Het duo Adam Stephens (vocals en gitaar) en Tyson Vogel (drums) hebben 5 jaar na hun titelloze derde plaat een opvallend rauwe en wilde opvolger gemaakt. Beklijvende en doordringende ballads in de aard van ongeslepen pareltjes als “Fly low carrion crow”, “Linger On”, “Waves of grain” en “Some slender rest” zijn er deze keer niet bij. Een beetje jammer misschien, maar in de plaats daarvan is er een volle en krachtige sound gekomen die de ruwheid en de scherpe kantjes van weleer ook nog steeds in pacht heeft.
Two Gallants neigen hier een beetje naar de potentie van grote broers The Black Keys, en dit vooral op vettige catchy rocksongs als “My love won’t wait”, “Ride away” en “Winter’s youth”. Dankzij de schuurpapieren stem van Stephens snijden de songs alweer tot op het bot, maar eigenaardig genoeg is dat niet het geval met de ruspuntjes “Broken eyes” en “Sunday souvenirs”, twee doordeweekse country songs die ons niet echt koeioneren maar die ook niet blijven hangen.
Two Gallants hebben op ‘The bloom and the blight’ een handvol vitale, gevarieerde en snedige rocksongs uit hun mouw geschud, maar voor de intieme en bloedende ballads die we van hen verwachten moeten we u helaas naar hun vorige plaatjes verwijzen.
Op 27/11 in de Botanique. Je vindt ons op de eerste rij.

Revenge of the rock’n’roll monsters met Peter Pan Speedrock, Karma To Burn en Honky
Revenge of the rock’n’roll monsters 2012

Revenge of the rock’n’ roll Monsters is, en dit al voor de vierde keer, een initiatief van het Nederlandse Peter Pan Speedrock. De heren nemen zo steeds een paar van favoriete bands op sleeptouw om samen als een pletwals over de lage landen te scheuren. Dat ze een fijne neus hebben voor de betere bronstige rock, bleek uit hun keuze voor dit jaar met de Amerikaanse boogierockers Honky en de instrumentale woestijnrockers Karma To Burn.

Dat de heren van Honky een ferme boon hebben voor ZZ Top steken ze niet onder stoelen of banken, check de baarden, de Texas hoeden en de zompige boogie sound. Hun nieuwe album ‘421’, het eerste in zes jaren, werd hier inde Vk* voorgesteld, wat waarschijnlijk hun allereerste ontmoeting was met een Belgisch podium. Stevige testosteron boogie rock met vlijmscherpe solo’s, misschien geen al te origineel geluid, maar wel een dijk van een optreden.

En dan was het tijd voor een legende. Hoe graag lieten wij ons alweer onderdompelen in de verzwelgende stonerrock van het almachtige Karma To Burn (zie pics), pioniers die niet te evenaren zijn in de wereld van de hardere instrumentale rock. Het trio moest op het nippertje nog voor een andere drummer zorgen wegens familiale omstandigheden, maar de interimdrummer was perfect op dreef om de bronstige groove-rock van Karma To Burn te ondersteunen. Het trio hakte genadeloos door en zoog ons mee in een uiterst potige set van een uur. Wij waren alweer sterk onder de indruk van die modervette sound en de gortige riffs. Deze band is uniek in wat ze doen. Daar waar andere groepen al snel zouden gaan vervelen met een set vol instrumentale tracks, gaat Karma To Burn bij iedere gitaaraanslag nog meer tot de verbeelding spreken. Geweldig.

Headliners waren dus uiteraard de Nederlandse rammelrockers van Peter Pan Speedrock, een band die al jaren garant staat voor wilde en onstuimige hardrock ergens tussen Motorhead, Nashville Pussy en The Hellacopters in. Niet zo vet als Honky en niet zo indrukwekkend als Karma To Burn, maar wel een luide en vuile rock’n’roll set met evenveel tempo als spelplezier. Na al die jaren toeren staan die gasten van Peter Pan Speedrock nog altijd als een bende jonge wolven het beste van zichzelf te geven. Subtilitiet is niet aan hen besteed, passie voor wilde rock’n’roll des te meer.

De doortocht in de Vk* was meteen het sluitstuk van de Revenge tournee, we durven er een bak Duvel op verwedden dat dit zootje ongeregeld er een bruisend afscheidsfeestje zal op gebouwd hebben ergens in de bruinste kroegen van Brussel.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/karma-to-burn-07-10-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/peter-pan-speedrock-07-10-2012/

Organisatie: Vk* Sint-Jans Molenbeek

‘Tempest’ wordt zowat overal op lovende recensies onthaald, maar wij vinden toch dat den ouwe hier een beetje te veel aan het zagen slaat. De plaat bestaat uit overwegend lange songs die weinig van richting veranderen en zo soms echt te lang voortkabbelen, zeker in het geval van de stroperige titelsong (13 minuten lang, het zijn er zeker 10 te veel). Zet daarop die typisch nasale stem van de bejaarde knorpot en het wordt soms een beetje te veel van het goede. Bovendien zit Bob zodanig met de krop in de keel dat je eerder zou denken dat hij meer door de anus dan door de neus zingt.
Dylan doet zoals steeds wel zijn goesting, hij houdt het bij rootsmuziek en bedrijft folk, blues en country op zijn gemak zonder daarbij één enkele keer uit de bocht te vliegen. Op “Narrow way” mag er al eens gerockt worden, maar de song drijft meer dan zeven minuten door op één simpele riff dat het op den duur op de zenuwen begint te werken. Als een song dan eens wat korter is, dan is het slijmbalgehalte weer te hoog (“Long and wasted years” en alleszins “Tempest”). En een man van dat kaliber zou met de blues toch meer moeten aanvangen dan de zoveelste kopie van de eeuwige Muddy Waters ‘Hoochie Coochie’ riff op “Early roman kings”.
Pas op de mooie ballad “Tin Angel” weet Dylan ons echt te raken zoals hij dat vroeger kon, een song die we, en dat is straf, een plaatsje zouden durven geven naast “The man in the long black coat”.
Als opvolger van de laatste vier voortreffelijke studio platen ‘Time out of mind’, ‘Love and theft’, ‘Modern Times’ en ‘Together trough life’ (het kerstmisgedrocht ‘Christmas in the heart’ even buiten beschouwing gelaten) is dit een ware ontgoocheling.
Nooit gedacht dat we dit ooit zouden durven schrijven, maar Bob Dylan anno 2012 klinkt een beetje saai.

De extreem vuile gitaar waarmee Billy Gibbons op de uiterst potente rocker “I gotsta get paid” de nieuwe ZZ Top inzet verraadt meteen een bende oudjes in bloedvorm. Het moet van ‘Eliminator’ geleden zijn dat we de band nog zo hecht en stevig aan het werk gehoord hebben. Een deel van de pluimen mag op de hoed gestoken worden van producer Rick Rubin die er in geslaagd is om ZZ Top volledig zichzelf te laten zijn en hen terug te brengen naar de spirit en de groove van hun beste dagen. De grom van Billy Gibbons heeft in tijden niet meer zo gevaarlijk uitgepakt en zijn Gibson klinkt roestiger dan ooit.
Amper 10 lellen van rocksongs staan erop, geen vulling dus, en met zijn allen zijn ze uiterst potent en moordend efficiënt. Ze klinken dus allemaal zéér ZZ Top, maar dan de beste ZZ Top in jaren. Dat de riff van een track als “Chartreuse” zeer dicht aanleunt bij hun seventies hit “Tush”, bedekken we met de mantel der liefde. Alles is immers zeer herkenbaar, maar juist daarom ook beresterk, alsof ZZ Top alle balast overboord heeft gegooid en enkel de essentie van de zaak, zijnde simpele en harde blues en rock’n’roll, heeft behouden.
De baarden hebben in eeuwen niet zo fris geklonken.‘La Futura’ krijgt in onze platencollectie een ereplaatsje tussen ‘Tres Hombres’ en ‘Eliminator’.

Dit is het soort platen die je met nodige korreltje zout moet nemen. The Darkness had deze foute metal grap al eens voorgedaan met ‘Permission to land’ in 2003 en dan nog eens met een flauw afkooksel ‘One way ticket to hell…and back’ in 2005. Van ‘Permission to land’ zagen wij snel de humor in, en omdat de plaat bij momenten echt wel rockte lieten wij ons daar gewillig in meegaan. Met diens opvolger hadden we echter al wat meer problemen, wij waren dan ook niet rouwig toen de band daarna in de vergetelheid geraakte en langs de achterdeur verdween.
Na een jarenlange periode van meningsverschillen en ontwenningskuren begon het bij de farinelli’s van de hardrock echter opnieuw te jeuken. Toch maar een derde keer proberen, meenden ze. Superjeanetten als Mika en Scissor Sisters blijven toch ook successen boeken met hun hoge en vaak irritante (toch zeker bij Mika) falsetto stemmetjes, waarom zou Justin Hawkins dat dan niet mogen ? Mika en Scissor Sisters doen het gewoon met kitscherige disco en opgeblazen pop, The Darkness doet het met over the top hard rock, dat is het verschil.
Tussen de cliche’s zitten echter een handvol sterke riffs en potige songs verscholen. De humor en de gitaren van “Every inch of you” halen ons over de schreef ,“Nothin’s gonna stop us” is gewoon een lekkere rocksong en “With a woman” is AC/DC met een gezonde scheut Queen. Radiohead adepten zullen spontane braakneigingen krijgen bij “Street Spirit” die hier een Judas Priest kleedje werd aangemeten, wij vinden die cover vooral grappig.
Elders is het drakengehalte dan weer tergend hoog, “Living each day blind”, “Forbidden love” en “Love is not the answer” zijn ongelooflijke slijmballen die een nefaste invloed kunnen hebben op uw sluitspier. Maar goed, een groep als The Darkness verwijten dat ze foute muziek maken, dat is zo iets als klagen bij de beenhouwer omdat die vlees verkoopt.
Natuurlijk is het er ver over, maar bij Muse is dat ook zo, en die zijn wereldtop. The Darkness is best wel te pruimen, doch liefst in beperkte dosissen.

De lievelingen van de Britse pers zijn er op hun tweede worp in geslaagd om de frisheid van hun veelbelovende debuut ‘What did you expect from The Vaccines’ te behouden.
Eigenlijk betreft het hier poepsimpele en primitieve songs met een retro twist, maar allemaal op een tintelende manier en met de nodige geestdrift gebracht. Zo is het immer aanstekelijke en opwindende “Teenage Icon” niet uit ons hoofd weg te branden en grijpt het ophitsende “Ghost town” ons vrolijk bij het nekvel. De vinnigheid van het flitsende “Bad Mood” verklaart waarom deze jongens al wel eens met de Strokes vergeleken worden (Strokes anno ‘This is it’ wel te verstaan, want daarna trad al het verval op) en de kriebels van “Change of Heart pt.2” brengen zowat ieders dansspieren in beweging.
‘Come Of Age’ is compromisloos, fris, sprankelend en ontdaan van elke vorm van pretentie. Voor één keer is de hype gerechtvaardigd.

Niet nodig om zelf het warm water uit te vinden als je rijkelijk kan vissen in de retro poel van de Amerikaanse muziek. Buffalo Killers keren op hun smerigste momenten terug naar de seventies rock van Blue Cheer (in de bijtende opener “Get it”), gaan elders de southern rock toer (“Graffiti Eggplant”), doen een ommetje via Big Star (“Those days”, “Hey girl”) en halen bij momenten ook hun zonnige Byrds gitaartjes boven. Tevens gaat de zang soms wel heel erg naar Joe Walsh neigen, maar gelukkig gaat de daarbij horende sound meer aanleunen bij The James Gang dan bij de meligheid van The Eagles.
Buffalo Killers zwemmen hier een beetje in hetzelfde vijvertje waarin Chris Robinson (u weet wel, die zingende joint van wijlen The Black Crowes) momenteel rond peddelt met zijn nieuwe psychedelische hippieband Chris Robinson Brotherhood, maar de songs zijn bijlange niet zo uitgesponnen. Bij Chris Robinson kan u gerust 2 jointjes ophebben in één song, bij Buffalo Killers moet u zich haasten om er eentje te smoren in drie songs. Doch, bij allebei zal het effect prachtig samengaan met de muziek. Ga gerust uw gang.
Knap retro plaatje.

Wie zou durven denken dat de ongebreidelde explosiviteit van Mclusky, de vorige band van frontman Andres Falkous en drummer Jack Egglestone, zou zijn afgenomen op de nieuwe Future Of The Left, die is er glad naast. Wij hadden de heren al verwoestend aan het werk gezien op de laatste editie van Leffingeleuren en ze creëerden daar een ongekende energie.
Dat is op ‘The plot against common sense’ niet anders, het is alweer een bloedhete schijf die ontploft in uw gezicht, met hondsdolle songs die razen, blaffen en bijten.
Tussen de razernij weet Future Of The Left  toch altijd de melodie te behouden, ook al wordt die geserveerd op een bedje van roestige en knetterende klinknagels. Future Of The Left fluctueert van indie naar bloedende punk, met steeds een brute kracht en rauwe energie verpakt in gevaarlijke beestjes van songs. Op de vlammende punkers “Goals in slow motion” en “I am the least of your problems” klinkt de band als een jonge en woeste Husker Du en in “Polymers are forever” zou je gaan denken dat een geschifte Mike Patton weer in één van zijn furies is geschoten.
Nog wat van onze favorieten : de dreigende basgitaar die wordt ingezet op “Beneath the waves an ocean” maakt de song bijna ondraaglijk fantastisch en “Sorry dad, I was late for the riots” (heerlijke titel) klinkt als Captain Beefheart die door de Sex Pistols is ingehuurd.
Ook als de heren zich inhouden klinken ze dreigend, de snijdende synths op “Guide to men” geven constant de indruk dat de song gaat ontploffen, wat ie uiteindelijk niet doet.
De spanning houdt aan tot de laatste snik, afsluiter “Notes on achieving orbit” is een geweldig anthem van quasi 6 minuten om er in volle furie een knoert van een punt achter te zetten. Moordplaat.  

Nieuwe hype ? Kust ons ballen … Het alom bejubelde Alt-J heeft een onbenullig plaatje gemaakt. In bepaalde kunstzinnige kringen noemt men dit minimalistisch, wij houden het op mager en inspiratieloos. Ofwel hebben we het weer niet begrepen. Wel, eerlijk gezegd, dat willen we dan ook niet. Dit is The XX zonder branie, Django Django zonder ritme of Wu-Lyf zonder ideëen. Compleet over het paard getild door alweer de Britse pers en erekandidaat voor de titel meest overschatte hype van het jaar.
Welgeteld twee songs hebben we ontdekt die een beetje de moeite waard zijn, “Something good” en “Fitzpleasure”. Twee.

Voor een nieuwe Brad willen wij altijd wel met plezier even gaan zitten, omdat de gouden stem van Shawn Smith ons nog steeds kan betoveren. U moet weten dat het juweeltje ‘Family’ van zijn andere band Satchell één van onze favoriete platen aller tijden is.
Het niveau van dat Satchell pareltje wordt hier echter nergens gehaald wordt, ook al staan er een pak aangename songs geparkeerd op deze schijf. De knappe vocale prestaties van Smith ten spijt, worden we niet meer in onze onderbuik geraakt, en dat omdat Smith zijn songs net niet meer zo beklijvend zijn, een zeldzaam pareltje als “Trough the day” buiten beschouwing gelaten.
Niet vergeten dat dit eigenlijk de band is van Pearl Jam gitarist Stone Gossard, dus mag er al eens deftig doorgerockt worden, op het gedreven “Tea Pack” bijvoorbeeld en op afsluiter “Waters deep”, twee songs met een gemeen grunge randje.
Niet hun beste plaat, maar toch zeker de moeite om even een kijkje te gaan nemen in de Trix op 13 februari.