1997: Piepjonge Zweedse blonde deerne van 18 jaar scoort een monsterhit “Show me love”, een freaky danspopdisco nummer.
Tien jaar later … vóór 2007 leek Robin Miriam Carllson wel van de aardbodem verdwenen; ze kon maar geen vervolg breien aan haar debuut. Dankzij de keuze in alle vrijheid muziek te willen maken op haar Konichiwa label, kwam ze opnieuw op het voorplan met haar vierde plaat, simpelweg ‘Robyn’ genaamd en de single “With every heartbeat”. Ze kreeg de waardering van bands als The Knife, Röyksopp en Basement Jaxx. Het bewandelen van een eigen pad leverde vruchten af … Op deze return profileerde Robyn zich ergens tussen Madonna, Roisin Murphy en de zangeressen Catherall/Sulley van The Human League. Niet verwonderlijk , want haar sound bood ‘80’s popdance, waarin electro, soul, funk en hiphop waren verwerkt.
Ze is bezig aan een drieluik waarvan ‘Body Talk pt 1’ & ‘pt 2’ uit zijn, 2x 30 minuten; aanstekelijke, briljante electropop en elektronicageflirt horen we, nauw verwant aan New Order – Erasure – G Moroder en het betere Goldfrapp. Een handvol singles zijn terug te vinden, “Dancing on my own”, “Indestructable”, “Hang with me” en “Call your girlfriend”. Op het eind van ‘pt2’ hebben we het bloedmelodieuze “Get myself together”, die het rijtje mooi besluit.
Gastbijdrages zijn er van Snoop Dogg  met het trancy hip/electro/poppende “U should have known better” en de trancy soundscapes van Röyksopp op “None of dem”.
Ook Santigold en M.I.A. kijken om de hoek op nummers als “Don’t fucking tell me what to do” en “Dancehall queen”.
Haar muzikale visie zorgt ervoor dat electro een krachtiger gehalte krijgt … Robyn, Pop … Electro … artieste die intrigeert …

Hooverphonic is goed op dreef … na enkele tryouts waaronder in het Muziekcentrum Dranouter en twee uitverkochte concerten in de AB is de clubtour definitief op gang getrokken. Hooverphonic met de nieuwe jonge zangeres Noémie Wolfs kan opnieuw de grote zalen bereiken, maar de tandem Callier – Geerts willen dichter bij hun publiek staan en houden dus van het clubcircuit. Ze willen in interactie treden met hun fans, zijn aangenaam en leuk in omgang en maken enkele zinspelingen. Ze klinken en zijn warmer. Vroeger zagen we een onderkoelde, afstandelijke band op het podium.
De uitgebalanceerde, uitgekristalliseerde trippoppende sound, soms rijkelijk ondersteund van bombast en orkestraties vormen nog steeds het handelsmerk van de band, met een ’60 s rock’n’roll tint, spaghetti western en dreigende, bevreemdende sounds. Minder hemels en breekbaar dan bij Geike, maar met de komst van Noémie korrelig, doorleefd en ietwat meer soul.
De return van Hooverphonic op ‘The night before’ bevat meeslepend, dromerig, gevoelig materiaal en varieert met een opbouwende groove.

Het zeskoppige Hooverphonic gaf de nummers een gepast gevoelig, snedig en subtiel gitaarspel en een diepe bastune; toetsen en synths zorgden voor het juiste tegenwicht. De band met hun nieuwe zangeres blijkt goed op elkaar ingespeeld. Zelfverzekerd, ontspannen en relaxt.
Noémie was gekleed in een rood-zwart gestreepte trui, de schouders (lichtjes) ontbloot, felrode lippen en een indringende blik, net als op de plaat … Ze benadrukte nog wel eventjes de statische, coole opstelling van Geike aan de microfoon, in het midden van de band, maar had voldoende lef om het publiek in te nemen. Ze is duidelijk extraverter en grapte mee met Callier.
Qua songopbouw en setlist is er niet echt een verschil met de vorige concerten die ik zag van ‘The night before’ - tour, maar het zit ‘em in de amicale opstelling, attitude en spontaniteit. Mooi meegenomen dus om door te stoten als een gezelschap die een warme, losse band slaat met z’n publiek.
Het nieuwe materiaal kwam meteen in de spotlights waarbij al vroeg de puike single en titelsong van de cd ‘The night before’ werd gespeeld, die het vertrouwen wonnen. “Club Montepulciano” en “2 wicky” waren de eerste oudjes, klonken ietwat anders met de jaren en Noémie zong ze met een diepere, vollere stem, minder hoog, indringend en dreigend. Iets anders inderdaad, maar bleven duidelijk overeind.
Na het poppy “Anger never dies”, ademde de combinatie “Identical twin” (intens, broeierig, spannend, bezwerend en gedragen door piano- stem), “Expedition impossible” (repetitief opbouwend) en “George’s café” (bepaald door het akoestische gitaargetokkel en viool), de sfeer van een bruine kroeg. Ook een soundtrackgevoel en beelden van spaghetti westerns borrelden op.
Wat volgde, was een ‘Best of’ in een ietwat gewijzigde versie. Op “The world is mine”, met het herkenbare, bepalende baslijntje  mocht een jarige jonge dame meeklappen en het refrein meezingen en “Jackie cane” onderscheidde zich door een fors tokkelende gitaarpartij. Het podium kreeg een rode gloed op de classics “Mad about you” en “Sometimes”, vocaal meer doorleefd, maar minder diepgevoelig; ze kunnen eigenlijk achterna gezien enkel door Geike maar huiveren en kippenvel bezorgen. Noémie was vindingrijk genoeg om het refrein van “Sometimes” zachtjes te laten meezingen en - neuriën door het publiek. Iets wat steevast gebeurt als je hen al aan het werk zag.
Na iets meer dan een uur werd de set besloten. Er was ruimte, veel ruimte om nog een resem songs voor te stellen. Ze wisselden de bekende “Eden” en “Vinegar & Salt” af met het avontuurlijke “Renaissance affair” van ‘Blue wonder power milk’, een schitterende donker onheilspellende sfeermaker door de repetitieve opbouw, die mooi uitgesponnen werd. Op deze nummers namen de vioolpartijen het voortouw. 
Tot slot speelden ze nog enkele ingetogen broeierige songs van ‘The night before’, “More” en “Danger zone”. “How can you sleep” stond eerst voor de ideale nachtzoen van Noémie, maar door de poppy en de krachtiger wordende aanpak van zich afbijtende gitaren, schudde ze ons wakker. Angus Young gitaarpasjes vulden aan ... Een overtuigende afsluiter …

Hooverphonic heeft het verlies van Geike verteerd en komt zelf spontaner en losser voor de dag. Een nieuw hoofdstuk is aangesneden.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Cactus Club, Brugge

Wat waren we onder de indruk van de 21 jarige Britse Adele die dinsdagavond probleemloos een nokvolle KC inpalmde met haar hartveroverende, traditionele pop. Het zijn indringende, bezwerende, opzwepende songs en majestueuze ballads, doorleefd en emotioneel geladen, opgebouwd rond de piano. Ze integreert het met soul, blues en gospel. Ze is een zangeres uit de duizenden, die met haar vocale klasse (standvastige, welluidende stem), charme en extravertie (grappige leuke madam, zoekt contact op) het materiaal elan geeft. Ze is een grote lady die met beide voeten op de grond blijft en zonder poeha en show zorgde ze voor een warm onderhouden concert. Straffe nummers, groots en meeslepend, door een even straf dankbaar publiek gedragen. Ideale onthaastingsmuziek! Dromers en romantici waren in hun sas op die sound.

Al meteen trok ze de aandacht op het ingetogen “Hometown glory”, dat ongelofelijk pakkend en overtuigend klonk. Stem, piano en toetsen vormden de rode draad; verderop hoorden we de sobere en elegante “Turning tables”, “Take it all”, “Don’t you remember”, “Make you feel my love” en een hartverscheurende “Someone like you”. Met haar band ging ze breder, voller maar bleef het instrumentarium ingehouden en kwam de klemtoon op een warme intensiteit, van “I’ll be waiting”, “Right as drain”, “One & only” en “Love song”, de origineel aangepakte cover van The Cure. Doorleefde soulpop waarbij de twee backing vocalistes ook enige ruimte kregen. “Steel driver” greep terug naar de countryblues en lekker droomden we weg op haar doorbraak single “Chasing pavements”. Ze ging steviger te werk met de opbouwende nummers “Rumour has it”, de huidige single “Set fire to the rain” en natuurlijk haar “Rolling into deep”, die iedereen in beweging bracht en na ongeveer anderhalf uur de prachtset besloot. Tekeningen, brieven en beertjes kreeg ze van de eerste rijen, wat het knuffelgehalte nog deed toenemen.

Op haar veelzijdige treffende en gevoelige pop blijven enkel mensen met een hart van steen onberoerd. Ze houdt het op zaalconcerten om haar songs optimaal te laten overkomen en zal nog niet meteen de stap wagen naar de festivals, zo te horen. We koesteren haar nog even in dit gedacht …

Organisatie: Live Nation

Feest in Ieper! De cultuur in de Westhoek kreeg een voorname push met een prachtige nieuwbouw, Cultuurcentrum Het Perron. Ook het JOC kreeg een nieuwe zaal en ze trakteerden het publiek met een ‘master’ optreden van Lady Linn & Her Magnificent 7 en een dansparty met o.m. Merdan Taplak; de werking kon definitief van start gaan. In stijl dus!

Het was een exclusieve tryout van de charismatische en talentrijke ‘lady’ Lien De Greef en haar 7 leden, in afwachting van de binnenkort te verschijnen (nieuwe) cd, ‘No Goodbye at All’. Lady Linn won al twee MIA’s als beste vrouwelijke artieste en beste popartieste. Muzikaal duikt ze de jaren ’30 en ’50 in met een jumpin’ jive, ballroom jazz, soul en bebop; eerder verdiende ze al haar strepen met Bolchi en Skeemz. Samen met Red D is ze nog actief om eens te dj-en. Ze bracht vóór haar debuut al met de band covers van jazz- en swingnummers en op het debuut ‘Here we go again’ van enkele jaren terug, hoorden we het verwerkt in sensuele, zwoele, broeierige jazz/soulpop.
Het was vanavond het tweede concert ter voorbereiding van de clubtour, die volgende maand van start gaat. Een uiterst genietbare set van een balorkest van 4 blazers, een pianist, een contrabassist en een drummer; in het midden een ‘lady in red dress’, die met haar indringende, heldere stem de songs naar een hoger niveau brengt! Een boombalswing, een jive, lekkere grooves, aanstekelijke ritmes en ingetogen nummers, die ons op een wolkje naar Dromenland dreven.
“Anything for you” en “Good old Sunday blues” knipten officieel het lint door, ideale openers dus. De instrumentatie nam meer ruimte in op het intense materiaal “Little bird”, “Over” en “Didn’t know what to say”. Ze hield ons ‘close’ bij elkaar in de sober gehouden “Always shine” (piano/stem) en “Nina” (blazers /stem). Maar na deze downtempo/slow momenten, werd vaart gezet; een bigband waren ze op weekendvoltreffers  “That’s allright” en “Love affair”, middenin de set.
Een gevoelig ingehouden “Here we go again” en een broeierige “Cool down” volgden. Mooi en gevarieerd! De swing zat er dan helemaal in op de groovy single “Cry babe” en Katy B’s “Katy on a mission”, die stevig rockte. Meezingers hier. Tot slot pakten ze ons helemaal in met een acapella version, “Good morning, misty morning”.
In de bis bracht ze ons in ‘close harmony’ op het warme “Love song” en in het intieme “No goodbye at all” (stem/piano). Natuurlijk kon haar grote hit, met de bezwerende hitsende reggae ritmes, “I don’t  wanna dance” (Eddie Grant ) niet ontbreken, die vanavond aardig opviel door de acapella zang.
 
Sferen en stijlen vloeiden door de afwisselende aanpak van het ensemble in elkaar over. De klemtoon kwam iets minder op een partycocktail, maar iets meer op song en emotie.
Lady Linn is met haar magische 7 er terug klaar voor om het publiek dichter bij elkaar te brengen en op het uptempo materiaal in te palmen.

Merdan Taplak en ook de plaatselijke Bloodyhornycrew wisten gaandeweg het publiek te overtuigen een feestje te bouwen, de ene door z’n unieke mix van Balkan, elektro en dance, de anderen door dancefloorkillers.
Kijk, Het Cultuurcentrum en het JOC gaan een mooie toekomst tegemoet.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: (CC) Het Perron, JOC en Hypnoiz

The Low Anthem uit Rhode Island overschaduwde zichzelf als een goed bewaard geheim. ‘Oh My God Charlie Darwin’ werd een adembenemende doorbraak, emotionele schoonheid, breekbare alt.country/folk/americana/lofipop, die af en toe een rauw, ruw randje kreeg. Hun passages in de AB en op Crossing Border zal de fan wellicht niet vergeten, en … hun optreden op Pukkelpop ook niet toen in de grote Marquee tent rock’n’beats binnendrongen van de andere kant van het terrein …
De melancholie, de intimitiet en de rootsrock van hun ‘DIY’- aanpak neemt een voorname plaats in. De nieuwe plaat ‘Smart flesh’ verschijnt nogal vlug na het vorige materiaal, overtreft zijn voorganger niet, maar biedt ook veel klasse door het warme kamergehalte.

Na een uitbundig dagje Vlaamse kermis in de Ronde was het contrast toch erg groot met de zondagavond rust van The Low Anthem. De muzikanten bieden verslavend inwerkende songs en kunnen ontroeren met hun breed arsenaal aan instrumenten zoals onder meer (akoestische) gitaar, klarinet, drums, contrabas, althoorn, xylofoon, viool en een oud, gerestaureerd orgel; ze geven ze hét juiste gevoel en ze wisselen die instrumenten af alsof het niks is of ze houden het klassiek, eenvoudig en omarmen je letterlijk door een vierstemmige zang, dicht bij elkaar achter 1 microfoon; de vaandel qua vocals wordt dan gedragen door de weemoedige, genererende stem van Ben Knox Miller.
Een ‘close harmony’ dus, die een hoogtepunt bereikte op “This God dawn house”, toen in het tweede deel van de ingehouden song we naar elkaar mochten bellen, de speaker aanzetten en de stemmetjes en bleeps allerlei feedback opleverde. Spitsvondig en Sterk!
Eerder hadden we de schoonheid van de sobere “Ticket taker” en “Ghost human blues” die door de opstelling van akoestische gitaar, staande bas, klarinet en ander leuks de stemmenpracht beklemtoonde. “Sally, where did you get your liquor from“ en “To the ghosts who write history books” toonde de veelzijdigheid, finesse en subtiliteit van het kwartet aan en intrigeerde folk, 70’s retro en americana. De respons was enorm voor de band, die door de fans in het genre op handen wordt gedragen …
Toegegeven, niet alles intrigeerde zoals bij hun vorige concerten; ze klonken ietwat eenduidiger en gewoontjes, maar hun présence werkte bedwelmend en ademde gemoedsrust uit. Of de stemming was uitbundiger door krachtiger materiaal “They all you hippies” en “Boeing 737”. Met z’n vieren dicht bij elkaar maakten ze een puike indruk, van een Irish folksong (“Old triangle”), een aan ‘In the Pines – Triffids’ neigende, pakkende versie van “To Ohio”, “(Oh my God) Charlie Dawn” en een keur aan covers die toegevoegd werden, “Evangeline (Robbie Robertson) en “Bird on the wire” (Cohen). De band graaft graag in het verleden van sing/songwriters.

Vreemd genoeg hielden ze het bij een beperkte bisronde met de broeierige neofolky titelsong “Smart flesh”, titelsong van de nieuwe cd. Juist, we konden niet klagen, anderhalf uur lang.
Ze eigenden zich een uniek plaatsje in deze scène toe, bleven misschien nu wat ter plaatse trappelen, maar bezorgden ons nog steeds een bijzondere avond!

Ook de support The Head & The Heart klonk uiterst aangenaam, meeslepend en fijngevoelig. Dromerige en broeierige neofolky/indie, kleur gegeven door piano, toetsen, viool en een mooie samenzang sierden en overtuigden. Het intense materiaal van het sextet werd net als The Low Anthem steevast sterk onthaald.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Van de vorige cd ‘Alas my love’, debuut van The Bony King Of Nowhere, schreven we nog het volgende: ‘broeierig spannende groeisongs, waarbij de groepsnaam z’n ‘King’ waardig draagt; hij plaatst zich geruisloos tussen een Bonnie ‘Prince’ Billy, Iron & Wine, Bon Iver, Low en Cowboy Junkies’.
Die opvolger ‘Eleonore’ plaatst de sing/songwriter/arrangeur Bram Vanparys nog meer in de schijnwerpers En terecht, want de plaat bevat negen fraai indringende nummers, gedragen door het melancholische stemgeluid van Bram.
Inderdaad, klaaglijke keelklanken over de prachtig gearrangeerde, overtuigende songs en bepaald door het akoestisch gitaarspel en de sfeervolle omlijsting van toetsen en synths en een ingehouden, beperkt maar treffend instrumentarium en soundscapes. “Sleeping Miners”, “The garden” en de titelsong zijn klassesongs, maar ook het vollere geluid op “Hear them calling” en “The poet” intrigeren en zorgen voor diepgang en variatie. Eindigen doet onze ‘King’ in alle intimiteit met “Some are fearful” en “Mother”.
Wat doet besluiten dat hier een groots talent bezig is, die een grootse toekomst verdient … 

Het Londense vijftal Crystal Fighters steekt z’n roots en z’n voorliefde van de Baskische cultuur niet onder stoelen of banken. Simpel, er zitten twee Engelsen, een Amerikaan en twee (wulpse) Spaanse vrouwen in de band.
Hun aanstekelijke, frisse electropop en dance krijgt elan door traditionele Baskische instrumenten als de txalaparta (een soort xylofoon met dikke balken waar je met korte dikke stokken op slaat) en de txistu (een fluit met drie gaten).
Een multicultureel geluid door bezwerende, broeierige en opzwepende tribal ritmes/- drums en warme zangpartijen.
Op het debuut horen we prima songs. Meteen treken ze de aandacht met “Solar system” en “Xtatic truth”. “I do this everyday”, “I love London” en “Follow”  kunnen regelrecht op de dansvloer. “In the summer” en “With you” durven te raken aan een melodieuze Crystal Castles of een doordeweekse Vive La Fête; ook de bezwerende dromerige pop als “Champion sound”, “Plage” en “At home” zijn de moeite. Af en toe laten ze een steek vallen zoals “Swallow” die overal en nergens heen gaat.
Crystal Fighters neemt de diverse invloedssferen zeker mee en verder kijken Fischerspooner, Hot Chip, MIA en Buraka Som Sistema om de hoek.
Kijk, overal waar ergens ‘Crystal’ in de groepsnaam voorkomt, neigt naar geslaagd en overtuigend!

Integere, broeierige en gemoedelijke kamermuziek horen we van het Deense duo Murder van Jacob Bellens en Anders Mathiasen. Zij putten voor hun ‘murder ballads’ op de nieuwe plaat ‘Gospel of Man’ uit de rijke americanatraditie.
Semi-akoestisch materiaal, vernuftig in elkaar gestoken songs met een sterke melodie en een folky ondertoon, gedragen door indringende vocals, die neigen naar de sound van Midlake; ze voegen er graag geluidjes van piano, cello, flute en orkestraties aan toe, die het geheel uiterst mooi en fleurig maken.
We horen een handvol pareltjes als “Providence”, “Milk & honey”, “No room for mistakes” en “Picker of cotton”; ietwat forser klinkt “Excelsior”.
‘Gospel of Man’ is een uiterst genietbare plaat, die voldoende variaties in het genre tracht te bieden, het duo uit de onvergetelheid moet brengen en de Scandinavische folk americana een grotere, bijzondere rol moet toebedelen, ondanks de beladen groepsnaam.

De dertigjarige E. Nathaniel Dawkins aka Aloe Blacc debuteert met een puike retrosoulplaat, ‘Good things’, meteen een schot in de roos. De aanstekelijke single “I need a dollar” was daar verantwoordelijk voor én was één van de zomerhits van 2011, een combinatie van smachtende rock, dampende funkbeats en een swingende groove, die inwerkte op de dansspieren.
Dawkins haalt de mosterd bij artiesten als Sam Cooke, Bill Withers, Otis Redding, Marvin Gaye, Stevie Wonder, Isaac Hayes, Prince en Michael Jackson. Maandagavond bedankte hij alvast een deel van deze artiesten.

Aloe Blacc wist eerder vorig jaar nog de Vooruit uit te verkopen en deed dat vanavond doodleuk opnieuw … één echte plaat en al een wereldster! De soultrain van Aloe Blacc draait op volle toeren en spreekt alle generaties aan!
We waren al goed opgewarmd door de jonge beloftevolle artieste Maya Jupiter (zie verder) die de ‘feelgood music’ een frisse, aangename push gaf.
De talentvolle Dawkins, netjes gekleed met een witte vest en een donkere hoed, had een heuse band om zich en was omringd door een blazerssectie. In de zaal sloeg menig meisjeshartjes sneller en zette hij aan tot een heupwieg of een danspas. En nét die dampende ritmes en die swingende, smachtende groove waren de kenmerken van de genotvolle up - & downtempo nummers in de goed uur durende gig.
Hij haalde de swing’n’grooves boven op een jam van “Hey brother”, waarin al een glimp van “I need a dollar” was te horen. Dawkins stond op het voorplan, raakte de fans met z’n gevoelige, doorleefde , gerijpte soulstem en ontpopte zich als een sterk performer.
Op de tweede song “You made me smile” zette hij het publiek probleemloos naar zijn hand, die het allemaal onderging met de glimlach, en het refrein zachtjes en krachtiger meezong … Graag speelde men een smsje door met een ‘smiley’.
Dan hoorden we vooral intens broeierige versies van “Femme fatale” (VU cover!), “Green light”, “Good things” en “Miss Fortune”. Onze zanger werd geruggensteund door een goed begeleidende band; de blazerssectie en de toetsen gaven de retrosoulfunkende pop elan. Het zwoele, swampy “If I” deed ons lekker wegdromen en ze schudden ons terug wakker op de uitgebreide jam van “Politicians”, die een frisse ska toets toebedeeld kreeg. We konden lekker loos gaan … ‘he writes the music & he makes us dance in the middle … yeah’ …
Een intrigerende pianoloop en een verdwaalde blazer leidden “I need a dollar” in, dat op sterk gejuich werd onthaald en krachtiger en directer klonk door de gitaarloops. De instrumenten kregen nogal wat ruimte. De fans gingen uit de bol. Ook hier was er sprake van verrassende wendingen en ska/reggae/ragga invloeden, die het nummer breder maakten. Met behulp van Maya Jupiter werd het nummer nog hitsender en aanstekelijker. Wat een hoogtepunt!
Onderhuids sijpelde de ritmes van de Neville Brothers, Fun Lovin’ Criminals en Prince door in “Billie Jean” en “Rico, die zompig en vet waren. Tot slot konden we ons gevoelig hartje ophalen op de huidige single “Lovin’ you  is killing you”, die live funkier werd gespeeld.

Aloe Blacc leverde een ontspannend zorgeloos avondje af en liet ons mooi wegdromen in dampende, opwindende grooves, die inwerkten op de dansspieren.

Maar we zagen ook een beloftevolle support, de Australische Maya Jupiter. In vier krachtige songs wist de multiculturele, jonge positivo kordaat en vlug te overtuigen. Kleurrijke ophitsende ‘feelgood’ soulpop met hiphopritmes, zang en raps. De jonge artieste beheerste allerhande stijlen met The Grand Scheme, Aloe Blaccs begeleidingsband. Na Janelle Monae mag deze artieste gerust op Couleur Café  staan …

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel

Een overtuigend dubbel compilatie album voor de danslustigen is er nu met de Fiesta Club presents One. Voor wie het zaterdagavond gevoel in een club of op StuBru eigen wil maken, zal probleemloos de compilatie aanschaffen. DJ Cosmic, MK, Fad-G & Benoit de Neco zorgden hiervoor.
CD1 is een urban dance party plaat – r&b/hiphop party grooves en clubdance met softy en meer pompende beats, reggae, ragga kruisen de soul en r&b bass. Het is aangenaam voer om naar te luisteren, te ondergaan, hoewel het gevoel een beetje teveel van hetzelfde halfweg de cd om de hoek sluipt. Met Usher ft Pitbull en Aloe Blacc kun je al niet te veel verkeerd doen. Na de etherische Cocteau Twin sample op “Your love” van Nicki Minaj komt vooral de reggae/ragga/dubstep op het voorplan met Gyptian, Mario en R Kelly ft Wysdin & Yandell. Natuurlijk kan een Busta Rhymes binnen deze stijl niet ontbreken en met Fatman Scoop ft The Crooklyn Clan en Young Money ft Lloyd werd terecht een kookpunt bereikt.

Your favourite Switch - Life is music hoor je dan ongetwijfeld op de tweede cd. De nummers in een dansconcept gaan naadloos in elkaar over; hier noteren we toch enkele hoogtepunten die een Tomorrowland inluiden van een Swedish House Mafia ft Pharrell, Duck sauce, Yolande be cool naar de trance van Tim Berg en de puike, energieke en opzwepende dance van artiesten als Steve Angello & Laidback Luke ft Robin S (“Show me love”) , John Dahlback’s “Pyramid”, “Moonbach” van Silvio Ecomo & Huckie en Cidinho & Daca (“Rap das armas”). Naar het eind wordt het tempo nog aanstekelijker met Major Lazor ft Vybz Kartel (“Pan de floor”), “Warp 1.9” van The Bloody Beetroots en “Hey Hey” van Dennis Ferrer. Dancefloorkillers, fijn & hitgevoelig. Entertainment op z’n plaats dus …