Tussen 2 Amerikaanse tours hield The Black Box Revelation even (opnieuw) halt om een thuismatch te spelen … Place to be was de Gentse Vooruit. Met supports voor Jane's Addiction en binnenkort voor Beady Eye en The Darkness gaat het de band duidelijk voor de wind. De positieve recensies van de derde plaat en hun intense liveshows openden deuren …

Toen ze het podium opkwamen werden ze al meteen warm onthaald . Het duo, die maar in de meest eenvoudige opstelling op het podium kan staan (gitaar – drums) , koos eerst voor onderhouden midtempo songs als “My girl”, “Shadowman” en “Bitter” . Het publiek hield er van, want al op de eerste akkoorden heerste er een broeierig sfeertje in de gezellig uitverkochte Vooruit .
Met “Rattle my heart” en “Gravity blues” werd een versnelling hoger geschakeld en kwam de trein goed op gang. Paternoster-Van Dijck toonde,  in vergelijking met de cd voorstelling in de AB, november ll, dat de nieuwe nummers strakker, snediger en volwassener kunnen zijn . Het nieuwe album zat dan ook bijna integraal verweven in de anderhalf uur durende set. Het poppy “Skin” – heupwieger éérste klas - gevolgd door 'oudje' “I don't want it” maakten het eerste half uur vol; het duo had de adrenaline in de aderen en zonder al te veel bindteksten hakten en sloegen ze zich een weg door de uitgekiende setlist. Ze hadden het publiek mee en hun kenmerkende spirit straalde.
Verademing noteerden we met het aan Neil Young gelinkte “Sealed with thorns” , traditioneel met een lange jam van Paternoster, en het 'dromerige' “2 Young boys” . Ze pasten volledig  in het huidige BBR concept.
Op het eind van de set werd nog een clusterbom van jewelste gedropt... een soort 'medley' van “I think I like you”, “Do I know you” en “Set your head on fire”,  ruwe power, snedige, scherpe en snerpende gitaren en roffelende drums, kortom, zompige bluesrock op z’n best! Crowdsurfers werden gespot, het kookpunt werd bereikt.
In de bis dezelfde variatie … een meeslepend en emotievol “Never alone” gevolgd door  “Madhouse” maakten de weg vrij voor “Crazy white man” en het afsluitende “High on a wire” , die alle registers nog eens opentrok.

Jan en Dries gaan met de juiste spirit te werk , stippelen verder hun carrière uit en tekenen voor liveshows vol overgave en dynamiek!

Setlist: 1. My girl, 2. Shadowman, 3. Bitter, 4. Rattle my heart , 5. Gravity blues, 6. Skin, 7. I don't want it, 8. My perception, 9. Shiver of joy, 10. Sealed with thorns, 12. 2 young boys, 12. Love licks, 13, I think i like you, 14. Do i know you, 15.Set your head on fire
Bis 16. Never alone, always together, 17. Madhouse, 18. Crazy white man, 19. High on a wire

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-black-box-revelation-08-05-2012/

Organisatie: Live Nation

Dood en legendarisch : Jimi Hendrix, Bon Scott, Jim Morrison, Kurt Cobain… en natuurlijk Joey Ramone. Voor één keer een rockdode die zich niet heeft lam gezopen, volgespoten of zichzelf een lading lood door de verwarde kop heeft gejaagd. Neen, Joey werd getroffen door die meedogenloze smeerlap van een killer genaamd kanker.
De Amerikaanse oerpunker is al langer dan 10 jaar dood, maar nu komt er onder impuls van zijn broer nog een postuum plaatje uit, eigenlijk nog maar Joey’s tweede soloplaat. The Ramones waren al 5 jaar voor zijn dood ontbonden en Joey heeft in die periode enkel ‘Don’t worry about me’ in elkaar gebokst. Hij was toen al ziek, vandaar de veelzeggende titel, en het is bij dat ene album is gebleven. ‘Don’t worry about me’ had zo zijn momenten maar kon nergens tippen aan het primitieve geweld van de fantastische Ramones. Wij kregen toen al een donker vermoeden, The Ramones waren nergens zonder Joey, maar Joey was ook nergens zonder The Ramones.
En helaas, ook deze ‘Ya Know ?’ bevestigt dat. “Rock ’n roll is the answer” kan als statement wel tellen om de plaat te openen, maar het leidt ons een beetje om de tuin want de song is bijlange niet zo wild als zijn titel doet vermoeden. Het klinkt te braafjes en dat is een euvel dat te dikwijls terugkomt op deze verzameling songs.
Maar gelieve toch nog niet weg te lopen, want er staat hier en daar nog wat lekkers op dit schijfje, zij het in beperkte dosissen. De beste songs zijn overigens diegene die nog het meest aanleunen bij de 2-chords primitieve punkrock van The Ramones.
Opzwepende tracks als “I couldn’t sleep”, “What did I do to deserve you?” en “Seven days of gloom” hunkeren vol ongeduld naar een opwindend punkverleden, doch ze zijn niet talrijk genoeg om ons volledig uit ons kot te lokken. De rest van de songs gaan er misschien nog wel makkelijk in, maar nergens springt de vlam in de pan, en van de opper Ramone zou je dat toch op zijn minst mogen verwachten. Ook Joey’s adoratie voor fifties bubblegum pop en voor The Beach Boys komt hier aan de oppervlakte maar dat brengt nergens onvergetelijke songs met zich mee, integendeel, een quasi onbeluisterbare stinker als “Merry Christmas” is de naam Ramone onwaardig.
‘… Ya know ?’ bevat 15 songs, en dat zijn er minstens de helft te veel. Dat heb je dan met overleden rocklegendes. Wat destijds afleggertjes waren die eigenlijk nooit het daglicht mochten zien, worden nu alsnog op plaat geperst om ze toch nog eens langs de kassa te laten passeren. Er zal altijd wel iemand beter van worden.
Dergelijke postume plaatjes eren hun legendes niet, ze doen er eerder afbreuk aan. Courtney Love zou ergens op zolder ook nog wat solo opnames van Cobain hebben liggen. Kan iemand haar tegenhouden, aub ?

De laatste tijd is er heel wat te doen om dit groepje. Beetje eigenaardig toch dat een band wiens sound volledig op het verleden is geënt zo op handen wordt gedragen door een nieuwe generatie. Langs de andere kant is het ook niet echt verwonderlijk dat dit hoge toppen scheert in een tijd waarin The Black Keys en Jack White echt ‘hot’ zijn.
Alles draait om boegbeeld Britanny Howard, een forse dame met het sex appeal van een baviaan met hangbuik, maar met een stem die barst van de soul. Qua omvang haalt ze het nog net niet van Beth Ditto, qua stem overklast ze die ruimschoots.
De songs op ‘Boys and girls’ worden stuk voor stuk naar een hoger niveau getild door die indrukwekkende keel. Howard meent het met die songs en steekt er een pak leven en emoties in. Met de bezetenheid van een Janis Joplin in volle glorie zet ze haar tanden in de aangrijpende sleper “You ain’t alone” of draait ze haar ruigste stembanden in gang op “I ain’t the same”. Ook de werkelijk fantastische single “Hold On” heeft zich in ons, en waarschijnlijk ook in uw, hoofd genesteld, zonder meer één van de songs van het jaar.
‘Boys and girls’ is een fijne van soul doordrongen retro plaat die gespaard blijft van enige vorm van overproductie of marketinggestuurde hitpotentie. Nu maar hopen dat de hype en de groeiende populariteit hen niet richting gladde en oppervlakkige mainstream plaatjes loodst.

Intens, donker, furieus…. Wie ooit een plaat van Unsane beluisterde, zal ongetwijfeld aan deze adjectieven denken.  Ook op ‘Wreck’ hun zevende full album is dat niet anders. De noise rock-veteranen uit New York trokken met producer Andrew Schneider de studio is en het resultaat is tien heftige, schuimbekkende en razende nummers waar de emotie en frustratie afdruipen. 
Wie na een slechte dag van het werk thuis komt, kan met deze plaat met het volume op 10 ongetwijfeld de nodige stoom aflaten ...
De sterkte van deze band is de treffende combinatie van de zware, brute ritmesectie, scherpe riffs en de ijzingwekkende, schreeuwende strot van Chris Spencer. “Rat”, “Decay”, “Pigeon” en afsluiter “Ha Ha Ha”  zijn onze favorieten en onderstrepen de status van deze monsterlijke band.