Als IJslanders over heel de wereld populair worden met weinig voor de hand liggende muziek gezongen in de eigen moedertaal, je moet het maar doen. Met de groeiende internationale interesse werd geleidelijk aan ook de muziek van Sigur Ros wat toegankelijker, zonder dat daarbij al te veel toegevingen werden gedaan. ‘Valtari’ volgt die trend echter niet, integendeel, de plaat graaft dieper terug naar de roots en heeft meer ruisende en geheimzinnige klanktapijten dan melodieën in huis. Het is alleszins geen sollicitatie naar een plaatsje op de rockfestivalpodia. Het meest toegankelijke aan deze plaat is de titel, die deze keer wel in één adem uit te spreken is.
Het zal u misschien wat tijd kosten om het te ontdekken, maar ‘Valtari’ is van een ongekende ingetogen pracht. Hoewel ze in IJsland wel wat kunnen verdragen, zijn er op deze plaat geen vulkaanuitbarstingen te beleven. Het ontploft nooit maar blijft de ganse plaat op een hemelse manier verder sluimeren. ‘Valtari’ is een ongelooflijk mooi album gevuld met adembenemende soundscapes die maar mondjesmaat hun geheimen en vooral hun schoonheid prijsgeven. Eentje om stil van te worden.
Nu de wereld al aan hun voeten lag na de poppy uitstapjes op de voorganger ‘Med Sud I Eyrum Vid Spilum Endalaust’, is dit een even verrassende als moedige stap terug. Dit is pas Sigur Ros op zijn best.

The Death Defying Unicorn  - Motorpsycho (& Stale Storlokken)
De nieuwe Motorpsycho is weer een fameuze brok geworden, een dubbelaar nota bene. Als u die in één ruk wil beluisteren dan moet u er haast een dagje verlof voor veil hebben, tenzij u hiervoor betaald wordt natuurlijk. Troost u, wij ook niet, of wat had u gedacht ?

Het is een heuse rockopera geworden met medewerking van de Noorse jazztoetsenist Stale Storlokken en het Trondheim Jazz Orchestra. Een hoop blazers, strijkers en piano’s dus, maar toch geen reden om hiervan weg te lopen, als u tenminste al een beetje vertrouwd was met het werk van deze eigenzinnige Noren. Dit is nog steeds een rockplaat en achter de lagen bombast zit nog genoeg vintage Motorpsycho verscholen, verpakt in een robuust progrock jasje weliswaar. We moeten zowaar regelmatig aan Yes denken, maar dan met zwaardere en loggere gitaren.
Dit is met name een vrij groots project, u wordt meegezogen in songs die al eens schaamteloos de 15 minuten overschrijden, doch de heren komen er weer eens goed mee weg omdat zij dat kunnen als geen ander. Dit hebben we ook in levende lijve mogen meemaken met de integrale uitvoering van dit album in de Kreun te Kortrijk (check even onze concertreviews). Een live plaat van die tournee zou ook niet mis zijn, vermits Motorpsycho de strijkers en blazers had thuisgelaten en de gitaren dan maar wat vetter en luider had gezet.

Op de plaat leggen ze dus duidelijk wat meer subtiliteit aan de dag. Ga hier gerust even voor zitten, ’t is de moeite.

Dit album opent met de beste cover die wij dit jaar al gehoord hebben. Hoe Chromatics Neil Youngs “Hey hey my my”, hier eigenlijk “Into the black” getiteld, naar zich toetrekken is van een zeldzame schoonheid, ijle echo gitaartjes en een gekoelde engelenstem dompelen de song in een vat grand cru wijn.
Een plaat op die manier openen en dan achteraf niet in mekaar zakken is een heuse opdracht, maar Chromatics slagen met glans, en dit 77 minuten lang.
De combinatie van glooiende synths en zweverige gitaren schittert de hele plaat door. Dit brengt het beste van The Cure, The XX, Lamb, New Order, Air en The Raveonettes bij elkaar.
Iedere song krijgt ruim de tijd om zich te ontplooien en wordt niet onnodig dicht geplamuurd, een parel van meer dan acht minuten als “These streets will never look the same” ontpopt zich zo als een verslavend hoogtepunt. Ook “Lady” is zo een heerlijke heupwieger die we keer op keer opnieuw zouden opzetten. De dromerige galmstem van Ruth Radelet zit de nummers als gegoten, stel u gerust maar Dido voor, maar dan met betere songs zoals “Candy”, “Birds of paradise” en “The river”, heerlijke wiegeliedjes om bij weg te dromen.
Onderweg zitten er ook nog een paar sfeerscheppende instrumentals (“Broken mirrors”, “The eleventh hour”, “Dust to dust”, “There’s a light out on the horizon”) die als vloeiend bindmiddel dienst doen, u dient de plaat dan ook best in één ruk van begin tot eind te beluisteren, en blijf van die skip toets af.
Prachtplaat.

Een Weller marathon van maar liefst 31 songs, de fans werden duidelijk verwend vanavond. Geen support act, daar was geen tijd voor, een zeer vitale en alweer stijlvol uitgedoste Paul Weller zou de avond zo ook wel vol spelen. Hij had daar een goede reden voor, het publiek moest en zou kennismaken met de nieuwe plaat.

Hoewel ‘Sonik Kicks’ verre van Weller’s beste album is, zit er toch genoeg variatie in om met de integrale uivoering ervan niet door het podium te zakken.
In speedtempo en met scherpte werd de ganse plaat er doorgesast. “Green”, “Kling Klang” en “Around the lake” waren omwille van hun vinnigheid de uitschieters en met de dub-reggae van “Study in Blue” overtuigde Weller met verve in een genre dat hij nog nooit eerder had aangepakt, het enige wat we bij deze song misten was een joekel van een joint.
De voortreffelijke uitvoering van ‘Sonik Kicks’ bleek uiteindelijk nog maar een bescheiden voorsmaakje te zijn van wat komen zou.
Na een korte pauze gingen Weller en zijn wederom strak spelende band even zitten voor een akoestisch intermezzo van een viertal songs, waarvan wij vooral het bijzonder knappe “All on a misty morning” onthouden.
Daarna gingen de poppen pas echt aan het dansen, eenmaal de stekker terug in het stopcontact zat was Weller niet meer te houden. Het gretige “Moonshine” was de aanzet voor een hitsige elektrische ronde waarin een ontketende Weller op zijn allerbeste niveau presteerde met loeiende knallers als “From the floorboards up”, “22 dreams”, “Wake up the nation”, “Fast car slow traffic” en alweer een lange en fantastische versie van “Foot of the mountain”, onze favoriete Weller song. De Paul was volledig onder stoom gekomen en klonk krachtiger als ooit tevoren. Ook toen hij even achter de piano ging zitten voor het prachtige “Stanley road” bleef de elektriciteit volop in de lucht hangen.
In de bisronde werd na een overheerlijk “Broken stones” nog een tandje hoger geschakeld met enkele onsterfelijke Jam klassiekers. Weller’s punkbloed kwam volop terug naar boven in het snerende “Art School” en met “In the city” en “Start” (allebei Brits nationaal erfgoed als je ’t ons vraagt) ging het dak er helemaal af.

Omdat we ons rond deze tijd al eens in voetbaltermen mogen uitdrukken, hebben we het over een meer dan behoorlijke eerste helft gevolgd door een fenomenale tweede helft met enkele beauty’s van goals. Mochten de Engelse voetballers even goed presteren als deze rasartiest, dan worden ze gegarandeerd Europees kampioen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/paul-weller-14-06-2012/

Organisatie Live Nation + Ancienne Belgqiue , Brussel

Er scheelt iets met Lou. De man zijn reputatie van norse brompot in acht nemende gaan we altijd met enige vorm van argwaan naar zijn concerten, maar vanavond veranderde die argwaan nogal snel in een vorm van medeleven. We stelden vast dat Reed nauwelijks nog kon stappen, hij constant moest geholpen worden om zijn gitaar om te gorden en hij zelfs wat licht spastische mondbewegingen maakte. Bovendien bleef zijn gitaarspel beperkt tot het af en toe aanslaan van een paar akkoorden en diende hij zijn teksten af te lezen van een autocue die voor zijn neus was opgesteld. Wij zijn geen dokter en we hopen ten zeerste voor de 70 jaar oude Reed dat het niet zo is, maar wij vermoeden ergens een sluimerende ziekte in de aard van Parkinson. We vrezen een beetje dat dit wel eens de laatste keer zal geweest zijn dat we Lou Reed live aan het werk zagen.

Ondanks zijn duidelijk merkbare lichamelijke beperkingen schitterde Lou Reed bij momenten, en dit vooral omwille van een intact gebleven stem, een fantastische begeleidingsband en een arsenaal onsterfelijke songs. De benaming van de tournee ‘from VU to Lulu’ was trouwens helemaal terecht, want hier werden een vijftal VU klassiekers geserveerd tussen vier tracks uit ‘Lulu’, de laatste en door velen verguisde (maar niet door ons) plaat die hij met Metallica inblikte. Voeg daarbij nog een vijftal songs uit diens omvangrijke solo carrière en je hebt een gevarieerd Lou Reed programma.

In de stevige opener “Brandenburg Gate” wist Lou’s band perfect om te springen met de robuuste Metallica aanpak en het gegrom van de meester daarbovenop contrasteerde fijn met de bronstige gitaren. De VU klassiekers “Heroin” en “I’m waiting for the man” overtuigden met lange en potige versies die het typische repetitieve karakter van de VU in ere herstelden, we kregen de songs zoals we ze wilden horen.
De keuze voor “Senselessly Cruel” uit ‘Rock’n’roll heart’, een van zijn mindere solo platen, was een beetje verrassend, maar de song werd door Lou en zijn uiterste potente band naar een hoger niveau getild. Een machtig ‘The View’ liet nog maar eens blijken dat ‘Lulu’ een veel betere plaat is dan iedereen op voorhand beweerde (later zal ‘Lulu’ misschien nog als een all time klassieker aanzien worden, vergeet niet dat ook ‘Berlin’ destijds genadeloos werd afgekraakt). Met “Mistress Dread” (nog eentje uit ‘Lulu’) hadden we wat meer problemen, het denderde wel een eind door en vooral de zeer bedrijvige drummer etaleerde hier zijn kunsten, maar de song had te weinig om het lijf om te blijven boeien en voor één keer ervoeren wij Lou’s vocale prestatie wel als een stoorzender. Zand erover, want de uitvoering van “Street Hassle” was hemels mooi mede dankzij een uitmuntende violist en prachtige achtergrondzang van de feeërieke Joan As Police Woman, die eerder op de avond al voor het intieme voorprogramma had gezorgd. “Street Hassle” was vanavond een parel van het zuiverste soort, een adembenemend moment, een 18 karaats diamant. Lou sneed daarna nog wat dieper in ons vel met een pakkend “Cremation” uit ‘Magic and loss’, die pikzwarte plaat uit 1992 waarin de dood de enige hoofdrolspeler is. Was een duidelijk lichamelijk aangetaste Lou hier zijn eigen afscheid aan het bezingen ? even leek het erop, de song ging zo diep dat een mens er akelig stil van werd.
Het obligate “Walk on the wild side” werd aanvankelijk naar onze mening een beetje te veel als verplicht nummertje afgehaspeld tot een verbluffende sax solo ons van het tegendeel kwam overtuigen. De groep musiceerde fantastisch op een wonderlijk “Sad song”, zonder meer één van de hoogtepunten van de avond met alweer prachtige achtergrondzang van Joan As Police Woman. Lou kondigde het rustige en mooie “Junior Dad” aan met de woorden “This is the last song, so you better pay attention”, wat we al de ganse tijd deden, want we waren duidelijk bij de les vandaag. De song duurt op ‘Lulu’ echter zo een slordige 19 minuten (waarvan er minstens 10 overbodig zijn) maar werd nu fijntjes op het juiste moment afgebroken.

De bisronde was terug een Velvet aangelegenheid met een driftig “Beginning to see the light” en een aangrijpend akoestisch kippenvelmoment “Pale Blue Eyes”, één van de mooiste songs die Lou ooit neergepend heeft en die ons vanavond tot in ons diepste binnenste beroerde.
Geen idee of ze de Lou even aan de baxter hebben moeten leggen, maar toen iedereen al aanstalten maakte om zijn biezen te pakken, strompelde hij terug het podium op om er nog eens het onsterfelijke “Sweet Jane” uit te puren. Omdat hij blijkbaar, ondanks zijn onfitte toestand, zoveel goesting had bracht hij als toetje nog een vloeiend “Think it over” wat eigenlijk niet in de setlist was opgenomen. De niet echt onvergetelijke song uit het ook al weinig schitterende ‘Growing up in public’ werd toch een aardig slot van een voortreffelijk concert.

Wij merkten vandaag een met de gezondheid sukkelende Lou Reed die elke vorm van arrogantie van zich heeft afgelegd, die duidelijk geëmotioneerd was en een gemeende ‘thank you’ naar zijn fans uitte. En zij hadden dat verdiend, want ze hadden maar liefst een dikke 80 eurotoeters voor hun ticket betaald, een beetje dankbaarheid was hier dus wel op zijn plaats. Wederzijds respect dus.
Maar liefst bijna twee en een half uur hadden Lou en zijn geweldige band ons vermaakt, en geloof ons vrij, zowel publiek als Lou hebben er van genoten. De Lou mocht waarschijnlijk met de nodige assistentie uitgeput in zijn nest duiken, wij gingen er ondanks het late uur nog eentje drinken (was ook nodig, drank was vanavond verboden in de concertzaal, de ouwe had dus toch bepaalde eisen gesteld).

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lou-reed-12-06-2012/

Organisatie: Aéronef, Lille (ism Vérone Productions)

Er valt altijd wel iets te beleven met een nieuwe Weller. De zeer productieve en ervaren rot heeft nog nooit in zijn carrière twee dezelfde platen gemaakt en gaat altijd gretig op zoek naar iets anders. Krautrock had ie nog niet gehad, en in de geslaagde opener “Green” komt hij daar heel goed mee weg. Een ongewone song voor Weller, doch een geslaagd experiment. Het kermisdeuntje “The attic” dat daar op volgt is helaas van heel wat minder allooi en ook het instrumentale “Sleep of the serene” lijkt uit de afvalemmer te zijn geplukt.
Met de ballad “By the waters”, zeg maar een klassieke Weller song, vindt hij terug het juiste spoor. “Study in blue” gaat dan weer een gedurfde maar hoe dan ook geslaagde dub richting uit, ook al een onontgonnen gebied voor Weller.
Dingen als “Dragonfly” en “When your garden’s overgrown” daarentegen zijn noch mossel noch vis en afsluiter “Be happy children” verdrinkt in zijn eigen meligheid. Met het fijne op een driftig gitaarrifje voortdrijvend “Drifters” kunnen we dan wel weer leven en ook “Around the lake” heeft een aardige en jachtige drive in zich. Maar we moeten streng zijn, dit is Paul Weller, dus het is te weinig.
Het siert Weller dat hij steeds nieuwe paden tracht in te slaan en nooit zichzelf herhaalt, maar deze keer hangt er toch te weinig vlees aan de songs om van een echt boeiende plaat te kunnen spreken.
Paul Weller staat op 14/06 in de AB, en ook al heeft hij deze keer een matig plaatje gemaakt, hij zal u gegarandeerd alweer op een stomend concertje trakteren.

Als u de eindejaarslijstjes van 2011 er nog eens terug wil bijnemen, dan zal u merken dat ‘Tamer Animals’ van Other Lives overal hoog scoorde. Terecht, ook wij vonden dat het één van de meest veelbelovende debuutplaten van het jaar was.

Het is altijd afwachten hoe zulke bandjes dit live weten te vertalen. Other Lives slaagde er in ieder geval aardig in om die filmische sound met folky en psychedelische invloeden in een overtuigende live act te gieten. Een projectie van stokoude zwart-wit beelden op de achtergrond werkte perfect bij de melancholische en sferische muziek die de band live neerpootte.
Tegenwoordig is het ‘bon ton’ om een (doorbraak)album van voor naar achter integraal te spelen, bij groepjes als Other Lives die nog maar één plaatje hebben is dat pure noodzaak. Geen probleem echter, want ‘Tamer Animals’ is gevarieerd en avontuurlijk genoeg om een vol uur te kunnen blijven boeien, en dat zeker met zo een breed instrumentarium. Een uitgebreid arsenaal aan instrumenten is waarschijnlijk nefast voor de vliegtuigfactuur, maar bij Other Lives zorgde het wel  voor een unieke sound.
Naast de klassieke bas/drum/gitaar merkten we ondermeer piano, synths, violen, trompet, contrabas, klavecimbel en allerlei soorten cymbalen. Voeg daarbij een handvol hemelse en melancholische songs als “Tamer Animals”, “As I lay my head down”, “Old Statues” en “Desert” en je krijgt een bijzonder mooie sfeer. Naast een winderige woestijn en Morricone spaghetti western taferelen, haalden wij ons achtereenvolgens vroege Pink Floyd (Barrett periode), Calexico, Radiohead, Dylan en Mumford & Sons voor de geest. Wie dergelijke gedachten kan oproepen, is goed bezig.

Other Lives had vanavond de trieste eer om het allerlaatste optreden in de Oostendse Club Terminus te verzorgen en bedankte hiervoor met een schitterend concertje. Het sympathieke zaaltje waar de tijd heeft stilgestaan moet nu plaats ruimen voor het grote kapitaal. Vanaf morgen gaan de bulldozers erover en wordt er een groots appartementencomplex opgetrokken, it’s money that matters.
De stempel die Other Lives op het zaaltje heeft gezet zullen wij in ere houden.
…En wij kunnen zeggen dat wij de allerlaatste Terminus pint ooit gedronken hebben (zeker weten, want het vat was af) ! Zowaar een onvergetelijk moment.

Other Lives, een groepje met potentieel, veel potentieel. In tegenstelling tot het arme zaaltje, …snik

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/other-lives-04-06-2012/

Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)

Werchter Boutique 2012 – Metallica + supports
Werchter Boutique 2012
Met de komst van Metallica werd nieuw leven in Werchter Boutique geblazen, een festival dat vorig jaar zelfs al niet meer doorging. Maar is het hier wel gepast om de term festival in de mond te nemen ? Let’s face it, hier ging het eigenlijk om Metallica + voorprogramma, want ongeacht wie hier allemaal als opwarmer mocht fungeren, de organisatie wist toch al lang op voorhand dat Metallica makkelijk op zijn eentje het boeltje zou uitverkopen. En zo verliep het ook voor 50.000 Metallica fans, het was een fijn dagje vertoeven in de zon met de nodige spijs, drank en wat leuke achtergrondmuziek in afwachting van die ene groep waar het hen om deed. Wie verder nog op de affiche stond, dat was bijzaak.

De Belgische metaltrots Channel Zero vond het natuurlijk een hele eer om als support act van het instituut Metallica te mogen staan, en dit voor eigen publiek.
De immer sympathieke en wederom luid schreeuwende Franky De Smet Vandamme spoorde zijn band dan ook aan tot een pompend en luid metaloptreden waar het volk wel van smulde. Wie Channel Zero al eens eerder aan het werk had gezien , wist ook wel dat de band zijn beperkingen heeft, maar dat deerde niet. Er zat meer spontaniteit dan finesse in de nogal clichématige metal, maar de power was volop aanwezig en het was de ideale muziek om flink wat bier op achterover te hijsen.
Trouwens op Werchter nog nooit zoveel drukte aan de drankstands meegemaakt als vandaag.

Mastodon, de band die met het almachtige ‘Hunter’ afgelopen jaar het beste album in het zwaardere genre heeft gemaakt, stond hier absoluut op zijn plaats. De bulldozerrock met brains raasde over Werchter en quasi de volledige ‘Hunter’ werd als een pletwals door de weide gejaagd. Uiterst viriele en machtige mokerslagen van songs, weinig of geen adempauzes en een wall of sound met stoner en Sabbath invloeden. Net als wij het album ‘The Hunter’ koesterden, waren wij ook volledig verkocht voor deze potige Mastodon doortocht in Werchter. Met volbloed brutale songs als “Black Tongue”, “Blasteroid”, “Curl of the Burl”, “Thickening” en “Spectrelight” wisten zij een verpletterende indruk na te laten om er uiteindelijk met het psychedelische anthem “Creature lives” een heerlijk punt achter te zetten.

Waar wij nog het meest naar uitkeken op deze editie van Werchter Boutique was de wederopstanding van Soundgarden (dat hebben we wel wijselijk voor ons gehouden, we waren nu ook niet zot, met meer dan 50.000 Metallica aanhangers om ons heen). De twee klassiekers van deze grunge iconen ‘Badmotorfinger’ en ‘Superunknown’ horen tot het selecte groepje van vijfsterrenalbums in onze collectie. Er werd ook vooral uit die twee platen geput, dus dat zat zeker goed.
Een bronstig openingsduo “Searching with my good eye closed” en “Spoonman” deed ons meteen likkebaarden. Dit was, na al die jaren, een Soundgarden in grote doen, met een Chris Cornell die qua stem nog steeds onbereikbare hoogtes haalde. Potige en smerige versies van “Jesus Christ Pose”, “Let me drown” en “Rusty Cage” beukten op het volk in terwijl meer ingehouden songs als “Fell on black days” en natuurlijk “Black Hole Sun” schitterden in al hun pracht. De band sloot af met de giftige sleper “Slaves and Bulldozers”, vroeger ook al het klassieke slotstuk van de Soundgarden sets. De gemene grunge van Soundgarden heeft altijd al meer naar metal geneigd dan naar punk (in tegenstelling tot Nirvana) en dat trok ook de Metallica fans over de streep. Soundgarden kreeg respect, en dat was al heel wat.
Voor ons was dit het beste wat we vandaag te zien kregen. Nu we toch al terug veilig thuis zijn, durven we dat zeggen.

Metallica ging zeer furieus van start met als openingssalvo enkele mokerslagen uit het oude trashmetal boek. “Hit the lights”, “Master of Puppets”, “Ride the lightning” en “From whom the bell tolls” brachten Werchter op temperatuur, voor zolang de blakende zon daar nog niet had voor gezorgd. Na deze flitsende start was het, zoals aangekondigd, de beurt aan het inmiddels 20 jaar oude ‘The Black Album’, een brok geschiedenis en een mijlpaal in de wereld van de rockmuziek. Met ‘The Black Album’ nam Metallica destijds afstand van de oorspronkelijke trash metal die hen aan duizenden fans had geholpen. Toch bleek het voor Metallica een win/win situatie te zijn. De plaat was nog hard en fel genoeg om de fans van het eerste uur te behouden en tegelijkertijd werd met de nieuwe potente sound een veel breder publiek bereikt. Je moest niet langer een metalfanaat zijn om van Metallica te houden, in vele cd collecties had ‘The Black Album’ gewoon een plaatsje ingenomen tussen ‘Nevermind’ en ’Blood Sugar Sex Magic’, ook twee ontegensprekelijke klassiekers uit datzelfde magische jaar 1991.
Eigenaardig genoeg bleek vanavond dat Metallica van bij de eerste noot van dat legendarische album de knop van de automatische piloot had ingedrukt. Het leek een routineklus, en dat was het ook. Ze speelden het album voor de verandering achterstevoren (oh, verrassing) en de uitvoering was nagenoeg vlekkeloos, maar daar wrong nu juist het schoentje. Het was te clean, te perfect en te routineus. Hoewel er eigenlijk nog geen sleet zat op die monsterplaat, en songs als “The unforgiven”, “The God that failed”, “Enter Sadman” en vooral “Sad but true” ons mateloos konden blijven bekoren, bleven we toch een beetje op onze honger zitten. Wij misten die vlam, die punch, die frontale peer op ons bakkes waarop Metallica ons in eerdere optredens wel al eens had getrakteerd. Kortom, we hebben de heren al beter gezien.
Een finale bisronde maakte wel nog één en ander goed. Toen ze de knop van de automatische piloot terug hadden afgezet schakelden ze in een hogere versnelling met “Battery”, “One” en een geweldig “Seak & Destroy”, wederom drie beukers uit de oude doos.
Metallica was goed (kan ook niet anders) maar het waw! gevoel was er deze keer niet bij.

Als Werchter Boutique in het luidere genre verder wil blijven programmeren, hebben wij één verzoek : AC/DC godverdomme !

Leuk om weten, de originele opzet van Werchter Boutique bij de eerste editie in 2008 was een gezellig festival hoofdzakelijk gericht op families. Op het programma stonden onder andere … even slikken nu… James Blunt, Milow En Tokio Hotel. Dat was lachen.

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter

Girlseeker maakt op zijn minst gezegd geschifte muziek. Nu, op zich is daar niets mis mee, wij kennen wel een hoop artiesten die geschifte maar absoluut geniale dingen maakten zoals Frank Zappa, Captain Beefheart of Mike Patton.
Maar met Girlseeker, die zichzelf nogal graag vergelijken met Ariel Pink (er is iets van), hebben wij aanvankelijk nogal wat moeite. Misschien is dit een goed teken, dat laten wij nog in het midden. Het is namelijk moeilijk te vatten allemaal, het is kitscherige lo-fi eighties synthpop met af en toe seventies gitaren.
Er zitten leuke vondsten en probeersels in, maar over het algemeen valt het als geheel wat te licht uit, ofwel snappen wij het niet. Wij blijven ons eigenlijk afvragen of dit menens is ofwel een al dan niet geslaagde eighties pastiche.
Een duidelijk antwoord krijgen we niet met deze waarschijnlijk wel bewust mysterieus bedoelde plaat, maar daarom niet altijd even geslaagde. U daarentegen zal er misschien heel anders over denken, vandaar toch maar best even beluisteren. Wij grijpen toch liever terug naar ons exemplaar van ‘Before today’ van Ariel Pink’s Haunted Graffiti.

Deze band is een aftakking van Tame Impala, de Australische neo hippies die ons in 2010 aangenaam wisten te verrassen met het retro plaatje ‘Innerspeaker’. Wat Pond doet op ‘Beard, wives, denim’ verschilt niet zo gek veel van Tame Impala. Als u met andere woorden ‘Innerspeaker’ een lekker plaatje vond, zal u hier ook wel van smullen. Ook nu krijgen we onze psychedelica in ruime dosissen, gekruid met sixties keyboards, zweverige vocals en gitaren die aan de LSD hebben gezeten.
We merken ook aardig wat Britpop en glamrock. Opener “Fantastic explosion in time” doet ons denken aan het helaas ter ziele gegane Supergrass en de geest van Bowie waart rond in “You broke my cool”. En funky kan het ook, er schuilt met name een flard Funkadelic in het moddervette “Moth wings”.
‘Beard, wives , denim’ is dus het soort plaatje die er goed zal ingaan bij mensen die van allerlei vreemde extracten houden. Pond is te bewonderen in de Trix op vrijdag 1 juni. Neem uw voorzorgen.