verschillende vaarwaters heeft gepeddeld en dat zijn soul meer in de garage dan in de salon heeft gezeten. De Cee Lo Green invloeden zijn er wel degelijk (“Keep On Shining”,“I Need A Friend”), maar die zijn ontdaan van alle gezwollen kitsch. Op de rockgetinte songs (“Surf”, “I Don’t Wanna Go Home”, “Drive My Car”) neigt Harding dan weer naar geestesgenoten Black Joe Lewis en Benjamin Booker, niet toevallig twee artiesten die hun soul het liefst in een gruizige kom garagerock opwarmen.
Curtis’ talent schuilt in zijn stembereik die geregeld ongekende hoogtes haalt, maar bovenal heeft hij een stel gloedvolle songs bij mekaar geschreven die rijkelijk baden in authentieke soultradities en daar een frisse en vinnige hedendaagse toets aan geven. Hij is dan ook nog eens omringd met een schare topmuzikanten die de meest energetische soul, funk en rock serveren.
‘Soul Power’, de vlag dekt de lading. Te zien in de AB!
Magnus , de samenwerking tussen zanger/componist/muzikant Tom Barman en techno DJ/producer CJ Bolland , bengelt op de nieuwe cd tussen een huiskamer – en clubsfeertje . ‘Where neon goes to die’ verschijnt tien jaar na ‘The body gave you everything’ . Ze vielen op met een groovy synthese van house , techno , electro , pop , rock , funk, drum’n’bass en breakbeats. En een CJ Bolland die de sound wat naar zich kon toe trekken en ruimte had om de bezwerende trance kracht bij te zetten .
Ze zijn nu meer een ‘rockband in een elektrobody’ , die een onderhoudende sound spelen, aanstekelijk, smachtend , dampend , kreunend en krakend in een juiste drive, friste en overtuiging .
“Puppy” (met Tim Vanhamel ) en “Singing man” (met Tom Smith) zijn twee overtuigende singles , maar ook “Regulate” (met Billie Kawende) en “Every body loves repitition” (met Selah Sue) , moeten niet onderdoen .
Je ziet en hoort het , bij het duo kwamen heel wat artiesten langs, en als band heb je naast Vanhamel Joris Caluwaerts (ex Zita Swoon) en Christophe Claeys (ex Balthazar) .
Het dance - electroproject werd van onder het stof gehaald en heeft een album uit – minder wervelend dan vroeger– opnieuw meer dan moeite waard …
FOPAW is een zijsprong van twee leden van Drums are for parades , Piet Dierickx en Stijn Vanmarsenille . Samen met Nele De Gussem hebben zij een handig alternatief klaar . De songs op de plaat hebben een broeierige intensiteit , een onderhuidse spanning en een donkere dreiging door het harde, grauwe gitaarspel, die wat metal sludge ademen, de onrustige slepende percussie en de diepe, dreunende ‘Tool’ basses, ondersteund van wat psychedelica keys.
Barkmarket is één van de bands die bij het trio opborrelen . Ze wekken interesse op en slaan hard gevat toe op “Teenage hospital” , “Undo the redo’s” , “Eastern sabbath” en “Cotton sheep”, die mooi verdeeld zijn over de plaat .
Hippie metal wordt het zelfs omschreven . Iets waar we ons achterna zeker in vinden!
SBTRKT - hij komt aantreden met een apart masker binnen een geheel elektronisch web . SBTRKT staat voor Subtrakt en hierachter schuilt de Londense producer Aaron Jerome, die zich een weg plaveit binnen de elektronische muziek. Elektronicavoer met soul , dubstep, drum’n’bass, breakbeats en James Woon/Blake achtige slepende, dreunende basses, grooves en bleeps die aanvullen en die hij brengt met zijn vaste maatje Sampha.
Op de tweede plaat behoudt onze gemaskerde man het mysterieuze , duistere sfeertje , maar gaat het al makkelijker richting pop , met funk, hippop en indiesounds .
De elektronica is hierbij subtieler en vernuftiger . We hebben een rits zangers/zangeressen die meehielpen, waaronder Jessie Ware, Caroline Polachek, ASAP Ferg, Ezra Koenig en natuurlijk Sampha .
Sfeervolle , duistere tracks dus met wat elektronicariedels; “New Dorp New York” en “The light” zijn de sterkste nummers hier, maar met o.m. “Higher”, “Look away”, “Temporary view”, “Everybody knows” , “Problem solved” en “Voices in my head” is SBTRKT even aardig weg …
Persistence Tour 2015 – Opnieuw groots succes met Sick of It All als afsluiter!
Persistence Tour 2015
Brielpoort
Deinze
2015-01-25
John Van De Putte
Net zoals de voorbije jaren streek de Persistence Tour dit voorjaar neer in Deinze.
Het Duitse Mad Bookings zorgde opnieuw voor een schitterende productie.
De line up oogde divers, een mix van opkomend talent en gevestigde waarden.
Op de laatste dag van de tournee gingen wij in de Brielpoort even de sfeer opsnuiven.
De volle parking bij het opdraaien van de site liet alvast het beste vermoeden …
We pikten in bij Rykers die rond 19.30u aan hun set begonnen. Het vijftal was in de jaren '90 één van de vaandeldragers van de Duitse hardcorescene. Na een break van bijna 15 jaar verscheen vorig jaar uit het niets het goed onthaalde album ‘Hard to the core’. We keken dus uit naar de comeback van deze veteranen.
En al snel bleek dat ze nog niets van hun uitstekende livereputatie hadden ingeboet.
Onder frontman Kid D gingen ze van bij de start fel tekeer. Het gaspedaal werd stevig ingedrukt want op hun halfuur speeltijd ramden ze er 11 tracks door. We kregen een pak nieuwe nummers , maar ook een paar klassiekers uit hun bekendste plaat ‘Ground zero’. Toen op het einde "Raining blood" van Slayer werd ingezet ging het publiek andermaal loos op het brute Duitse hardcoregeweld. Een overtuigende en energieke set van een band die 'eigenlijk nooit' is weggeweest.
Walls Of Jericho stond voor de vierde keer op de affiche van de Persistence tour. In afwachting van hun nieuw album mochten ze live nog eens tonen hoe hun intense metalcore nu alweer klinkt... Na de bevalling is de band rond frontvrouw Candace Kucsulain weer back on track. De loodzware breakdowns, snoeiharde gitaarriffs en de strot van 'rode furie' Kucsulain zetten al snel de zaal naar hun hand. Mosh- en circlepits waren alomtegenwoordig en de agressieve vibe droop werkelijk van de band. Classics "The American dream" en "Revival never goes out of style" werden zorgvuldig bewaard als laatste clusterbommen. Ondanks het rommelige geluid was het toch een mooi orgelpunt van een wervelend halfuur.
Zoli Teglas en zijn kompanen van Ignite moesten even later voor de melodieuze noot zorgen. Na een felle start met oa "Veteran" en "Let it burn" begon Zoli aan zijn gebruikelijke spoken words. Dit kan af en toe eens leuk zijn maar teveel is teveel, ook hier zondigde hij zich eraan zodat de vaart volledig uit het optreden ging, wat een nefaste invloed had op het publiek, dat steeds tammer werd naar het einde van de set. Een gemiste kans want deze volle zaal zat zeker wel te wachten op de 'power' en 'passie' van Ignite. "Family" en "Know your history" waren slechts enkele doekjes vóór het bloeden... En het wordt stilaan tijd om een nieuw album uit te brengen want ‘Our darkest days' dateert toch al weer van 2006... Met "Live for better days" en "Bleeding' kwam alsnog een mooi slot aan een eerder wisselvallige performance …
Uit een ander vaatje tapte de New Yorkse grootheden Sick Of It All! Zagen we ooit een tegenvallende liveset van de broertjes Koller... ik dacht het niet! Misschien een tikkeltje voorspelbaar, maar wie maalt er om als de hardcore met zoveel overgave en intensiteit gebracht wordt.
Volgens het klassieke trucje - snoeihard openen met "Good lookin' out", "Sound the alarm" en "Clobberin' time"- grepen ze het publiek bij hun nekvel. Om pas na een dik uur terug los te laten …
Singalongs, dives, moshpits en een wall of death bij " Scrath the surface" , het succesrecept vertoonde nog steeds geen sleet. Integendeel, met een 5 tal nummers uit hun recentste album ‘Last act of defiance’ bewezen ze niet enkel te teren op de classics uit hun bijna 30 jarige carrière. Elke keer blijven ze verbazen ;een onuitputtelijke energie , waardoor ze geen seconde stil stonden op het podium. Frontman Lou houdt iedereen alert en teast het publiek af en toe met te zeggen dat ze wel beter kunnen...
Kortom SOIA op z'n best zonder al te veel poeha, recht uit het hart en rechttoe-rechtaan. Te veel hoogtepunten om op te noemen, maar op afsluiter "Us vs them" eindigden ze met meer dan 100 man op het podium, tekenend voor een overtuigend Sick Of It All!
FR review http://musiczine.lavenir.net/fr/festivals/festival/persistence-tour-2015-dimanche-25-janvier/
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/persistence-tour-2015/
Organisatie: Heartbreaktunes
Hier mogen we al even terugblikken - Tien jaar was het stil rond het excentrieke Canadese duo Death from above 1979, Jesse F. Keeler (bas, synths) en Sebastien Grainger (drum/zang). Zij debuteerden met ‘You’re a woman, I’m a machine’, wat ze omschreven als ‘brutal enough to make your ass explode, fast enough to make your skull vibrate’. Een combinatie van rauw rammelende, gruizige , korrelige gitaarrock, ‘70’s retro, stoner, metal met een portie noise, distortion en dance .
Kortom , een opwindend, ontvlambaar, zompig, jachtig, krachtig garage rock’n‘roll geluid . Hoog in het vaandel werden ze gedragen, maar ze verdwenen al even snel als dat ze opkwamen .
Jesse maakte furore als DJ/remixer van MSTRKRFT en de zingende drummer had nog wel een rock’n’roll bandje .
Het duo heeft inmiddels de gezamenlijke draad terug opgepakt , wat resulteerde in de sterke opvolger ‘ The physical world’, met een reeks drie minuten songs die hard maar ook oog hebben voor een poppy gevoel.
De eerste songs “Cheap talk” en “Right on , Frankenstein!” sluiten meteen aan op vroeger , uptempo, (g) rauw, grimmig en grommend. Gezellig ronkend en dreunend door die basstunes, de opzwepende drums en de geile, rauwe, schreeuwerige zangpartijen .
Dan klinken ze ietwat meer beheerst en heeft de melodie een krachtiger fond , een handvol lekker groovy (pop) rockers dus , maar de broeierige intensiteit en extravertie behouden ze zondermeer . Een song als “Government trash” trekt op het eind nog eens alles open . Ongetwijfeld zijn we opnieuw overdonderend van de tien songs die op de plaat te vinden zijn; een elegante , ongedwongen energie & dynamiek die het duo onderstreept!
De Antwerps-Limburgse band Bed Rugs, die in 2008 een plaatsje wist te versieren in de finale van Humo’s Rock Rally en later nog betere punten scoorde bij ons én bij het Engelse NME met hun debuutplaat ‘8th Cloud’, kwam ons deze maand aangenaam verrassen met hun derde album ‘Cycle’.
We kunnen u verzekeren dat na het afspelen van de eerste track de lucht helderblauw zal zien en dat uw tuin volledig terug in bloei zal staan. ‘Cycle’ is een geweldige mix van indie- en psychedelische rock. Nummers zoals “Piles” zorgen ervoor dat je de hele dag met een gelukzalige smile op uw gezicht rondloopt terwijl “Clear Obscoure” en “Shine” dan weer een iets donkerdere kant laten horen en je heel even meenemen naar een andere wereld. Over het volledige album heerst een groovy sound die u terug doet denken aan sixties psychedelica. Een geweldig plaatje als je het mij vraagt. Een plaatsje op Pukkelpop deze zomer zou hen niet misstaan!
Degenen die deze Belgische band eens live aan het werk willen zien kunnen op 30 januari terecht in TRIX Antwerpen of op 20 Maart in de Muziekodroom in Hasselt. Wij zijn alvast ook van de partij!
In navolging van Love A, Pascow, Bitume en The Beatsteaks is Koeter een nieuwe naam die perfect past binnen het rijtje van zogeheten ‘Deutspunk’-bands.
Koeter is een formatie uit Keulen die je vooral in één adem kunt noemen met Love A. De beide bands brengen namelijk een mix van in het Duits gedebiteerde punkrock met stevige indierock.
Concreet betekent dit cleane maar stuiterende gitaren, een pompende ritmesectie en het typische geschreeuw van frontman Michi.
Het zal ongetwijfeld geen toeval zijn Koeter en Love A enkele jaren terug samen een split-cd opnamen.
Wat ons betreft klinkt ‘Carribean Nights’ zeker verdienstelijk maar haalt Koeter nog niet het niveau van haar grote broer . Behalve single en opener “Klima der Angst” en “Ein Fail für Zwei” met een leuke riff die sterk refeert naar “Münich” van Editors, beschikt deze plaat namelijk over te weinig goeie songs.
Wie interesse heeft in Koeter, kan surfen naar http://kkoeter.com/.
Opnieuw een talentvolle band van eigen bodem! Dat is de conclusie die wij maakten na het beluisteren van ‘The Second’ van Civilian. Hoewel dit na ‘Wake Up Call’ al het tweede full album, is het voor ons een eerste, fijne kennismaking met dit vijftal uit Hasselt.
Civilian omschrijft hun sound zelf als new age hardrock en die term is best wel goed gekozen. Het kwintet brengt een catchy, groovy mix van hardrock, metal,rock en grunge en voegt daar bij momenten een lekker punksausje aan toe.
Bovenal zitten de diverse songs op ‘The Second’ goed in mekaar, blijven ze snel hangen en zijn ze zeer meezingbaar. Opvallen deden allereerst de snelle opener “Zusammen” en voetenstamper “Love In The Moshpit”.
Excellent is ook het donkere rocknummer “Wrong Side Of The Tracks” met een hoofdrol voor de prima strot van Mark Van Luijk. Verder is er het dreigende “Break The Chain” die door de heerlijke riffs en het schitterende refrein onze favoriet op dit album is. Titelnummer “The Second” moet dan weer het kortste nummer zijn dat ooit op een plaat is gezet.
Tenslotte geven we nog een vermelding aan “Digging A Hole” dat verwijst naar onze favoriete band Alice In Chains, voorwaar geen slechte vergelijking.
U leest het, dit is een prima plaat die de aandacht verdient van iedere rechtgeaarde hardrockliefhebber.
Meer info over Civilian vind je op http://civiliantheband.be .
Zelf zijn we nog niet in Ierland geweest en kregen we nog niet de kans om steden als Belfast of Dublin te bezoeken. Gelukkig bestaat er muziek als die van The Mahones om ons toch een mooi idee te geven hoe het land er ongeveer moet uitzien...
The Mahones levert namelijk een flinke bijdrage aan het Keltische erfgoed door de meersterlijke combinatie die ze al meer dan twintig jaar maken van traditionele Keltische volksmuziek en authentieke punkrock. ‘The Hunger & The Fight’ is de elfde plaat van de zes Canadezen en is tevens het eerste deel van een dubbel conceptalbum.
Grosso modo bestaat dit werkstuk uit twee soorten songs: er zijn de stevige upbeat punknummers als “Prisoner 1082”, “A Pint Of Plain (A Drop of the Pure)” en “St. Patrick’s Day Irish Punk Song”.
Daarnaast schakelen de Canadezen regelmatig een flinke versnelling terug en opteren ze voor trage, melodieuze tracks zoals “The Hunger & The Fight”, de Oscar Wilde-ode “Stars”, het romantische “Someone Saved me” en het akoestische “The Auld Traingle”. Het zijn folksongs die perfect passen in de kroeg bij het rustig afsluiten van een lange werkdag.
De Keltische punkband kreeg de ondersteuning van diverse gastmuzikanten waarvan Simon Townshend van The Who en gewezen Sum41-lid Dave Baksh de bekendste namen zijn. Verder zijn er nog twee bonustracks waaronder de Rancid-cover “Last One To Die”. Het zorgt er mede voor dat de plaat een mijlpaal is in de carrière van deze Canadezen.
Meer info over de band vind je op www.themahones.co .
Een paar jaar terug waren zij één van de ontdekkingen op het Roadburnfestival - Blues Pills, met bandleden uit verschillende landen en de Zweede blonde schone zangeres Elin Larsson. Zij valt naast haar mooie verschijning met haar prachtige stem op, ergens tussen Beth Ditto en Janis Joplin in . De band op hun beurt, valt op met hun psychedelische 70s stonerretro; de songs schuren door hun broeierige, pittig gedreven en sfeervolle slepende ritmiek met heerlijke bluesy riffs en die indringende psyche -orgeltunes .
Een afwisselend album hebben we , waarvan de eerste songs “High class woman” , “Ain’t no change”, “Jupiter” en “Black smoke” meteen overweldigen . Er wordt af en toe wat gas teruggenomen en de gevoelige kant komt er door met een “River” , “No hope left for me” en verder o.m. met “Little sun” , die de cd besluit . Tussenin jawel , kan je genieten van aangenaam vurige kolossale goudeerlijke retrosongs .
Heel interessant bandje die meer airplay verdient!
De folky americana sing/songwriter Bonnie ‘Prince’ Billly heeft een pak songs van de plaat ‘Wolfroy goes to town’ uit 2012 meer body gegeven . De sobere, sombere songs zijn sfeervoller en hebben een bredere omlijsting en moeten dus niet onderdoen van de originele aanpak . De roots/americana/alt.country behoudt die kenmerkende melancholie .
De vrolijke , krachtige noot die we soms al hoorden doorsijpelen in vorige platen , blijft onderdrukt . Een paar nieuwe composities vullen aan . maar Will Oldham is en blijft een bijzonder muzikant die z’n muziek in alle oprechtheid , eerlijkheid en puurheid brengt onder de noemer van stemmige slowcore .
Nederlands 
Français 
